Maar 3 sneetjes in de toaster in plaats van 9!

Wel weer raar hoor; geen “Hoe laat zal ik de wekker zetten?”, “Wie gaat er eerst onder de douche?” en maar drie sneetjes brood in de broodrooster in plaats van negen.

Marjolein en Els zijn onderweg naar huis; ik ben alleen in Sydney. Daar bezoek ik de Paddington Markets. Die markt is niet echt groot, maar ze hebben er wel leuke dingen. Het doet me denken aan de markt bij het Arts Centre in Christchurch.

Ik vermaak me er prima.

Later op de dag ga ik nog even naar Circular Quay en beland ik bij het Wharf Theater op en boekenfestival of zo. Echt lang kijk ik er niet rond; ik ga het centrum van Sydney in op zoek naar een winkel van ‘Optus’ om mijn beltegoed op te waarderen. Na lang zoeken vind ik er een. Dan kan ik een sms’je naar Madelief sturen; zij is inmiddels verder naar het noorden gereisd.

’s Avonds ga ik naar de film; ‘the Count of Monte Cristo’. Marjolein en Els hebben die film in het vliegtuig gezien, zo hoor in later.

Die nacht komen ze thuis. Ik kan ze pas veel later bellen, want ik zit met het tijdsverschil.

Pilaren met gekleurd licht

In het ‘inflight magazine’ van Qantas heeft Els gelezen over een kunstproject met pilaren met gekleurd licht; ze wil het graag zien en ook Marjolein en mij lijkt het leuk. En dus gaan we naar de Artspace Gallery.

Het is even zoeken naar die galerie, maar ja, het blijkt ook niet zo groot te zijn. De vier projecten die er getoond worden, hebben we dan ook snel bekeken. De pilaren met gekleurd licht zijn wel mooi, maar verder valt de galerie ons erg tegen.

Met uitzicht op het Opera House en de Harbour Bridge eten we op een bankje een broodje om vervolgens de Rocks te gaan verkennen. In deze oude wijk winkelen we wat en brengen we een kort bezoek aan een speelgoedmuseumpje.

Vervolgens wandelen we terug naar het hostel.

Ik wil ‘the Time Machine’ graag zien en dus gaan Els en ik ‘s avonds naar de bioscoop.

De film gaat over een professor (Guy Pearce, ja hij komt weer eens voorbij op mijn blog!) die zijn geliefde verliest. Hij ontwikkelt een tijdmachine en gaat terug in de tijd om het overlijden van zijn vriendin tegen te gaan (de geschiedenis herschrijven). Het grootste deel van de film gaat echter over zijn reis door de tijd naar de toekomst…

Een aparte film met mooie special effects; we zijn dan ook blij dat we die film in de bioscoop zien.

Finally!

Na hem eerder in het theater gezien te hebben, is het ons uiteindelijk gelukt om acteur Guy Pearce te spreken. Een bijzonder moment!

Over die ontmoeting kon je de afgelopen week lezen op mijn blog.

Toen ik het nummer ‘Finally’ uit de film ‘Priscilla, Queen of the Desert’ (met daarin diezelfde Guy Pearce) op een van de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië, zette, kon ik niet vermoeden dat ik hem in Australië tegen het lijf zou lopen.

Dat nummer belandde, naast nog een aantal nummers uit die film, gewoon op het bandje omdat ik het een mooi nummer vind en omdat het me doet denken aan die leuke film.
Geniet mee:

En voor wie nog in Oscar sferen is; wist je dat de film ‘Priscilla, Queen of the Desert’ in 1995 een Oscar won? En wie het bovenstaande filmpje bekeken heeft, kan wel zien waarvoor!?! Juist ja; de kostuums. En terecht!

Maar Orange en ik weten dat Guy Pearce er ook goed uit ziet zonder kostuum! ;-)

“Guy, do you have a minute?”

Eerder hebben we Guy Pearce al in het theaterstuk ‘Sweet Bird of Youth’ gezien, maar Orange en ik willen hem ook graag nog even spreken.

Daarvoor hebben we de afgelopen periode al een paar pogingen ondernomen. Als we tijdens een van die pogingen op hem staan te wachten, twijfel ik of ik wel op hem af durf te stappen.




