Dit keer geen zelfgemaakte foto’s op mijn blog, maar een
filmpje. Niet door mijzelf gemaakt, maar door mij wel heel erg van genoten.
Terwijl half Holland geniet van dokter Tinus, genoot ik een
flink aantal maanden geleden van dokter Blake. De BBC zond ‘the Doctor Blake
Mysteries’ uit. En met een voorliefde voor Australische series besloot ik die
serie eens te gaan kijken. Al snel was ik verkocht; ik keek elke volgende
aflevering en baalde dat ik de eerste aflevering(en) gemist had.
De serie gaat terug naar 1959. De eigenzinnige dokter Lucien
Blake is naar het Australische platteland teruggekeerd om de huisartsenpraktijk
van zijn overleden vader over te nemen.
Dokter Blake wordt, naast zijn werk als huisarts,
ingeschakeld door de politie om te helpen bij het ontrafelen van
moordmysteries. In elke aflevering moet er weer een andere moord opgelost
worden. Al die spannende afleveringen zijn weer verbonden met een rode draad; dokter
Blake’s gruwelijke herinnering aan de oorlog en zijn zoektocht naar…?
De rol van dokter Blake wordt erg goed neergezet door Craig
McLachlan.
Je zou hem onder meer kunnen kennen als Kane Morgan in ‘McLeod’s Daughters’ en, nog langer terug, van zijn rol als de broer van Kylie Minogue’s personage
in ‘Neighbours’.
‘The Doctor Blake Mysteries’; ik heb er erg van genoten! En
van Craig McLachlan trouwens ook!
Wil je er ook van genieten?
Vanaf vandaag is ‘the Doctor Blake Mysteries’ verkrijgbaar
op DVD. Klik daarvoor hieronder:
En wat betreft dokter Tinus; daarvoor moet je nog wachten
tot 3 september. Want vanaf dan is het nieuwe seizoen te zien bij SBS 6.
Een paar jaar geleden zag ik de film '10 Canoes'. Een bijzondere Aboriginal film met een cast die volledig bestaat uit Aboriginals.
Gisteren, eigenlijk zoekend naar iets anders, kwam ik de film tegen bij Bol.com voor slechts 4,99. En dat wilde ik jullie niet onthouden. Doe er je voordeel mee:
En als ik dan toch bezig ben; nog 2 kijktips:
Not Suitable for Children
In deze komedie speelt Ryan Kwanten (van o.a. 'True Blood') de rol van Jonah, een party animal. Hij doet niets liever dan feesten, maar dan ontdekt hij dat hij teelbalkanker heeft. Met een operatie kan hij genezen, maar daardoor zal hij wel onvruchtbaar worden. Dat zet hem aan het denken... Hij wil wel een kind... Maar vind in drie weken maar eens een vrouw die dat ook wil... Tja...
The Hunter
Willem Dafoe's personage wordt naar Tasmanië gestuurd om daar de laatste Tasmaanse Tijger te zoeken. En waar dat dan toe leidt...
De film speelt zich af in het prachtige landschap van Tasmanië.
Klik hier voor een blogbericht met nog een paar kijktips.
Weken lang hebben jullie elke maandagmiddag van een muziekje kunnen genieten op mijn blog. Elke keer nam ik een nummer onder de loep dat ik destijds op twee cassettebandjes gezet had om mee te nemen naar Australië.
Ondertussen ben ik al weer even door al die nummers van die cassettebandjes heen, maar toch, op deze maandagmiddag, een blogbericht met een muziekje.
De top 2000 van Radio 2 van dit jaar is vandaag bekend geworden. Nieuwsgierig ging ik kijken welke Australische band, zanger of zangeres de hoogste plaats zou hebben in die lijst. Echt lang hoef ik niet te zoeken, want al op nummer 25 kom ik de eerste Australiër tegen; Gotye met ‘Somebody that I used to know’.
Gotye is de naam waaronder de in België geboren, maar in Australië wonende, Wouter de Backer optreed. ‘Wouter’ vertaalt naar het Frans wordt ‘Gautier’ of ‘Gaultier’. Verengels je dat dan wordt het ‘Gotye’.
