Van Melbourne naar Sydney; het is 12 uur in een bus

Die ochtend gaat de wekker al vroeg. Marleen en ik ontbijten en gaan op weg naar het busstation, waar we op de bus naar Sydney stappen.

Er volgt een busrit van zo’n 12 uur waarbij we door een mooi landschap rijden. Naast genieten van het landschap, lezen we wat en kijken we twee films.

In Sydney worden we door iemand van het hostel opgehaald. We checken in in het hostel en gaan de stad in om iets te eten. Met Marjolein en Els was ik eerder al eens bij Taco Bell, een fastfoodzaak met Mexicaanse gerechtjes, en ook met Marleen ga ik daar heen. Het smaakt weer goed. Maar na zo’n lange rit met de bus gaat alles er goed in.

Morgen meer belevenissen in Sydney…

Stay tuned!!!

Bij Nancy aan de keukentafel; wat is het een lief mens!

Een dag eerder hadden we al een ontmoeting met een acteur uit ‘the Flying Doctors’, op die 26^e september 2002 staat er opnieuw een ontmoeting met iemand uit onze favoriete serie op het programma.

Marleen en ik hebben afgesproken met Val Jellay (Nancy in ‘the Flying Doctors’) en wel bij haar thuis!

Veel te vroeg komen we daar aan. We gaan maar wat in de beurt wandelen.

En als het zo ver is, bellen we aan…

Gelukkig wordt er open gedaan; je weet tenslotte maar nooit.

En dan staan we oog en oog met Val. Ze laat ons binnen. We nemen plaats aan de keukentafel. De stoeltjes waar we op zitten zijn bijna hetzelfde als de stoeltjes die mijn oma rond haar keukentafel had staan.

Marleen en ik kletsen gezellig met Val en al snel komt het gesprek op Maurie. Maurie Fields speelde in ‘the Flying Doctors’ Nancy’s man Vic, maar ook in werkelijkheid was het haar man. In december 1995 overleed hij.

Val vertelt ons, heel ontroerend, over hoe Maurie overleed en waar dat was (voor de koelkast; ze wijst het ons aan). Zelf heeft ze tranen in haar ogen en ook ik moet moeite doen om niet in snikken uit te barsten. Ze vertelt ook zo lief over Maurie.

Ik kan met heel goed voorstellen dat ze hem, na bijna 7 jaar, nog erg mist. Het moet een lieve en humoristische man geweest zijn.

Binnenkort heeft Val een rolletje in de musical ‘the Full Monty’. Ze zal een pianiste spelen, zo vertelt ze ons. Maar ze vertelt er niet alleen over; ze zingt ook nog een stukje uit die musical. Wat kan ze goed zingen! En de mimiek erbij is echt fantastisch! Wat een artieste!!!

Blij en voldaan verlaten we haar. “Wat is het een lief mens”, zeggen we tegen elkaar.

Een bijzondere ontmoeting!!!

Ook Val schrijft in mijn boekje.

Een hand van de koning

Eigenlijk nog maar net in Australië bezochten Orange, Sander en ik in Melbourne het theaterrestaurant van Terry Gill, want wij wilden politieagent Jack Carruthers uit ‘the Flying Doctors’ wel ontmoeten.

Maanden later ben ik, op die 25^e september 2002, weer in Melbourne. Dit keer met Marleen en ook zij wil Terry graag ontmoeten.

We bellen naar Terry’s theaterrestaurant, maar krijgen niemand te pakken.

Toch gaan we op pad naar Terry’s restaurant. Onderweg word ik gebeld door een medewerker van dat restaurant; de voorstellingen zijn uitverkocht. Als er echter mensen niet op komen dagen, zouden we toch naar binnen kunnen.

Bij het theaterrestaurant nemen we plaats op een bankje en wachten we het af.

In ene loopt Terry langs en lijkt hij mij te herkennen van mijn eerdere bezoek. Hij maakt een praatje met ons en voordat de voorstelling begint komt hij nog een paar keer bij ons zitten om met ons te kletsen.

En die voorstelling; daar kunnen we bij zijn, want niet iedereen is op komen dagen.

De vorige keer was het publiek al wat op leeftijd; dit keer is het publiek veel jonger. Het betreft namelijk een stuk voor kinderen.

