Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart

12 Oktober 2002, onze laatste dag in Kuta. Het is die dag heet op Bali. We brengen de ochtend door met schilderen (mam) en lezen (ik) op ons balkonnetje.

Na een verfrissende duik in het zwembad gaan we nog wat shoppen in ‘ons’ straatje; het straatje achter het hotel. De winkeliers daar willen zo graag wat verkopen. Het “special price” en “kijken, kijken en niet kopen” hoor je overal. Dat maakt het ontspannen rondkijken naar wat de winkeltjes te koop aanbieden er niet makkelijker op. Ze hoeven maar een glimp van je op te vangen en je wordt al toegeroepen.

Maar we willen voor deze en gene toch iets meenemen en dus zullen we even moeten winkelen. Het afdingen, iets wat op Bali gebruikelijk is, gaat ons dan al iets beter af.

We kopen onder andere sarongs voor vriendinnen en voor onszelf kussenhoesjes en wat kleren. Mam koopt zelfs nog gordijnen.

Voldaan komen we met onze aankopen terug op de hotelkamer.

Voor de laatste keer gaan we zwemmen in het zwembad. Een muziekje op de achtergrond. (Dat ‘Yesterday’ van the Beatles door de luidsprekers klonk, is me erg bijgebleven. Wat heb ik daar nog vaak aan teruggedacht…)

Daarna genieten we weer samen met Erik, Willeke en Paatje van de zonsondergang.

Het is een beetje bewolkt boven de horizon. Daardoor kunnen we de zon niet echt in de zee zien zakken. Desondanks is het toch prachtig. Die kleuren! Net een impressionistisch schilderij van Monet, aldus mam.

Voor de laatste keer eten we samen met Erik, Willeke en Paatje in het restaurant van het hotel. Het is weer erg lekker.

Ook is er livemuziek. Gezellig hoor!

Toch gaan we naar onze kamer om onze tassen in te pakken.

Terwijl we aan het inpakken zijn, gaat plotseling het licht uit. De ramen trillen in de sponningen en het is alsof er een grote groep mensen over het balkon rent.

Als ik naar de badkamer ga, komt er eerst alleen maar heet water uit de kraan. Later komt er helemaal geen water meer uit de kraan. Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart.

We zoeken hotelmanager Robby op om het toch maar even te melden. Hij vertelt ons dat er een explosie geweest is. Hoe of wat vertelt hij verder niet; hij weet op dat moment wellicht ook niet meer dan dat.

Met het idee dat er sprake is geweest van een explosie bij een elektriciteitshuisje of zo iets, gaan mam en ik, nadat de tassen helemaal gepakt zijn, nietsvermoedend naar bed……

Ouder en grijzer

Niet alleen het Opera House is kenmerkend voor Sydney ook de Harbour Bridge heeft de stad haar gezicht gegeven. Op mijn laatste dag in Australië gaan Marleen en ik naar die brug, die ook wel de klerenhanger genoemd wordt.

We lopen over de brug en gaan in een van de pilaren omhoog. Daarvandaan hebben we een prachtig uitzicht op de stad.

Daarna nemen we de boot naar Manly. Een leuke overtocht!

We hebben niet de tijd om heel erg lang in Manly rond te kijken. We lopen, langs allerlei winkeltjes, naar het strand aan de andere kant van de landtong.

Dan nemen we de boot weer terug naar het centrum van Sydney om daar nog wat boodschapjes te doen en wat te eten in de food court. Dit keer ga ik voor een heerlijk pasta.

Wie na de ontmoetingen met Sophie Lee en Christopher Stollery dacht dat dat het dan wel was wat betreft de ontmoetingen met acteurs uit de televisieserie ‘the Flying Doctors’ heeft het mis. Max Cullen (Hurtle in ‘the Flying Doctors’) blijkt in Sydney in het theater te staan.



Helaas zijn er voor die vrijdagavond (4 oktober viel destijds op een vrijdag) geen kaartjes meer. Wel voor de zaterdagavond. Dan zit ik al op Bali, maar Marleen vliegt pas een dag later van Sydney naar huis. Dus zij koopt een kaartje.