Een hoge notering voor zijn hit uit 2011, maar ‘Somebody that I used to know’ brak dan ook al eerder vele records. Eerder dit jaar maakte de Nederlandse top 40 bijvoorbeeld bekend dat dat nummer de allergrootste hit ooit in de top 40 is. Die titel stond voor die tijd al 47 (!) jaar op naam van Trio Hellenique met ‘La Danse de Zorba’.
Terecht dan ook dat ‘Somebody that I used to know’ in de top 2000 staat. Straks de lijst maar eens verder bekijken; op welke plaatsen in de top 2000 zou ik andere Ozzies terugvinden?
We rijden naar huis. Daar heeft pap een enorme vlag van Australië, een kleinere was niet voorradig, opgehangen. Hij draait voor mij het nummer ‘Amazing’ van Alex Lloyd; een nummer dat op een gegeven moment tijdens mijn reis een hit was in Australië en ook in Nederland op de radio te horen was.
Later op de dag komen er nog wat mensen langs om te informeren naar ons. We zijn vooral heel erg dankbaar veilig en wel thuisgekomen te zijn. Het had op Bali immers ook anders kunnen verlopen…!
Maanden geleden schreef ik het al; je hoort Paul Kelly nooit op de Nederlandse radio. Toch jammer dat hij hier in Nederland niet wat bekender is, want zijn muziek klinkt echt leuk. Een beetje nasaal, maar wel lekker.
“The difficult thing about being Australia’s pop poet laureate is that you can never play everybody’s favourite song in a single concert.
The 52-year-old has 25 albums under his belt, not to mentions the hits he has written for other artists, the compilations and film scores – leaving scope for just about everyone to have their own Paul Kelly favourite.”…
… Zo begint een artikel over de Australische singer-songwriter Paul Kelly dat ik zo’n vijf jaar geleden las. “Tja, misschien was dat ook wel een beetje het geval met zijn optreden tijdens Live Earth”, gaat er door me heen. Tijdens dat concert, eerder dat jaar, had ik Paul Kelly wel gezien op de Nederlandse televisie.
Misschien herinneren jullie je het nog; op 07/07/2007 vond in diverse plaatsen over de hele wereld een groots opgezet concert plaats. Dit ‘Live Earth’-concert was een initiatief van Al Gore om aandacht te vragen voor het milieu.
Mijn wekker ging wat eerder die zaterdagmorgen om vooral niets van de eerste optredens te missen, want het begon tenslotte in Australië. Helaas werden de beelden wat laat aangeleverd door de zogenaamde ‘world feed’ en had ik nog niet veel van het concert gezien, toen ik naar mijn werk vertrok. Gelukkig had ik de recorder geprogrammeerd, zodat ik niets hoefde te missen van de optredens Down Under.
Als ik aan het eind van de middag thuiskom, ga ik dan ook meteen het een en ander terugkijken. De op dat moment nog onbekende bands als ‘Blue King Brown’ en de ‘Sneaky Sound System’ trekken aan mijn blikveld en trommelvliezen voorbij. Toni Collette, die ik dan, zo moet ik tot mijn schande bekennen, eigenlijk alleen ken van acteerrollen in onder andere ‘Muriel’s Wedding’, ‘the Sixth Sense’ en ‘About a Boy’, blijkt een fantastische stem te hebben.
Maar ik kijk vooral uit naar het optreden van Paul Kelly, want zoals jullie uit mijn eerdere blogberichten wel hebben begrepen, heb ik iets met zijn muziek.
Dat optreden blijkt uiteindelijk een beetje tegen te vallen. Ik geef de mensen die de nummers voor de ‘world feed’ uitkiezen de schuld. Het nummer dat wij van Paul Kelly te zien krijgen is, naar mijn mening niet zijn mooiste nummer. Bovendien wordt hij bij dat nummer bijgestaan door een aantal van de andere in Sydney optredende artiesten, leuk voor de Missy Higgins of John Butler fans, maar het komt het nummer niet echt ten goede.
Tijdens ‘Live Earth’ wordt Paul Kelly door Giel Beelen aangekondigd als ‘singer-songwriter in de lijn van Bob Dylan’. Enerzijds heeft hij daarin wel gelijk, anderzijds wat mij betreft ook weer niet helemaal. Voor mij is Paul Kelly gewoon Paul Kelly; hij heeft heel duidelijk zijn eigen geluid; ietwat nasaal en countryachtig.
