Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht neighbours. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht neighbours. Sorteren op datum Alle posts tonen

donderdag 27 oktober 2011

Met de afstandsbediening naar Coopers Crossing, Drovers Run en Ramsay Street

Na Australische boeken, een paar Australische films en Australische bands, neem ik in dit blogbericht een aantal Australische series onder de loep.

the Flying Doctors

Eerder schreef ik al eens dat Oranges en mijn interesse voor Australië aangewakkerd was door het kijken naar met name de televisieserie ‘the Flying Doctors’. Omdat die serie zoveel voor mij betekend heeft, begin ik dan ook met die fantastische doktersserie.

Halverwege de jaren tachtig begint de serie als miniserie, waarin de jonge dr. Tom toetreedt als arts bij de Flying Doctors. Het blijkt zo’n succes te zijn dat er een serie van wordt gemaakt.

En zo konden wij genieten van het wel en wee van de artsen, piloten, patiënten en de inwoners van Coopers Crossing. We zien dokter Tom naar Afrika vertrekken. Zijn plaats wordt ingenomen door dokter Geoff, die langzaamaan het hart van zuster Kate weet te veroveren. We zitten gekluisterd voor de buis als Sam en Emma trouwen met natuurlijk hindernissen op de weg naar het altaar. Dat altaar weet Geoff niet eens te bereiken als hij met Kate trouwt; een spoedgeval gooit roet in het eten en hij moet zijn jawoord geven over de radio. Oude vertrouwde gezichten gaan en nieuwe dienen zich aan. Zo maken we bijvoorbeeld kennis met de kibbelende Guy en Jackie. En ook met die nieuwe mensen raakten we al snel vertrouwd.

Na ruim 200 afleveringen is de koek echter op en stopt de serie.
Met erg veel plezier heb ik de serie gevolgd en als ‘die-hard fan’ blijf je, zo goed en zo kwaad als het gaat, de acteurs en actrices dan toch een beetje volgen èn is je interesse in Australië gewekt. En waar dat allemaal toe kan leiden, kun je ook in dit blog lezen.

McLeod’s Daughters

Met veel plezier heb ik ook de belevenissen op Drovers Run gevolgd in ‘McLeod’s Daughters’.
Die serie was in Australië al jaren mateloos populair, toen wij eind 2004 ook hier in Nederland kennis konden maken met Tess McLeod, haar zus Claire en de gebroeders Ryan.

In de eerste aflevering komt Tess, die gescheiden van haar zus, in de stad is opgegroeid, naar Claire om haar deel van de boerderij op te eisen. Ze blijft echter hangen op Drovers Run.
De romantiek tussen de zussen en de gebroeders Ryan laat ook niet lang op zich wachten. Maar ook andere mannen dienen zich aan. Terwijl Claire en Alex Ryan elkaar eindelijk echt lijken te hebben gevonden, verongelukt Claire. Tess blijft achter. Anderen komen haar op de boerderij helpen; zo zijn daar bijvoorbeeld Stevie en Kate.
Ondertussen beleeft Jodi nog heel wat avonturen, trouwt Tess met Nick Ryan, blijft de romantiek tussen Stevie en Alex ook niet uit, vertrekken Tess en Nick naar Argentinië, dienen zich nog een paar nichtjes van Tess en Claire aan, komt de stiefbroer van Alex en Nick naar Killarny en gebeurd er nog zo veel meer.

Inmiddels zijn alle acht gemaakte seizoenen op de Nederlandse televisie te zien geweest. Maar niet alleen in Nederland hebben we van ‘McLeod’s Daughters’ kunnen genieten; de serie is ook nog in zo’n 100 andere landen te zien geweest.


Neighbours

Hoewel de serie al jaren niet meer op de Nederlandse televisie te zien is en ik de serie slechts bij tijd en wijle volg, is ‘Neighbours’ misschien wel de bekendste Australische serie.

In ‘Neighbours’ draait het om de bewoners van Ramsay Street, een straat in een fictieve voorstad van Melbourne; Erinsborough. Hun wel en wee wordt uitgemeten in deze soap, vaak ook met een humoristische verhaallijn erbij.