Maar hoewel er voor die vrijdagavond geen kaartjes zijn, zoeken we Max Cullen toch op na afloop van het theaterstuk. Hij was veranderd; ouder en grijzer geworden. Wat praten wat met hem en hij schrijft, nee tekent, in mijn boekje. Ook gaat hij nog met ons op de foto.

Max schrijft/tekent in mijn boekje.

Max' bijdrage aan mijn boekje.

De rest van de avond en een gedeelte van de nacht ben ik bezig met het inpakken van mijn rugtas. Die is veel en veel te zwaar.

"Kijk eens wat een stoere mevrouw!"

En al die bagage, waar ik in mijn vorige blogbericht over schreef, die moet natuurlijk ergens in. In mijn geval is dat een grote backpack.

Eerder schreef ik al over scrapbooken en ook de term ‘book of me’ kwam al eens voorbij. Dat laatste is een album waarin spreads staan die over jezelf gaan. In die van mij zit een spread over m’n rugtas.

En die wil ik hier graag met jullie delen.



Spread gemaakt in 2008.

De journaling, c.q. tekst op de spread:

M’n backpack

Als toen nog onervaren reizigers, hadden mijn zus Marjolein en ik nog geen goede backpack en dus kregen we voor onze 19^e verjaardag ieder een echte backpack. De 55 liter grote backpack werd voor die Australië reis helemaal volgestouwd. De gids van onze trip rond Broken Hill had het over onze ‘heavy suitcases’, en terecht; onze rugtassen waren inderdaad erg zwaar.

In de jaren die volgden heb ik m’n backpack vaak gebruikt. En toen ik op kamers zat, deed hij prima dienst om m’n was tussen Abbekerk en Amsterdam te vervoeren. Het gaf toen elke week weer een beetje het gevoel op reis te gaan. Dat gevoel werd versterkt door de ‘opnaai-labels’ die ik op de tas naaide.

Door de jaren heen heeft m’n backpack al heel wat met me afgereisd; heel wat stations, bagagebanden, kamers, bedden, etc. gezien.

Ik heb met m’n tas gezeuld, ertegenaan gehangen, er op gezeten, er dingen in gedaan (een jaar geleden nog twee vogelhuisjes uit Zweden) en uit gehaald.

Ook tijdens m’n jaartje backpacken in Australië bleek m’n rugtas een trouwe metgezel.

Hoe ver ik ook gereisd heb als ik m’n rugtas in bijvoorbeeld de slaapzaal zie staan, geeft me dat toch een vertrouwd gevoel.

Ook ben ik altijd weer blij als ik m’n rugtas (met beschermhoes) op de lopende band op het vliegveld zie.

Eén keer duurde dat wel heel lang. Toen bleken de rugzakken van m’n reisgenootje en mij de overstap in Londen niet gehaald te hebben. Door het, tevergeefs, lang wachten op de rugtassen, was het volgende vliegtuig uit Londen, met onze rugtassen in z’n laadruim, al bijna gearriveerd. Zo verlieten we Schiphol toch nog met onze backpacks.

M’n tas met de vele labels blijft voor andere reizigers vaak ook niet onopgemerkt. Hoe vaak heb ik geen blikken over de verschillende labels zien glijden, als ik m’n rugtas op een bankje in de trein zette.

Eén keer toen ik met m’n rugzak op op het Centraal Station in Utrecht liep, hoorde ik een jongetje tegen z’n moeder zeggen: “Kijk eens wat een stoere mevrouw!” De bodywarmer die ik droeg zal ook wel wat daaraan hebben bijgedragen, maar toch was het waarschijnlijk m’n backpack waardoor het jongetje me zo stoer vond.

De labels op m’n tas zijn soms ook het begin van een gesprek. “Have you been to all those places?”, en een gesprek met bijvoorbeeld een door Europa reizend Amerikaans stelletje begon.

Een andere keer wilde een klein donker jongetje met krulletjes weten van welke landen de labels waren, want die vond hij wel interessant. En zo vergrootte ik zijn kennis van de wereld een klein beetje.