Terry heeft het stuk, ‘the Frog Prince’, zelf geschreven. Hij heeft er geen rol in, maar vertelt het verhaal. Ook voor volwassenen is het een leuk stuk. We genieten er dan ook erg van.

Terry en ik

Ook Terry schrijft iets in mijn boekje.

In de pauze gaan we met Terry op de foto en praten we verder met hem. Na ons vorige bezoek had ik hem daarvan een foto gestuurd. Die foto blijkt hij nog steeds te hebben.

Fijn hem ook in de pauze te spreken, want na afloop van de show blijkt hij geen tijd te hebben. Hij moet namelijk auditie doen voor een rol in een film.

Wel krijgt Marleen nog een hand van de koning uit het stuk…

Kortom, weer een leuke ontmoeting!!!

Een behoorlijke wandeling!

Het is onze bedoeling om vanuit Melbourne met de bus naar Sydney te gaan. Die ochtend gaan we dat dus eerst maar eens boeken.

Daarna brengen we een bezoekje aan de Queen Victoria Market en winkelen we weer verder.

Voor het eten willen we nog even naar de Botanic Gardens. Die blijken echter gesloten te zijn en dan besluiten we er maar helemaal omheen te gaan wandelen. Dat blijkt een behoorlijke wandeling te zijn…

Morgen meer belevenissen!

Stay tuned!

Door hartje Melbourne rijden

De huurauto moet ingeleverd worden, dus daar beginnen we die ochtend mee. Daar rijd ik dan door hartje Melbourne! Stoer hoor!

De rest van de dag winkelen we in het centrum van Melbourne, nemen we de City Circle Tram en wandelen we naar het Crown Complex om daar ook nog wat te winkelen.

Ook doen we nog een was, sturen we wat mailtjes en bel ik nog even naar het thuisfront…

De Dandenongs; ik was er eerder, nu ben ik terug. En dat is toch wel een beetje raar…

Echt goed slapen we die nacht niet. Een groepje jongelui, met waarschijnlijk te veel drank op, houdt ons uit onze slaap. Ze maken lawaai en bonken op onze deur.

We zetten de wekker maar iets later en weten uiteindelijk toch nog wat slaap te pakken.

Die ochtend stappen we weer in de auto en gaan we richting de Dandenongs, een natuurgebied iets voorbij Melbourne.

In het drukke verkeer rond Melbourne rijden we verkeerd en ook de weg naar de Dandenongs blijkt niet zo makkelijk te vinden te zijn.

Na uitleg van een politieagent komen we dan toch in de Dandenongs aan.

In een klein plaatsje kijken we wat rond. Het plaatsje met kleine, leuke winkeltjes doet ons aan Hahndorf denken.

Daarna rijden we naar Mt. Dandenong voor het uitzicht op Melbourne. We zien de stad wel liggen, maar echt helder is het niet.

Ik was hier eerder tijdens mijn reis; dat was niet zomaar een dag. Nu ben ik er terug en dat is toch wel een beetje raar…

We rijden nog wat rond in de Dandenongs en gaan dan richting Melbourne.

We parkeren de auto in de parkeergarage van het Crown Casino en gaan op zoek naar accommodatie.

In een hostel in het centrum boeken we een tweepersoonskamer en daarna gaan we de bagage halen. Dat blijkt een heel gezeul te zijn. We hebben ondertussen zoveel bagage dat we twee keer heen en weer moeten.

Leuk hoor, loop je daar met je bagage door het casino!

Ondertussen is het laat geworden. We gaan de Burger King voor een snelle maaltijd. Daarna douchen en naar bed.

Morgen is er weer een dag…

Een heroïsche tocht!

Het is min of meer mijn laatste dagje in good old Melbourne en dus staan er wat regeldingen op het programma. Maar naast wat boodschapjes doen, naar de bank gaan, kleren wassen, drogen en opvouwen en het inpakken van mijn tas, heb ik gelukkig ook tijd om nog gebruik te maken van het kaartje voor het IMAX theater wat ik bij het kaartje voor het Melbourne Museum erbij gekregen heb.

In die bioscoop draait ‘Shackleton’s Antarctic Adventure’, een film, of eigenlijk een documentaire, die het verhaal van Shackleton vertelt. Deze ontdekkingsreiziger ondernam zo’n kleine honderd jaar geleden een poging de Zuidpool over te steken.

