Lentetuin; Australië tussen de tulpen (week 9 van mijn 52-weken-project)

De lentetuin, een bloembollenshow, vond de afgelopen week plaats. En met als thema ‘Lentetuin goes Down Under’ wilde ik daar wel naar toe.

Ergens in die drukke week en half aan het werk, heb ik kans gezien om nog heel wat van die bloembollenshow op de gevoelige plaat vast te leggen.

Hieronder een selectie, een grote selectie trouwens, van mijn foto’s. Omdat het zoveel foto’s zijn en mijn tijd wat beperkt, heb ik de foto’s verder niet bewerkt (zelfs niet eens bijgesneden). Wel heb ik de foto’s kleiner gemaakt voor het web, maar dat terzijde.

Geniet mee (of na) van de lentetuin; Australië tussen de tulpen!

Van 2002 naar 2012

Voor de fotografen en photoshoppers onder jullie;
het enige wat aan deze foto gefotoshopt is,
 is het op maat snijden (croppen) van de foto.

Nu mijn terugblik op het jaartje backpacken door onder meer Australië en Nieuw-Zeeland erop zit, neem ik jullie mee van 2002 naar 2012.

In 2002 kwam ik na een enerverend jaar terug in Nederland. Er was in dat jaar veel gebeurd; oma was overleden, mam was gestopt met haar winkel, pap was gedeeltelijk met de vut, Marjolein was het huis uitgegaan en de Euro was ingevoerd.

In de jaren daarna gebeurde er ook wel wat; het reisvirus heeft me te pakken en ik reis naar heel wat Europese steden (alleen niet meer zo lang) en ook ik verlaat het ouderlijk huis om op mezelf te gaan wonen.

Maar als je het over echt grote veranderingen hebt, dan vonden die het afgelopen jaar bij mijn tweelingzus Marjolein plaats. Ze raakte zwanger!

Heel speciaal vond ik het dat ze uitgerekend was op de dag dat het tien jaar geleden was dat ik terug kwam uit Australië.

Net zoals ik tien jaar geleden, wachtend bij de douane, Marjolein en tante Matje zie staan en niet kan wachten tot ik ze in de armen kan vliegen, kijk ik ook uit naar de komst van de baby! Wordt het een neefje of een nichtje en hoe zal het heten?

Afgelopen zaterdag werd ze geboren; Anna! Een nichtje!

Zo klein, zo lief!!!

Ja, ik heb nu een titel; ‘tante’, ‘tante Marianne’. En die titel draag ik met trots!!!

Anna

Als je het volle licht er weer op zet…!

Als mamma naar Bali komt, heeft ze twee brieven voor me mee; eentje van tante Matje en eentje van Marjolein.

Tante Matje schrijft aan het eind van haar brief:

“Je bent nu zeker overal aan het afscheid nemen van je kangoeroes en beestjes, enz.

Maar ik heb het al vaker gezegd. Je film in je hoofd blijft altijd beschikbaar. Als je ’t volle licht er weer op zet kan je alles weer voor je halen.”

Tja, dat is wat ik de afgelopen maanden gedaan heb! Alles kwam weer boven. En jullie hebben mee kunnen genieten. (Of wellicht hebben jullie ook wel een traantje weggepinkt).

Mijn terugblik op die bijzondere reis naar onder meer Australië is voorbij, maar met mijn blog ga ik door.

Ik zal echter niet meer zo frequent blogberichten posten. Want neem van mij aan dat het posten van zo’n 500 blogberichten in een maand of 13 wel heel veel van je vrije tijd in beslag neemt en je ook wat nachtrust kost. Desondanks heb ik het met plezier gedaan.

Tot het volgende blogbericht! En waar die over gaat. Tja, dat weet ik ook nog niet…

Raar om Australië na zo’n tijd te verlaten!

Na een niet al te lange nacht word ik die ochtend voor de dan laatste keer in Australië wakker. Daarna volgt het gezeul met de bagage naar het vliegveld. Mijn bagage blijkt met 25,6 kilo erg zwaar te zijn, maar ik hoef gelukkig niet bij te betalen.