Hoe meer ik van de wereld zie, des te meer labels er op m’n tas komen en des te meer ervaren ik word als reiziger. En des te lichter ik pak.

Ik hoop in de toekomst nog veel labels op m’n backpack te mogen naaien.

Met elke label voeg ik een stukje meer reiservaring toe aan m’n rugzak. Elke label is een herinnering aan een mooie reis. Ik hoop dat er nog veel volgen!

Marianne

Juli 2008

Ik ga op reis en neem mee..

Voor vertrek maak ik een paklijst. Eigenlijk wilde ik hem hier vermelden, maar het is een beetje een saaie lijst. Iedereen weet voor zichzelf wel wat hij mee moet nemen. Dus ik ga jullie er niet mee vervelen.

Des te meer je reist, des te beter je weet wat je wel, maar vooral ook wat je niet mee moet nemen. Het reisgenootje waar ik de laatste jaren veel mee reis en ik proberen dan ook altijd om zo min mogelijk mee te nemen. Echt helemaal lukt dat niet, maar zo overdreven als sommigen maken we het ook weer niet.

Afgelopen zomer was ik eens in de V&D. Een tienerdochter was met haar ouders een koffer aan het uitkiezen. Het werd een hele grote en ze vroeg zich ook nog af of ze een tweede koffer mee moest nemen. Inwendig moest ik lachen; zo’n grote koffer en dan nog meer mee willen!?! “Wat zul jij die koffer straks op de keitjes van Ibiza of aan de Spaanse Costas vervloeken”, dacht ik bij mezelf.

Maar ieder zijn ding. De een neemt dit mee, de ander dat. Ook ik nam destijds veel te veel mee; ook ik heb door ervaring moeten leren.

Tijdens mijn reis door Australië ben ik echter de gekste dingen tegengekomen; dingen die in mijn ogen totaal nutteloos zijn tijdens een reis of dingen die wel heel praktisch kunnen zijn, maar zo ongewoon.

Zo had een Aziatisch meisje eens een tafeltje mee. Een Nederlandse jongen had z’n eigen dartpijltjes mee. Ook ben ik eens een paar mensen tegengekomen die een onhandig wasrekje mee sleepten. Maar het meest apart was toch de jongen met het reserve kunstbeen.

Maar ja, misschien zullen er ook wel mensen zijn geweest die vonden dat ik iets raars mee had.

Ooit ben ik eens terug gekomen van een reis met in m’n backpack twee vogelhuisjes als souvenir.

En die veel te zware bagage; ook die heb ik mee getorst. Maar door ervaring hoop ik wijzer te zijn geworden en ja, LESS is ècht MORE!!!

Rugzak op m'n rug, Australië in m'n hoofd!

1995, Kata Tjuta (the Olga's), ik scrapte toen nog niet

In m’n vorige blog schreef ik al dat er tijd zat tussen het plan om naar Australië te gaan en het daadwerkelijke vertrek. In die tijd dacht ik veel aan de komende reis naar Australië.

Toen ik nog studeerde en in Amsterdam op kamers zat, ging ik regelmatig met een grote rugtas vol wasgoed naar m’n ouders. Dan stelde ik me voor hoe het zou zijn als ik met m’n grote backpack door Australië zou reizen.

Later toen ik voor m’n werk reizen naar Australië en Nieuw-Zeeland verkocht, dacht ik tijdens het adviseren van klanten vaak aan de reis die Orange en ik zouden gaan maken. Hoewel ik aan die klanten ook wel vertelde over de reis naar Australië die ik in 1995 samen met m’n zus maakte. Een aantal van de dingen die ik toen gezien had, wilde ik met Orange ook gaan bekijken; bijvoorbeeld Sydney, Melbourne en Uluru (Ayers Rock).

1995, Melbourne, ik scrapte toen nog niet

Blijf m’n blog volgen en je zult lezen wat ik tijdens m’n jaar in Australië en Nieuw-Zeeland allemaal heb gezien en beleefd. Ook zul je dan lezen of we daadwerkelijk Sydney, Melbourne en Uluru hebben gezien.