De lentetuin, een bloembollenshow, vond de afgelopen week
plaats. En met als thema ‘Lentetuin goes Down Under’ wilde ik daar wel naar
toe.
Ergens in die drukke week en half aan het werk, heb ik kans
gezien om nog heel wat van die bloembollenshow op de gevoelige plaat vast te
leggen.
Hieronder een selectie, een grote selectie trouwens, van
mijn foto’s. Omdat het zoveel foto’s zijn en mijn tijd wat beperkt, heb ik de
foto’s verder niet bewerkt (zelfs niet eens bijgesneden). Wel heb ik de foto’s
kleiner gemaakt voor het web, maar dat terzijde.
Geniet mee (of na) van de lentetuin; Australië tussen de
tulpen!
Nicole en ik verlaten Mataranka om met de Greyhound bus naar het noordelijker gelegen Katherine te gaan. Een relaxte busrit, want al in anderhalf uur komen we in Katherine aan.
Vergeleken met het erg kleine Mataranka, dat je nauwelijks een gehucht kunt noemen, is Katherine met duizenden inwoners toch in ene een echte stad.
Katherine is inmiddels misschien bekend omdat wielrenner Cadel Evans er vandaan komt. Anno 2002 heb ik echter nog nooit van Cadel Evans gehoord. Katherine is voor mij de plaats waarvandaan je naar de Katherine Gorge kunt. Dat is een rotskloof waar de rivier de Katherine doorheen stroomt. Het schijnt er prachtig te zijn.
Maar daar zullen we een dag later pas achter komen. Op die 4e augustus 2002 doen we andere dingen. Zo boeken we onder andere een tour, de bus en een hostel, we doen boodschappen, ik bel Marjolein, ik schrijf wat brieven en we doen de was.
De nachtelijke busrit is niet echt fantastisch, maar dat zijn nachtelijke busritten niet gauw. Gelukkig lukt het me wel om af en toe een oogje dicht te doen. Als we in Mataranka aankomen, moet Nicole me zelfs wakker maken.
De receptie van de Mataranka Homestead is zo vroeg (ongeveer half zes in de ochtend) nog niet open. In de keuken van de jeugdherberg gaan we zitten wachten; die is open en daar is het ook het warmst. In deze gebieden is het (in de winter) ’s nachts nog wel eens koud.
Nicole en ik lopen nog even naar de hot pool, de trekpleister van Mataranka, maar daar is in het donker niet zo veel aan.
Om zeven uur kunnen we de sleutel bij de receptie ophalen en daarna gaan we nog maar even pitten.
Na nog wat geslapen te hebben, gaan we er om tien uur toch maar uit.
We ontbijten en gaan daarna naar de receptie om met een guided walk, een rondleiding, mee te gaan. De gids laat ons dingen rond de homestead zien. Zo toont hij ons waar het water kwam tijdens diverse ‘floods’ (overstromingen). Ook laat hij ons verschillende pools zien, waaronder dus de bekende hot pools.
Leuk is ook het huis dat voor de film ‘We of the Never Never’ gebruikt is. Toen die film op Mataranka Homestead gefilmd werd, verbleef de crew in de motel accommodatie die de crew daar zelf gebouwd had. Toen ze klaar waren met filmen hebben ze de motel accommodatie geschonken aan de homestead.
Na de tour bekijken we de film. Leuk, omdat ik het boek gelezen heb.
Daarna kunnen Nicole en ik het niet nalaten om het warme water van de hot pool in te gaan. En met 34 graden Celsius is dat water inderdaad warm voor een natuurlijke waterbron. Het is lekker in het water. Maar we zijn niet de enigen in het water en daardoor is zwemmen wat lastig; daarvoor is het gewoon te druk.
Na een late lunch besluiten we te gaan wandelen in het ‘bos’ vlakbij de homestead. Dat was leuk, totdat we de weg een beetje kwijt lijken te zijn. Gelukkig lukt het ons wel weer de weg naar de homestead terug te vinden.
Na het avondeten gaan Nicole en ik nog even luisteren naar de band in de bar. Ze blijken best aardig te kunnen spelen.
Als de band er om een uur of tien mee stopt, willen we nog even naar huis bellen. Helaas gaat de stroom eraf en zit bellen er niet in.
De sterrenhemel is prachtig, maar het is wel erg donker zonder verlichting. Zo donker dat ik niet kan zien hoeveel traptreden ik nog moet doen. Het gevolg; ik val op m’n knie. Dat wordt een blauwe plek!
’s Ochtends kijken Nicole en ik rond in Tennant Creek. ’s Middags gaan we op tour naar de Devils Marbles.
Voordat we bij die rotsen aankomen, zien we termietenheuvels in het landschap. We stoppen om die termietenheuvels van dichterbij te bekijken. De gids breekt een stuk van zo’n termietenheuvel af en laat ons zo zien hoe dat er van binnen uit ziet. We zien kleine gangetjes en gras in de termietenheuvel. Het ziet er erg indrukwekkend uit!
termietenheuvels
een kijkje in een termietenheuvel
Dan gaat we verder naar de Devils Marbles, een grote groep ronde keien. Ze zien er prachtig uit. We kijken er rond, maken foto’s en genieten er van een smakelijke barbecue.
Vanaf de Devils Marbles zien we de zon onder gaan; ook dat is een mooi gezicht!
Devils Marbles
Terug van de tour is het wachten op een ander busje; het busje dat ons naar het busstation zal brengen.
Daar zullen we de bus nemen naar Mataranka Homestead; een nachtelijke rit. We zullen daar de volgende ochtend om 5.20u aankomen.
Ik hoop dat het me lukt om in de bus wat te slapen…
