Geen dokter Tinus, maar dokter Blake!

Dit keer geen zelfgemaakte foto’s op mijn blog, maar een filmpje. Niet door mijzelf gemaakt, maar door mij wel heel erg van genoten.

Terwijl half Holland geniet van dokter Tinus, genoot ik een flink aantal maanden geleden van dokter Blake. De BBC zond ‘the Doctor Blake Mysteries’ uit. En met een voorliefde voor Australische series besloot ik die serie eens te gaan kijken. Al snel was ik verkocht; ik keek elke volgende aflevering en baalde dat ik de eerste aflevering(en) gemist had.

De serie gaat terug naar 1959. De eigenzinnige dokter Lucien Blake is naar het Australische platteland teruggekeerd om de huisartsenpraktijk van zijn overleden vader over te nemen.

Dokter Blake wordt, naast zijn werk als huisarts, ingeschakeld door de politie om te helpen bij het ontrafelen van moordmysteries. In elke aflevering moet er weer een andere moord opgelost worden. Al die spannende afleveringen zijn weer verbonden met een rode draad; dokter Blake’s gruwelijke herinnering aan de oorlog en zijn zoektocht naar…?

De rol van dokter Blake wordt erg goed neergezet door Craig McLachlan.

Je zou hem onder meer kunnen kennen als Kane Morgan in ‘McLeod’s Daughters’ en, nog langer terug, van zijn rol als de broer van Kylie Minogue’s personage in ‘Neighbours’.

‘The Doctor Blake Mysteries’; ik heb er erg van genoten! En van Craig McLachlan trouwens ook!

Wil je er ook van genieten?

Vanaf vandaag is ‘the Doctor Blake Mysteries’ verkrijgbaar op DVD. Klik daarvoor hieronder:

En wat betreft dokter Tinus; daarvoor moet je nog wachten tot 3 september. Want vanaf dan is het nieuwe seizoen te zien bij SBS 6.

Veel kijkplezier!!!

10 Canoes en nog 2 filmtips

Een paar jaar geleden zag ik de film '10 Canoes'. Een bijzondere Aboriginal film met een cast die volledig bestaat uit Aboriginals.

Gisteren, eigenlijk zoekend naar iets anders, kwam ik de film tegen bij Bol.com voor slechts 4,99. En dat wilde ik jullie niet onthouden. Doe er je voordeel mee:



En als ik dan toch bezig ben; nog 2 kijktips:

Not Suitable for Children
In deze komedie speelt Ryan Kwanten (van o.a. 'True Blood') de rol van Jonah, een party animal. Hij doet niets liever dan feesten, maar dan ontdekt hij dat hij teelbalkanker heeft. Met een operatie kan hij genezen, maar daardoor zal hij wel onvruchtbaar worden. Dat zet hem aan het denken... Hij wil wel een kind... Maar vind in drie weken maar eens een vrouw die dat ook wil... Tja...

The Hunter
Willem Dafoe's personage wordt naar Tasmanië gestuurd om daar de laatste Tasmaanse Tijger te zoeken. En waar dat dan toe leidt...

De film speelt zich af in het prachtige landschap van Tasmanië.

Klik hier voor een blogbericht met nog een paar kijktips.

Veel kijkplezier!!!

Beste ‘Ozzie’ in de top 2000

Weken lang hebben jullie elke maandagmiddag van een muziekje kunnen genieten op mijn blog. Elke keer nam ik een nummer onder de loep dat ik destijds op twee cassettebandjes gezet had om mee te nemen naar Australië.

Ondertussen ben ik al weer even door al die nummers van die cassettebandjes heen, maar toch, op deze maandagmiddag, een blogbericht met een muziekje.

De top 2000 van Radio 2 van dit jaar is vandaag bekend geworden. Nieuwsgierig ging ik kijken welke Australische band, zanger of zangeres de hoogste plaats zou hebben in die lijst. Echt lang hoef ik niet te zoeken, want al op nummer 25 kom ik de eerste Australiër tegen; Gotye met ‘Somebody that I used to know’.

Gotye is de naam waaronder de in België geboren, maar in Australië wonende, Wouter de Backer optreed. ‘Wouter’ vertaalt naar het Frans wordt ‘Gautier’ of ‘Gaultier’. Verengels je dat dan wordt het ‘Gotye’.