Op de avond van 22 februari 2002 lopen we weer eens richting het Victorian Arts Centre. Plotseling zie ik Guy Pearce lopen en handel heel beslist. Ik roep hem een paar keer en tik hem vervolgens op z’n schouder. En ik weet meteen wat ik moet zeggen. Dat had ik van te voren nooit gedacht. 

De handtekening van Guy Pearce!



Op de foto wil Guy Pearce niet, maar een handtekening wil hij wel geven. Ook vraagt hij onder andere nog belangstellend waar we vandaan komen.

Een bijzondere ontmoeting!

We zoeken Guy, maar vinden Geoffrey!

Hoewel we Guy Pearce wel op de planken gezien hebben, willen we hem ook graag nog even spreken. Omdat dat nog niet gelukt is, ondernemen we een poging.

Onderweg naar het Victorian Arts Centre komen we al een ‘bekende’ tegen; we zien Gary Sweet lopen. Na een “Hey Gary!” van Orange, kijkt hij op en zegt zoiets als: “Oh, you two!” Grappig dat hij ons herkent!

Bij het Victorian Arts Centre wachten we op Guy Pearce. Helaas zien we hem niet. Hij is waarschijnlijk door de stage door vertrokken, terwijl wij bij de hoofdingang stonden.

Maar we zien wel een andere bekende Ozzie buiten bij de ingang van het theater staan; niemand minder dan Geoffrey Rush! Niet helemaal toevallig, want hij is binnenkort ook in dat theater te zien. Omdat hij druk met iemand in gesprek is, spreken wij hem maar niet aan.

Wil je weten of het ons lukt en of we de lef hebben om Guy Pearce aan te spreken, blijf dan mijn blog volgen. Dan weet je meer.

Een spread uit mijn scrapbook.

Tot slot nog even waar je Geoffrey Rush van zou kunnen kennen:

Hij heeft heel veel filmrollen op zijn naam staan, waaronder Captain Hector Barbossa in de ‘Pirates of the Caribbean’-films.

Jaren voor die films speelde hij zich al in de kijker door in 1997, naar mijn mening geheel terecht, een Oscar te winnen voor zijn rol als David Helfgott in de film ‘Shine’.
Detail: in het onderstaande filmpje zie je trouwens ook Beverly Dunn, die wij ook ontmoet hebben.

Vorig jaar was hij te zien in ‘the King’s Speech’. Een mooie rol, maar, hoewel hij wel genomineerd was voor een Oscar, won hij die niet. De film was echter wel goed voor vier andere Oscars, waaronder een Oscar voor beste film en voor beste mannelijke hoofdrol (Colin Firth). Een leuk detail; Guy Pearce heeft ook een rol in die film.

Op de dag voor Australia Day wordt in Australië de ‘Australian of the Year’ verkozen. Dit jaar was dat Geoffrey Rush. En wat een geweldige speech gaf hij toen!

En die man hebben wij dus gewoon bij het Victorian Arts Centre zien staan!

Guy Pearce is goed en dan die body...!

Gisteren kon je al lezen dat we kaartjes voor het theater gekocht hebben. Een van de shows waar we kaartjes voor kochten, is het theaterstuk ‘Sweet Bird of Youth’.

Dat Beverly Dunn (Claire uit ‘the Flying Doctors’) er in mee doet is natuurlijk erg leuk. Maar dat Guy Pearce een van de hoofdrollen speelt in dat theaterstuk gaf voor ons toch wel de doorslag om kaartjes te kopen.

En daar hebben we absoluut geen spijt van. Het theaterstuk is erg leuk! Guy Pearce is goed en dan heeft hij ook nog eens zo’n lekker gebruind en vooral gespierd bovenlijf!

Guy Pearce en Wendy Hughes spelen de hoofdrollen. Maar Beverly Dunn heeft ook een leuke rol. Ze speelt de tante van Guy Pearce’ personage. In het stuk zingen Guy en Beverly ook nog samen; een mooi moment!

Ja, we genieten van ‘Sweet Bird of Youth’!

