Ik kan niet wachten tot ik ze in de armen kan vliegen

16 Oktober 2002. Even na middernacht (Hong Kongse tijd). Ons vliegtuig vertrekt richting Amsterdam.

Beetje film kijken, muziekje luisteren; het slapen lukt ons niet echt.

Zo’n twee uur voordat we gaan landen gaat het licht in het vliegtuig weer aan en krijgen we een ontbijtje. Een ontbijt bestaande uit noodles, kip, fruit, yoghurt en thee of koffie.

We komen steeds dichter bij Schiphol en dan is het zover; de landing wordt ingezet. Niet heel veel later zijn we geland en staat het vliegtuig op Nederlandse bodem.

De gate waar het vliegtuig naar toe zou moeten is echter bezet; er staat een toestel van KLM dat nog bezig is met laden. Het kan op z’n minst nog 15 à 20 minuten duren. We wachten het af. Maar dan heeft de captain goed nieuws; er is een andere gate beschikbaar.

We gaan het vliegtuig uit en zoeken onze weg door de lange gangen van Schiphol. Wachtend bij de douane kijk ik door de luxaflex en zie Marjolein en tante Matje staan. Ik kan niet wachten tot ik ze in de armen kan vliegen! Maar ja, we moeten eerst de douane nog door.

Gelukkig gaat het redelijk snel en dan kan ik ze na zo’n tijd eindelijk weer in de armen sluiten…

Wat fijn…!

Wordt vervolgd…..

De Big Buddha

Die ochtend gaat om half acht de wekker. We drinken thee, eten een broodje, douchen, pakken de laatste spullen in en gaan naar de receptie om uit te checken.

In de hal van het hotel stippelen we de planning voor die dag uit. De keus valt op de Big Buddha.

Plotseling zie ik de shuttlebus van het hotel voor de deur staan. Die bus brengt je gratis naar de airport express. Vanaf het station waar die trein vandaan vertrekt, vertrekt ook de metro die we moeten nemen richting de Big Buddha.

We stappen dan ook snel in het busje.

Bij het station aangekomen nemen mam en ik de metro naar Lantau Island. Het is een snelle rit en als de metro bovengronds gaat, heb je mooie uitzichten; hoge bergen, de skyline, het water. Prachtig!

We komen uit bij wat een geheel nieuwe stad lijkt; hoge flatgebouwen midden in de bergen.

Daar moeten we bus 23 nemen naar de Big Buddha. Een prachtige rit van ongeveer drie kwartier volgt. We rijden door bergen en langs een prachtig dorpje, een mooi strand en de zee.

Onderweg zien we de Big Buddha al boven de bergen uitsteken. Het is met 34 meter dan ook de grootste zittende bronzen Boeddha in de open lucht.

Naast de Big Buddha blijkt er een heel complex te zijn; toeristisch met winkeltjes, tempels en restaurantjes.

Ik beklim alle treden naar boven om de Big Buddha van dichtbij te bekijken. Mam blijft beneden zitten met haar koffertje. Omdat we straks door gaan naar het vliegveld, hebben we onze bagage van de paar dagen Hong Kong bij ons. Mams rugzak is kapot gegaan, daarvoor ik de plaats heeft ze een koffertje gekocht. Maar dat blijkt voor het beklimmen van de Big Buddha niet handig te zijn.

Mam blijkt overigens niet de enige met een koffertje te zijn; we zien ook een monnik lopen met zo’n koffertje met wieltjes.

We kijken ook nog rond in de tempel die naast de Big Buddha ligt en daar zien we nog veel meer monniken. Een mooi tempelcomplex overigens.

We nemen de bus weer terug. Bij een postkantoor kopen we postzegels en dan gaan we richting metro. Die is in een heel groot modern winkelcentrum; heel modern, heel schoon en ruim.

Vanuit de metro stappen we over in de Airport Express naar het vliegveld. We eten er wat, trekken wat warmers aan, halen de rest van onze bagage op, checken in, e-mailen, winkelen en wachten op het vliegtuig. Het vliegtuig naar Amsterdam; naar huis…..!