Een hoge notering voor zijn hit uit 2011, maar ‘Somebody that I used to know’ brak dan ook al eerder vele records. Eerder dit jaar maakte de Nederlandse top 40 bijvoorbeeld bekend dat dat nummer de allergrootste hit ooit in de top 40 is. Die titel stond voor die tijd al 47 (!) jaar op naam van Trio Hellenique met ‘La Danse de Zorba’.

Terecht dan ook dat ‘Somebody that I used to know’ in de top 2000 staat.
Straks de lijst maar eens verder bekijken; op welke plaatsen in de top 2000 zou ik andere Ozzies terugvinden?

Sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten in juni

Bij deze donkere, koude, winterdagen horen Sint en Piet. Maar een paar jaar geleden zag ik Sinterklaas en zijn gevolg op een zomerse dag in juni. In dat warme weekend ook sneeuw en schaatsen.

Hoe dat kan? Ik schreef er een blogbericht over en plaatste dat op mijn hyves profiel.

Het is een te leuk verhaal dat ik het hier op dit blog nog eens plaats.

Geniet mee van het blogbericht dat ik destijds schreef:

Sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten!

'Het is zomer en heet', zul je denken, maar toch waren dat wat ingrediënten van mijn weekend. Op smaak gebracht door onder andere Chris Zegers en Cas Jansen. Overgoten met flink wat zweet. En met Sinterklaasliedjes op de achtergrond. Partner in crime: vriendin H. (gek op theater en film en wonend in een Groningse videotheek).

Een en ander wordt in gang gezet als H. mij ongeveer een week eerder belt met de vraag of ze dat weekend bij mij kan logeren; zaterdagavond moet ze in Harlingen zijn en zondagochtend in Enkhuizen.

Het plan is om haar zaterdagavond laat op te halen vanaf het station in Harlingen. 's Ochtends belt ze echter; ze is niet helemaal lekker en of ik haar eerder op kan komen halen, want het figureren in de film 'de Hel van 63' ziet ze toch niet helemaal zitten. Om 20.30u moet ik haar ophalen, want dan kon ze toch nog heel even sfeer proeven. Dat sfeerproeven bleek toch naar meer te smaken en als ik aankom op het station van Harlingen vraagt ze me of ik het erg vind om wat langer te blijven; H. wil toch wel graag weer figureren. Natuurlijk vind ik dat niet erg; opnames van een film bijwonen is tenslotte erg bijzonder!

Wat ben ik blij dat ik m'n fototoestel meegenomen heb!!! Voor de scène is het station van Harlingen omgetoverd tot het station van Leeuwarden anno 1963. Met nepsneeuw op de grond, een informatiebord voor de deelnemers aan de Elfstedentocht, wat rekwisieten en enkele tientallen figuranten in kleding anno 1963 is dat een lust voor het oog van elke fotograaf.

De sfeer op de set is ook bijzonder. Het aantal keren dat H. heeft gefigureerd in deze film is al bijna niet meer op de vingers van twee handen te tellen en dat geldt ook voor een flink aantal van de andere figuranten en zo staat iedereen gezellig met elkaar te kletsen en foto's van elkaar te maken. Ook de hoofdrolspelers, waaronder dus Chris Zegers en Cas Jansen, lopen er gewoon tussen door.

Maar goed, waar passen die Sint en Pieten nou in het verhaal? Die kwamen de volgende dag om de hoek kijken! En wel in Enkhuizen, waar H. zondagochtend naar toe moest. Zij had zich ook als figurant voor een nieuwe Sinterklaasfilm opgegeven.

De belevenissen op zo'n set van de avond ervoor smaakte bij mij ook naar meer en dus besloot ik met haar mee te gaan naar het Zuiderzeemuseum waar de opnames plaatsvonden.

Dit keer was ik geen toeschouwer, maar een heuse figurant. En dat betekende dat je een lange broek, dichte schoenen, een (winter)jas en een sjaal moest dragen. Je snapt het al; met het warme weer betekende dat flink wat zweten. Maar dat begrepen ze bij de productie ook wel en dus mocht de jas uit als er niet gedraaid werd. En dat was maar goed ook, want echt vlot ging het niet met de opnames. Eerst zo'n twee-en-een-half uur gewacht in de brandende zon voordat de opnames begonnen.

