Met ‘Waltzing Matilda’ in de sporen van dinosauriërs

Op dag twee van de tour gaat de wekker ook al weer vroeg. We gaan op tijd op pad en reizen van Hughenden naar Boulia door Banjo Paterson’s Waltzing Matilda Country.

We stoppen in Winton, waar we naar een museum over ‘Waltzing Matilda’ kunnen. Dat populaire Australische volksliedje werd in 1895 door Banjo Paterson, die al eens eerder op mijn blog voorbij kwam, geschreven.

Voor Australiërs is het meer dan zomaar een liedje, het wordt namelijk ook wel gezien als het onofficiële nationale volkslied van Australië.

Hoewel we niet heel veel tijd hebben, bezoek ik toch het museum. Het blijkt wel een leuk museum te zijn. Natuurlijk vind je er het een en ander over ‘Waltzing Matilda’.

De scrapbookspread die ik maakte van mijn bezoek aan het museum.

Maar er is meer. Rekwisieten brengen ons naar ver vervlogen tijden.

Met name de ‘pluggenkast’ met snoertjes trekt mijn aandacht. Hier wordt getoond hoe vroeger telefoons met elkaar verbonden werden. Dit is wat mijn oma vroeger deed! Opa was postkantoorhouder en oma’s baantje was het verbinden van telefoongesprekken. Bijzonder!

In een andere ruimte is iets terug te vinden over het ontstaan van Qantas. Die luchtvaartmaatschappij heeft namelijk haar oorsprong in Winton.

Ook heeft het museum nog iets over de voetafdrukken van dinosauriërs. Die afdrukken schijnen in dit afgelegen deel van Australië nog steeds gevonden te kunnen worden.

Als wij verder rijden door het prachtige landschap van het westelijke deel van Queensland kan ik me heel goed indenken dat hier nog sporen van dinosauriërs terug te vinden zijn.

Dit landschap is voor mij het echte Australië!!!

  

  

Tussendoor hebben we een bbq-lunch, zomaar ergens in ‘the middle of nowhere’. En dat smaakt goed.

Na nog meer kilometers door het prachtige landschap stoppen we bij een boerderij voor een zogenaamde ‘farm-stay’; we overnachten op een boerderij.

Bij de boerderij waar we overnachten.

’s Avonds zitten we met z’n allen rond een kampvuur.

Heel gezellig, maar echt laat maken we het niet. Morgen gaat de wekker namelijk weer vroeg…

Omcirkelingen in opa’s atlas, pretlichtjes in z’n ogen

Als Marjolein, mijn tweelingzus, een paar jaar geleden eens iets opzoekt in de oude atlas van opa, ziet ze dat Heeg omcirkeld is. “Hé, daar zijn we met de fietsvakantie geweest!”, gaat er door haar heen. Ze bekijkt ook de andere plaatsen die we destijds hebben aangedaan. Wat blijkt; al die plaatsen zijn omcirkeld!

Voorjaar 1993, tijdens een wat saaie les maatschappijleer in 5 atheneum bedachten Marjolein, een paar vriendinnen en ik dat we de afsluitdijk wel eens over wilden fietsen. Zo ontstond het idee van onze fietsvakantie; over de afsluitdijk naar Heeg, daarna langs Meppel, Apeldoorn, Bunnik, Heemskerk en weer naar huis. Een rondje IJsselmeer, maar dan een heel groot rondje.

Het werd m’n eerste vakantie zonder ouders, m’n eerste (en op dit moment nog steeds enige) fietsvakantie en m’n eerste kennismaking met het fenomeen jeugdherberg. Al die dingen maakten ons avontuur bijzonder.



1993, bellen naar opa en oma

 Of het kwam omdat opa een fervent fietser was en hij, als hij nog veel en veel jonger zou zijn geweest, wellicht graag mee had willen gaan, er achter de pretlichtjes in z’n ogen een avonturier schuilging of omdat opa en oma gewoon belangstellend waren naar onze onderneming, ik zou het niet weten en ik kan het ze helaas ook niet meer vragen. Maar dat ze meeleefden was een feit! Toen ik ze halverwege de reis eens opbelde, bleken ze precies te weten waar we zaten. En nadat we bij thuiskomst onder het door m’n vader opgehangen finishdoek door waren gefietst, troffen we opa en oma ook aan als onderdeel van het ‘ontvangstcomité’.



Dat opa al die plaatsnamen van de fietsvakantie omcirkeld had, daar kwamen we pas jaren na zijn dood achter. Toen ik voor m’n jaartje backpacken naar Australië ging, was hij er al niet meer. Zou opa als hij toen nog geleefd zou hebben, weer plaatsnamen omcirkeld hebben? In gedachten zie ik hem al zitten in zijn stoel, in zijn hoekje, met de atlas op schoot en een potlood in z’n hand. Graag had ik hem na thuiskomst bij al die cirkeltjes enthousiast mijn avonturen verteld en mijn foto’s laten zien. En dan die pretlichtjes in z’n ogen op zien lichten… Daaraan denkend vullen die van mij zich met tranen…