Inmiddels draait ‘Neighbours’ al ruim 25 jaar; veel te lang om de grote lijnen in een stukje tekst samen te vatten. Daarom wat weetjes over de serie:

Wist je dat:
  • Jason Donovan en Kylie Minoque eind jaren ’80 het meest populaire koppel vormden?
  • Russell Crowe een klein rolletje gespeeld heeft in ‘Neighbours’? Andere bekende Australiërs die een rol gehad hebben in ‘Neighbours’ zijn onder andere Guy Pearce, Natalie Imbruglia, Delta Goodrem, Jesse Spencer (Dr. Robert Chase in ‘House’) en Holly Valance.
  • piloot Sam en zuster Jackie uit ‘the Flying Doctors’ een rol hebben gehad in ‘Neighbours’? Hij eind jaren ’80, zij nog maar een paar jaar geleden. 
  • Vic en Nancy uit ‘the Flying Doctors’ ook gastrollen gespeeld hebben in ‘Neighbours’? Overigens niet tegelijkertijd.
  • veearts Dave uit ‘McLeod’s Daughters’ een rol heeft in ‘Neighbours’? Hij speelt in ‘Neighbours’ een leraar.
  • Paul Robinson uit ‘Neighbours’ in de miniserie van ‘the Flying Doctors’ een rolletje had.
  • er nog regelmatig gefilmd wordt in de straat die dienst doet als Ramsay Street? Er wonen daadwerkelijk mensen in die huizen.
  • ‘Neighbours’ erg populair is in Engeland?
  • André Rieu als zichzelf een rolletje heeft gespeeld in ‘Neighbours’? Hij speelde toen ook viool.
De serie is op zaterdagen en op werkdagen te volgen op het Belgische Eén. Binnenkort wordt de 6000ste aflevering uitgezonden.


Maar er zijn zoveel meer Australische series waar ik van genoten heb. Recent en minder recent, op de Nederlandse televisie geweest of alleen te volgen op een buitenlandse zender; ik noem er een paar: ‘Packed to the Rafters’, ‘Sea Patrol’, ‘Love My Way’, ‘Police Rescue’, ‘Snowy River – the McGregor Saga’, ‘All Saints’, ‘City Homicide’, ‘Underbelly’, ‘Halifax f.p’, ‘Water Rats’ en ‘Heartbreak High’.

En wat zijn jullie favorieten?


Voor de Flying Doctors fans: inmiddels is Volume 5 uit! Klik hier voor meer informatie.


Neem voor meer Australisch op tv een kijkje op: http://ozziekijktips.hyves.nl/


zondag 4 maart 2012

Gluren naar de buren, eh, ‘Neighbours’

Een week eerder zouden we al op ‘Neighbours & Dandenongs tour’ gaan, maar dat ging niet door. Ook nu kan Orange niet; ze moet naar de dokter.
Ik besluit toch met de tour mee te gaan. Ik ga er van uit dat oma het tot minimaal na de tour zal redden. Maar in gedachten ben ik toch bij haar; stilletjes zit ik achterin het tourbusje.


Eerst gaan we naar de studio’s waar ‘Neighbours’ opgenomen wordt. We zien Ryan Moloney, ‘Toadie’ in die soap, het terrein op rijden, uit de auto stappen en naar binnen lopen.
Het terrein gaan we niet op; van achter een hek zien we, met moeite, onder andere de garage.
Ook rijden we nog langs de school waar ook scènes opgenomen worden.

Daarna kopen we iets te eten of te drinken bij een tankstation. We nuttigen het voor de ingang van de studio en zien ‘Toadie’ weer langskomen. Hij ziet ons ook, zwaait naar ons en zegt nog iets.



Natuurlijk mag de straat waarin ‘Neighbours’ opgenomen wordt niet ontbreken tijdens deze tour. Destijds keek ik niet zo vaak naar die soap, dus ik herken niet alles, maar toch is het bijzonder om in Ramsey Street rond te lopen!

