In Griekenland legde ik al een lijnenspel vast. Dat doe ik
ook in Barcelona.
Het Olympisch Stadion blijkt zich daar prima voor te lenen:
Overigens erg leuk om dat stadion te bezoeken. Ook in het
nabijgelegen Olympisch Museum kijken we onze ogen uit: “is dat nou een
ijshockey puck?” en “wat is de bobslee groot”.
Maar ook elders leg ik lijnen vast:
In Park Güell
En ook in het werk van Gaudí zien we lijnen. De vorm van
deze bogen komt bijvoorbeeld steeds terug:
In Casa Battló
In Casa Battló
Zelfs in het groen zien we die vorm terug:
Bij het Gaudí House Museum in Park Güell.
Omdat we zo dicht bij Camp Nou, het stadion van FC
Barcelona, zitten, kijken we daar ook nog even rond. En ook daar zien we iets
van een lijnenspel terug:
Wat we nog meer in Barcelona zien, zie je in de volgende
blogberichten. Dus stay tuned!!!
Misschien kennen jullie de 100% reisgidsjes van Mo’media wel?!? Leuke, vlotte reisgidsjes van steden, regio’s of zelfs landen. Ik heb een paar van die 100% stedengidsjes in de kast staan en volg ze op facebook.
Via facebook lieten ze weten mensen te zoeken die een reisgidsje uit zouden willen testen en daar een verslagje van wilden schrijven. Met een tripje naar Londen in het vooruitzicht, meldde ik mij het afgelopen voorjaar aan.
Ik werkte de belevenissen en de foto’s van die paar dagen Londen uit in een leuk verslagje. En dat verslagje kwam op hun facebookpagina te staan.
Omdat jullie het al enige tijd zonder reisverhalen op mijn blog moeten doen, wie mijn blog al vanaf het begin volgt is natuurlijk een beetje verwend geraakt van alle dagelijkse reisverhaaltjes die ik een jaar lang postte, zal ik de aankomende week het verslag dat ik van Londen maakte in delen laten zien. Vandaag het eerste deel.
We gingen ondermeer naar Londen om actrice Cate Blanchett op de planken te zien staan. En tjonge, wat was zij goed!!!
Maar het was ook leuk om te zien hoe de Olympische Spelen toen al leefden in Londen.
Wie mijn blog al wat langer volgt, weet dat ik zo af en toe een krantenknipseltje uit de tijd dat ik mijn reis maakte, op mijn blog zet.
Ook dit krantenknipsel zit in de map met krantenknipsels die een kennis van me voor me samenstelde.
Voor wie de bovenstaande tekst niet kan lezen: "Anky van Grunsven en haar paard Bonfire buigen voor het publiek, voor de laatste keer. Gestion Bonfire nam zaterdag in Den Bosch afscheid van het publiek. Op video werden de hoogtepunten getoond: Nederlands kampioen, wereldkampioen, olympisch kampioen. De negentienjarige ruin, het applaus ontwend, wilde aanvankelijk de arena niet betreden. Maar vervolgens reed het dier een laatste, vlekkeloze kür. Anky van Grunsven kon haar tranen niet meer bedwingen".
Het knipsel zit bij de maand maart, maar in maart vond ik het niet zo boeiend om dat krantenknipsel op mijn blog te plaatsen.
Maar met de beelden van Anky van Grunsven op de Olympische Spelen in Londen en de laatste officiële rit van Salinero, past het zoveel beter bij vandaag…
Een kennis van me plakte krantenknipsels voor me in een map en toen ik terug kwam van mijn reis kreeg ik die van haar. Die krantenknipsels tref je zo nu en dan aan op mijn blog. Gewoon om je een beetje terug te voeren naar tien jaar geleden.
De afgelopen weken heb je veel krantenknipsels over de Olympische Winterspelen in Salt Lake City aangetroffen op dit blog. Die Olympische Spelen zitten er weer op. Traditiegetrouw ontvangt Koningin Beatrix dan de medaillewinnaars.