De aankomst van Sinterklaas met de pakjesboot werd onder andere gefilmd. De Sint, die voor de gelegenheid uit Spanje was gehaald (het mocht wat kosten!), werd welkom geheten door de burgemeester (Henkjan Smits) met o.a. Kiki Classen en tante Til ('een kloddertje roze hier, een kloddertje roze daar') aan zijn zijde.

En natuurlijk waren er ook flink wat zwarte pieten. Eén van die pieten, die o.a. het Gronings wel beheerst, bracht bij het zien van H. een 'Hé, mien wicht!' uit.

Een andere piet, Diego, ook wel bekend als Coole Piet, zong ons en alle andere grote en kleine kinderen nog toe.

En zo was dat warme weekend toch nog gevuld met sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten, maar ook met heel veel belevenissen en plezier!

Mamma Mia! Colin of Cate?

Ik had al mooie herinneringen aan de musical ‘Mamma Mia’ door de bijzondere ontmoeting met ‘vader Harry’ na afloop van die musical in Melbourne en door de super plaatsen (vrijwel voor in de zaal) bij de prachtige voorstelling in Utrecht een paar jaar later, maar in de zomer van 2008 komt daar nog een bijzondere herinnering bij.

Een vriendin van me neemt me namelijk mee naar Amsterdam om eens aan de rode loper bij een première te staan; de première van de film ‘Mamma Mia’.

Er komen heel wat bekende Nederlanders over de rode loper. Leuk!  Maar bijzonder is ook dat acteur Colin Firth naar Nederland gekomen is.

Nog leuker is dat ik van hem de onderstaande foto weet te maken. Wat een foto (hoewel niet helemaal perfect) en wat een herinnering!

Vanavond is die film te zien op RTL 5.

Of ik ga kijken?

Tja, RTL 8 heeft ‘Elizabeth: the Golden Age’ met Cate Blanchett op het programma staan. Ook haar heb ik in het echt gezien. Een foto was toen helaas niet mogelijk, maar ik heb haar wel zien spelen. En wat is ze goed!!! Echt een fantastische actrice!!!

Dus ik denk dat mijn keus vanavond op ‘Elizabeth: the Golden Age’ gaat vallen. ‘Mamma Mia’ heb ik tenslotte al een paar keer gezien. Al blijft die film leuk; net als de herinneringen!

Maar de herinneringen aan het spel van Cate Blanchett zijn ook geweldig! Meer daarover lees je binnenkort op dit blog…

Stay tuned!!!

Comedy of Errors

Wie mijn blog al wat langer volgt, heeft kunnen lezen dat ik na Australië nog een weekje op Bali zal vertoeven samen met mijn moeder. Daarna zullen we nog een paar dagen in Hong Kong doorbrengen.

Ook heb je kunnen lezen dat mijn vlucht naar Bali nog niet rond is. De vlucht van Sydney naar Bali op 6 oktober zit namelijk vol. Ik heb daar de afgelopen maanden herhaaldelijk over gebeld met Qantas. Ze hebben me op een wachtlijst voor die vlucht gezet, maar die komt maar niet akkoord. Ondertussen heb ik wel een vlucht van Perth naar Bali op 4 oktober gereserveerd en een ticket van Sydney naar Perth gekocht. Maar dat is allemaal niet ideaal.

Die ochtend ga ik dus naar het vliegveld van Sydney om te informeren naar de wachtlijst. Ik ga eerst naar de balie van Qantas. Daar vertellen ze me dat ik voor de vlucht van Sydney naar Bali nog steeds op de wachtlijst sta. Dan maar eens bij Cathay Pacific proberen (mijn ticket is van Cathay Pacific, maar Qantas voert de vluchten naar Bali uit). Als ik vraag waar ik de balie van Cathay Pacific kan vinden, wordt me verteld dat ik waarschijnlijk terug naar de stad moet om mijn ticket te laten validaten.

Ik besluit het toch ook maar even na te vragen bij de balie van Cathay Pacific op de luchthaven. Daar wordt ik naar een kantoor een verdieping hoger gestuurd. Bij het kantoor aangekomen, is er niemand aanwezig. Degene die er zou moeten zitten heeft lunchpauze; of ik over een kwartiertje terug wil komen.