Vervolgens staan de Dandenongs, een natuurgebied buiten Melbourne, op het programma. Na een smakelijke BBQ-lunch lopen we door het regenwoud. We zien onder meer een watervalletje, een kookaburra en een liervogel. Die laatste is heel bijzonder, want liervogels laten zich niet zo heel vaak zien.

Na het wandelingetje door het regenwoud, stappen we weer in het busje om vervolgens bij een Engels snoepwinkeltje in een klein plaatsje gedropt te worden. Ze hebben er Hollandse drop en daar koop ik wat van.



Daarna rijden we naar een uitkijkplaats. Het is erg heiig, dus het uitzicht stelt niet veel voor; de hoge gebouwen van het centrum van Melbourne zijn met moeite te zien.
Maar toch… Ik neem een ijsje… De zon breekt door… En later terugrekenend… Was dit dan toch bijzonder…?!?


zaterdag 31 maart 2012

Weggestuurd worden uit het Melbourne Museum

Aboriginal kunst, Phar Lap, de keuken uit ‘Neighbours’, het spijsverteringsproces…; er is zoveel te zien in het Melbourne Museum dat ik tegen sluitingstijd weggestuurd moet worden!

Anno 2002 valt 31 maart op zondag en niet zomaar een zondag; het is Pasen! Desondanks blijkt het Melbourne Museum open te zijn en ik vereer dat museum met een bezoekje. Nou ja, bezoekJE! Tegen sluitingstijd, ik ben dan al zo’n vijf uur in het museum, heb ik nog niet alles gezien.


Een bladzijde uit mijn scrapbook.


Het is rond de middag als ik het Melbourne Museum binnen kom. Ik begin bij het Bunjilaka Aboriginal Centre, waar ik uitgebreid rondkijk. Via een kleine expositie met kano’s en wat kunst uit de Pacific ga ik naar de Australia Gallery, waar ik het gedeelte met de geschiedenis van Melbourne aandachtig bekijk.

Het geeft een goed beeld van Melbourne door de jaren heen. Zelfs de keuken van één van de huizen uit ‘Neighbours’ staat er opgesteld. Maar er zijn ook vitrines over belangrijke dingen in Melbourne, zoals de Olympische Spelen in 1956.

Voor Phar Lap, het beroemde paard dat zo succesvol was bij paardenraces in de jaren ’30, is zelfs een speciaal hoekje ingericht. Het paard staat er opgesteld (hoewel het hart in een museum in Canberra is en het skelet in Nieuw-Zeeland). Ondanks dat ik het verhaal van Phar Lap wel een klein beetje kende, maakt deze expositie over dat paard wel indruk op me.


Ook Phar Lap kreeg een plaatsje in mijn scrapbook.

Via de balustrade, waar de ‘Federation Tapestry’, 10 wandkleden met aspecten van Australië’s geschiedenis, cultuur en identiteit, hangt en glazen bakken met opgezette insecten, kleine diertjes en andere objecten staan, ga ik naar de Mind and Body Gallery.

Daar is van alles over het menselijk lichaam te zien; voortplantingsorganen, het proces van voedsel tot uitwerpselen inclusief de organen die daarbij een rol spelen, hersenen, iets over DNA, en nog zoveel meer. Er is zelfs een mummie te zien.

Daarna ga ik naar de Evolution Gallery; ‘Darwin to DNA’. Voordat me vertelt wordt dat het museum bijna gaat sluiten, zie ik nog wel iets van dat gedeelte van dit mooie en interessante museum.

Vijf uur in het Melbourne Museum blijkt toch wat te kort te zijn; er is ook zoveel te zien. Ik heb me er dan ook prima vermaakt!


Meer informatie over het Melbourne Museum vind je hier: http://museumvictoria.com.au/melbournemuseum/



zondag 13 november 2011

Verliefd op dokter Tom

Dat ik graag naar ‘the Flying Doctors’ keek, is misschien wel duidelijk geworden uit eerdere blogberichten. Maar in m’n jonge jaren was ik eigenlijk in stilte verliefd op dokter Tom. Voor hem keek ik aanvankelijk naar die serie. En ja, de verhaallijnen zijn goed en er zitten meer leuke personages in die serie, maar toch…die dokter Tom…;-)



Als ik anno 2001 naar Australië reis, is die ‘verliefdheid’ al lang al vervaagd en eigenlijk niet meer dan een fijne herinnering aan m’n pubertijd. Maar, wel altijd Flying Doctor fan gebleven, ben ik toch erg blij als we, op zoek naar iets anders, ergens in het centrum van Sydney Andrew McFarlane op een poster bij een theater zien staan.