Na afloop gaan Orange en ik nog naar de stage door; we willen Beverly Dunn wel spreken. Helaas blijkt ze via een andere deur al naar buiten te zijn gegaan. Omdat er ’s avonds nog een voorstelling is en ze daardoor misschien niet zo veel tijd zou hebben voor ons, wachten we maar niet op haar. We gaan proberen Beverly later deze week te spreken. Hopelijk lukt dat ook met Guy Pearce.

Blijf m’n blog volgen en je leest of het ons lukt om Beverly en Guy te spreken…!

Guy Pearce, Wendy Hughes en John Stanton tijdens de repetities.

Nog even over Guy Pearce:
Waar je hem van zou kunnen kennen? Dat is best lastig bij een acteur die in een artikel eens beschreven werd als een kameleon. En terecht; in de rollen die hij gespeeld heeft, lijkt hij er vaak steeds weer anders uit te zien.

Je zou hem kunnen kennen van 'Neighbours', 'Snowy River - the McGregor Saga', 'the Adventures of Priscilla, Queen of the Desert', 'L.A. Confidential', 'Memento', 'the Time Machine', 'the Hurt Locker', 'the King's Speech' en 'Mildred Pierce'.

Sinds Ziggo deze week HBO naar Nederland gehaald heeft, is die laatst genoemde mini-serie ook in Nederland te zien. Guy Pearce won voor zijn rol in 'Mildred Pierce' een Emmy.

Verrassing en ontroering aan de andere kant van de telefoonlijn

We zijn ’s ochtends met het wieden aan de slag gegaan. Na de lunch verruilen we het tuingereedschap voor een schaar en nemen we plaats aan de eettafel om daar wat kerstversiering in elkaar te knutselen.

Omdat het kerstavond is maken we van het avondeten extra werk. Nou ja, Orange, doet dat. Ik maak ondertussen de kerstversieringen af; dat bleek namelijk meer tijd te nemen dan gedacht.

De taco’s smaken heerlijk en ook de vruchtenyoghurt is lekker.

Met de telefoonkaart die we aangeschaft hebben, kunnen we voor een habbekrats naar Nederland bellen. En omdat het bijna kerst is doen we dat dan ook.

Aan de andere kant van de lijn zijn deze en gene vooral verrast dat we bellen. Natuurlijk gaat er ook een telefoontje naar onze oma’s. Die van mij zit in haar pyjama de krant te lezen als ik haar bel. In gedachten zie ik haar zitten aan de keukentafel. We hebben leuk zitten praten. Later hoorde ik van Marjolein dat oma ontroerd was toen ze aan mamma vertelde dat ik gebeld had. Terwijl ze normaal gesproken helemaal niet zo snel ontroerd is. Ze moet m’n telefoontje dus wel heel bijzonder gevonden hebben.   

’s Avonds kijken we naar een paar films die we gehuurd hebben; ‘Memento’ en ‘the Other Sister’. ‘Memento’ zie ik dan voor de derde keer en weer vind ik het een erg goede film. Maar ook ‘the Other Sister’ was een leuke film.

En zo verloopt de dag voor kerst.

Met Priscilla op road trip door de Outback

Wie alvast de Outback van Australië wil zien, kan vanavond met Priscilla mee op een road trip.

Canvas zendt namelijk om 23.05u de film ‘the Adventures of Priscilla, Queen of Desert’ uit.

Een leuke, vermakelijke film! En zeker een van m’n favoriete Australische films.

Maar ja, ik ben dan ook (per ongeluk of expres) op een aantal filmlocaties geweest*. Ik zag mensen van die film in the theater, op de (ontbrekende) rode loper en gewoon op straat*. Ook heb ik goede herinneringen aan de musical versie, die ik een paar jaar geleden in Londen zag*.
Maar bovenal word ik zo blij van de muziek uit die film.

En om nog even op 09/11 terug te komen; ik heb wel eens gehoord dat na de aanslagen op de Twin Towers de televisieprogramma’s aangepast werden en ‘the Adventures of Priscilla, Queen of the Desert’ toen veel uitgezonden werd.


* Blijf m'n blog volgen en je leest hierover een andere keer meer.