En ook daarvan plakte de kennis van mij een krantenknipseltje in de map.
Toen ik, overigens al maanden geleden, een lijstje maakte met daarop alle krantenknipsels die ik op mijn blog wilde zetten, zat dit krantenknipsel daar ook bij. Want wat een leuke foto!
Maar ja, ook bij een blog waarbij je terugblikt, kan de actualiteit zomaar om de hoek komen kijken. Na al die beelden die we de afgelopen anderhalve week van Koningin Beatrix hebben gezien, waarbij haar verdriet en verslagenheid na het skiongeluk van Prins Friso van haar af te lezen is, kijk je toch anders naar zo’n foto. En ik kan alleen maar zeggen dat ik haar toch liever zo zie:
En dat zij en de mensen om Prins Friso heen, de kracht maar weer mogen vinden!!!
Anno 2002 gaan de Olympische Winterspelen in Salt Lake ook gewoon door.
Jochem Uytdehaage doet erg zijn best en schaatst een wereldrecord. Maar als later zijn wereldrecord wordt verbroken door Derrek Parra, geniet hij toch van die rit.
Als je zo lang op reis bent, dan zijn er dagen waarop je veel beleeft. Maar er zijn ook dagen waarop je niet zo veel beleefd. Zo’n dag hebben we op 14 februari 2002.
Orange en ik zouden het verloop van de reis tot aan Nieuw-Zeeland (medio april) gaan plannen, maar dat blijkt moeilijker te zijn dan we dachten. We komen er uiteindelijk niet helemaal uit en besluiten in ieder geval nog een week in Melbourne te blijven.
Verder kletsen we uitgebreid met Hester en Eveline. Erg gezellig!!!
Helaas vertrekt Eveline later die middag naar Tasmanië en Hester zal over twee dagen Melbourne verlaten. Ook hun reis gaat verder.
Ondertussen gaan de Olympische Spelen in Salt Lake City ook gewoon verder. Echt heel veel krijgen we er niet van mee, want we kijken weinig televisie.
We hebben dan ook niet gezien dat schaatser Gerard van Velde weer vierde werd. Maar de kennis van mij die krantenknipsels voor me verzamelt, ontgaat het niet en knipt het onderstaande uit de krant.
Al dagen neemt in Nederland de Elfstedenkoorts steeds meer toe. Zou er na 15 jaar weer eens een Elfstedentocht geschaatst gaan worden? Het Elfsteden comité vergadert. We wachten af…
Tien jaar geleden een andere grote sportmanifestatie; de Olympische Winter Spelen!
Op 8 februari 2002 was de opening van de Spelen. In de dagen daarna streden de sporters in Salt Lake City om het goud, zilver en brons.
Het eerste goud voor Nederland tijdens die Olympische Spelen was voor schaatser Jochem Uytdehaage op de 5.000 meter.
Een kennis van me bewaarde tijdens mijn reis krantenknipsels voor me.
Met de datum op deze bladzijde was zo niet helemaal accuraat.
De jeugdherberg waar Orange en ik verblijven grenst aan Sovereign Hill, een soort openlucht museum waar ze terug gaan naar de tijd dat er goud in Australië gevonden werd.
Orange en ik nemen er een kijkje. Nou ja, ‘kijkJE’; we brengen er bijna de hele dag door. We zijn ten slotte naar Ballarat gekomen om Sovereign Hill te bezoeken. Voor mij een feest der herkenning, want met Marjolein liep ik daar in 1995 ook rond. Voor Orange is het nieuw.
Detail uit mijn scrapbook.
Eerst kijken we wat rond bij de verschillende gebouwtjes. Bij een oude woning/hut worden Orange en ik uitgenodigd bij een paar oudere mannen. Als we zeggen dat we uit Nederland komen, beginnen de mannen meteen over hèt huwelijk. Dat is ze kennelijk niet ontgaan.