Stay tuned, want het verhaal is nog niet uit!

Rokerige wierookstokjes in de Wong Tai Sin Tempel

Op pad in Hong Kong. Het is heet buiten. We beginnen met een wandelingetje langs het water. Al wandelend genieten mam en ik van het prachtige uitzicht op de skyline van Hong Kong.

We komen langs het Museum of Arts en gaan er naar binnen. We zien prachtige potten met mooie kleuren en blauw geoxideerd. Ook zijn er veel voorwerpen van jade en ivoor, maar we zien ook Chinese schilderijen en kalligrafie.

Ondertussen hebben we trek gekregen. Bij het museum is ook een restaurantje. We zoeken op het terras een plekje in de schaduw en bestellen een fruitsalade en een pizzaatje. Dat smaakt goed!

Terwijl we daar zo op het terras zitten, horen we muziek. We werpen een blik over een muurtje om polshoogte te nemen. Er wordt een podium opgebouwd en er zitten heel veel mensen op de trappen van een cultureel centrum. Later wordt er nog meer muziek gemaakt en wordt er gedanst (Zuid-Amerikaans).

Ook blijkt er een arts en crafts market te zijn; allemaal tafels (met parasols erboven) waarop zelfgemaakte spulletjes uitgestald worden. Er zijn kraampjes met kunstwerkjes van fimoklei, kralen boompjes, bedrukte tassen, beschilderde stenen, knipsels, houtsnijwerk, schilderijen, kettinkjes, kijkkastjes, etc.

We wandelen naar het metrostation om daarvandaan de metro richting de Wong Tai Sin Tempel te nemen. Het is die dag een ‘public holiday’. De mensen hebben vrij en daardoor is het overal heel druk.

De Wong Tai Sin Tempel staat midden tussen de hoge flatgebouwen. Een prachtige tempel!

Je kunt er wierookstokjes kopen. Die stokjes kun je aansteken; bij bosjes tegelijk in potten met zand of in een sinaasappel. Heel veel mensen doen dat en daardoor is het heel rokerig.

Ook zijn er allemaal hokjes. In elk hokje zit een arts voor Chinese geneeswijzen. Er hangt een apart sfeertje.

We nemen dezelfde route terug naar het hotel. Onderweg genieten we aan het water van een ijsje.

We halen wat te eten en kijken nog wat rond in de buurt van het hotel.

De winkels zijn ’s avonds nog tot laat open. Mam koopt een klein koffertje. Haar rugzak is namelijk stukgegaan; er is een band los en daardoor kan de rugtas niet meer op haar rug. Dat is lastig, want de volgende dag moeten we met onze bagage de stad in.

Het is dan namelijk al weer onze laatste dag in Hong Kong. Het vliegtuig gaat pas rond middernacht, maar we moeten ’s ochtends natuurlijk al wel uitchecken bij het hotel. We willen die dag dan nog wel wat van de stad zien en dus zal dat met bagage moeten.

Overigens niet met al onze bagage. We hebben alleen wat we die paar dagen in Hong dachten nodig te hebben meegenomen. De rest van onze bagage hebben we bij aankomst op het vliegveld van Hong Kong opgeslagen.

De rest van de avond kijken we weer veel televisie; de berichten over de bomaanslagen van Bali. Het kan ons nog niet loslaten!

Voor meer informatie over het Museum of Arts in Hong Kong ga je naar: http://www.lcsd.gov.hk/ce/Museum/Arts/english/aboutus/aboutus.html

Voor meer informatie over de Wong Tai Sin Tempel ga je naar:

https://www.siksikyuen.org.hk/public/main

Die website biedt ook de mogelijkheid voor een zogenaamde ‘online prayer’.

“Een teken van leven!!!”

Om half zes gaat de wekker. Na het douchen, een broodje eten en de laatste spullen inpakken, gaat om half zeven de telefoon. Het is de receptie van het hotel; er is een fax voor ons! Pap en Marjolein hebben gefaxt; ze zijn bezorgd om ons nadat ze hebben gehoord dat er explosies zijn geweest op Bali. Of alles goed is en of we even willen bellen.

