De Big Buddha

Die ochtend gaat om half acht de wekker. We drinken thee, eten een broodje, douchen, pakken de laatste spullen in en gaan naar de receptie om uit te checken.

In de hal van het hotel stippelen we de planning voor die dag uit. De keus valt op de Big Buddha.

Plotseling zie ik de shuttlebus van het hotel voor de deur staan. Die bus brengt je gratis naar de airport express. Vanaf het station waar die trein vandaan vertrekt, vertrekt ook de metro die we moeten nemen richting de Big Buddha.

We stappen dan ook snel in het busje.

Bij het station aangekomen nemen mam en ik de metro naar Lantau Island. Het is een snelle rit en als de metro bovengronds gaat, heb je mooie uitzichten; hoge bergen, de skyline, het water. Prachtig!

We komen uit bij wat een geheel nieuwe stad lijkt; hoge flatgebouwen midden in de bergen.

Daar moeten we bus 23 nemen naar de Big Buddha. Een prachtige rit van ongeveer drie kwartier volgt. We rijden door bergen en langs een prachtig dorpje, een mooi strand en de zee.

Onderweg zien we de Big Buddha al boven de bergen uitsteken. Het is met 34 meter dan ook de grootste zittende bronzen Boeddha in de open lucht.

Naast de Big Buddha blijkt er een heel complex te zijn; toeristisch met winkeltjes, tempels en restaurantjes.

Ik beklim alle treden naar boven om de Big Buddha van dichtbij te bekijken. Mam blijft beneden zitten met haar koffertje. Omdat we straks door gaan naar het vliegveld, hebben we onze bagage van de paar dagen Hong Kong bij ons. Mams rugzak is kapot gegaan, daarvoor ik de plaats heeft ze een koffertje gekocht. Maar dat blijkt voor het beklimmen van de Big Buddha niet handig te zijn.

Mam blijkt overigens niet de enige met een koffertje te zijn; we zien ook een monnik lopen met zo’n koffertje met wieltjes.

We kijken ook nog rond in de tempel die naast de Big Buddha ligt en daar zien we nog veel meer monniken. Een mooi tempelcomplex overigens.

We nemen de bus weer terug. Bij een postkantoor kopen we postzegels en dan gaan we richting metro. Die is in een heel groot modern winkelcentrum; heel modern, heel schoon en ruim.

Vanuit de metro stappen we over in de Airport Express naar het vliegveld. We eten er wat, trekken wat warmers aan, halen de rest van onze bagage op, checken in, e-mailen, winkelen en wachten op het vliegtuig. Het vliegtuig naar Amsterdam; naar huis…..!

Stay tuned, want het verhaal is nog niet uit!

Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart

12 Oktober 2002, onze laatste dag in Kuta. Het is die dag heet op Bali. We brengen de ochtend door met schilderen (mam) en lezen (ik) op ons balkonnetje.

Na een verfrissende duik in het zwembad gaan we nog wat shoppen in ‘ons’ straatje; het straatje achter het hotel. De winkeliers daar willen zo graag wat verkopen. Het “special price” en “kijken, kijken en niet kopen” hoor je overal. Dat maakt het ontspannen rondkijken naar wat de winkeltjes te koop aanbieden er niet makkelijker op. Ze hoeven maar een glimp van je op te vangen en je wordt al toegeroepen.

Maar we willen voor deze en gene toch iets meenemen en dus zullen we even moeten winkelen. Het afdingen, iets wat op Bali gebruikelijk is, gaat ons dan al iets beter af.

We kopen onder andere sarongs voor vriendinnen en voor onszelf kussenhoesjes en wat kleren. Mam koopt zelfs nog gordijnen.

Voldaan komen we met onze aankopen terug op de hotelkamer.

Voor de laatste keer gaan we zwemmen in het zwembad. Een muziekje op de achtergrond. (Dat ‘Yesterday’ van the Beatles door de luidsprekers klonk, is me erg bijgebleven. Wat heb ik daar nog vaak aan teruggedacht…)

Daarna genieten we weer samen met Erik, Willeke en Paatje van de zonsondergang.

Het is een beetje bewolkt boven de horizon. Daardoor kunnen we de zon niet echt in de zee zien zakken. Desondanks is het toch prachtig. Die kleuren! Net een impressionistisch schilderij van Monet, aldus mam.

Voor de laatste keer eten we samen met Erik, Willeke en Paatje in het restaurant van het hotel. Het is weer erg lekker.