Later wonen we een demonstratie snoepjes maken bij. In een ander gebouw zien we hoe goud gegoten wordt. Het goud dat we zien is wel 30.000 Australische dollar waard! In de kaarsenmakerij wordt het een en ander over kaarsen maken uitgelegd.
Scrapbook pagina's.
We krijgen nog iets mee van een entertainer in het theater. Dat is echt zoals je verwacht hoe dat in 1800-zoveel is geweest; hondjes die kunnen tellen en door hoepeltjes springen. Ook kan de man nog erg goed jongleren!
Maar er is meer theater; een soort straattheater. Kort voordat we dat zien, zijn we nog in de boeien geslagen, omdat onze enkels bloot waren of zo. Het is prachtig weer, dus we lopen immers rond in korte broek. Gelukkig werden we snel van die boeien verlost.
Voordat we Sovereign Hill verlaten, gaan we nog naar het informatie centrum. Daar zien we een filmpje over de geschiedenis van het goud zoeken.
Buiten de ingang blijkt een leuk souvenirwinkeltje te zijn. Daarachter is het Goldmuseum. Ons ticket van Sovereign Hill geeft ook toegang tot dat museum en dus lopen we daar ook nog even naar binnen.
In het Goldmuseum hebben ze, naast natuurlijk heel veel dingen over goud, ook het een en ander over Aboriginals.
Maar ze hebben er meer. Zo komen we oude Nederlandse munten tegen. We ontdekken bijvoorbeeld dat er in 1912 al munten van vijf gulden waren. Ook is het erg leuk om Koningin Wilhelmina met andere kapsels op die munten te zien. Er is zelfs een munt met Koning Willem III.
In het Goldmuseum treffen we ook Olympische medailles van een inwoner van Ballarat aan. Eén van de vele fakkels die gebruikt zijn om de vlam door Australië te laten gaan is ook nog tentoongesteld. Leuk om dat te zien!
Vol indrukken keren we weer terug in de jeugdherberg.
Er stond een toertje op het programma; we gingen de natuur in!
In een klein busje reden we eerst naar Homebush Bay; het Olympisch dorp. Daar zagen we onder ander het Olympisch Stadion, waar het iets meer dan een jaar geleden, tijdens de Olympische Spelen van 2000, een drukte van belang was.
Leuk om dat in het echt te zien!
Daarna gingen we naar een stuk groen met een aantal kangoeroes. Onze eerste kangoeroes tijdens deze reis! Er waren er zelfs met kleintjes, Joeys, in hun buidel.
De Wentworth Falls volgden daarna. Tijdens een wandeling, met veel klimmen, door the Blue Mountains, konden we die watervallen regelmatig zien liggen. Een erg mooie wandeling!
The Blue Mountains danken hun naam overigens aan de blauwe gloed die er hangt. Die blauwe gloed komt van de eucalyptusolie.
Na een heerlijke picknick met broodjes hebben we ‘the Three Sisters’, een rotsformatie, bekeken en op de gevoelige plaat vastgelegd.
Daarna stond er weer een wandeling op het programma; een behoorlijke afdaling dit keer. Na afloop voelden we dat dan ook behoorlijk in onze kuiten.
Maar na zo’n afdaling moet je ook weer omhoog. Dat deden we met de ‘scenic railway’. Dat is ’s werelds steilste trein. We moesten plaatsnemen in een soort van bakjes als in een kermisattractie. Het leek me ontzettend eng, maar dat viel reuze mee. Het ging wel ongelooflijk steil.
Na deze beproeving ging we wat boemerang gooien. Dat was nog niet eens zo makkelijk!
De toer sloten we af in een pub in, ik geloof, Katoomba. Dat is één van de leuke plaatsjes in het gebied rond the Blue Mountains. Vervolgens gingen we op huis aan. Nou ja, naar het hostel dan.