Een kwartiertje later gaat de telefoon nogmaals. Wederom de receptie; de taxi is er; of de bagage opgehaald kan worden.

Willeke staat op de gang om afscheid van ons te nemen. Paatje en Erik zitten al op de trap op ons te wachten. Ze rijden met ons mee in het taxibusje om ons naar het vliegveld te brengen. Tot aan de incheckbalie brengen ze ons weg. Lief hoor!

Ons nog steeds niet bewust van wat zich uren eerder zo dichtbij ons afspeelde, verbazen we ons dat de controles zoveel scherper zijn dan op Schiphol. Onze handbagage, inclusief fototoestel en waterflesje moet wel twee keer door de scanner en ons paspoort moesten we maarliefst drie keer laten zien.

Pas nadat we alle controles gehad hebben, hebben we tijd om pap te bellen. Het is dan in Nederland één uur ’s nachts. We melden dat alles goed met ons is en pap zal Marjolein bellen om dat ook aan haar door te geven.

Wachten op het vliegveld van Bali

Dan zoeken we een plekje en wachten we tot we aan boord van het vliegtuig kunnen gaan. Er hangen televisieschermen en die staan aan; beelden van het journaal, berichten over de explosies; een brandend gebouw, gewonde en verbrande mensen, gewonden in het ziekenhuis.  Dan denken we nog dat het zoiets als de cafébrand in Volendam is geweest.

In het vliegtuig hangt een gelaten sfeertje. Nog dringt niet tot ons door wat er gebeurd is.

Als we, na een goede vlucht, op het vliegveld van Hong Kong lopen, zijn we ons nog nergens van bewust. Er staan cameraploegen. Maar Kofi Annan, dan secretaris-generaal van de VN, brengt in die tijd een bezoek aan China en wij denken dat de cameraploegen er voor hem staan.

Hoe erg het is, dringt pas echt tot ons door als we op de hotelkamer in hartje Hong Kong zijn en naar huis bellen en beelden op onder andere CNN zien. De ergste terroristische aanslagen na 11 september!

We zien in het nieuws beelden van de aanslagen op Bali; beelden van de straat waar we hebben gelopen.

Later ook beelden van het vliegveld van Hong Kong, waar we eerder die dag zelf liepen. Ze hebben gesprekken met mensen die net van Bali kwamen, dus uit het vliegtuig waar wij in zaten.

Wat als wij een Balinees shirtje hadden gedragen? Zouden wij er dan uitgepikt zijn voor een gesprek? Zouden beelden van ons dan de hele wereld over zijn gegaan? Maar ja, wat hadden wij op dat moment te melden? Wisten wij veel?

Wij zaten in een van de eerste vliegtuigen die uit Bali kwamen. Wij zijn net voor de grote stroom ‘vluchtende’ toeristen uit Bali vertrokken.

Hoewel we die dag nog wel even naar buiten gaan, in de buurt van het hotel rondkijken en wat boodschapjes doen, kijken we toch heel veel naar de televisie.

Ondertussen vragen we ons af of het zin heeft om eerder naar huis te gaan en of het verstandig is om naar the Peak te gaan, het Amerikaanse consulaat blijkt daar namelijk dicht bij in de buurt te zitten. We besluiten uiteindelijk dat het toch geen zin heeft onze vluchten terug naar Nederland te verschuiven; zo lang blijven we nou ook weer niet in Hong Kong. En wat betreft ‘the Peak’; Hong Kong heeft nog zo veel ander moois; we hoeven niet naar the Peak.

We zien het allemaal de volgende dag wel.

Hoe zullen Paatje, Willeke en Erik het hebben? Misschien willen ze ook wel weg? Spannend en helemaal niet leuk.

Ondertussen wacht ik op een telefoontje. Ik wil graag even e-mailen, maar de computers in het hotel zijn bezet. Ze zullen bellen als er een plaatsje achter een computer vrij is.

Ik word gebeld, ik neem plaats achter de computer en stuur een mailtje naar vrienden en bekenden in Nederland. De exacte tekst van dat mailtje weet ik niet meer, wel dat de titel van dat mailtje ‘Een teken van leven’ was en dat was precies wat dat mailtje ook was!!!