Het slechte weer maakte die poging onmogelijk. En toen het grote schip door het ijs verplet werd, moest hij met kleine reddingsbootjes hulp gaan halen om de gehele bemanning te redden. Na een heroïsche tocht lukt hem dat en kan de gehele bemanning naar huis terugkeren.

Het klinkt heel simpel, maar dat was het echter niet. Dankzij de moed, het doorzettingsvermogen en het optimisme van Shackleton hebben ze het allemaal kunnen halen.

Ik vond het een erg indrukwekkende film en de beelden van het blauwige ijs waren prachtig.
Ik heb dan ook genoten van de film!

Die avond pak ik mijn tas in om een dag later op tour te gaan.
Stay tuned...!

Meer informatie over Shackleton op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Ernest_Shackleton

Naar de gevangenis?!?

Een bladzijde uit mijn scrapbook.

Ik breng een bezoekje aan ‘the Old Melbourne Gaol’, een voormalige gevangenis, nu een museum. Er wordt het een en ander over die gevangenis verteld en er is een expositie over de beroemde bushranger Ned Kelly.

Zijn hele levensloop, inclusief de executie, wordt verteld. Allerlei dingen die daarmee te maken hebben, zijn te zien; z’n ‘harnas’, foto’s, geweren, een deur van zijn huis, etc.

Ik vind het leuk en interessant om het hele verhaal over Ned Kelly te weten te komen.

Voor wie Ned Kelly niet kent, dit is wat er op Wikipedia over Ned Kelly staat:

Edward ‘Ned’ Kelly (Beveridge, januari 1855 – Melbourne, 11 november 1880) was de bekendste bushranger van Australië en voor velen een volksheld vanwege zijn strijd tegen de koloniale autoriteiten.


Ned Kelly was de zoon van een Ierse veroordeelde die naar Victoria was gestuurd. Als jongeman had Ned Kelly conflicten met de lokale politie. Na de moord op drie politieagenten werden hij en enkele vrienden vogelvrij verklaard. Uiteindelijk werd de bende van Ned Kelly bij Glenrowan in het nauw gedreven en een vuurgevecht volgde. Gehuld in zelfgemaakte plaatijzeren harnassen en helmen probeerde de bende zich te verdedigen, maar uiteindelijk zonder succes. Ned Kelly werd op 28 juni opgepakt en opgesloten in de gevangenis van Melbourne. Daar werd Kelly terechtgesteld voor meervoudige moord en uiteindelijk op 11 november 1880 geëxecuteerd door middel van ophanging. Kelly werd hierna overgebracht naar het mortuarium, waar tijdens de autopsie zijn hoofd van zijn lichaam gescheiden werd. Van het hoofd werden meerdere dodenmaskers gemaakt, waarvan er in de gevangenis nog één te zien is. Kelly's overblijfselen werden in eerste instantie naast de gevangenis begraven, maar weer opgegraven in 1929 en tezamen met de restanten van 32 andere gevangenen begraven op de begraafplaats van een andere gevangenis in Melbourne, de Prison Pentridge.
In 2009 heeft men het stoffelijk overschot van Ned Kelly opgegraven uit een massagraf in Australië, vlakbij de Pentridge gevangenis. De identificatie heeft plaatsgevonden door middel van een DNA-onderzoek met een nazaat van Kelly's zus.


Er zijn verschillende films verschenen over Ned Kelly, waaronder ‘Ned Kelly’, een film uit 1970 met Rolling Stones zanger Mick Jagger in de rol van Ned Kelly en ‘Ned Kelly’ uit 2003 van Universal Pictures, met hoofdrollen voor Heath Ledger, Orlando Bloom en Geoffrey Rush.


De Australische auteur Peter Carey schreef in 2000 een boek over Ned Kelly, ‘True History of the Kelly Gang’ en won daarmee de Booker Prize en de Commonwealth Writers Prize.

Een ketting maken en dan een gratis rondleiding door het Parliament House

Voor mams verjaardag wil ik iets bijzonders. Ik besluit en ketting te gaan maken in een kralenwinkeltje.

Tussen alle potjes met kralen zoek ik de kralen uit die ik wil gebruiken voor die ketting. Vervolgens is het een kwestie van rijgen. Niet echt heel ingewikkeld, maar wel erg leuk en ontspannend om te doen.