Andrew McFarlane, de acteur die dokter Tom Callaghan speelde in ‘the Flying Doctors’, treedt daar op in het theaterstuk ‘the Graduate’.


Ook Orange en Sander, mede Flying Doctors fans, kun je niet blijer krijgen, en dus kopen we kaartjes voor dat theaterstuk en gaan we er met z’n drietjes naar toe.

Het stuk is een theaterversie van de film ‘the Graduate’ met Dustin Hoffman. We genieten van deze leuke comedy. Bijzonder om Andrew te zien spelen en dat deed hij ook nog eens heel leuk.


Na afloop hebben we hem opgewacht en even met hem gesproken. Natuurlijk ook foto’s gemaakt! Ik laat hem wat schrijven in het boekje wat Marjolein voor me heeft gemaakt. De eerste acteur die daarin een krabbeltje achterlaat. Toen kon ik nog niet weten dat er nog velen zouden volgen.

Vervaagde verliefdheid of niet, we zijn alle drie in de wolken door deze eerste ontmoeting met een Flying Doctors ster tijdens deze reis.



Omdat mijn reisgenoten er niet om hebben gevraagd in mijn blog te staan,
heb ik hun gezichten onduidelijk gemaakt.

Later schrijf ik in m’n dagboekje:
“Ik denk dat we nooit meer naar ‘Mrs. Robinson’ van Paul Simon kunnen luisteren zonder aan dit theaterstuk te denken. Hier sloot het theaterstuk namelijk mee af.” 

En ja, zelfs tien jaar later krijg ik nog altijd kippenvel als ik dat nummer hoor. Voorheen geloofde ik nooit dat mensen letterlijk kippenvel konden krijgen van iets moois, door deze reis weet ik inmiddels wel beter.

Het is echter niet zozeer dat ik aan de ontmoeting met Andrew of het theaterstuk moet denken als ik tegenwoordig ‘Mrs. Robinson’ hoor. Nee, als dat nummer m’n oren binnendringt, zich een weg baant naar m’n hart en m’n ziel en ondertussen het vel op m’n armen doet veranderen in kippenvel, ben ik in gedachten terug in Sydney en ik moet met weemoed terugdenken aan het begin van deze bijzondere reis door Australië; het gevoel van net op reis zijn; nog een hele reis voor me en niet weten wat me te wachten staat. Prachtig!!!

Het kan me, ook na tien jaar, nog altijd ontroeren.
En ik hoop dan ook nog vaak kippenvel te krijgen bij het horen van ‘Mrs. Robinson’ en dan terug te denken aan dat bijzondere gevoel van net op reis te zijn.
Aan dat gevoel kan die puber verliefdheid op dokter Tom toch echt niet tippen!



Voetnoot voor de Australische film en televisie adepten onder jullie:
In ‘the Graduate’ speelden naast Andrew McFarlane onder andere:  
  • Wendy Hughes (Kathleen in ‘Snowy River – the McGregor Saga’)
  • John Waters (Darcy Proudman in ‘Offspring’ en Dr. Miklos Vlasek in ‘All Saints’)
  • Mark Priestley (Dan Goldman in ‘All Saints’)
  • Brooke Satchwell (Anne Wilkinson in ‘Neighbours’ en Tiffany in ‘Subdivision’)
  • Ben(jamin) Lawson (Frazer Yeats/George Brown in ‘Neighbours’)


Voetnoot:
Voor alle duidelijkheid; in dit blog blik ik terug op een reis die ik tien jaar geleden gemaakt heb. Het theaterstuk met deze cast is dus niet meer te zien. Zou ook niet kunnen, hoezeer Mark Priestley’s familie en vrienden hem ook op zou willen wachten na afloop, meer èn andere vragen voor hem zouden hebben als wij voor Andrew en andere dingen met hem zouden doen dan met hem op de foto gaan…


A special thanks to those who have put such nice videos on YouTube!!!



maandag 28 november 2011

‘Buzz’ in de lucht, bus op het toneel, maar is er anno 2001 ook een ‘buzz’ in Broken Hill?