Thuis in Nederland gaat de telefoon bij pap en Marjolein ook regelmatig; ongeruste en belangstellende mensen vragen hen hoe het met ons gaat.

Ik stuur niet alleen een mailtje, ik lees ook mijn mail. Met de drie meiden die we destijds in Nieuw-Zeeland hebben leren kennen, heb ik dan nog steeds mailcontact. Over en weer hebben we de afgelopen maanden verteld over onze belevenissen op reis. Nu mailt één van die meiden dat ze ook op Bali was en heeft moeten rennen om zichzelf in veiligheid te brengen tijdens de aanslagen in Kuta. Brr!!!

Hoewel we in wereldstad Hong Kong zijn, zijn we met ons hoofd nog in Bali. En dat houdt de aankomende tijd nog wel aan.

Maar we zijn in Hong Kong en bekijken die stad ook. Morgen meer belevenissen aldaar. Stay tuned!

The Peak, een park en een piepkleine dagkamer in Hong Kong

In Hong Kong werden we opgevangen door Charlie Chan, een klein Chinees mannetje. Hij bracht ons naar de dagkamer, die ons tijdens ons verblijf in Hong Kong ter beschikking stond. Die dagkamer was ergens achteraf; aan de voorkant kon je niet zien dat de mensen enkele dagkamers hadden. Onze kamer was piepklein. Er pasten net aan twee bedden in; meer ruimte was er niet. Ook de badkamer was erg klein, zo klein zelfs dat we boven het toilet moesten douchen. Of anders gezegd; de wc stond in de douchecel. Ik vond dit wel z’n charme hebben. 



Hong Kong, 10 november 2001



We zijn met een deel van de groep naar de Star Ferry gelopen en hebben daar de boot richting Victoria Peak op Hong Kong Island genomen. Daar was het eerst wat zoeken naar de weg, maar op een gegeven moment meende ik een en ander te herkennen van destijds. Dit bleek ook zo te zijn. Met de tram gingen we naar boven. Dit keer stopte de tram bijna niet en hij gleed ook niet terug.


the Peak, Hong Kong, 10 november 2001
(ik scrapte nog niet toen ik deze foto's inplakte)



Op the Peak hebben we wat rond gekeken en iets gegeten en gedronken. Ja, de inwendige mens wil ook wel eens wat!

Toen zijn we weer terug gegaan met tram en boot. Orange en ik zijn weer naar de kamer gewandeld. Later hebben we nog wat rondgekeken in de buurt van het ‘hotel’. Tussen alle gebouwen ontdekten we een park. Het was niet groot, maar wel de moeite waard om even in rond te lopen.

‘s Avonds werden we opgehaald door Charlie Chan, die ons weer terug naar de luchthaven bracht. Daar moesten we nog best wel een tijd wachten. Na eerst wat gedronken te hebben met Rob en Ilse, twee mensen van de groep, zijn we gaan e-mailen. Dat kon daar voor niets en daar moet je dan maar gebruik van maken. Ik heb deze en gene een kort mailtje met een paar zinnetjes over de reis gestuurd.

Op de luchthaven kwam ik ook nog klanten tegen voor wie we de vluchten geboekt hadden. Ik heb een praatje met ze gemaakt. Ze kwamen terug uit Nieuw-Zeeland en moesten overstappen in Hong Kong. De reis was fantastisch geweest; ze hadden erg genoten. Leuk om te horen.
Wederom een kleine wereld!?!

Hong Kong was erg leuk en leek niet erg veranderd in die bijna 6,5 jaar. Het was weer bijzonder om in deze stad te zijn. Dit keer niet zo’n hoge luchtvochtigheidsgraad en dat maakte het een stuk aangenamer.

Ons Hong Kong avontuurtje zit er op, op naar Australië…



Voor meer informatie over Hong Kong ga je naar: http://www.discoverhongkong.com/dutch/index.html

Haasten door de douane en dan op naar Hong Kong

Als ik het boekje (zie mijn blogbericht van eerder vandaag) gelezen heb, berg ik het weer veilig achter het ritsje van het kleine vakje van m’n rugtas op; een kostbaar document.