Ondertussen bekijk ik wat winkeltjes op het vliegveld en dan ga ik terug naar het kantoor. Eindelijk tref ik iemand die haar nek voor me uitsteekt. Ze ziet dat er plaats is op een vlucht van Sydney naar Bali op 5 oktober. Dat is veel beter als wat ik had staan.

Ook reserveert de dame van Cathay Pacific stoelen voor me. En dat doet ze ook voor mam. Stoelen naast elkaar; wel zo gezellig! En ze boekt ook nog een hotel voor de eerste nacht in Hong Kong. Zo dat is geregeld! Helemaal blij loop ik het kantoortje uit.

Vervolgens ga ik naar het centrum van Sydney waar ik met Marleen bij het Opera House afgesproken heb.

We kijken wat winkeltjes, eten wat en gaan weer terug naar het Opera House. We hebben namelijk kaartjes voor ‘the Comedy of Errors’, een wat onbekend stuk van William Shakespeare.

Het blijkt een grappig stuk te zijn over twee tweelingen. Men weet echter niet dat er tweelingen zijn. Hierdoor ontstaan allerlei komische situaties.

Maar we zijn niet naar het theater gegaan om het stuk; nee, we willen dit theaterstuk zien omdat er een acteur uit ‘the Flying Doctors’ in mee speelt.

Christopher Stollery (piloot Johnno) speelt één van de tweelingen. En dat doet hij erg goed. Marleen en ik genieten erg van het stuk, maar ook heel erg van Chris. Hij speelt fantastisch!

Het enige wat niet zo leuk is, is dat ik vergeten was mijn mobieltje uit te zetten. En die gaat natuurlijk prompt af. Heel vervelend als je op de eerste rij zit en je je telefoon niet snel kunt vinden. Ironisch genoeg is het mijn tweelingzus die belt.

Christopher Stollery

Hoewel ik Chris aan het begin van mijn reis ook al eens gesproken heb, willen we hem na afloop van het toneelstuk graag nog even spreken. We wachten na afloop bij de artiesteningang op hem. Maar als we zien dat vrienden van hem hem ophalen, vinden we het niet zo gepast om hem aan te spreken.

Dus ook voor hem zullen we later deze week nog een keer terug moeten…

Stay tuned en je leest of het ons lukt om hem te spreken.

Kaartjes voor mijn verjaardag en kaartjes voor het theater

Via de Botanische tuinen lopen we naar het bekende Sydney Opera House. Daar informeren we naar een theaterstuk dat daar speelt.

Vervolgens lopen we door naar een ander theater voor informatie over een theaterstuk met Sophie Lee er in. Ook haar, in ‘the Flying Doctors’ speelde ze de rol van Penny Wellings, zouden we graag willen zien.

Het stuk is nog maar een paar dagen te zien, dus we kopen kaartjes voor de voorstelling van die avond.

‘s Middags informeren we nog bij een aantal andere theaters naar wat er speelt en vooral wie er in meespelen. Beetje ‘Flying Doctors’-fan wil natuurlijk geen acteur uit die serie missen!

Ook haal ik mijn post op bij het Travellers Contact Point. Omdat ik steeds onderweg was, heb ik het al een flinke tijd niet door laten sturen. Er ligt dus heel wat post; ook nog kaartjes voor mijn verjaardag. Leuk hoor!

’s Avonds zoeken we ons plaatsje in de zaal van het theater. ‘The Virgin Mim’ heet het stuk en Sophie Lee doet er in mee.

Het blijkt best een leuk stuk te zijn en bovendien is het leuk om Sophie aan het werk te zien.

Helaas lukt het ons niet om haar na afloop van het theaterstuk te spreken. Maar we zijn nog een paar dagen in Sydney…

 

Bij Nancy aan de keukentafel; wat is het een lief mens!

Een dag eerder hadden we al een ontmoeting met een acteur uit ‘the Flying Doctors’, op die 26^e september 2002 staat er opnieuw een ontmoeting met iemand uit onze favoriete serie op het programma.

Marleen en ik hebben afgesproken met Val Jellay (Nancy in ‘the Flying Doctors’) en wel bij haar thuis!

Veel te vroeg komen we daar aan. We gaan maar wat in de beurt wandelen.

En als het zo ver is, bellen we aan…

Gelukkig wordt er open gedaan; je weet tenslotte maar nooit.