Degenen die mijn blog regelmatig volgen, weten dat ik op maandag altijd een nummer dat ik op twee cassettebandjes zette om mee te nemen naar Australië, onder de loep neem. Vandaag neem ik jullie daarvoor onder meer mee naar Londen…

Ter voorbereiding op ons bezoek aan Londen in 2009, bekijk ik de film ‘Priscilla, queen of the desert’ nog eens. Voordat ik dat doe, vraag ik me af waarom ik deze Australische film ook alweer zo leuk vond. Was het de blij-makende-muziek, het verhaal, de landschappen of een combinatie daarvan?



Kijkende naar de film, denk ik terug aan de tijd dat ik ‘Priscilla’ voor het eerst zag. In die tijd, zo’n 16, 17 jaar geleden, was ‘Snowy River – the McGregor Saga’ op de televisie. Marjolein, mijn zus, en ik keken voor Brett Climo (Dr. David in ‘the Flying Doctors’) naar die serie, maar al gauw waren we ook wel gek op zijn broertje in de serie, Guy Pearce.


Niet veel later kwam ‘Priscilla’ in de bioscoop en wij wilden Guy Pearce wel als travestiet zien en dus gingen we naar de bioscoop. Een bijzondere film en we genieten inderdaad van de blij-makende-muziek, het verhaal en de landschappen.
Maar daarmee is het verhaal nog niet af. Marjolein en ik besluiten op vakantie te gaan naar Australië en zo vertrekken we enkele maanden later naar Down Under.

Onze reis voert ons per toeval langs een aantal van de locaties waar ‘Priscilla’ is opgenomen. Zo belanden we ook in Coober Pedy en Broken Hill. In dat laatst genoemde stadje gaan we zelfs naar ‘Mario’s Palace’, waar ook gefilmd is (het hotel met de muurschilderingen).
We genieten erg van onze reis door Australië en kunnen bij thuiskomst echt terug kijken op een van onze meest bijzondere reizen. Dat gevoel komt weer terug als ik ‘Priscilla’ zie; ik beleef die tijd weer. Het was of er gewoon iets in de lucht hing; een soort magie.




Anno 2009 hangt er in het Palace Theatre in Londen ook iets in de lucht. Vriendin M. en ik zijn in dat oude theater in het Londense West End om een voorstelling bij te wonen van de musical die van de film ‘Priscilla, queen of the desert’ gemaakt is. Is het bij ons een soort van nieuwsgierigheid naar de musical of een soort spanning om Aussie Jason Donovan te zien, bij de cast is het de spanning om de voorstelling zo goed mogelijk neer te zetten. Want, op die maandagavond eind maart 2009, vindt voor de productie van de musical de belangrijkste voorstelling plaats; namelijk de voorstelling waarbij er naast het gewone publiek ook pers aanwezig is. Er hangt dus veel van af.

De musical volgt, waar mogelijk, grotendeels de film. De film vertelt, kort gezegd, het verhaal van twee travestieten en een transseksueel die met een bus (Priscilla) door de Outback reizen op weg naar een optreden in Alice Springs; op weg naar de vrouw van Tick (een van de travestieten) en hun zoontje.

Omdat ik de film kort daarvoor heb gezien, kan ik op bepaalde momenten voorspellen wat er gezegd gaat worden. Toch wijkt de musical hier en daar af van de film (ook vaak gedwongen door de beperkingen van een theater ten opzichte van de diverse locaties in de Outback in de film). Zo heeft Adam (Felicia) in de film iets met ABBA, in de musical is hij gek van Kylie Minogue. Een knipoog naar Jason Donovan, die in ‘Neighbours’ Scott, de geliefde van Kylie’s personage, speelde. Tick, Jasons personage in de musical, zegt nog dat hij Scott leuker vond dan Kylie, waarop ik, en ik trouwens niet alleen, in de lach schiet. En zo zitten er nog meer van die leuke lachmomenten in de musical.