Ik zoek in m’n tas naar een ander boekje; m’n reisdagboekje. Daarin lees ik terug wat ik een paar uur eerder schreef; een terugblik op het afscheid op Schiphol. Een afscheid dat heel anders was dan ik had verwacht:

“Pappa, mamma en Marjolein brachten me weg naar Schiphol, waar we ruim op tijd aankwamen. Ik loop een oud stagiair, het zonnestraaltje op het reisbureau waar ik werkte, tegen het lijf. En terwijl ik wat met hem sta te kletsen, kwam Orange er met haar ‘uitzwaaiers’ aan.

Orange en ik besluiten onze tassen in te sealen. We zijn daar druk mee bezig als, uit het niets, vriendinnen M. en H. er plotseling aankomen. Tussen hen in een spandoek met de tekst: “Marianne en Orange gaan backpacken. Lekker een jaar lang door Australië trekken!! Have Fun!!” “P.S. Sander heeft ook nog in de boeken gekeken, ènn… gaat ook mee voor 6 weken!!”, is er nog aan toegevoegd. Erg leuk en totaal niet verwacht. We hadden immers op het afscheidsfeestje al afscheid van ze genomen. Hadden die stiekemerds ons mooi tuk!

We gingen naar de incheckbalie, waar er langzaamaan steeds meer mensen van de groep bij kwamen. We kletsten wat tijdens het wachten op de tickets. Toen we die kregen, bleken ze niet te kloppen; de vluchten naar Nieuw-Zeeland ontbraken. Samen met iemand van Australian Backpackers, de organisatie waarbij we de reis hebben geboekt, gingen Orange en ik het regelen bij de balie van Cathay Pacific.

Na lang wachten, de tijd begon meer en meer te dringen, werd ons verteld dat we de juiste tickets bij de gate zouden krijgen. Haastig namen we afscheid van onze familie en andere ‘uitzwaaiers’. Toen snel door de douane en langs een drietal controles. Net op tijd kwamen Orange en ik bij de gate, waar de juiste tickets voor ons klaar lagen. Allemaal erg hectisch, maar ik ben blij toch de juiste tickets te hebben voordat we de lucht ingingen. Door alle hectiek heb ik minder traantjes weggepinkt dan ik verwacht had.

Toen ik zes jaar eerder met Marjolein voor een week of vier naar Australië ging, ging dat toch heel anders. We hadden alle tijd om op Schiphol nog iets te drinken met pap en mam. Wat was ik toen zenuwachtig. Marjolein en ik waren nog zo bleu en onervaren. We hadden nog nooit gevlogen en wisten ook niet zo goed wat we moesten verwachten. Met vochtige ogen namen we afscheid van pap en mam. En pas bij de douane stopten we met zwaaien, terwijl mamma met een zakdoek haar ogen afdroogde. We hadden alle tijd om bij de tax-free-winkeltjes rond te kijken en naar de gate te gaan.

Uren later en kilometers verder zette, op die dag in juli 1995, het vliegtuig de daling in. Als je nog nooit eerder gevlogen hebt, en dus nog nooit een landing meegemaakt hebt, is het wel erg bijzonder om in een stad als Hong Kong te landen. Destijds bevond de luchthaven zich nog midden in de stad. Tijdens de landing zei ik als grapje nog tegen Marjolein, die bij het raampje zat: “En, zie je de was al hangen?” Maar op een gegeven moment kon je de was ècht zien hangen en zag je mensen op straat lopen.

Na wat formaliteiten bij de douane konden we Hong Kong in. Vlak voor de uitgang hing een bord. Het gaf de temperatuur aan: 29ºC. Daaronder stond nog een getal. Dat getal gaf de luchtvochtigheidsgraad aan. Het zei ons helemaal niets, in Nederland kennen we dat nauwelijks. Eenmaal buiten overviel de hitte ons. Toen wisten we meteen wat een hoge luchtvochtigheidsgraad betekent; het gevoel van een subtropische zwemparadijs betreden met al je kleren nog aan. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste zweetdruppeltjes zich een weg zochten over onze rug.