In het winkeltje pakken ze de ketting ook nog mooi voor me in, inclusief glitters.

Samen met een leuk kaartje doe ik de ketting op de bus in de hoop dat het op tijd voor mams verjaardag aan zal komen.

En dan haast ik me naar het Parliament House. Daar kom ik net op tijd aan voor de laatste gratis rondleiding van die dag.

De gids kan het wel grappig brengen, maar het blijft saaie kost. We zien portretten, replicaatjes van boten en een paar zalen.

De rondleiding duurt best lang en echt leuk was het nou ook weer niet. Maar ja, het was gratis.

Uit mijn scrapbook.

De Rialto Towers; Melbourne van boven

Ik ga naar de Rialto Towers, oftewel het Observation Deck. Anno 2002 is dat het hoogste kantoorgebouw van het zuidelijk halfrond (253m). In 38 seconden brengt de lift je naar boven, waarvandaan je een mooi uitzicht over de stad hebt. Zelfs de Dandenongs kun je in de verte zien liggen.

Ook is er nog een filmpje over Melbourne en omgeving te zien. Veel van de dingen die ik in dat filmpje zie, heb ik inmiddels gezien.

Uit mijn scrapbook.

Ik verlaat de Rialto Towers om later die dag terug te komen. Ik wil namelijk het uitzicht ook in de schemering en in de avond zien en met het toegangskaartje mag je nog een keer naar binnen.

De schemering is mooi en de zonsondergang is nog mooier. Ook in het donker blijkt de stad met alle lichtjes er prachtig uit te zien!

Weggestuurd worden uit het Melbourne Museum

Aboriginal kunst, Phar Lap, de keuken uit ‘Neighbours’, het spijsverteringsproces…; er is zoveel te zien in het Melbourne Museum dat ik tegen sluitingstijd weggestuurd moet worden!

Anno 2002 valt 31 maart op zondag en niet zomaar een zondag; het is Pasen! Desondanks blijkt het Melbourne Museum open te zijn en ik vereer dat museum met een bezoekje. Nou ja, bezoekJE! Tegen sluitingstijd, ik ben dan al zo’n vijf uur in het museum, heb ik nog niet alles gezien.

Een bladzijde uit mijn scrapbook.

Het is rond de middag als ik het Melbourne Museum binnen kom. Ik begin bij het Bunjilaka Aboriginal Centre, waar ik uitgebreid rondkijk. Via een kleine expositie met kano’s en wat kunst uit de Pacific ga ik naar de Australia Gallery, waar ik het gedeelte met de geschiedenis van Melbourne aandachtig bekijk.

Het geeft een goed beeld van Melbourne door de jaren heen. Zelfs de keuken van één van de huizen uit ‘Neighbours’ staat er opgesteld. Maar er zijn ook vitrines over belangrijke dingen in Melbourne, zoals de Olympische Spelen in 1956.

Voor Phar Lap, het beroemde paard dat zo succesvol was bij paardenraces in de jaren ’30, is zelfs een speciaal hoekje ingericht. Het paard staat er opgesteld (hoewel het hart in een museum in Canberra is en het skelet in Nieuw-Zeeland). Ondanks dat ik het verhaal van Phar Lap wel een klein beetje kende, maakt deze expositie over dat paard wel indruk op me.

Ook Phar Lap kreeg een plaatsje in mijn scrapbook.

Via de balustrade, waar de ‘Federation Tapestry’, 10 wandkleden met aspecten van Australië’s geschiedenis, cultuur en identiteit, hangt en glazen bakken met opgezette insecten, kleine diertjes en andere objecten staan, ga ik naar de Mind and Body Gallery.

Daar is van alles over het menselijk lichaam te zien; voortplantingsorganen, het proces van voedsel tot uitwerpselen inclusief de organen die daarbij een rol spelen, hersenen, iets over DNA, en nog zoveel meer. Er is zelfs een mummie te zien.

Daarna ga ik naar de Evolution Gallery; ‘Darwin to DNA’. Voordat me vertelt wordt dat het museum bijna gaat sluiten, zie ik nog wel iets van dat gedeelte van dit mooie en interessante museum.

Vijf uur in het Melbourne Museum blijkt toch wat te kort te zijn; er is ook zoveel te zien. Ik heb me er dan ook prima vermaakt!