Veel van de nummers in de film komen ook terug in de musical, maar er zijn ook nummers aan toegevoegd. En je raad het al; er is een medley met nummers van Kylie Minogue. De meeste nummers zijn vrolijk en opzwepend, maar Jason Donovan zingt op een gegeven moment samen met z’n zoontje in de musical heel intiem en klein het nummer ‘Always on my mind’.

We genieten erg van de musical en wij niet alleen; na afloop ontvangt de musical van bijna de hele zaal een staande ovatie, wat in Engeland helemaal niet zo gebruikelijk is (het wordt vaker niet dan wel gedaan, dit in tegenstelling tot Nederland). Bij een voorstelling met de pers erbij moet zo’n ovationeel applaus een opluchting zijn voor iedereen betrokken bij de musical, zo denken wij. En we denken dat ook bijna van de gezichten van de cast af te kunnen lezen. Desondanks zijn de persberichten de volgende dag in de krant lang niet allemaal zo positief. Maar ja, wat kan ons dat schelen; wij hebben in ieder geval genoten. En daar was het ons toch om te doen.

Nou ja,… we zijn eigenlijk naar Londen gekomen om bij het theater te staan bij de première en daarvoor hebben we, bijna op het laatste moment, onze terugreis nog moeten wijzigen. Je weet tenslotte maar nooit wie je over de rode loper ziet komen?
Die rode loper ontbreekt echter en echt heel veel bekende mensen zijn er ook niet. We zien onder andere wat mensen die destijds betrokken zijn geweest bij het realiseren van de film, musicalvedette Elaine Page en Aussies Simon Burke en Anne Charleston (speelde ooit Madge, de moeder van Kylie’s personage, in ‘Neighbours’). Desalniettemin vind ik het leuk om eens aan de ‘ontbrekende’ rode loper te staan en een en ander gade te slaan. En ook daar hangt iets van die ‘buzz’ in de lucht; een soort van spanning en ‘excitement’.

Broken Hill, anno 1995
Die ‘buzz’ van destijds heb ik een beetje gemist toen ik tien jaar geleden in Broken Hill was. Het stadje was niet erg veranderd in de tussenliggende 6½ jaar. Maar soms zijn plaatsen bijzonderder als je er voor het eerst komt of zou het komen omdat we destijds zo veel in en rond Broken Hill gezien hebben?
Ach, geen idee! Misschien was het gewoon een gevoel. Desalniettemin heb ik ook deze keer evengoed weer genoten van Broken Hill.

En op de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië reisde de film ‘Priscilla’ met me mee; meerdere nummers van de soundtrack heb ik namelijk op die cassettebandjes gezet.
‘I will survive’ van Gloria Gaynor is er daar een van. Echt zo’n nummer wat me terug doet denken aan de film.

En de film!?! Daar zal ik het ongetwijfeld nog wel een paar keer over hebben. Niet alleen omdat locaties van die film ook tijdens mijn reis voorbij kwamen; ook ik heb King’s Canyon beklommen. Maar vooral ook omdat ik een van de acteurs in levende lijve tegen kwam en hoe!
Ja, er komen nog meer bijzondere ontmoetingen in mijn blog voorbij!
Blijf mijn blog volgen en je leest het vanzelf.










Gratis verzending - November (468x60)

zondag 4 maart 2012

Snikkend bel ik mam


Als ik terugkom van de ‘Neighbours & Dandenongs tour’, zie ik al aan Orange’s gezicht dat het mis is. Mam had gebeld; oma is overleden!

Snikkend ga ik mam bellen. Ze vertelt me dat oma om ongeveer 5.00u Nederlandse tijd (ongeveer 15.00u onze tijd) min of meer in haar slaap is overleden.
Na het telefoongesprek met mam, ga ik meteen van alles regelen; onder andere de verzekeringsmaatschappij bellen in verband met een vlucht terug naar Nederland.

