Klaar! Mijn muurschildering is klaar!

Wie mijn blog al langer volgt, weet zich wellicht nog te herinneren dat ik maanden geleden met een muurschildering bezig was.

Maar het eindresultaat daarvan hebben jullie nooit gezien. Simpelweg omdat ik geen tijd had voor de finishing touch. Vanavond heb ik echter de laatste hand kunnen leggen aan mijn muurschildering.

Zie hier het resultaat:

En voor wie zich afvraagt waar deze vuurtoren past in dit blog; ga naar het blogbericht ‘Hoe van het een het ander kwam…!’

Dat is gewoon een leuk blogbericht over, je raadt het al, hoe van het een (een foto van een vuurtoren) het ander (een muurschildering) kwam…

Dolfijnen spelen met de boot

Al vroeg moeten Orange en ik ons melden bij de boot die ons van Kangaroo Island naar het vaste land van Australië zal brengen.

We zoeken een plekje op een bankje op het dek. Als alles en iedereen aan boord is, worden de trossen los gegooid en zet de boot koers richting Cape Jervis. De huisjes van Penneshaw, inclusief dat van Cheryl, zien we steeds kleiner worden.  

We zitten wat te kletsen als iemand ons er plotseling op attent maakt dat er een groepje dolfijnen rond de boot zwemt. Orange en ik twijfelen geen moment en gaan ook kijken. Alsof ze spelen met de boot, duikelen de dolfijnen door het water. Wat bijzonder om ze van zo dichtbij in hun natuurlijke omgeving te kunnen zien!

Vanaf Cape Jervis brengt een bus ons naar Adelaide. We winkelen nog wat in het centrum voordat we naar Don en Coby gaan. Daar worden we weer hartelijk ontvangen. Wat is het toch fijn om bij hun terecht te kunnen!

En dan zit het verblijf op Kangaroo Island er toch eerder op dan gepland!

De dokter in Kingscote adviseerde me een tandarts op te zoeken. Om nou zomaar lukraak een tandarts uit het telefoonboek te bellen voor een afspraak, zag ik niet zo zitten. Gelukkig, is de familie in Adelaide relatief dichtbij en dus heb ik Coby om het telefoonnummer van haar tandarts te gevraagd.

Na het ontbijt, bel ik Coby’s tandarts op. Ik kan de 22^e, over twee dagen, al terecht. Dat is snel en dus zullen we Kangaroo Island eerder dan gepland moeten verlaten. We gaan dan ook meteen de boot en de bus naar Adelaide voor de 21^e boeken.

Verder maken we voor de laatste keer schoon in het huis van Cheryl. Wat ik mijn geval voornamelijk neerkomt op stoffen.

Na de lunch hebben we tijd voor onszelf en die vullen we met het kopen, schrijven en posten van een stapeltje kaarten. Ook werken we ons dagboekjes bij en schrijven we een leuk berichtje in het gastenboek van Cheryl.

Dagboekje bijwerken.

’s Avonds kijken we televisie. De uitreiking van de Golden Globes wordt in Australië helemaal uitgezonden en daar kijken we naar.

De Australiërs doen het dat jaar goed. Nicole Kidman krijgt een Golden Globe voor haar rol in ‘Moulin Rouge’. Ook zijn er een Golden Globes voor Rachel Griffiths (‘Six Feet Under’) en Judy Davis (‘Life with Judy Garland: Me and My Shadows’).

En de uit Adelaide afkomstige regisseur/schrijver Scott Hicks komt nog voorbij in verband met zijn film ‘Hearts in Atlantis’ met Anthony Hopkins.

Maar de film die in 2002 de meeste prijzen in de wacht sleept is ‘A beautiful mind’ met Russell Crowe, waaronder de Golden Globe voor beste film en voor beste mannelijke hoofdrol (Russell Crowe).

Leuk om die uitreikingen eens helemaal te zien, maar het duurde wel erg lang.

En dan is het tijd om naar bed te gaan; het laatste nachtje op Kangaroo Island…

Taste of the island

Orange en ik gaan nog meer van Kangaroo Island ervaren, want de ‘taste of the island’ tour staat op het programma.

Die tour begint bij de ‘Honey Farm’. Daar krijgen we uitleg van een man die eigenlijk veel te nerveus is. Hij gaat kennelijk liever met bijen om dan met toeristen. Desalniettemin doet hij toch zijn best.