Een bus bracht ons naar Hong Kong Island, waar zich onder andere ‘the Peak’ bevindt. Een kennis, ooit stewardess, had ons aangeraden om daar naar toe te gaan. Vanaf die berg zou je een prachtig uitzicht hebben over de stad.

Maar eerst moesten we de tram die je naar de top brengt nog vinden. We moesten daarvoor best wel veel lopen en in die hitte viel dat niet echt mee. Ik was dan ook erg blij toen we bij het trammetje dat naar the Peak gaat, aankwamen. Dat trammetje ging echt heel steil omhoog. Af en toe stopte het trammetje bij een halte en dan was het net of het trammetje een stukje terug gleed.

 

Uitzicht van the Peak, Hong Kong, juli 1995

 Bovengekomen gingen we al snel een winkelcentrum in. Daar was het namelijk lekker koel. Op de bovenste verdieping was een restaurant. Daar zijn we eerst maar naar toe gegaan om iets te drinken, waar we ondertussen wel aan toe waren.

Vanaf het terras bij dat restaurant heb je een fantastisch uitzicht over Hong Kong; de hoge flatgebouwen en hier en daar een berg. We maakten een aantal foto’s en gingen weer snel naar binnen. De klamme hitte maakte het niet aangenaam om buiten te zijn. Wat waren we blij met de airconditioning in het winkelcentrum. In dat winkelcentrum waren leuke, moderne winkels. Op zoek naar wat souvenirs in een grote souvenirwinkel kwamen we de jongen tegen die naast me in het vliegtuig zat. Zo zie je maar dat de wereld, ook in zo’n enorme wereldstad als Hong Kong, heel klein kan zijn.

Vanwege de hitte besloten we om eerder terug te gaan naar het vliegveld. Daar hebben we wat gegeten en rondgekeken in de winkeltjes. Ik koop er labels van Hong Kong en Australië om op m’n rugtas te naaien; m’n allereerste labels. Inmiddels sieren diverse labels m’n backpack.

Hoe zou Hong Kong nu zijn? Destijds was het, ondanks de hitte, een geweldige ervaring. Toen was Hong Kong een Britse kroonkolonie, anno 2001 behoort de stad tot China. Zou je dat verschil kunnen zien? Ik ben benieuwd! ‘Hong Kong here we come!!!’ ”

Onder het genot van thee en veel chocola

Bij voorbereiden hoort ook inlichtingen inwinnen bij organisaties die je helpen bij het regelen van je werkvakantie naar Australië. Eerder hadden we al folders doorgenomen, maar in maart 2001 bezochten Orange en ik een informatie bijeenkomst van Australian Backpackers, zo’n organisatie gespecialiseerd in werkvakanties naar Australië en Nieuw Zeeland.

Na een presentatie over Australië en Nieuw Zeeland, konden we een praatje maken met mensen die naar Australië geweest waren. Er was zelfs een meisje dat de dag daarvoor in Nederland teruggekomen was. De mensen die we spraken waren allemaal erg enthousiast over hun reis Down Under.

Ook werd er een filmpje getoond van een groep backpackers die met Australian Backpackers naar Australië was gereisd. Er waren mooie foto’s van de prachtige natuur van Australië te zien, maar ze lieten ook zien hoe een groep die in Sydney aankomt eruit ziet. Ze waren allemaal moe van de lange vlucht. Erg grappig om die mensen in de bus te zien zitten; half in slaap! Zou het ons ook zo vergaan?

Desalniettemin, na de informatie bijeenkomst met al die enthousiaste verhalen waren wij nog enthousiaster geworden en kregen we echt zin om ook te gaan!

Thuisgekomen, kletsen we, onder het genot van thee en veel chocola, heel wat af over de route (via Hong Kong met Cathay Pacific), de reis beginnen met een groep, de verhalen die we hebben gehoord, de mogelijkheden die er zijn en zo veel meer…

… we kijken steeds meer uit naar onze reis…