Best raar; op mijn werk boekte ik zelf vluchten, nu moet ik echter een telefoontje van de verzekeringsmaatschappij afwachten en maar zien met welke maatschappij en via welke stops ik naar Schiphol vlieg.

We wachten af…




Voor alle duidelijkheid; mijn blog is een terugblik. Dus voordat deze en gene me gaan condoleren met het overlijden van oma; het is inmiddels tien jaar geleden dat oma overleden is. Maar vergeten doe ik haar niet; ze heeft een speciaal plekje in mijn hart.

donderdag 9 februari 2012

Guy Pearce is goed en dan die body...!

Gisteren kon je al lezen dat we kaartjes voor het theater gekocht hebben. Een van de shows waar we kaartjes voor kochten, is het theaterstuk ‘Sweet Bird of Youth’.

Dat Beverly Dunn (Claire uit ‘the Flying Doctors’) er in mee doet is natuurlijk erg leuk. Maar dat Guy Pearce een van de hoofdrollen speelt in dat theaterstuk gaf voor ons toch wel de doorslag om kaartjes te kopen.


En daar hebben we absoluut geen spijt van. Het theaterstuk is erg leuk! Guy Pearce is goed en dan heeft hij ook nog eens zo’n lekker gebruind en vooral gespierd bovenlijf!

Guy Pearce en Wendy Hughes spelen de hoofdrollen. Maar Beverly Dunn heeft ook een leuke rol. Ze speelt de tante van Guy Pearce’ personage. In het stuk zingen Guy en Beverly ook nog samen; een mooi moment!
Ja, we genieten van ‘Sweet Bird of Youth’!


Na afloop gaan Orange en ik nog naar de stage door; we willen Beverly Dunn wel spreken. Helaas blijkt ze via een andere deur al naar buiten te zijn gegaan. Omdat er ’s avonds nog een voorstelling is en ze daardoor misschien niet zo veel tijd zou hebben voor ons, wachten we maar niet op haar. We gaan proberen Beverly later deze week te spreken. Hopelijk lukt dat ook met Guy Pearce.

Blijf m’n blog volgen en je leest of het ons lukt om Beverly en Guy te spreken…!

Guy Pearce, Wendy Hughes en John Stanton tijdens de repetities.

Nog even over Guy Pearce:
Waar je hem van zou kunnen kennen? Dat is best lastig bij een acteur die in een artikel eens beschreven werd als een kameleon. En terecht; in de rollen die hij gespeeld heeft, lijkt hij er vaak steeds weer anders uit te zien.

Je zou hem kunnen kennen van 'Neighbours', 'Snowy River - the McGregor Saga', 'the Adventures of Priscilla, Queen of the Desert', 'L.A. Confidential', 'Memento', 'the Time Machine', 'the Hurt Locker', 'the King's Speech' en 'Mildred Pierce'.

Sinds Ziggo deze week HBO naar Nederland gehaald heeft, is die laatst genoemde mini-serie ook in Nederland te zien. Guy Pearce won voor zijn rol in 'Mildred Pierce' een Emmy.






Gratis Verzending

dinsdag 29 mei 2012

‘Angel’ als schurk

Marjolein en ik gaan naar een matineevoorstelling van ‘Oliver’. Het blijkt een prachtige musical te zijn. Het decor is mooi en het verandert constant, vaak zonder dat je het erg merkt.

Steve Bastoni (wij kenden hem destijds als Angel van de Australische politieserie ‘Police Rescue’, liefhebbers van ‘Neighbours’ kennen hem ondertussen beter van zijn rol als Steve Parker in die soap) speelt in ‘Oliver’ de rol van schurk Bill Sikes.

Ook John Waters, die Orange en ik eerder al in ‘the Graduate’ gezien hebben, speelt erg goed in deze musical. En dan zijn er nog een heleboel kindertjes die ook ontzettend goed hun best doen.
Ja, Marjolein en ik vermaken ons prima bij deze musical.