De carrière van de in Adelaide geboren Paul Kelly begint eind jaren ’70 in een aantal bands (The High Rise Bombers, Paul Kelly & The Dots en Paul Kelly & the Coloured Girls (later bekend als Paul Kelly & the Messengers).
Na twee onzekere jaren in de jaren ’80, waarin hij als songwriter wel groeit, gaat hij solo. Een medewerkster van platenmaatschappij Mushroom Records én duidelijk een fan van Paul Kelly sluit zichzelf op totdat er een platenconcert voor twee albums is voor Paul Kelly.
Tijdens zijn solo-jaren heeft Paul Kelly muziek geschreven voor film en televisie, waaronder ‘Lantana’ en ‘One Night the Moon’. In die laatst genoemde film heeft hij ook een van de hoofdrollen.
Daarnaast zijn er een aantal boeken verschenen met daarin de teksten van zijn songs.
Paul Kelly heeft songs met en voor andere artiesten geschreven, zoals Kate Ceberano, Nick Cave, Kasey Chambers, Yothu Yindi en Archie Roach. Ook heeft hij nummers van Hot Chocolate en Australian Crawl gecoverd.
Tijdens een concert in Melbourne in december 2004 heeft Paul Kelly 100 van zijn songs in alfabetische volgorde gespeeld, verdeeld over twee avonden. In december 2006 deed hij hetzelfde tijdens vier optredens in het Opera House van Sydney. Dit deed hij niet alleen om ‘in touch’ te blijven met zijn oudere nummers, maar ook om aan de verwachtingen van het publiek te voldoen. “The audience knowns if they come on night one, they’re not going to get ‘To Her Door’ or ‘When I First Met Your Ma’,” he says. “They’ll get that on night four, so they have to choose. It frees me up.”, aldus Paul Kelly in een interview.
Met 25 albums, een muziekcarrière van meer dan 30 jaar en meer dan 100 songs,… tja, dan is Paul Kelly toch ook niet te vatten in één nummer samen met een paar daar voor de gelegenheid aan toegevoegde artiesten uitgekozen door de mensen van de ‘world feed’ tijdens ‘Live Earth’. Laat staan dat dat dan net mijn favoriete Paul Kelly-nummer is!?!
En wat betreft mijn favoriete nummers; een aantal daarvan zette ik destijds op een cassettebandje om mee te nemen naar Australië. Al eerder kwamen er op maandagmiddag, als ik een nummer van die cassettebandjes op mijn blog plaats, een aantal nummers van Paul Kelly voorbij. Vandaag is het de beurt aan ‘Anastasia changes her mind’.
P.S. Later deze maand komt er een nieuw album van Paul Kelly uit; nieuwe songs en… nieuwe favorieten?!? Ach, wie weet…
Eens zien wat oktober ons brengt………… Voor meer Paul Kelly ga je naar 'Labels' in de rechterkolom op dit blog en klik je op 'Paul Kelly'.
Voor degenen die mijn blog nog niet zo lang volgen; op maandagmiddag zet ik altijd een muziekje op mijn blog. Een nummer dat ik destijds op de twee cassettebandjes die ik mee nam naar Australië zette.
‘Weather with you’ is een van die nummers. Ook zo’n bekend nummer van Crowded House. Eigenlijk heb ik dat nummer veel te vaak gehoord, maar toch blijft het gewoon een mooi nummer…
Twee weken geleden kwam Yothu Yindi al op mijn blog voorbij. Toen met het nummer ‘Treaty’. Maar ook hun nummer ‘Tribal Voice’ zette ik op de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië.
Die nummers van Yothu Yindi zette ik niet alleen op de cassettebandjes omdat de band uit Australië komt, het Aboriginal muziek (compleet met didgeridoos en clap sticks) is of omdat het mooie muziek is.
Nee, ik zette hun muziek ook op mijn cassettebandjes omdat het me doet denken aan het concert van de band dat ik een paar jaar voor die tijd bijwoon in de Melkweg in Amsterdam.
Maar ook de Australische band Yothu Yindi zet ik op mijn cassettebandjes.