Na een voorspoedige vlucht kom ik op Bali aan. Daar moet ik erg lang bij de douane wachten. Buiten gekomen blijkt er niemand van het hotel te zijn, terwijl er toch een transfer geregeld was. Gelukkig komt er na een telefoontje een busje aan.

Na me eerst een beetje op de kamer van het hotel geïnstalleerd te hebben, ga ik naar buiten voor een ommetje.

Nou, dat schiet ook niet op! Je wordt overal aangehouden en iedereen probeert je iets te verkopen. Ik ga maar terug naar de kamer van het hotel.

Ik ben blij dat mam de volgende dag komt, anders zou ik niet zo gemakkelijk in mijn eentje over straat gaan.

Op de kamer schrijf ik in mijn dagboekje.

Een paar citaten:

“Vanmorgen ben ik dus uit Australië vertrokken. Raar hoor om na zo’n tijd Australië te verlaten. Gisteravond, of eergisteravond, liepen we bij Hyde Park. Toen ik daar eens aan het begin van de reis liep, dacht ik even “Wat moet ik in Australië, houd ik dat wel zo lang vol?” Nu zit het jaar er dan op en heb ik het vol gehouden. Én er met volle teugen van genoten.”

“Wat is er veel gebeurd in dat jaar! Niet alleen heb ik veel beleefd, maar ook thuis is er vanalles gebeurd. Oma is overleden. Pap is gedeeltelijk in de vut. Mam is gestopt met haar winkel, terwijl Marjolein met de hare begonnen is. En Marjolein is ook nog het huis uitgegaan. Ja, een bewogen jaar…!”

“Woensdagavond had ik ook iets melancholieks. We zouden proberen Chris te spreken. Dat deed me denken aan het begin van de reis toen we hem ook spraken. Ook was het nummer Mrs. Robinson op de radio, wat me aan ‘the Graduate’ deed denken. En vervolgens een nummer van ABBA, wat me aan ‘Mamma Mia’ deed denken. Allemaal mooie herinneringen!

Ik ben niet in tranen uitgebarsten; ik heb ze op weten te houden.

Dat zal morgen wel even moeilijk worden, als ik mamma zie. Ik kan haast niet wachten…..”

Terug naar Sydney

Na ons ontbijt, bestaande uit het restant muffins, is het even wachten op het shuttle busje dat ons naar de luchthaven van Christchurch brengt.

Op die luchthaven kunnen we al vrij snel inchecken; er is nauwelijks een rij. Daarna kijken we nog wat rond bij de winkeltjes.

Ondertussen komen we de vier Nederlandse jongens ook weer tegen. Wilfred gaat met dezelfde vlucht van Christchurch naar Sydney.

Na nog wat rondgekeken te hebben bij wat andere winkeltjes, zoeken we de jongens op. We kletsen een tijdje met ze en gaan dan samen met Wilfred door de douane.

Het boarden gaat snel en ook de vlucht verloopt soepel.

Verder doen we die avond niet zo veel.

Morgen meer over onze belevenissen in Sydney. Stay tuned!

Al weer uitkijken naar Australië

Tijdens de periode dat ik in Nederland ben, lijkt Australië soms heel ver weg.

Maar als de dag van vertrek steeds dichterbij komt, de spanning om te vliegen toeneemt en bekenden even langskomen om afscheid te nemen, begin ik toch steeds meer uit te kijken naar Australië.

Ik schrijf dan ook in mijn reisdagboekje:

‘Hoewel ik het aan de ene kant wel weer moeilijk vind om weg te gaan (zo’n gevoel als toen pap en mam weggingen, nadat ze me voor het eerst naar m’n studentenkamer in Amsterdam hadden gebracht), begin ik wel weer steeds meer naar Melbourne uit te kijken. Het is er lekker weer en niet zo grauw als in Nederland. Daarnaast heb ik Melbourne best wel in mijn hart gesloten.’

Nog een nachtje slapen in mijn eigen bed, een lange vliegreis en dan zal ik weer voet zetten op Australische bodem.

Ga je ook weer mee terug naar Australië? En blijf je mijn blog volgen? Er liggen weer heel wat avonturen Down Under in het verschiet!