Ook is er livemuziek. Gezellig hoor!

Toch gaan we naar onze kamer om onze tassen in te pakken.

Terwijl we aan het inpakken zijn, gaat plotseling het licht uit. De ramen trillen in de sponningen en het is alsof er een grote groep mensen over het balkon rent.

Als ik naar de badkamer ga, komt er eerst alleen maar heet water uit de kraan. Later komt er helemaal geen water meer uit de kraan. Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart.

We zoeken hotelmanager Robby op om het toch maar even te melden. Hij vertelt ons dat er een explosie geweest is. Hoe of wat vertelt hij verder niet; hij weet op dat moment wellicht ook niet meer dan dat.

Met het idee dat er sprake is geweest van een explosie bij een elektriciteitshuisje of zo iets, gaan mam en ik, nadat de tassen helemaal gepakt zijn, nietsvermoedend naar bed……

Zonsondergang met pinda’s

Mam en ik ontbijten, zwemmen, zitten op het balkon en maken foto’s van een lotusbloem. Die lotusbloem stond eerst nog in knop, nu staat hij in volle bloei. Prachtig!

 Later lopen we over het strand naar het centrum van Kuta. We gaan daar nog wat winkelen. Voor het thuisfront willen we nog wat cadeautjes kopen, maar het shoppen op Bali vinden wij helemaal niet zo prettig. De mensen kijken je zo aan! Ze roepen steeds ‘special price’.

Bovendien is het die dag heel erg heet. We nemen dan ook een taxi terug naar het hotel.

Daar nestelen we ons weer op het balkon; ik met een boek, mam met haar verfdoosje.

Mam schildert kleine vierkantjes met palmbomen en de zee. Ze was van plan om die aquarelletjes op kaarten te plakken en ze dan naar deze en gene te sturen. (Of ze dat ook gedaan heeft, weet ik niet zeker. Een en ander liep ook zo anders).

Na een duik in het zwembad drinken mam en ik thee en koffie op ons balkon. Als we nauwelijks de thee en koffie op hebben, vragen Erik, Willeke en Paatje of we mee gaan naar het strand om daar naar de zonsondergang te kijken.

We gaan direct mee. Het is half zes. De zon gaat vroeg onder.

We steken de straat over, lopen het strand op en zoeken een plekje op het warme zand.

Er hangt een aparte, lome sfeer op het strand. Een groepje is aan het voetballen, er zwemmen wat mensen in zee en vissers maken hun bootje klaar om uit te varen.

De lucht met ondergaande zon boven de zee is prachtig. Wat zitten we daar mooi met z’n vijven!

Er komt nog een pindaverkoper langs met bosjes pinda’s. Erik trakteert ons elk op een bosje pinda’s. Heerlijk zijn ze.

Nadat de zon ondergegaan is, blijven we nog even zitten. Het wordt echter al snel donker en dan gaan we toch maar terug naar het hotel.

Daar eten we weer gezellig met onze drie vrienden. We hebben een bijzonder gerecht; waterspinazie uit de wok met vlees, saus en rijst. Het wordt ter plekke aan onze tafel gewokt!

Toe hebben we een soort gelatinepudding en meloen. Het smaakt goed!!!

Morgen meer Bali!

Stay tuned!!!

De Dandenongs; ik was er eerder, nu ben ik terug. En dat is toch wel een beetje raar…

Echt goed slapen we die nacht niet. Een groepje jongelui, met waarschijnlijk te veel drank op, houdt ons uit onze slaap. Ze maken lawaai en bonken op onze deur.

We zetten de wekker maar iets later en weten uiteindelijk toch nog wat slaap te pakken.

Die ochtend stappen we weer in de auto en gaan we richting de Dandenongs, een natuurgebied iets voorbij Melbourne.

In het drukke verkeer rond Melbourne rijden we verkeerd en ook de weg naar de Dandenongs blijkt niet zo makkelijk te vinden te zijn.

Na uitleg van een politieagent komen we dan toch in de Dandenongs aan.

In een klein plaatsje kijken we wat rond. Het plaatsje met kleine, leuke winkeltjes doet ons aan Hahndorf denken.

Daarna rijden we naar Mt. Dandenong voor het uitzicht op Melbourne. We zien de stad wel liggen, maar echt helder is het niet.

Ik was hier eerder tijdens mijn reis; dat was niet zomaar een dag. Nu ben ik er terug en dat is toch wel een beetje raar…

We rijden nog wat rond in de Dandenongs en gaan dan richting Melbourne.