En dan staan we oog en oog met Val. Ze laat ons binnen. We nemen plaats aan de keukentafel. De stoeltjes waar we op zitten zijn bijna hetzelfde als de stoeltjes die mijn oma rond haar keukentafel had staan.

Marleen en ik kletsen gezellig met Val en al snel komt het gesprek op Maurie. Maurie Fields speelde in ‘the Flying Doctors’ Nancy’s man Vic, maar ook in werkelijkheid was het haar man. In december 1995 overleed hij.

Val vertelt ons, heel ontroerend, over hoe Maurie overleed en waar dat was (voor de koelkast; ze wijst het ons aan). Zelf heeft ze tranen in haar ogen en ook ik moet moeite doen om niet in snikken uit te barsten. Ze vertelt ook zo lief over Maurie.

Ik kan met heel goed voorstellen dat ze hem, na bijna 7 jaar, nog erg mist. Het moet een lieve en humoristische man geweest zijn.

Binnenkort heeft Val een rolletje in de musical ‘the Full Monty’. Ze zal een pianiste spelen, zo vertelt ze ons. Maar ze vertelt er niet alleen over; ze zingt ook nog een stukje uit die musical. Wat kan ze goed zingen! En de mimiek erbij is echt fantastisch! Wat een artieste!!!

Blij en voldaan verlaten we haar. “Wat is het een lief mens”, zeggen we tegen elkaar.

Een bijzondere ontmoeting!!!

Ook Val schrijft in mijn boekje.

Met ‘Waltzing Matilda’ in de sporen van dinosauriërs

Op dag twee van de tour gaat de wekker ook al weer vroeg. We gaan op tijd op pad en reizen van Hughenden naar Boulia door Banjo Paterson’s Waltzing Matilda Country.

We stoppen in Winton, waar we naar een museum over ‘Waltzing Matilda’ kunnen. Dat populaire Australische volksliedje werd in 1895 door Banjo Paterson, die al eens eerder op mijn blog voorbij kwam, geschreven.

Voor Australiërs is het meer dan zomaar een liedje, het wordt namelijk ook wel gezien als het onofficiële nationale volkslied van Australië.

Hoewel we niet heel veel tijd hebben, bezoek ik toch het museum. Het blijkt wel een leuk museum te zijn. Natuurlijk vind je er het een en ander over ‘Waltzing Matilda’.

De scrapbookspread die ik maakte van mijn bezoek aan het museum.

Maar er is meer. Rekwisieten brengen ons naar ver vervlogen tijden.

Met name de ‘pluggenkast’ met snoertjes trekt mijn aandacht. Hier wordt getoond hoe vroeger telefoons met elkaar verbonden werden. Dit is wat mijn oma vroeger deed! Opa was postkantoorhouder en oma’s baantje was het verbinden van telefoongesprekken. Bijzonder!

In een andere ruimte is iets terug te vinden over het ontstaan van Qantas. Die luchtvaartmaatschappij heeft namelijk haar oorsprong in Winton.

Ook heeft het museum nog iets over de voetafdrukken van dinosauriërs. Die afdrukken schijnen in dit afgelegen deel van Australië nog steeds gevonden te kunnen worden.

Als wij verder rijden door het prachtige landschap van het westelijke deel van Queensland kan ik me heel goed indenken dat hier nog sporen van dinosauriërs terug te vinden zijn.

Dit landschap is voor mij het echte Australië!!!

  

  

Tussendoor hebben we een bbq-lunch, zomaar ergens in ‘the middle of nowhere’. En dat smaakt goed.

Na nog meer kilometers door het prachtige landschap stoppen we bij een boerderij voor een zogenaamde ‘farm-stay’; we overnachten op een boerderij.

Bij de boerderij waar we overnachten.

’s Avonds zitten we met z’n allen rond een kampvuur.

Heel gezellig, maar echt laat maken we het niet. Morgen gaat de wekker namelijk weer vroeg…

Als ik op sta wil ik het rode zand van mijn kleren kloppen

“Als ik op sta wil ik het rode zand van mijn kleren kloppen!”

Nee, niet in Cairns. Daar valt het met het rode zand nogal mee. Dat rode zand vind je ondermeer in ‘the red centre’ van Australië; Alice Springs en Uluru. Nog een paar weken en ik zal jullie berichten over dat prachtige deel van Australië.