In het bijbehorende winkeltje is van alles van en met honing te koop. De honing die we er proeven smaakt erg lekker!

Daarna gaan we de bus weer in om naar de volgende ‘attractie’ te gaan; een eucalyptusdistilleerderij. Daar worden we ook weer ontvangen door een man die daar werkt. Deze man kan het echter veel beter vertellen.

Het is best wel interessant om te zien hoe ze olie uit eucalyptusbladeren distilleren. De opstelling en het hele proces doet me erg aan de scheikunde lessen op de middelbare school denken.

Na de ‘scheikundeles’ kunnen we ook hier nog wat rondkijken in de winkel.

Vervolgens staat het Parndana Wildlife Park op het programma. Aan de hand van een meisje dat daar werkt, worden we door het park geleid. Ze laat ons onder andere vogels (‘parrots’, kookaburra’s en meer), koala’s, kangoeroes, wilde zwijnen, een adelaar en wallabies zien. Ook leg ik twee echidna's en een wombat, die ze daar hebben, op de gevoelige plaat vast.

Twee echidna's.



Een wombat.



Na het wildlife park is het tijd voor ‘afternoon tea’; thee met scones. Dat smaakt naar meer! Bij het nabijgelegen strandje kunnen we meteen even de benen strekken.

Daarna stappen we weer in de bus naar de volgende stop; een sheep dairy. Daar krijgen we te zien hoe schapen gemolken worden. Het lijkt op hoe dat bij koeien gaat, toch is het leuk om te zien.

Ook mogen we er het een en ander proeven; een paar soorten kaas en yoghurt. Dat smaakt ook weer erg goed.

Sheep dairy.

Na afloop van de tour worden Orange en ik afgezet in Penneshaw waar we weer naar Cheryl gaan om bij haar nog een paar dagen tegen kost en inwoning wat huishoudelijk werk te verrichten. Daarover een andere keer meer…

En nu is m’n kin ook nog dik...!

Het grieperige gevoel van de dag ervoor is gelukkig over, maar m’n tandpijn nog niet. Een klier onder m’n tong is opgezwollen en m’n kin is ook dik.

We besluiten dan ook een tandarts op te zoeken. Omdat er echter niet zo heel veel mensen op Kangaroo Island wonen, komt de tandarts maar eens in de zoveel tijd naar Kangaroo Island. Helaas blijkt hij op dat moment niet aanwezig te zijn.

Even zie ik taferelen voor me dat ik opgepikt moet worden door de echte ‘Flying Doctors’ die me dan naar een tandarts zullen vliegen. Ervaar ik nu dan aan den lijve wat het betekent om in zo’n afgelegen gebied in zo’n uitgestekt land te zijn?!?

Nadat de receptioniste van de tandarts mijn verhaal heeft aangehoord en me heeft verteld dat het waarschijnlijk een ontsteking is en dat ik een wortelkanaalbehandeling zal moeten ondergaan, voel ik me te naar om nog te kunnen bedenken dat misschien wel zo’n knappe dokter als dokter Tom mij dan mee zou nemen in zijn vliegtuig.

 

De ‘Flying Doctors’ zijn echter niet nodig; Kingscote heeft gewoon een huisarts. En die breng ik een bezoekje. Hij schrijft me antibiotica voor. Dat gaat de ontsteking tegen, maar ik moet sowieso naar een tandarts om er iets aan te laten doen. Echt balen dat ik zoiets heb. Moet ik in het buitenland naar een tandarts, terwijl ik in Nederland altijd al blij ben als mijn eigen tandarts er is en niet een of andere vervanger. Maar ja, wat moet, dat moet!

De mensen die me geholpen hebben, zijn wel erg vriendelijk en behulpzaam. Nadat ze bij de dokterspraktijk hadden ontdekt dat ze me te veel hadden berekend, hebben ze de apotheek gebeld, omdat ze hoopten dat wij daar nog zouden zijn. Orange en ik liepen toen echter al weer buiten. De apothekersassistente is ons vervolgens achterna gelopen. Wat een inzet van al die mensen!

En dan is de medische zorg in ene toch niet zo ver weg!   

Naar de supermarkt, de bibliotheek en de lokale middenstand van Kingscote

Orange en ik beginnen de dag met een bezoekje aan de supermarkt om een en ander voor het ontbijt te kopen. Voor het eerst sinds een lange tijd doen we weer echt boodschappen.

Na het ontbijt gaan we eens kijken of we in de plaatselijke bibliotheek kunnen e-mailen. De bibliotheek is niet echt groot, maar ze beschikken wel over drie computers met internetverbinding (we hebben het over 2002).

Waar we in de bibliotheek in Adelaide een tijdstip moesten reserveren en maar een half uur hadden om te mailen, is er hier in Kingscote plaats en kunnen we elk meteen voor maar liefst een uur gratis achter een computer kruipen. Daar maken we dan ook graag gebruik van.

Weer buiten lopen we langs de lokale middenstand om te zien wat zij zoal te bieden hebben. Orange en ik kijken onder andere wat rond in een souvenirwinkel en een ‘gallery’.

Na de lunch doen we eigenlijk niet zo heel veel; we houden een rustig dagje. Dat komt ook omdat ik me niet helemaal 100% voel. Sinds een paar dagen heb ik namelijk last van een tand; af en toe pijnscheuten en als ik op die tand druk is het pijnlijk. Ondertussen doet ook m’n kaak wat zeer.

Daarnaast doen m’n spieren ook nog pijn; alsof ik de griep krijg. Maar grieperig voel ik me verder dan weer niet.

Als ik naar huis bel, hoor ik dat het met oma ook wel bergafwaarts gaat. Ze is wat verward en benauwd. Eerder tijdens mijn reis heeft ze af en toe ook terugslagen gehad. Jammer dat ze zo achteruit gaat.

Tja, het leven van een backpacker gaat niet altijd over rozen!

In de hoop dat het me goed zal doen, zoek ik op tijd m’n bed op.

Morgen meer…   

Hoe van het een het ander kwam…!

Toen ik tijdens de ‘Wildlife tour’ op Kangaroo Island de vuurtoren zag, mòest die gewoon op de foto. Ik stuur de foto’s naar huis en als Marjolein de foto van de vuurtoren ziet, mòet ze die tekenen. Ze tekent dan al een paar jaar knipvellen om 3D-kaarten van te maken. De vuurtoren inspireert haar tot het maken van een knipvel met als thema strand.

De knipvellen van Marjolein zijn een groot succes en in 2003 komt het eerste hobbyboekje van haar hand uit. Ook die wordt enthousiast ontvangen en er verschijnen nog een paar boekjes, voordat Marjolein gevraagd wordt om samen met een borduurster een borduurboekje te maken. Een aantal tekeningen wordt omgezet naar borduurpatroon. Zo ook de vuurtoren.

Als het boek ‘Eline’s huis’ van Eline Pellinkhof in 2010 uitkomt, ben ik meteen enthousiast over de borduurpatronen die zij met behulp van een mal op de muur geschilderd heeft.

Dat ziet er leuk uit! Dat wil ik ook, maar dan wel iets dat bij me past.

En dus besluit ik de vuurtoren op de muur in mijn logeerkamer te gaan schilderen. Het is even meten of de vuurtoren er helemaal op gaat passen. En dan ga ik met mal, potlood en verf aan de slag.

Langzaamaan begint het steeds meer op een vuurtoren te gaan lijken.

Tot slot knip ik meeuwen uit rubberblad en plak die op de muur.

Een paar stoere kussens maken het helemaal af voor de foto…

En zo kwam van het een het ander!

Bijzondere rotsen, zand in de schoenen en heel veel wildlife tijdens de ‘Wildlife tour’

Orange en ik verlaten Cheryl voor een paar dagen om met een dagtour mee te gaan en om een paar dagen in Kingscote, een andere plaats op Kangaroo Island, te verblijven.

Na de eerste stop tijdens de tour, waar we een koala spotten, rijden we door een mooi Australisch landschap met bomen in de vorm van grote broccolistronken naar de ‘Remarkable Rocks’.

Hoe dichter we bij dat groepje rotsen komen, des te mooier ik ze vind. Ze hebben echt heel bijzondere vormen!


Remarkable Rock, Kangaroo Island



De tour gaat verder richting Admirals Arch, maar voordat we daar aankomen stoppen we bij een vuurtoren; Cape du Couedic Lighthouse. We mogen even de bus uit om er een foto van te maken, maar de meeste deelnemers aan de tour laten het bij een blik vanachter het raampje van de bus. Naast mijn persoontje stapt er nog iemand uit de bus om de vuurtoren te fotograferen en dat is het dan ook. Ik vind het vreemd, want toen ik die vuurtoren zag, moest die gewoon op de foto.