Deze band, bestaande uit Aboriginals en niet-Aboriginals, mixt traditionele Aboriginal muziek met Rock. Ook traditionele dans ontbreekt niet bij optredens van de groep.
Dit politieke nummer ‘Treaty’ uit 1991 was zowel in Australië als wereldwijd de doorbraak van Yothu Yindi.
Als onderdeel van de festiviteiten in het kader van het 200-jarig bestaan van Australië bezocht premier Bob Hawke in 1988 the Northern Territory voor het Barunga festival. Daar beloofde hij dat er een verdrag (treaty) zou komen voor de oorspronkelijke bewoners van Australië.
Een paar jaar later zit er nog geen schot in de zaak. Om dat gebrek aan vooruitgang van het verdrag onder de aandacht te brengen, ontstaat ‘Treaty’.
Dat nummer betekende de definitieve doorbraak van Yothu Yindi.
In de jaren daarna was de band erg succesvol. Momenteel treden ze nog nauwelijks op.
Eén van de bandleden van Yothu Yindi was Geoffrey Gurrumul Yunupingu, waar ik een paar weken geleden ook een blogbericht over schreef. Heeft hij, op zijn eigen wijze en met zijn eigen stijl, het stokje van Yothu Yindi overgenomen…?
’s Ochtends wordt ik om een uur of acht opgehaald door twee tourguides. De ene gids was net in dienst en moest de kunst van de andere gids afkijken.
Het blijken aardige en enthousiaste tourguides te zijn, die onderweg interessante dingen vertellen.
We wandelen door het regenwoud en zien ‘cathedral’ en ‘curtain fig trees’. Dat zijn bomen die op bomen groeien, waardoor er wortels naar de grond (èn over de grond) groeien. En dat ziet er fantastisch uit!
Ook wandelen we in de buurt van Lake Barrine. Daar zien we Kauri bomen. Die hebben ze dus niet alleen in Nieuw-Zeeland, maar ook in Australië.
Na de lunch, hamburger en patat, bekijken we een aantal watervallen; Millaa Millaa, Zillie & Ellinjaa Falls. De ene waterval is mooier dan de andere, maar ze zijn allemaal zeer de moeite waard.
We eten nog wat fruit en gaan dan naar het hostel in Yungaburra. Het is een gezellig, klein hostel. Ik denk dat ik me wel ga vermaken hier.
Er is een barbecue. Die is niet bij mijn tour inbegrepen, maar ik boek het er maar bij. Het smaakt me goed.
In de kring in het water een platypus.
En dan vergeet ik bijna nog te vermelden dat ik het vogelbekdier in het wild gezien heb. Het zijn erg schattige beestjes. Ze zijn kleiner dan ik had verwacht.
Ook het landschap in dit deel van Queensland vind ik erg mooi; een soort van ‘Australisch country town landschap’, zo schrijf ik in mijn dagboekje. Maar het doet ook aan Nieuw-Zeeland denken.
Op de een of andere manier omarmt het landschap me. Ik voel me er net zo thuis als in de Adelaide Hills en in Victoria.
Het landschap aan de oostkust van Queensland waar we de afgelopen weken doorheen gereden zijn, is anders, met ‘sugar cane’ en bergen. Hoewel ‘sugar cane’ wel typisch voor dat deel van Queensland is, is het voor mij niet typisch Australisch. Ik had niet altijd het idee in Australië te zijn.
Doordat ik het landschap hier rond Yungaburra zo mooi vind, me er op de een of andere manier thuis voel, heb ik weer zin om door Australië te reizen en dingen te zien.
Ook mam blijkt reiskriebels te hebben, toen ik haar een dag eerder aan de telefoon had. Nou ja, of het ook daadwerkelijk reiskriebels zijn weet ik niet, misschien was het een ander instinct of (voor)gevoel. In ieder geval overweegt mam om naar Bali te komen als ik daar aan het eind van mijn reis ook heen ga.
Blijf mijn blog volgen en je leest of mam ook daadwerkelijk naar Bali komt. Maar eerst nog Yungaburra. Stay tuned!
Op de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië staat veel Australische muziek en ook Savage Garden is goed vertegenwoordigd. Die Australische band kwam al eerder op mijn blog voorbij. Ook vandaag weer een nummer van dit duo.
