We kijken nogmaals rond in Sovereign Hill, zien het maken van een wiel en rijden naar Melbourne.

We beginnen de dag met nog een bezoekje aan Sovereign Hill. We willen nog graag de mijntour doen en we ontdekten tijdens ons bezoek van een dag eerder te laat dat dat inbegrepen is. Dus die tour doen we alsnog; een interessante tour zo blijkt. Ik zie weer andere dingen dan destijds met Marjolein.

Ook wil ik nog graag het maken van een wiel zien. Omdat het nog even duurt voordat daarvan een demonstratie is, wandelen we door de Main Street. Net als de dag daarvoor halen we wat lekkers bij de bakker. Eerder hadden we een bladerdeeg broodje met vruchten erin en poedersuiker erop. Dat smaakte goed!

Wat we nu hebben, een ‘custard tart’, is ook lekker.

We nemen plaats op een bankje om daar de custard tart op te eten. Terwijl wij op dat bankje zitten komt er een Japanner of Chinees naast ons zitten, terwijl zijn vriend een foto van ons maakt. Wat er zo bijzonder aan ons is, snappen we ook niet helemaal. Maar we kunnen er wel om lachen.

Het maken van het wiel is later dan op de folder staat, dus gaan we eerst maar iets anders doen. Er blijkt nog een mijntour te zijn en die doen we. Tijdens die tour lopen we door de mijn en wordt er een bandje gedraaid waarop het een en ander verteld wordt. Ook dit is een leuke tour.

Daarna dan eindelijk het maken van het wiel. Het is erg leuk om dat hele proces te zien. Helaas is de man wat slecht te verstaan.

We eten ons brood op en slenteren nog wat door Sovereign Hill, voordat we een taxi nemen naar het station. Daar nemen we de bus naar Melbourne.

Het is al kwart over zeven ’s avonds als we in Melbourne aankomen. We zoeken hetzelfde hostel op waar we een paar maanden eerder met Sander ook waren.

We gaan voor een snelle hap naar de Burger King en doen nog een paar boodschapjes. De supermarkt hier in de buurt gaat immers niet dicht, zo weten we nog van ons eerdere bezoekje aan Melbourne.

Morgen gaan onze belevenissen in Melbourne verder!

Stay tuned!

30.000 Dollar aan goud wordt omgesmolten en wij worden in de boeien geslagen

De jeugdherberg waar Orange en ik verblijven grenst aan Sovereign Hill, een soort openlucht museum waar ze terug gaan naar de tijd dat er goud in Australië gevonden werd.

Orange en ik nemen er een kijkje. Nou ja, ‘kijkJE’; we brengen er bijna de hele dag door. We zijn ten slotte naar Ballarat gekomen om Sovereign Hill te bezoeken. Voor mij een feest der herkenning, want met Marjolein liep ik daar in 1995 ook rond. Voor Orange is het nieuw.

Detail uit mijn scrapbook.

Eerst kijken we wat rond bij de verschillende gebouwtjes. Bij een oude woning/hut worden Orange en ik uitgenodigd bij een paar oudere mannen. Als we zeggen dat we uit Nederland komen, beginnen de mannen meteen over hèt huwelijk. Dat is ze kennelijk niet ontgaan.

Later wonen we een demonstratie snoepjes maken bij. In een ander gebouw zien we hoe goud gegoten wordt. Het goud dat we zien is wel 30.000 Australische dollar waard! In de kaarsenmakerij wordt het een en ander over kaarsen maken uitgelegd.

Scrapbook pagina's.

We krijgen nog iets mee van een entertainer in het theater. Dat is echt zoals je verwacht hoe dat in 1800-zoveel is geweest; hondjes die kunnen tellen en door hoepeltjes springen. Ook kan de man nog erg goed jongleren!

Maar er is meer theater; een soort straattheater. Kort voordat we dat zien, zijn we nog in de boeien geslagen, omdat onze enkels bloot waren of zo. Het is prachtig weer, dus we lopen immers rond in korte broek. Gelukkig werden we snel van die boeien verlost.

Voordat we Sovereign Hill verlaten, gaan we nog naar het informatie centrum. Daar zien we een filmpje over de geschiedenis van het goud zoeken.

Buiten de ingang blijkt een leuk souvenirwinkeltje te zijn. Daarachter is het Goldmuseum. Ons ticket van Sovereign Hill geeft ook toegang tot dat museum en dus lopen we daar ook nog even naar binnen.

In het Goldmuseum hebben ze, naast natuurlijk heel veel dingen over goud, ook het een en ander over Aboriginals.

Maar ze hebben er meer. Zo komen we oude Nederlandse munten tegen. We ontdekken bijvoorbeeld dat er in 1912 al munten van vijf gulden waren. Ook is het erg leuk om Koningin Wilhelmina met andere kapsels op die munten te zien. Er is zelfs een munt met Koning Willem III.

In het Goldmuseum treffen we ook Olympische medailles van een inwoner van Ballarat aan. Eén van de vele fakkels die gebruikt zijn om de vlam door Australië te laten gaan is ook nog tentoongesteld. Leuk om dat te zien!

Vol indrukken keren we weer terug in de jeugdherberg.

Morgen meer belevenissen.

Voor meer informatie over Sovereign Hill: http://www.sovereignhill.com.au/

Of bekijk het onderstaande filmpje.

Na bijna 7 jaar lijkt de man achter de receptie ook niet veel veranderd!

Ons 'Chalet' bij 'Tim's Place' in Halls Gap.

Na ons ontbijtje gaan Orange en ik op pad. We gaan bij een Aboriginal Centrum kijken. Daar bekijken we de tentoonstelling, maar voor het theater hebben we niet genoeg tijd. Dus dat laten we voor wat het is.

We hebben niet veel tijd, omdat we de bus moeten halen. Ons verblijf in Halls Gap zit er op. De bus zal ons naar Stawell brengen. Daar moeten we dan ongeveer drie kwartier wachten op de Greyhound bus naar Ballarat.

Met een taxi laten we ons vervolgens naar de jeugdherberg brengen. In 1995 was ik daar ook met Marjolein. Na bijna 7 jaar ziet de receptie er nog best wel hetzelfde uit en de man achter de receptie ook!

We slapen wel heel ergens anders, want er zijn nieuwe huisjes bijgekomen. Daar slapen we met Ellen, een Nederlands meisje, op een vierpersoonskamer. Het huisje heeft vier van dat soort slaapkamers, een keuken, een televisie en twee badkamers met wc en douche. Het ziet er netjes uit.

Na het eten (we hadden gelukkig onderweg iets gekocht) zijn we met Ellen naar het centrum gegaan om daar boodschappen voor ons ontbijtje van de volgende ochtend te doen (het is in Australische hostels namelijk helemaal niet gebruikelijk dat er ook ontbijt bij inbegrepen is). Ondertussen wisselen Orange en ik reiservaringen met Ellen uit.