Meer informatie over het Melbourne Museum vind je hier: http://museumvictoria.com.au/melbournemuseum/

‘Weary’ Dunlop en de Shrine of Remembrance

Een bladzijde uit mijn scrapbook.

Vanuit het hostel is het een kleine wandeling naar de Shrine of Remembrance, een oorlogsmonument. Eerder ben ik er wel eens langs gelopen. Dit keer onderwerp ik de Shrine of Remembrance aan een grondigere blik en besluit ik ook eens binnen te kijken.

Na een eerste rondgang langs de vitrines, besluit ik er met een zogenaamde ‘self guided tour’ langs te gaan. Je loopt dan met een geplastificeerd vel papier met daarop een tekst door het gebouw. Aan de hand van die tekst kom je meer over van alles aan de weet en je wordt op dingen gewezen; veel interessanter dus.

Ook loop ik nog even naar de ‘balcony’. Daarvandaan heb je een mooi uitzicht!

Ook de foto's van het uitzicht vanaf
de 'Shrine of Remembrance' verwerk ik op een spread.

Weer beneden loop ik nog even om de ‘Shrine’ om nog wat dingen beter te bekijken.

Op een gegeven moment halen twee mannen in uniform een paar vlaggen naar beneden. Dat is het teken dat de ‘Shrine’ gesloten is voor publiek.

De ‘Shrine’; een bijzonder monument!

Nog een spread uit mijn scrapbook.

Maar ik blijk nog niet alles gezien te hebben, want als ik via de imposante promenade weer richting het centrum loop, zie ik plotseling een standbeeld van een man staan. Ik loop er heen en lees de plakkaten die er bij staan. Ze gaan over de aanleg van de spoorlijn in Zuidoost Azië, waar zoveel mensen het leven lieten. Er is voornamelijk wat te lezen over de doktoren die daar werkten en vele mensen hielpen.

De man van het standbeeld is Edward ‘Weary’ Dunlop, een belangrijke dokter die in Zuidoost Azië werkte (Changi). Hij hielp als dokter mensen, zorgde voor een goede ‘spirit’ in het kamp en vond, als ik het goed heb, een verplaatsbare operatiekamer uit. Geen wonder dat ze het in ‘the Flying Doctors’ een keer over hem gehad hebben. In die serie bewondert dokter Geoff de man erg. Nu begrijp ik waarom.

En zo voegt het standbeeld nog iets toe aan mijn bezoekje aan de ‘Shrine of Remembrance’!

Voor meer info over de ‘Shrine of Remembrance’ ga je naar: http://www.shrine.org.au/.

Een gezellige boel!

In een hostel is het altijd afwachten wat voor mensen daar nog meer slapen.

Op een gegeven moment zitten er in de kamer naast de kamer waar ik slaap een aantal fluitisten. Ze zijn in Melbourne vanwege een fluitfestival. Ik heb ze al een paar keer horen spelen.

In de kamer aan de andere kant zit iemand die gitaar speelt en regelmatig oefent. Er schijnen hier meer gitaarspelers te zitten en eerder die dag checkte er nog een gitaarspeler in. Een gezellige boel dus!

Maar ik blijf niet de hele dag in het hostel om naar die muzikanten te luisteren; ik ga lekker winkelen in de stad. En daar vermaak ik mij prima mee.

‘Lantana’ kijken in de bioscoop

Eerder had ik al enthousiaste verhalen gehoord over de film ‘Lantana’. Hij blijkt in Melbourne te draaien en dus besluit ik een bezoekje te brengen aan de bioscoop om die film te gaan bekijken.

Het is een Australische film en, aangezien ik erg graag Australische films kijk, zitten er voor mij veel bekende gezichten in. Zo doen Anthony LaPaglia, Geoffrey Rush, Kerry Armstrong en Peter Phelps er onder andere in mee.

De film gaat over de relaties van allemaal verschillende mensen en dan met name over de slechte dingen daarvan, zoals vreemd gaan. Uiteindelijk komen veel van die mensen elkaar tegen als één van de mensen omkomt.

Het is een goede film die blijft boeien.

Ik waag me aan Harry Potter

Nadat ik de avond ervoor wat laat in bed ben beland, word ik ’s ochtends laat wakker; nog altijd last van de jetlag!