De reis zal verder gaan Darwin, maar ook de westkust van Australië zal ik aandoen. En ergens daar in Western Australia gaan we met een tour langs een hondenbegraafplaats. Dan sta ik een beetje lacherig naar de graven van die trouwe viervoeters te kijken. Een begraafplaats voor honden; ik vind het maar een raar idee!

Maar als ik aan het eind van het kijken van de film ‘Red Dog’ opsta van de bioscoopstoel en zo heb meegeleefd en in die film gezogen ben dat ik het gevoel heb het rode zand van mijn kleren te moeten kloppen, begrijp ik waarom mensen hun hond een plekje op een begraafplaats gunnen.

Wat een prachtige film!!!

In het rode landschap van Western Australia (Pilbara) maken we kennis met een hond. Een bijzondere hond; hij brengt mensen tot elkaar en zorgt voor harmonie onder een groep mannen in de mijnbouwindustrie.

Ook komt er liefde in het spel; van Joshua Lucas’ personage en zijn tegenspeelster…..

Waarom ik nu over deze film begin?

Gewoon omdat hij sinds vandaag verkrijgbaar is op DVD!

En waarom je ‘Red Dog’ zou moeten zien:

·         voor het mooie, rode landschap;

·         voor de lieve blik van ‘Red Dog’;

·         voor de jongensachtige (glim)lach van Joshua Lucas;

·         om een stoere mijnwerker te zien breien;

·         of gewoon omdat het een prachtige film is, die met humor, maar ook met verdriet, boeit van het begin tot het eind!

Gurrumul; blinde Aboriginal met gitaar èn wat een sound!

Het is maandagmiddag en dus muziek op mijn blog.

Vorige week schreef ik het al; op de eerste maandag van de oneven maanden geen nummer dat ik destijds op een cassettebandje zette om mee te nemen naar Australië, maar een nummer dat ik nu mee zou nemen op reis.

Passeerden de afgelopen maanden Joshua Radin, Milow, Bec Lavelle’s nummers uit ‘McLeod’s Daughters’ en Bruce Springsteen al de revue, vandaag is het de beurt aan Geoffrey Gurrumul Yunupingu.

In de zomer van 2009 hoor ik op de radio een nummer van hem; een lekker zomers nummer! Ik hoor het nog een paar keer en er wordt bij verteld dat het gezongen wordt door een blinde Aboriginal.

Een zoektocht op het Internet naar zijn naam volgt. En als ik dan weet dat hij Geoffrey Gurrumul Yunupingu heet, zijn andere nummers van hem snel gevonden. Wat een stem!

Zijn muziek spreekt me zo aan dat ik een cd van hem aanschaf. Als hij later dat jaar optreedt in Amsterdam ben ik van de partij.

In de bijzondere locatie, ‘de Duif’ (de kerk waar Jos Brink predikte), hangt een relaxt en ongedwongen sfeertje. Het concert zelf is genieten.


Spread die ik destijds maakte over het concert.


Maar ik ben niet de enige die Geoffrey Gurrumul Yunupingu bewondert. Ook Sting en Elton John behoren tot zijn bewonderaars. Hij heeft duizenden cd’s verkocht, concerten gegeven in Amerika en Europa, sierde de cover van ‘Rolling Stone Magazine’ en heeft opgetreden voor ondermeer Koningin Elizabeth, Barack Obama en Prins Frederik en Prinses Mary van Denemarken.

Onlangs werkte Geoffrey Gurrumul Yunupingu, als onderdeel van de voor het Diamond Jubilee Concert van Koning Elizabeth samengestelde ‘Commonwealth Band’, mee aan Gary Barlow’s en Andrew Lloyd Webber’s nummer ‘Sing’.

Je snapt het; als ik nu een verzameling muziek samen zou stellen om mee te nemen op reis, dan zou de muziek van Geoffrey Gurrumul Yunupingu daar zeker bij zijn.

En jij, heeft de muziek je (nu ook) geraakt?

Meer over Geoffrey Gurrumul Yunupingu op: www.gurrumul.com en http://en.wikipedia.org/wiki/Geoffrey_Gurrumul_Yunupingu 

En voor zijn cd’s:

En voor het Diamond Jubilee: