Geen dokter Tinus, maar dokter Blake!

Dit keer geen zelfgemaakte foto’s op mijn blog, maar een filmpje. Niet door mijzelf gemaakt, maar door mij wel heel erg van genoten.

Terwijl half Holland geniet van dokter Tinus, genoot ik een flink aantal maanden geleden van dokter Blake. De BBC zond ‘the Doctor Blake Mysteries’ uit. En met een voorliefde voor Australische series besloot ik die serie eens te gaan kijken. Al snel was ik verkocht; ik keek elke volgende aflevering en baalde dat ik de eerste aflevering(en) gemist had.

De serie gaat terug naar 1959. De eigenzinnige dokter Lucien Blake is naar het Australische platteland teruggekeerd om de huisartsenpraktijk van zijn overleden vader over te nemen.

Dokter Blake wordt, naast zijn werk als huisarts, ingeschakeld door de politie om te helpen bij het ontrafelen van moordmysteries. In elke aflevering moet er weer een andere moord opgelost worden. Al die spannende afleveringen zijn weer verbonden met een rode draad; dokter Blake’s gruwelijke herinnering aan de oorlog en zijn zoektocht naar…?

De rol van dokter Blake wordt erg goed neergezet door Craig McLachlan.

Je zou hem onder meer kunnen kennen als Kane Morgan in ‘McLeod’s Daughters’ en, nog langer terug, van zijn rol als de broer van Kylie Minogue’s personage in ‘Neighbours’.

‘The Doctor Blake Mysteries’; ik heb er erg van genoten! En van Craig McLachlan trouwens ook!

Wil je er ook van genieten?

Vanaf vandaag is ‘the Doctor Blake Mysteries’ verkrijgbaar op DVD. Klik daarvoor hieronder:

En wat betreft dokter Tinus; daarvoor moet je nog wachten tot 3 september. Want vanaf dan is het nieuwe seizoen te zien bij SBS 6.

Veel kijkplezier!!!

Herhaling van een dag eerder, een second opinion en bubbeltjesplastic om mijn didgeridoo

De ochtend is een herhaling van een dag eerder. Al valt het dit keer met het verdriet wel mee. Desondanks ga ik, nadat ik de was gedaan heb, terug naar de dokter.

Wat ik al hoopte was het geval; de dokter die ik twee dagen eerder had, was er niet. Een andere dokter luistert naar mijn verhaal. Aan hem blijk ik veel meer te hebben. De antibiotica mag ik laten staan. En de pilletjes die hij me geeft, doen me al snel een stuk beter voelen.

Blij met m’n second opinion verlaat ik de dokterspraktijk!

Verder maak ik wat foto’s zodat het fotorolletje vol is en ik het kan laten ontwikkelen en afdrukken. Dan kunnen die foto’s mooi mee in het pakketje dat ik naar huis wil sturen. Dat pakketje maak ik ook zo goed als klaar.

Omdat ik niet de rest van de reis mijn zelfgemaakte didgeridoo mee wil slepen, het is tenslotte best wel een groot ding, moet ook die didgeridoo meegestuurd worden. Ik koop bubbeltjesplastic en pak de didgeridoo goed in.

Het pakketje zet ik klaar om de volgende dag naar het postkantoor te brengen.

De rest van de dag lees ik erg veel. Ik ben verslingerd geraakt aan een boek over een gezin op een ‘cattle station’ in de afgelegen Outback van Australië. Dat boek lees ik die avond uit.

Ik moet m’n best doen om niet in tranen uit te barsten

Die ochtend is niet echt één van m’n beste ochtenden.

Ik ben op tijd wakker en lig heerlijk te lezen. Tot zover niets aan de hand.

Maar als ik later naar de wc ga, blijk ik aan de diaree te zijn. Eén van de bijverschijnselen van de antibiotica die ik slik.

Er staat in de bijsluiter dat je bij ernstige diaree naar de dokter moet. Zo erg is het nu ook weer niet en zolang het ook niet erger wordt, ga ik niet naar de dokter. Ik vond dat ik toch niet zo veel aan hem had.

Maar die diaree is nog niet alles, ik voel me namelijk ook heel verdrietig. Tijdens het eten moet ik echt m’n best doen om niet in tranen uit te barsten. Ik kan met al die mensen om me heen niet huilen. In een jeugdherberg heb je vaak geen plaatsje voor jezelf waar je lekker een potje kunt janken.

Volgens mij zitten er nog tranen om het overleiden van oma. Eigenlijk zou ik eens flink om haar moeten gaan huilen. Dat gevoel had ik maanden eerder ook al; het gevoel dat ik m’n ergste verdriet om oma nog kwijt moet. Ik dacht dat komt wel als Marjolein er is. Maar nee, het kwam niet echt. Ja, we hebben wel even wat tranen laten vloeien op de boot in de Milford Sound, maar dat was niet genoeg. Ook toen hadden we niet echt een plek voor onszelf om eens goed te huilen.

Daarna heb ik ook niet echt m’n tranen kunnen laten vloeien. Nou ja, die ene keer met mam aan de telefoon (toen Marjolein bijna vertrok). Maar ook toen heb ik wat tranen ingehouden. Een gedeelte van mijn klachten zouden wel eens daar vandaan kunnen komen; opgekropt verdriet om oma.

Hoewel ik het wel moeilijk heb, denk ik dat ik het pas echt moeilijk zal hebben als ik weer terug ben. Want dan ga ik oma pas echt missen.

Maar gelukkig hebben we tante Matje nog, ook al is ze niet helemaal een echte oma. Ze is echt één van de trouwste mensen; van haar krijg ik hier in Australië brieven en mailtjes. Toen ik haar een dag eerder belde, was ze blij verrast.

Als je haar belt, neemt ze op en als je dan je naam noemt gaat het als volgt: “Oh Marianne….., hee Marìanne!!! Wat leuk dat je belt!”

Het dringt in eerste instantie niet meteen helemaal tot haar door dat ik het ben, maar als ze het door heeft (“hee Marìanne”), dan is ze altijd heel blij.

Ondertussen schrijf ik, daar in de jeugdherberg in Cairns, in mijn reisdagboek. Ik schrijf heel wat bladzijden vol; belevenissen, maar ook gedachten en gevoelens. Die lees je nu deels met me mee.

M’n ‘mood’ is inmiddels beter geworden. Het van me af schrijven, met tranen in m’n ogen en een snotneus, en het versieren van m’n dagboek werkt therapeutisch. Lekker!

Ik voel me weer een stuk beter!

Het station in Cairns

M’n zware backpack moet ik een paar maanden laten staan van de dokter!?!

’s Ochtends heb ik een afspraak bij de dokter. Hij constateert dat ik iets met m’n keel heb en dat die wat rood ziet. Een antibioticakuurtje en zuigtabletten worden voorgeschreven.

Wat m’n rug betreft, denkt de dokter dat het van het gezeul met m’n zware backpack komt; ik moet m’n backpack maar een maand of twee, drie laten staan???

Het kuurtje en de zuigtabletten wil ik dan wel tot me nemen, maar m’n rugtas een paar maanden laten staan zie ik niet zo zitten. Ik wil toch echt verder reizen en nog diezelfde middag boek ik twee tours; eentje van Cairns naar Alice Springs en eentje in de buurt van Alice Springs en Uluru.

Wel lijkt het me beter om nog tot het eind van de week in Cairns te blijven. Niet om m’n rugtas dan een tijdje te laten staan, maar om mijn bagage door te spitten om daar dingen uit te zoeken die naar huis gestuurd kunnen worden. Ook moet ik nog het een en ander wassen en zo zijn er nog wat dingen die ik nog wil doen.

Pas aan het eind van de week verder reizen lijkt me zo iets relaxter. Bovendien raakte ik vorige keer tijdens een antibioticakuur aan de diaree. Dat kan toen ook door iets anders gekomen zijn, maar het lijkt me in ieder geval beter om die eerste dagen nog maar even af te wachten.

de 'mall'

Voor het eten besluit ik nog even een half uurtje te gaan mailen. Als ik echter messenger aan zet, blijken er, ondanks het tijdsverschil, een aantal mensen online te zijn. Tijdens de chat-sessie schakel ik van de ene persoon naar de andere; de een beur ik op en de ander vertelt me enthousiast over de voorbereidingen voor haar huwelijk.

Het halve uurtje achter de computer wordt al gauw anderhalf uur. Leuk om weer eens te chatten, maar wel verwarrend om tegelijkertijd twee totaal andere gesprekken te hebben. M’n hoofd tolt en m’n buik rammelt dan ook als ik van de internetsessie terugkom.

Verder zoek ik de rest van mijn foto’s uit, schrijf ik kaarten en bel ik nog even met tante Matje.

Foto’s uitzoeken en een afspraak maken met de dokter

Ondertussen heb ik een hele stapel foto’s van de oostkust van Australië en die moeten aan de achterkant nodig van een nummer en een beschrijving voorzien worden. Dat maakt het overzichtelijker als ik weer terug ben in Nederland.

Daar maak ik dus maar een beginnetje mee.

Verder duik ik weer in m’n boek; ik heb op het moment het lezen weer erg te pakken!

Ook ga ik nog naar de ‘mall’. Niet om te winkelen dit keer, maar om een afspraak te maken met een dokter. Er is namelijk ook een dokterspraktijk in de ‘mall’ en ik heb al een tijdje wat klachten; pijn in m’n keel, onrustig en een pijnlijke rug.

De volgende dag kan ik bij de dokter terecht. Daarover morgen meer. Stay tuned!

Metaalmoeheid en een ontmoeting met de radiodame

We gaan er vroeg uit, want Orange moet naar de dokter voor de uitslag. Ze blijkt onder meer een tekort aan ijzer te hebben, wat, gezien haar vermoeidheid, door mij al snel ‘metaalmoeheid’ genoemd wordt.

Ze krijgt medicijnen mee en zou zich daar met een paar dagen al beter mee moeten gaan voelen.

Verder winkelen we wat, gaan naar het Travellers Contact Point om onze post op te halen, checken onze e-mail en werken onze dagboekjes bij.

Het hostel heeft een barbecue op het dakterras georganiseerd. Samen met Hester, ons nieuwe Nederlandse kamergenootje, gaan we daar naar toe.

De barbecue is lekker en het gezelschap erg goed.

Na de barbecue gaan Orange en ik er nog even op uit; we gaan nogmaals naar het Victorian Arts Centre om te kijken of we Beverly Dunn (Claire, de radiodame, uit de Flying Doctors) kunnen spreken.

Eerst gaan we naar de stage door. Daar wordt ons echter verteld dat we naar de gewone ingang moeten, want dat is waar de meeste ‘sterren’ naar buiten gaan.

Nu alleen hopen dat we haar nog zullen treffen; het theaterstuk is immers al afgelopen.

Gelukkig zie ik haar op een gegeven moment naar buiten komen. We spreken haar aan, gaan met haar op de foto, ze zet een handtekening in mijn boekje en we praten even kort met haar. Helaas heeft ze niet zo veel tijd; er staan mensen op haar te wachten. Desondanks is onze missie geslaagd.

Nu Guy Pearce nog trachten te spreken! Zou ons dat ook lukken? Stay tuned…! 

Eindelijk eens iemand die Shithead kent!

De eerst bladzijde van een van
de vele scrapbookalbums die
ik van mijn reis door Australië
en Nieuw-Zeeland maakte.
Voor deze bladzijde gebruikte ik
zelfs een T-shirt.

Omdat de kamer van het hostel waar we in Melbourne verblijven geen ramen heeft, slapen we lang. Na het ontbijt gaan we e-mailen. In dit hostel kun je namelijk dagelijks een half uurtje gratis e-mailen en daar maken we maar wat graag gebruik van.

Later wandelen we naar het Travellers Contact Point om te informeren of er nog post voor ons is. Leuk; er zijn twee brieven!

’s Middags bezoekt Orange een dokter, want ze is al een hele tijd niet helemaal fit. Dat is ook de reden dat we iets sneller dan aanvankelijk gepland naar Melbourne gereisd zijn.