Dit keer is het de beurt aan ‘Two beds and a coffee machine’. Eigenlijk een heel trieste tekst, maar zo’n mooi nummer.
Elke maandagmiddag tref je hier een blogbericht aan over een nummer dat ik tijdens mijn reis op twee cassettebandjes mee nam naar Australië. Op die bandjes natuurlijk ook veel Australische muziek.
En dit keer ook weer zo’n typisch Australisch nummer; ‘Beds are Burning’ van Midnight Oil.
Met, typisch voor Midnight Oil, een boodschap! In dit nummer neemt de band het op voor de Aboriginal rechten.
Tijdens de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Sydney (2000) treedt Midnight Oil ook op met dit nummer. Op hun kleding het woord ‘Sorry’. De band probeert een ‘Sorry’ van de Australische regering richting de Aboriginals af te dwingen. De toenmalige premier John Howard zit dan in het publiek en nog eens honderden miljoenen mensen wereldwijd kijken mee. Maar premier John Howard gaat niet overstag. Het duurt nog tot 2008 voordat de dan nieuwe premier Kevin Rudd namens de Australische regering ‘Sorry’ zegt.
Peter Garrett in functie als minister.
Gebruikte frontman Peter Garrett aanvankelijk de muziek om zijn mening als activist (o.a. milieu en Aboriginal rechten) onder de aandacht te brengen, later werd hij ook actief in de politiek. Van 2007 tot 2010 was hij minister van Milieu, Erfgoed en Kunst om in 2010 z’n portefeuille om te ruilen voor die van Onderwijs en Jeugd.
De band Midnight Oil stopte in 2002, maar voor speciale gelegenheden treedt de band, inclusief zanger Peter Garrett, incidenteel nog wel eens op.
Het nummer ‘Beds are Burning’ dat eind jaren tachtig een wereldweide hit was, wordt tegenwoordig nog wel een gecoverd bij acties tegen ‘global warming’, c.q. het broeikaseffect.
En zo leeft zo’n nummer voort.
Even ter info: ‘burning the midnight oil’ betekent zoiets als ‘tot ’s avonds laat blijven werken/studeren’.
Tien jaar geleden viel 28 januari op een maandag. Een vrije dag, want Australia Day viel op zaterdag en als een feestdag in het weekend valt, hebben ze doordeweeks een vrije dag. Typische Australisch is dat, zo leren we van Coby.
Ook typisch Australisch is barbecueën. Ze doen het graag en vaak. Regelmatig zie je bij een parkeerplaats of een picknickplek barbecues staan die je mag gebruiken; een soort openbare barbecue.
Natuurlijk hebben veel Australiërs thuis ook een barbecue. En zo’n vrije dag is een mooie gelegenheid om te barbecueën. We zijn dan ook uitgenodigd bij de middelste dochter van Coby. Er komen nog meer familieleden langs. Het is erg gezellig en we laten ons het lekkers van de barbecue en de salades goed smaken.
Natuurlijk moet er ook nog wat aan sport gedaan worden, want ja, dat is ook typisch Australisch. De Australiërs zijn gek op sport, zowel actief als passief. Orange en ik kijken passief toe bij het cricket. Maar als de basketbal verschijnt, doen we actief mee en weten we zelfs een paar punten te scoren.
Leuk zo’n dag met typisch Australische dingen; ook zo leer je Australië en de Australiërs kennen!
Op 26 januari vieren de Australiërs ‘Australia Day’.
Op deze nationale feestdag wordt gevierd dat op 26 januari 1788 de eerste gevangenen na een lange reis per schip vanuit Engeland aankwamen in Australië.
Destijds zaten de gevangenissen in Engeland vol en omdat James Cook in 1770 Australië voor de Britse Kroon geclaimd had en de Britten meenden het in hun ogen lege land te moeten koloniseren, werden er gevangenen naar Australië verscheept om daar een land te gaan opbouwen.
De Australiërs vieren dus eigenlijk het begin van de kolonisatie van Australië. Maar wie de geschiedenis van Australië een beetje kent, weet dat dat ook enigszins controversieel is. De Aboriginals woonden toen namelijk al tienduizenden jaren in Australië. Met de komst van de Europeanen naar Australië zijn zij van hun land verdreven, is hen hun cultuur en levenswijze afgenomen, zijn Aboriginal kinderen bij hun ouders weggehaald (de zogenaamde ‘Stolen Generations’) en zijn ze zelfs om het leven gebracht (door Europese ziektes of moedwillig).
