Pleister aan de meter

Het hostel verhuurt ook fietsen. Ik besluit er één te huren, want het lijkt me wel een handige manier om Cable Beach, een bekend strand vlakbij Broome, per fiets te bereiken.

Ik lijk het fietsen een beetje ontwend, want al bij de eerste bocht val ik. Het resultaat is een flinke schaafwond op mijn knie.

In plaats van naar het strand ga ik dus naar de ‘pharmacy’ om iets te halen voor het ontsmetten van de schaafwond. Daar verkopen ze me meteen een soort van gaasachtige pleister. Erg goed spul, aldus de verkoopster. Ze verkopen het aan de meter. Dat heb ik nu niet allemaal nodig, maar je kunt nooit weten wanneer de rest eens van pas zou komen.

Nadat ik mijn schaafwond verzorgd heb, fiets ik dan toch echt naar Cable Beach. Dat blijkt een erg mooi strand te zijn. Het is net zo breed als het strand van Terschelling, maar dan met warmer en blauwgroener water, palmbomen en rood zand op de achtergrond.

Ik maak een strandwandeling en fiets dan weer terug naar Broome.

Onderweg ga ik nog even langs de begraafplaats.

In Broome werd aan het begin van de vorige eeuw veel aan parelduiken gedaan. Die ‘booming business’ bracht veel buitenlandse immigranten met zich mee. Met name de Japanners waren goed in het duiken naar oesters. Het duiken liep echter niet altijd goed af, met als resultaat dat er veel Japanners op de begraafplaats van Broome begraven liggen.

Het Japanse en Chinese gedeelte van de begraafplaats zou nogal indrukwekkend zijn.

In vergelijking met de rest van de begraafplaats is het wel bijzonder, maar echt heel erg indrukwekkend vind ik het niet. De rest van de begraafplaats ziet er echt mistroostig uit. Tja, er groeit ook niet zo veel in die droge gebieden!

Ik verken Broome nog wat verder per fiets en zie onder andere nog een baai. Verder bezoek ik nog wat winkeltjes en ga ik naar de supermarkt.

Ook bekijk ik de oude bioscoop van Broome. Die is niet open, maar er is een winkeltje en vanuit dat winkeltje kan ik een blik naar binnen werpen. Nou ja, maar bìnnen; eigenlijk is het een blik naar buiten, want de bioscoop is gedeeltelijk buiten.

De stoelen die er staan, zijn strandstoelen; erg apart!

Terug in het hostel was ik wat kleren, pak ik mijn tas in, kook ik en klets ik bij met Nicole. Zij is inmiddels ook in dit hostel aangekomen. Leuk om bij te kletsen, maar met haar optrekken in Broome zit er niet meer in. Mijn reis gaat de volgende dag namelijk weer verder…

Stay tuned!  

Soppend in het bloed

Het is midden in de nacht en ik moet naar het toilet. Ik ga m’n bed uit, trek m’n teenslippers aan en loop richting toiletten. Als ik het toiletgebouw binnenstap stoot ik m’n teen tegen het betonnen opstapje. Erg pijnlijk!!!

Zonder gelijk naar mijn teen te kijken, strompel ik naar het toilet. Daar merk ik dat ik in mijn eigen bloed aan het soppen ben. Mijn teen bloedt behoorlijk; ik heb een klein bloedbad veroorzaakt!

Ondertussen begint m’n nagel ook al wat blauw te worden.

Terug op de kamer, zoek ik bij het licht van mijn zaklampje in mijn rugtas naar de pleisters. Ik plak er een aantal op mijn teen en ga slapen; in de ochtend kijk ik wel verder…

Die ochtend vertrekken we al vroeg. Om 7.20u vertrekt de bus richting Airlie Beach.

Het is erg drukkend en benauwd en dus komen we zwetend bij het hostel in Airlie Beach aan.

De rest van de dag kijken we rond in Airlie Beach en mailen we.

En m’n teen; de nagel is wat blauw en de teen wat pijnlijk en afgeplakt met pleisters. Het is even niet anders.

De ‘red machine’, brokkenpiloten en een waterballet

Iets langer geslapen dan normaal, want tien jaar geleden viel 16 december op zondag. Toch gaan we na het ontbijt en nadat we Lisa’s kunstwerken van Tiffany glas hebben bewonderd, weer aan het werk.

Dit keer gaan we met de ‘red machine’ aan de slag; een takkenversnipperaar in, je raadt het al, de kleur rood. Het is warm in de zon en ik haal m’n elleboog nog open aan een punt van de ‘red machine’ (gelukkig niet aan de messen), toch vind ik het wel leuk om met de machine te werken.

Natuurlijk laten we de honden ook nog even uit. Teruggekomen van het rondje, heb ik een klein ongelukje met misschien wel grote gevolgen.

Ik maak een misstap, stap naast het paadje, trap op een waterbuis, die breekt af en het water spuit er uit. Ian is er niet, dus Orange is snel Jong Wan gaan halen. We kunnen het water nergens uitdraaien. Maar na eerst het een en ander geprobeerd te hebben, is het Jong Wan gelukt de pijp te blokkeren met het hoesje van een fotorolletje. Wat ben ik blij dat de digitale fotografie toen nog niet zo gebruikelijk was als tegenwoordig.

Later heeft Jong Wan zelf ook nog een klein ongelukje. Hij heeft een of andere elektriciteitskabel doorgeknipt. Gelukkig kreeg hij geen schok, maar ja, het blijft vervelend.

En zo verliep die zondag toch niet zo rustig…