Cape du Couedic Lighthouse, Kangaroo Island.

Bij de volgende stop gaan er meer mensen de bus uit. Langs een pad lopen we naar beneden naar een prachtige, natuurlijk gevormde ‘arch’; een soort van boog. De zeehonden (New Zealand Fur Seals) die we er zien, maken het plaatje compleet.

De inwendige mens wil ook wel eens wat en dus is er een lunch; een soort van Australische barbecue met vlees en salades. Er zijn zelfs vruchtjes en zelfgebakken koekjes. Dat is nog eens lekker!

Na die smakelijke lunch wandelen we nog wat in de omgeving. We zien koala’s en wallabies. Eén koala laat zich makkelijk fotograferen, omdat hij zo laag ik een boom zit. Hebben wij even mazzel!

Daarna gaan we naar ‘Little Sahara’. Dat zijn duinen met lichtgekleurd zand. Het is best wel een klim naar de hoogste duinen. Niet omdat die nou zo hoog zijn, want zo hoog zijn ze niet, maar omdat het erg steil is.

Terug bij de bus leegt Orange haar schoenen; tjonge wat een hoop zand komt daar uit!



Over een week of twee het echte scrapwerk.



Tenslotte gaan we naar ‘Seal Bay’. Daar kun je op het strand lopen tussen de zeeleeuwen. Nou ja, ‘tussen’; je moet best wel afstand houden, want ze schijnen niet zo lief te zijn als ze er uit zien. Volgens de gids zijn ze net zo gevaarlijk als kleine bruine beren. We moeten een x-aantal meters afstand houden.

Een Amerikaans echtpaar, dat wel weet hoe gevaarlijk bruine beren kunnen zijn, vindt het toch best wel een beetje eng en vraagt voor alle zekerheid hoeveel ‘feet’ die x-aantal meters is. Ik vind die zeeleeuwen (‘Australian Sealions’ of ‘Seals’) helemaal niet eng of zo; ze zien er erg lief uit. En heel erg leuk om ze van zo dichtbij in de zon te zien liggen.

Seal Bay, Kangaroo Island.

Aan het eind van de tour worden we in Kingscote afgezet. Daar zoeken we een jeugdherberg op; een kleine, maar prima jeugdherberg.

De aankomende dagen lees je meer over onze belevenissen in Kingscote.

Met stofzuiger, dweil en theedoek in de caravans

’s Ochtends maken Orange en ik het huis van Cheryl schoon en doen we de was. Maar dat is niet het enige schoonmaakwerk dat we die dag doen.

Cheryl heeft het erg druk in het caravan park waar ze werkt. En omdat de andere schoonmaakster er niet is, vraagt ze of wij haar willen helpen. Ja hoor, dat willen we wel. En dus gaan we met Cheryl mee naar het caravan park. We maken caravans schoon; stofzuigen, dweilen en afwassen.  

Gelukkig hebben we ’s middags ook nog tijd om wat te wandelen. Inmiddels hebben we al heel wat van Penneshaw gezien; tijd om de rest van Kangaroo Island te gaan verkennen. En dat gaan we de volgende dag doen. Dan staat er namelijk een tour op ons programma.

Blijf m’n blog volgen en je leest over die tour en over onze verdere belevenissen op Kangaroo Island.

Nabij Penneshaw, Kangaroo Island.

Dolfijnen in het wild

We beginnen de dag weer met huishoudelijke klusjes; we maken de badkamer en het toilet schoon, draaien ondertussen een paar wasjes en vouwen een en ander op. Ten slotte dweil ik de vloer nog.

En wederom gaan Orange en ik pinguïns spotten. We zien er weer een paar in hun holletjes zitten. Er is er zelfs één die een beetje uit z’n holletje komt. De pinguïns hier zijn niet zo groot en grijs/blauwig van kleur.

Zo zien de pinguïns er uit.
Dit is niet hoe wij ze gezien hebben.
Deze foto heb ik namelijk niet zelf gemaakt,
maar gekocht op Kangaroo Island.

Ook zien we nog ‘parrots’. Die vogels hebben verschillende heldere kleuren; groen, rood, geel en blauw.