Kortom met de komst van de Europeanen zijn de Aboriginals verdrongen in hun eigen land. Onder Aboriginals staat ‘Australia Day’ dan ook bekend als ‘Invasion Day’.
Hoewel men meer en meer, zowel in Australië als daarbuiten, die hypocrisie van ‘Australia Day’ lijkt in te zien, genieten de Australiërs maar wat graag van hun vrije dag. Dat doen ze onder meer door samen te feesten.
Maar er wordt ook van alles georganiseerd. Als wij in 2002 in Australië zijn, is er bijvoorbeeld een soort van optocht; de ‘Australia Day Grand Parade’.
Samen met Boukje zoeken Orange en ik een plaatsje aan de King William Street om die parade te zien. Er rijden veel auto’s mee, maar er zijn ook groepen mensen; van dansgroepen tot militairen. Ook zien we erg veel brandweerwagens, dat hoort immers bij het Australische leven met al die bosbranden. Er zijn zelfs brandweermannen bij die bij de bosbranden rond Sydney geholpen hebben. Erg leuk; de RFDS, de echte Flying Doctors Service, is ook vertegenwoordigd in deze optocht. Bijzonder om ze in zo’n functie te zien.
Scrapbookpagina's zoals ik ze tegenwoordig maak.
Een deel van een scrapbookspread.
Scroll voor de hele spread naar beneden.
Nadat we de parade gezien hebben, gaan we naar Victoria Square. Op dat plein houdt de ‘premier’, burgemeester, van Adelaide een toespraak. Die toespraak is niet zo interessant, maar het vuurwerk dat we daarna zien is wel bijzonder. Na een paar knallen worden er een soort van vuurpijlen afgeschoten. Omdat het overdag, en dus licht, is, zijn dat geen gewone vuurpijlen. Het zijn eigenlijk een soort gekleurde rookbommen. Je ziet gekleurde rook in de lucht. Heel apart dat ‘Daylight Fireworks’!
Op Victoria Square staan ook een paar stands; voornamelijk om het een en ander te promoten. De RFDS is daarbij ook weer van de partij. Wat Orange en ik natuurlijk erg leuk vinden! We nemen er dan ook een kijkje.
's Avonds gaan we film kijken. We hebben namelijk ‘the Dish’ gehuurd. Dat is een Australische film met onder andere Sam Neill erin. De kritieken op de hoes zijn overigens erg lovend en daar zijn we maar op afgegaan. De film was mij toen nog onbekend.
Als je in Australië (althans waar wij de film huren) een film huurt, krijg je de film in een super saaie hoe mee; zonder kleurrijke inlay. Het zal wel typisch iets voor Australië zijn.
Net als het winkeltje, annex postkantoor, annex pomp waar we de band gehuurd hebben; ook typisch voor een kleine Australische plaats.
Het is een klein winkeltje met smakeloze schappen met enkele verbleekte verpakkingen van het een en ander. Ze hebben er nog best veel verschillende dingen; brood, frisdrank, snoep, bakproducten, (verjaardags)kaarten, ijs, schrijfproducten, lijm, hondenvoer, kersen, etc. Tevens is het meteen een postkantoor en kun je er ook nog tanken. En, last but not least, kun je er dus videobanden huren.
We waren van plan om met kerst een paar videobanden te gaan huren, maar we hebben er nu toch ook maar vast één gehuurd. Er is, met die paar zenders die er zijn, niet zo ontzettend veel bijzonders op televisie.
En dus kijken wij naar ‘the Dish’.
Die film, gebaseerd op werkelijke feiten, gaat over mensen die werken bij een enorme schotel in Australië. Die schotel is gebruikt voor het ontvangen van beelden van de maanlanding in 1969.
Er gaat het een en ander mis, maar uiteindelijk zijn zij toch degenen die DE beelden van de eerste man op de maan mogelijk hebben gemaakt.
Echt mooi vind ik de film niet. Maar ja, dat weet je pas als je de film gezien hebt.