De dokter doet wat testen en volgende week moet Orange terug komen voor de uitslag.

Verder doen we het die eerste dag terug in Melbourne rustig aan.

’s Avonds spelen we nog wat spelletjes Shithead. Het lijkt alsof niemand dat spelletje kent, maar toch blijkt er een Engelse jongen te zijn die het ook kent.

En hij is niet de enige; later stapt er een Nederlands meisje op ons af met de vraag of ze mee mag doen. Ook zij had het spel in de Wood Duck Inn in Sydney geleerd. Ze blijkt ook met Australian Backpackers naar Australië gekomen te zijn en slechts drie dagen na ons. We hebben dus tegelijkertijd in de Wood Duck Inn gezeten, maar elkaar niet gezien.

Samen met haar spelen we een aantal spelletjes Shithead. Daarna kletsen we nog gezellig wat met elkaar en wisselen we tips met elkaar uit.

En nu is m’n kin ook nog dik...!

Het grieperige gevoel van de dag ervoor is gelukkig over, maar m’n tandpijn nog niet. Een klier onder m’n tong is opgezwollen en m’n kin is ook dik.

We besluiten dan ook een tandarts op te zoeken. Omdat er echter niet zo heel veel mensen op Kangaroo Island wonen, komt de tandarts maar eens in de zoveel tijd naar Kangaroo Island. Helaas blijkt hij op dat moment niet aanwezig te zijn.

Even zie ik taferelen voor me dat ik opgepikt moet worden door de echte ‘Flying Doctors’ die me dan naar een tandarts zullen vliegen. Ervaar ik nu dan aan den lijve wat het betekent om in zo’n afgelegen gebied in zo’n uitgestekt land te zijn?!?

Nadat de receptioniste van de tandarts mijn verhaal heeft aangehoord en me heeft verteld dat het waarschijnlijk een ontsteking is en dat ik een wortelkanaalbehandeling zal moeten ondergaan, voel ik me te naar om nog te kunnen bedenken dat misschien wel zo’n knappe dokter als dokter Tom mij dan mee zou nemen in zijn vliegtuig.

 

De ‘Flying Doctors’ zijn echter niet nodig; Kingscote heeft gewoon een huisarts. En die breng ik een bezoekje. Hij schrijft me antibiotica voor. Dat gaat de ontsteking tegen, maar ik moet sowieso naar een tandarts om er iets aan te laten doen. Echt balen dat ik zoiets heb. Moet ik in het buitenland naar een tandarts, terwijl ik in Nederland altijd al blij ben als mijn eigen tandarts er is en niet een of andere vervanger. Maar ja, wat moet, dat moet!

De mensen die me geholpen hebben, zijn wel erg vriendelijk en behulpzaam. Nadat ze bij de dokterspraktijk hadden ontdekt dat ze me te veel hadden berekend, hebben ze de apotheek gebeld, omdat ze hoopten dat wij daar nog zouden zijn. Orange en ik liepen toen echter al weer buiten. De apothekersassistente is ons vervolgens achterna gelopen. Wat een inzet van al die mensen!

En dan is de medische zorg in ene toch niet zo ver weg!   

Waarom ik met oma mee ging toen ze haar oren uit liet spuiten...



begin jaren '80



Wat? Ja, ik ging met m’n oma mee naar de dokter toen ze haar oren uit moest laten spuiten. Niet dat ik dat nou zo boeiend vond om bij te zijn, het is eigenlijk ronduit ranzig (sorry, oma), maar ik had voor m’n werkvisum een gezondheidsverklaring nodig. En om nou alleen voor een gezondheidsverklaring een afspraak met de huisarts te maken, ging me ook een beetje ver.



Dus ben ik maar even met oma meegegaan en heb de huisarts tussen de bedrijven door om een gezondheidsverklaring gevraagd. Dat was zo gepiept. En ondertussen deed ik dienst als assistente (ik moest tijdens het oren uitspuiten het bakje vasthouden), als ondersteuning (van oma; ze was tenslotte al op leeftijd) en als chauffeuse.