Het landschap van dit deel van Queensland omarmt me

’s Ochtends wordt ik om een uur of acht opgehaald door twee tourguides. De ene gids was net in dienst en moest de kunst van de andere gids afkijken.

Het blijken aardige en enthousiaste tourguides te zijn, die onderweg interessante dingen vertellen.

We wandelen door het regenwoud en zien ‘cathedral’ en ‘curtain fig trees’. Dat zijn bomen die op bomen groeien, waardoor er wortels naar de grond (èn over de grond) groeien. En dat ziet er fantastisch uit!

Ook wandelen we in de buurt van Lake Barrine. Daar zien we Kauri bomen. Die hebben ze dus niet alleen in Nieuw-Zeeland, maar ook in Australië.

Na de lunch, hamburger en patat, bekijken we een aantal watervallen; Millaa Millaa, Zillie & Ellinjaa Falls. De ene waterval is mooier dan de andere, maar ze zijn allemaal zeer de moeite waard.

We eten nog wat fruit en gaan dan naar het hostel in Yungaburra. Het is een gezellig, klein hostel. Ik denk dat ik me wel ga vermaken hier.

Er is een barbecue. Die is niet bij mijn tour inbegrepen, maar ik boek het er maar bij. Het smaakt me goed.

In de kring in het water een platypus.

En dan vergeet ik bijna nog te vermelden dat ik het vogelbekdier in het wild gezien heb. Het zijn erg schattige beestjes. Ze zijn kleiner dan ik had verwacht.

Ook het landschap in dit deel van Queensland vind ik erg mooi; een soort van ‘Australisch country town landschap’, zo schrijf ik in mijn dagboekje. Maar het doet ook aan Nieuw-Zeeland denken.

Op de een of andere manier omarmt het landschap me. Ik voel me er net zo thuis als in de Adelaide Hills en in Victoria.

Het landschap aan de oostkust van Queensland waar we de afgelopen weken doorheen gereden zijn, is anders, met ‘sugar cane’ en bergen. Hoewel ‘sugar cane’ wel typisch voor dat deel van Queensland is, is het voor mij niet typisch Australisch. Ik had niet altijd het idee in Australië te zijn.

Doordat ik het landschap hier rond Yungaburra zo mooi vind, me er op de een of andere manier thuis voel, heb ik weer zin om door Australië te reizen en dingen te zien.

Ook mam blijkt reiskriebels te hebben, toen ik haar een dag eerder aan de telefoon had. Nou ja, of het ook daadwerkelijk reiskriebels zijn weet ik niet, misschien was het een ander instinct of (voor)gevoel. In ieder geval overweegt mam om naar Bali te komen als ik daar aan het eind van mijn reis ook heen ga.

Blijf mijn blog volgen en je leest of mam ook daadwerkelijk naar Bali komt. Maar eerst nog Yungaburra. Stay tuned!

We wandelen langs bordjes die waarschuwen voor krokodillen!

Na een busrit van een paar uur komen we in het hostel/resort in Cape Tribulation aan; een prima hostel in het regenwoud en vlakbij het strand.

We zijn in het tropische gedeelte van Australië, dus de bar, met leuk terras, is gewoon lekker buiten en je kunt er nog internetten ook.

Eerst verkennen we de omgeving een beetje en maken een strandwandeling. De bordjes die waarschuwen voor krokodillen, ook dat hoort bij dit tropische deel van Australië, maken de wandeling er niet echt relaxt op.

Bij Cape Tribulation groeit het regenwoud tot aan zee.

Maar relaxen doen we later op het terras bij de bar. Ik leer Madelief het kaartspelletje Shithead en we kruipen nog even achter de computer om te mailen met het thuisfront.

Kuranda; heen met het treintje, terug met de kabelbaan en tussendoor zie ik mijn ‘held’ en ‘inspiratiebron’

Kuranda, een leuk plaatsje in het regenwoud niet ver bij Cairns vandaan, staat op het programma.

Madelief en ik gaan er met de historische trein, de zogenaamde ‘Historic Scenic Railway’ naar toe. We genieten van een prachtige rit door het regenwoud. Ook de historische trein ziet er mooi uit.

de Historic Scenic Railway

In Kuranda zijn allemaal leuke winkeltjes en marktkraampjes. Bovendien hangt er een leuk vakantiesfeertje. We vermaken ons er dan ook prima!

Waterval gezien vanuit de trein.

Terug gaan we met de kabelbaan en hebben we mooie uitzichten.

De kabelbaan heeft meerdere stations en als wij bij een van die tussenstations moeten wisselen, zie ik in het daarbij behorende winkeltje een bekend gezicht. “Waar ken ik die man van?” zeg ik tegen Madelief. Later dringt het tot me door dat het fotograaf Peter Lik is.

Ik heb in Australië zo vaak zijn fotoboekjes ingezien, dat ik hem herken van die ene foto in zijn boekjes die hij mogelijk niet eens zelf heeft gemaakt; zijn portretfoto. Sindsdien is hij mijn ‘held’ en ‘inspiratiebron’.

Daarna vervolgen we onze reis met de kabelbaan om aan het eind van de dag te concluderen dat het een geslaagde dag was!!!

in de kabelbaan

Meer informatie over Kuranda op: www.kuranda.org

Meer informatie over Peter Lik en zijn foto’s op: www.lik.com

Bekijk zeker de foto’s op bovengenoemde website; ze zijn echt prachtig!!!

Dat Peter Lik niet de minste fotograaf is, blijkt wel uit het feit dat zijn foto ‘One’ in december 2010 voor een miljoen Amerikaanse dollar verkocht werd.

En zijn foto’s ‘Ghost’ (een van mijn favorieten) en ‘Inner Peace’ haalden zelfs het Smithsonian Institute.