We parkeren de auto in de parkeergarage van het Crown Casino en gaan op zoek naar accommodatie.

In een hostel in het centrum boeken we een tweepersoonskamer en daarna gaan we de bagage halen. Dat blijkt een heel gezeul te zijn. We hebben ondertussen zoveel bagage dat we twee keer heen en weer moeten.

Leuk hoor, loop je daar met je bagage door het casino!

Ondertussen is het laat geworden. We gaan de Burger King voor een snelle maaltijd. Daarna douchen en naar bed.

Morgen is er weer een dag…

We vermaken ons er zo goed mee dat we er laat van in bed liggen

Na het ontbijt gaan we naar Cape Le Grand National Park. Daar kunnen we Frenchman’s Peak beklimmen. Marleen en ik wagen ons er wel aan, maar op een gegeven moment wordt het ons toch echt te steil. Op handen, voeten en ons achterwerk gaan we naar beneden.

Onderweg, zowel naar boven als naar beneden, zien we diverse bloemetjes en een hagedis. Ook het uitzicht is trouwens mooi; we zien onder andere de zee met verschillende eilandjes in de verte.

De volgende stop is Lucky Bay, een strandje. Het zand daar is weer van dat piepzand. En de zee is blauwblauwgroen.

We genieten er van thee en koffie met van die lekkere Anzac biscuits.

Daarna bezoeken we nog een ander strandje; Hellfire Beach. We zien er prachtige golven en maken dan ook heel wat foto’s.

In Esperance krijgen we twee uur de tijd om te lunchen. In die tijd gaan Marleen en ik onder andere naar een paar boekwinkels en winkels met een boekenhoek.

Ook gaan we naar een soort VVV. Daar vlakbij zijn allemaal leuke kleine winkeltjes. We kijken er rond en eten er onze lunch.

De tour gaat vervolgens verder naar een windmolen Park, Pink Lake (echt paars is dat meer niet; een dag eerder scheen het paarser te zijn), nog een strandje en een uitkijktoren.

We gaan terug naar het hostel en hebben nog wat tijd voordat de barbecue begint. Marleen en ik besluiten om nog even Esperance in te gaan. Echt interessant is dat niet, want de meeste winkels zijn al gesloten.

Terug op de kamer in het hostel lezen we nog wat totdat de barbecue begint. Die barbecue is erg lekker. Ook de salades smaken goed.

Daarna gaan we weer lezen; Marleen in een romannetje, ik in wat magazines. Daar vermaken we ons zo goed mee, dat we er laat van in bed liggen.

Morgen meer…

Een lipstick machine in Mt. Romance en andere bergen

Na de smakelijke ‘cooked breakfast’ gaan we naar Mount Romance. Dat is geen berg (mount), maar een ‘emu oil & sandelwood cosmetic factory’.

Na een presentatie worden we door het bedrijf rondgeleid. We zien van alles maar de lipstick machine maakt de meeste indruk op mij.

Tot slot kunnen we nog even in de shop rondkijken. Marleen en ik snuffelen wat rond en vinden een mooi cadeau voor Coby. We willen als we binnenkort weer bij haar en Don zullen logeren toch niet met lege handen aankomen.

Na het bezoek aan Mt. Romance gaan we wel naar een berg. We moeten eerst een stuk naar boven wandelen, wat nog best een klim is. Eenmaal boven zien we allemaal rotsen, waaronder ‘Balancing Rock’, een ronde rots die wat weg heeft van de keien van de Devils Marbles.

Helemaal bovenin zien we ‘Castle Rock’. Die ‘rock’ kun je beklimmen. Het is erg winderig en koud, maar het uitzicht maakt veel goed.

Na ‘Castle Rock’ gaan we naar de gelijknamige winery. Marleen en ik laten de wijn voor wat het is, maar we schaffen er wel een potje marmelade aan voor Don.

Vervolgens gaan we richting de ‘Stirling Ranges’, een bergketen. Hier geen klim naar boven; we zien de berg voor ons in de verte liggen. We maken er foto’s van. Ook van Bluff Knoll, één van de toppen. Prachtig!

De lunch die we daarna hebben, smaakt erg goed. Het vulde nogal; ik zit de hele middag vol.

De rest van de middag moeten er weer kilometers gemaakt worden en zitten we dus voornamelijk in het busje.

We komen op tijd in Esperance, de volgende overnachtingplaats van de tour, aan.