Orange en ik wandelen verder over een pad langs het water. Je kunt daar hele mooie rotsen zien. Hier en daar hebben ze een roestkleur. Dat komt door het mos wat er op de rotsen groeit.

We zien twee meisjes wijzen naar de zee. Nieuwsgierig als we zijn, kijken we ook die kant op. Uit het water zien we een paar dolfijnen opspringen. Echt heel erg gaaf!!! Voor het eerst in mijn leven zie ik dolfijnen in het wild.

We lazen het al in de Lonely Planet, maar wat is hier op Kangaroo Island veel ‘wildlife’ te zien! We genieten ervan!

Anderhalf uur stofzuigen en een zaklamp met rood licht

’s Ochtends gaan we met een vriendin van Cheryl twee beachhouses, vakantiehuisjes, schoonmaken. Het kleinste huisje, nou ja klein, was netjes achtergelaten. Het grotere huis daarentegen, was niet zo netjes achtergelaten. Het was best wel een werk om dat schoon te maken. Na bijna anderhalf uur aan één stuk stofzuigen, voel ik het wel aan m’n rug.

Na de lunch, die er van al het harde werken goed in gaat, hebben we tijd voor onszelf en richten we ons weer op het plannen van hoe we Kangaroo Island gaan bekijken. Dat brengt ons naar het kantoor van Sealink, waar we informeren naar de mogelijkheden om per bus tussen Penneshaw en Kingscote te reizen.

Het blijkt mogelijk om in de ene plaats opgepikt te worden voor een tour en dan na afloop van die tour in een andere plaats afgezet te worden. En de bagage kan dan ook mee. Erg handig en ons plan is dan ook om eerst een dagtour te nemen waarbij we opstappen in Penneshaw en de tour in Kingscote te eindigen. Daar zullen we dan een paar dagen blijven om vervolgens met een halve dagtour weer in Penneshaw te eindigen. Zo kunnen we heel wat van de dingen die we willen zien meepakken.

Voldaan dat we het programma voor Kangaroo Island min of meer rond hebben, wandelen we nog even langs de holletjes van de pinguïns. Zou het ons lukken om de pinguïns ook beter te zien?

De pinguïn zit diep verscholen in z'n holletje.

En ja; we zien in een paar holletjes pinguïns zitten. Ze fotograferen is wat moeilijk, want ze zitten diep verscholen. Toch doen we een poging.

Die avond zien we nog meer ‘wildlife’. Met een rode zaklamp (van een normale zaklantaarn schrikken pinguïns) gaan we naar Frenchman’s Rock. Alex, die de voorgaande avond even bij Cheryl langskwam, suggereerde daar eens pinguïns te gaan spotten.

Een goede suggestie van hem; vrijwel meteen zien we een pinguïn zitten! Later spotten we er nog een. Als we daar met de rode zaklamp naar schijnen, zien we vlakbij nog een wallabie, een soort kleine kangoeroe, zitten. Niet lang daarna ontdekken we nog een tweede wallabie.

En als we terug lopen springt er nog eentje langs de kant van de weg.

Hoewel je de pinguïns overal kunt horen en we er inmiddels een paar hebben zien zitten, hebben we nog geen pinguïns zien lopen of waggelen. Zouden we dat een dezer dagen toch nog zien?

Opnieuw doen we een poging pinguïns te spotten

Nadat Orange en ik het toilet, de badkamer (ja, weer) en de dekseltjes van de voorraadbussen schoongemaakt hebben, de planten watergegeven hebben en wat hebben getuinierd, gaan we ’s middags langs een paar winkeltjes.

Ik ben namelijk op zoek naar een kaart met pinguïns erop, omdat het de avond daarvoor te donker was om de ene pinguïn die we zagen op de gevoelige plaat vast te leggen.

Daarna hallen we ons fototoestel op en wandeleln we een stuk. Ik schreef eerder al dat ik nog eens terug wil naar Frenchman’s Rock om daar in de buurt foto’s te maken. En dat doen we ook.

Later gaan we naar het strand om daar wat te lezen. Ja, ik schiet al best wel op in ‘the Hobbit’.

’s Avonds doen we opnieuw een poging om pinguïns te spotten. Helaas laten ze zich niet zien. Misschien moeten we toch maar eens met een toertje mee!?!