Na de musical gaan Marjolein en ik onze foto’s ophalen bij de fotozaak. Vlakbij het Opera House bekijken we, onder het genot van een aantal koppen thee, alvast wat foto’s.

Vanaf Circular Quay nemen we de metro terug richting de jeugdherberg. Ook Els, die die dag haar eigen weg is gegaan, komt al snel.

Na het eten beginnen we met het uitzoeken van de foto’s. Eerst maar eens alle foto’s bekijken. Het zijn er een stuk of 1.000, dus we zijn er niet zomaar mee klaar…

dinsdag 19 augustus 2014

Geen dokter Tinus, maar dokter Blake!

Dit keer geen zelfgemaakte foto’s op mijn blog, maar een filmpje. Niet door mijzelf gemaakt, maar door mij wel heel erg van genoten.

Terwijl half Holland geniet van dokter Tinus, genoot ik een flink aantal maanden geleden van dokter Blake. De BBC zond ‘the Doctor Blake Mysteries’ uit. En met een voorliefde voor Australische series besloot ik die serie eens te gaan kijken. Al snel was ik verkocht; ik keek elke volgende aflevering en baalde dat ik de eerste aflevering(en) gemist had.



De serie gaat terug naar 1959. De eigenzinnige dokter Lucien Blake is naar het Australische platteland teruggekeerd om de huisartsenpraktijk van zijn overleden vader over te nemen.
Dokter Blake wordt, naast zijn werk als huisarts, ingeschakeld door de politie om te helpen bij het ontrafelen van moordmysteries. In elke aflevering moet er weer een andere moord opgelost worden. Al die spannende afleveringen zijn weer verbonden met een rode draad; dokter Blake’s gruwelijke herinnering aan de oorlog en zijn zoektocht naar…?

De rol van dokter Blake wordt erg goed neergezet door Craig McLachlan.
Je zou hem onder meer kunnen kennen als Kane Morgan in ‘McLeod’s Daughters’ en, nog langer terug, van zijn rol als de broer van Kylie Minogue’s personage in ‘Neighbours’.

‘The Doctor Blake Mysteries’; ik heb er erg van genoten! En van Craig McLachlan trouwens ook!
Wil je er ook van genieten?
Vanaf vandaag is ‘the Doctor Blake Mysteries’ verkrijgbaar op DVD. Klik daarvoor hieronder:

En wat betreft dokter Tinus; daarvoor moet je nog wachten tot 3 september. Want vanaf dan is het nieuwe seizoen te zien bij SBS 6.

Veel kijkplezier!!!

zaterdag 25 februari 2012

Rommeldagje

Vanuit het hostel wordt ook een dagtour georganiseerd naar de straat waar ‘Neighbours’ opgenomen is en naar de Dandenongs (een natuurgebied). Orange en ik zouden met zo’n tour mee gaan, maar Orange voelt zich niet lekker.
Gelukkig willen een paar mensen die op de wachtlijst staan wel mee. Dan krijg je wel je geld terug. Met dat geld hebben we de tour van volgende week geboekt. Hopelijk gaat het dan wel door.

Verder is het een beetje een rommeldag. Ik haal onze post, brieven van het thuisfront, op bij het Travellers Contact Point. Verder winkel in nog wat, koop ik een kaart voor de trouwdag van pap en mam en maken Orange en ik nog een ritje in de City Circle Tram.




Later wandel ik nog even naar het Victorian Arts Centre. Ja, dat blijft op de een of andere manier toch trekken. Ook kijk ik nog wat rond in het park wat daar vlakbij ligt. Daar ben ik destijds met Marjolein ook geweest. Echt heel erg was dat park niet veranderd.
In de regen wandel ik terug naar het hostel.

Na het eten bel ik nog even naar het thuisfront. Met oma gaat het af en aan; de ene keer gaat het goed en dan is het weer mis. ‘Hopelijk houdt ze het nog een tijdje vol. Het zou me zo raar lijken als ze er niet meer is als ik terug kom’, schrijf ik later in mijn dagboekje.

Verder e-mail ik nog wat en kletsen Orange en ik met Hester.
En zo verloopt ons rommeldagje.



Dagdeal (468x60)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...