Naar Den Haag voor het werkvisum

Gemaakt na een bezoekje aan Den Haag in 2007.

Gezondheidsverklaring geregeld, bankoverzicht uitgedraaid en meer papieren op orde gemaakt; op naar de Australische ambassade in Den Haag voor het regelen van het visum.

In 1995 was ik daar ook al met Marjolein. Toen moesten we ook naar de ambassade om ons toeristenvisum voor Australië te regelen. Anno 2001 kunnen die toeristenvisums gewoon op reisbureaus voor elkaar gemaakt worden. Voor m’n klanten had ik er toen al heel wat in orde gemaakt. Het lijkt heel wat, maar het was gewoon een kwestie van gegevens uit het paspoort invoeren in een programma op de computer.

Toen moest je voor een werkvisum dus nog wel naar Den Haag.

Nadat Orange en ik de benodigde formulieren ingeleverd hebben, gaan we wat winkelen in Den Haag om later die dag onze werkvisums op te halen.

Zo, dat is dan ook weer geregeld!

Onder het genot van thee en veel chocola

Bij voorbereiden hoort ook inlichtingen inwinnen bij organisaties die je helpen bij het regelen van je werkvakantie naar Australië. Eerder hadden we al folders doorgenomen, maar in maart 2001 bezochten Orange en ik een informatie bijeenkomst van Australian Backpackers, zo’n organisatie gespecialiseerd in werkvakanties naar Australië en Nieuw Zeeland.

Na een presentatie over Australië en Nieuw Zeeland, konden we een praatje maken met mensen die naar Australië geweest waren. Er was zelfs een meisje dat de dag daarvoor in Nederland teruggekomen was. De mensen die we spraken waren allemaal erg enthousiast over hun reis Down Under.

Ook werd er een filmpje getoond van een groep backpackers die met Australian Backpackers naar Australië was gereisd. Er waren mooie foto’s van de prachtige natuur van Australië te zien, maar ze lieten ook zien hoe een groep die in Sydney aankomt eruit ziet. Ze waren allemaal moe van de lange vlucht. Erg grappig om die mensen in de bus te zien zitten; half in slaap! Zou het ons ook zo vergaan?

Desalniettemin, na de informatie bijeenkomst met al die enthousiaste verhalen waren wij nog enthousiaster geworden en kregen we echt zin om ook te gaan!

Thuisgekomen, kletsen we, onder het genot van thee en veel chocola, heel wat af over de route (via Hong Kong met Cathay Pacific), de reis beginnen met een groep, de verhalen die we hebben gehoord, de mogelijkheden die er zijn en zo veel meer…

… we kijken steeds meer uit naar onze reis…

Oefenvakantie; wel Kreta, geen 'Oh oh Cherso'

  

Kreta, 2000


Leuke voorbereidingen; Orange en ik gaan op vakantie naar Kreta; oefenvakantie.

M’n moeder en haar vriendinnen deden het vroeger ook al; op oefenvakantie! Voordat ze in hun fiatjes op pad gingen naar Frankrijk of Noorwegen, werd de kampeeruitrusting (en misschien wel zoveel meer) uitgetest tijdens een kort campeeruitje naar bijvoorbeeld Terschelling.

 

Kreta, 2000, ik scrapte nog niet



Ook Orange en ik trekken in de tijd voordat we naar Australië gaan veel met elkaar op. Gewoon omdat we het goed met elkaar kunnen vinden en veel dezelfde interesses hebben, maar ook om te kijken of we elkaar goed genoeg liggen om zo lang met elkaar zo ver weg te gaan. We logeren bij elkaar, gaan kamperen in de caravan van Orange’s moeder en gaan op oefenvakantie naar Kreta. 

 

Op Kreta voor ons geen ‘Oh oh Cherso’-taferelen. We trekken er op uit en verkennen het eiland; Heraklion, Chersonissos, Rethimnon en de opgravingen bij Knossos. We wandelen zelfs door de Samaria kloof. Vol verhalen, een stapel foto’s en met spierpijn in de benen van de afdaling bij de Samaria kloof keren we weer huiswaarts. De oefenvakantie en ‘warmtestage’, zit er op. Ja, dat zijn nog eens leuke voorbereidingen.

Kreta, 2000



Blijf deze blog volgen en je leest meer over de voorbereidingen en het ‘echte werk’ in Australië.



Waarom een terugblik van 10 jaar in een blog?

Ja, waarom eigenlijk een terugblik van tien jaar in een blog? De meeste bloggers proberen immers met hun blog het nieuws te brengen; actueel te zijn.

Tja, ik zit nu niet in Australië; tien jaar geleden wel. Toen hield ik vrienden en bekenden met mailtjes op de hoogte, maar daarnaast pende ik ook een flink aantal dagboekjes vol. Handig bleek dat later bij het verwerken van de foto’s in talloze albums (scrapbook albums wel te verstaan).

Maar ergens in m’n achterhoofd schreef ik ze ook om er later iets mee te doen. In de afgelopen jaren deed ik af en toe een poging om inderdaad die

dagboekjes uit te werken, maar meer dan een beginnetje werd het niet.

Ik kwam meer en meer met bloggen in aanraking en bedacht dat dat een mooie spreekbuis zou zijn. En dat het bijna tien jaar geleden was dat ik die reis naar Australië en Nieuw-Zeeland maakte, is een mooie ‘kapstok’ om de ‘jas’ aan op te hangen.

Destijds vertrok ik in november naar Australië en in dit blog zal ik die datum ook aanhouden. En dat zal ook gelden voor de verdere verloop van de reis.

“Maar het is nu september, moet ik nu nog een maand of twee wachten voor er weer een blogbericht komt?”, vraag je je wellicht af.

Nee, dat hoeft niet. Net zoals ik me destijds voorbereidde op de reis, zal ik dat nu ook doen. Ik zal je een blik gunnen in de voorbereidingen van toen, hier en daar iets schrijven over wat me toen bezighield en hoe ik daar nu over denk.

Maar wat ik vooral hoop, is dat ik je zal vermaken met m’n verhalen, hier en daar misschien een wenkbrauw doe rijzen, een glimlach op een gezicht laat verschijnen of een discussie aanwakker. Misschien zijn dat wel de echte redenen van dit blog. Laat me af en toe eens weten wat je van m’n blog vindt!?!