Marleen en ik besluiten nog even een wandelingetje te maken. Helaas gaat het halverwege regenen en gaan we maar terug naar het hostel.

’s Avonds gaan we naar een restaurantje voor het diner.

Ik neem een pasta met veel kaas en dat smaakt goed. Dat geldt ook voor het dessert; vanille ijs met chocolade saus.

Morgen gaat de tour weer verder.

Stay tuned!

Uitzicht vanaf Kings Park, een hoed, een museum en een wandeling door Perth

’s Ochtends wandelen we naar Kings Park. Dat park ligt op een heuvel. Het is dan ook een hele klim omhoog, maar het uitzicht maakt veel goed. Je ziet het centrum van Perth met alle (5) wolkenkrabbers; een mooi gezicht!

In Kings Park zien we onder andere het War Memorial, het visitors centre, de shop en de Botanic Gardens.

Bij het Aboriginal Art Centre is er een optreden; didgeridoomuziek en dans. Er worden dieren uitgebeeld en dat ziet er erg leuk uit.

Via de esplanade en London Court lopen we naar een winkel waar ik een Australische cowboyhoed voor pap koop. Hij is binnenkort jarig en dat lijkt mij wel een mooi cadeau. De hoed verstuur ik maar meteen, want hij moet natuurlijk wel op tijd in Nederland zijn.

London Court

We bezoeken het Western Australia Museum; een erg mooi museum!

Ze hebben een Discovery Centre, iets over ‘Western Australia Land & People’, een mammal & butterfly gallery, wildlife fotografie (erg inspirerend), iets over evolutie, een Aboriginal Gallery èn een bookshop.

Veel te zien dus en wij vermaken ons er dan ook prima.

Daarna gaan we een wandeling uit de Lonely Planet doen. Via een arcade en London Court (het blijft leuk!) lopen we langs allerlei gebouwen; kathedralen, gemeentelijke gebouwen, etc.

Het blijkt nog best een lange wandeling te zijn. Een beetje moe gaan we dan ook richting jeugdherberg.

Na het eten bel ik Coby (we zijn weer welkom) en het thuisfront. En verder pakken we die avond onze tassen voor de tour van de volgende dag in.

We nemen toch steeds weer te veel mee. En met al die boeken worden onze tassen toch wel erg zwaar.

Morgen meer over onze belevenissen tijdens de tour.

Stay tuned!

Via Nature’s Window, de Z bend en Eagle Bluff naar Monkey Mia

Op de tweede dag van de tour staat Nature’s Window als eerste op het programma. Dat is een gat in de rotsen. Erg apart!

De omringende rotsen en het stroompje in de diepte vind ik ook erg mooi.

In hetzelfde Kalbarri National Park zijn we naar de ‘Z Bend’ geweest. Dat is een Z-vormige bocht in de Murchison River.

Eerst zien we de Z bend van boven. Na een hele klauterpartij kunnen we die bocht in de rivier van dichtbij bekijken.

Maar als je naar beneden klimt, moet je ook weer naar boven. Een zware klimpartij naar boven volgt.

Na deze lichamelijke inspanning gaat de lekkere lunch er goed in.

We gaan vervolgens naar een oude kopermijn. Die kopermijn is nu een poel waar je in kunt zwemmen. Ik vind het water te koud, dus ik waag me niet in de poel. Andere deelnemers aan de tour gaan wel het water in, maar het is de meesten toch te koud.

De tour gaat weer verder. Tegen zonsondergang komen we bij Eagle Bluff aan; een stuk kust met kliffen.

Eagle Bluff is geografisch een belangrijk punt, omdat noordelijke en zuidelijke stromingen daar samen komen. Ook aan land is er een samenkomst van diverse vegetaties uit de verschillende windstreken.

In Denham staat er een heerlijk buffet voor ons klaar. En niet alleen voor onze groep; ook andere groepen genieten er van al het lekkers. Daar loop ik de Zwitserse van tijdens de Easyrider tour nog tegen het lijf. Ook toevallig! Het backpacker wereldje is klein!

We rijden verder naar Monkey Mia. Daar slapen we in cabins.

Samen met een van de Japanse meisjes waarmee we de cabin delen, maken Marleen en ik een wandeling in het donker.

Dan zoeken we ons bed in de cabin op. Dat bed blijkt wat aan de kleine kant; desondanks slaap ik redelijk goed.

Morgen meer belevenissen…

Stay tuned!