Na m’n ontbijtje ga ik de kaarten die ik een dag eerder gekocht heb, schrijven.

Verder winkel ik nog wat. Bij de boekenafdeling van een groot warenhuis ga ik op zoek naar een nieuw boek. Anno 2002 zijn de eerste paar boeken van Harry Potter een grote hit en ik besluit me er toch ook maar aan te wagen.

Ook klets ik nog met een van mijn kamergenoten.

En verder is er weer de wekelijkse barbecue op het dakterras en die smaakt weer erg goed. Dit keer naast worstjes ook vissticks en naast sla ook salade.

En zo rommel ik wat op die eerste dagen dat ik weer terug ben in Australië.

Puzzelen op mijn reis tot aan Sydney

Totdat Marjolein en een gezamenlijke vriendin van ons naar Sydney komen om vervolgens met mij door te reizen naar Nieuw-Zeeland, moet ik toch een planning maken. En dus buig ik me daar over.

Een medereizigster heeft me enthousiast over Wilson’s Promontory verteld, ik ben een folder van een tour van Melbourne naar Canberra tegengekomen, ik wil familie in Canberra bezoeken en ook een toertje naar de Penguin Parade staat nog op mijn verlanglijstje. Met goede vrijdag en Pasen er ook nog bij is het best lastig plannen.

Blijf m’n blog volgen en je leest vanzelf of ik de genoemde toertjes ook maak.

Verder koop ik nog wat kaarten om naar het thuisfront te sturen, klets ik met mijn kamergenootjes en kijk ik wat televisie.

Nog altijd last van de jetlag, ga ik, omdat ik nog niet echt moe ben, laat naar bed.

Morgen meer…

M’n lichaam snapt het niet helemaal!

Weer word ik midden in de nacht wakker. Voor mijn gevoel lijkt het of ik uren wakker lig. Zo goed als ik in Nederland sliep, zo slecht slaap ik hier; de jetlag! M’n lichaam snapt het niet helemaal.

In 2002 viel 24 maart op zondag en ik daar maak een rustige zondag van.

Er kunnen weer gratis pannenkoeken gebakken worden in het hostel en daar begin ik de dag mee; een lekker ontbijtje!

Verder klets ik gezellig met een Nederlandse die bij mij op de kamer slaapt, bezoek ik de ‘Arts & Crafts Market’, blader ik door wat reisfolders en maak ik een wandeling.

Ja, het is nog echt een beetje aanrommelen totdat ik weer beter in m’n ritme zit.

Aanrommelen

Die eerste nacht terug in Melbourne lig ik om kwart voor vijf ’s nacht wakker; last van de jetlag! Gelukkig val ik later weer in slaap en uiteindelijk houd ik het tot na tienen ’s ochtends vol in bed.

De rest van de dag zit er ook niet heel veel actie in me; ik werk mijn reisdagboekje bij, lees wat, puzzel wat in een puzzelboekje en maak een wandelingetje.

Ook de dagen daarna rommel ik maar wat aan; ik moet eerst weer in m’n ritme komen. Ik geef me er maar een beetje aan toe.

Een spread uit mijn scrapbook.

De geur en de zon geven me een fijn gevoel!

Een detail uit mijn scrapbook.

Een halve wereldreis terug (deel 6):

Na een vlucht van zo’n drie-en-een-half uur kom ik op de luchthaven van Melbourne aan. Ik heb al snel mijn bagage, pin geld en ga naar buiten. Daar moet ik een kwartiertje wachten op de skybus die me naar het centrum van Melbourne zal brengen. Helemaal niet erg, want de geur en de zon doen me aan de aankomst in Sydney en de tijd bij Don en Coby denken; een fijn gevoel!

Met de Skybus ga ik naar Spencer Street Station. Daar neem ik de gratis City Circle Tram naar Flinders Street Station. En dan naar het zo bekende hostel. Wat kan het toch fijn zijn om ergens aan te komen waar je de weg al een beetje kent!

In het hostel boek ik een kamer, maak m’n bed op, bel even naar het thuisfront en neem plaats achter de computer om te mailen. Ik mail onder andere dat ik min of meer bezig ben m’n tweede nacht over te slaan. Het zal nog lang duren voordat ik van mijn (dubbele) jetlag af ben.