Bij daglicht ziet het er beter uit!

Ondanks de gespotte salamanders en de angst om ander ongedierte slapen Madelief en ik goed in ons hutje.

En ja, in het daglicht ziet het er een stuk beter uit. Hier houden we het nog wel een paar nachtjes uit.

We kijken rond in Horseshoe Bay, het plaatsje waar we verblijven. Het blijkt een klein plaatsje te zijn en er is, zoals je met zo’n naam wel kunt verwachten, een baai in de vorm van een hoefijzer.

Verder lezen we, werken we onze reisdagboekjes bij en kletsen we veel.

Het is ons plan om ’s avonds naar een koalapark te gaan. Op het prikbord bij de jeugdherberg hangt namelijk een briefje aan dat je daar ’s avonds ook terecht kunt. Helaas kunnen ze er bij de jeugdherberg weinig over vertellen; wel kunnen we er een kaartje kopen.

Dat doen we en we gaan op pad in de richting die de jongen van de jeugdherberg aangegeven heeft. Uiteindelijk komen we uit bij een zandpaadje. Dat zien we niet zo zitten, dus gaan we terug naar de jeugdherberg.

Daar wordt ons verteld dat we de andere kant op moeten en dan zouden we er in vijf minuten zijn. Na een kwartier zijn we er echter nog niet. Wij dus maar weer terug. Bij navraag blijkt het in ene een uur lopen te zijn. We kunnen wel een andere weg nemen, aldus het meisje achter de balie. Dat blijkt het zandpaadje te zijn. En dat zien we niet zo zitten in het donker.

Bovendien zouden we tegen de tijd dat we er dan zouden zijn nog maar een uurtje hebben en dat terwijl we op tijd weg zijn gegaan om er twee uur rond te kijken. We vragen ons geld dus maar terug en dat krijgen we ook terug.

Morgen meer Magnetic Island… Stay tuned!

Wel met een wombat op schoot, gelukkig niet met een ‘giant earth worm’!

Op tour! Er staat een tour naar de ‘penguin parade’ op het programma. Voordat we de pinguïns aan land kunnen zien komen, zijn er eerst nog een aantal andere stops.

De eerste stop is een ‘winery’, waar wijn geproefd kan worden. Geheel tegen mijn principes proef ik toch wat wijn, maar dan wel zoals het hoort; glas ronddraaien, ruiken, een slok nemen en dat dan door de mond laten gaan. Bah, wat is dat toch vies!

Bij de winery hebben we ook een barbecue. Terwijl gids Tony dat in orde maakt, wandel ik samen met een in Australië studerende Thaise jongen, dito meisje en zijn zus door de tuin. De rest van de tour trek ik ook met hen op; het zijn aardige mensen!

In de tuin staan rozen en natuurlijk ook druivenranken; het is een mooie tuin!

We smullen van de barbecue om daarna naar een ‘wildlife park’ te rijden. Ze hebben daar voornamelijk wombats. Eerst wordt er wat over die dieren verteld en daarna mogen we met een wombat op schoot op de foto.

Naast wombats zijn er ook nog andere dieren te zien; kangoeroes, dingo’s, wallabies, alpaca’s, kaketoes, koala’s en heel erg grote wormen. Deze ‘giant earth worms’ kunnen wel 3 meter lang worden. Ben ik even blij dat we daar niet mee op de foto èn op schoot hoeven te zitten!

Ten slotte is er ook nog een grote opgezette haai te zien.

De tour gaat verder naar het ‘Koala Conservation Centre’, waar we koala’s kunnen bekijken. Normaal gesproken slapen die bijna altijd, maar we hebben geluk; er is er één relatief actief.

Hij strekt zich uit, verplaatst zich en gaat eucalyptusbladeren eten. Leuk om te zien!

Vervolgens naar de ‘Nobbies’, dat zijn rotsen in zee. Daar zien we onze eerste pinguïns. Onder een houten looppad zitten er twee. Liggend op het looppad met mijn hoofd naar beneden, maak ik een foto. De beestjes kunnen niet tegen flitslicht, dus de flits zet ik uit. Anno 2002 heb ik nog fotorolletjes, dus of de foto gelukt is zie ik helaas niet meteen. Ik kan alleen maar hopen dat de foto een beetje gelukt is.

Daarna dan eindelijk het hoogtepunt van de tour; de ‘penguin parade’!

Eerst krijgen we een filmpje over pinguïns voorgeschoteld. Daarna mogen we naar buiten om pinguïns te spotten. Het weer is niet super, het is wat miezerig, maar dat mag de pret niet drukken.

Lopend richting zee, zien we de eerste groep van zo’n 20 pinguïns al aan komen waggelen. Daarna is het een kwestie van turen naar de zee, totdat we plotseling allemaal pinguïns in het water zien zwemmen. Ze komen aan land en waggelen naar hun holletjes.

Erg leuk om dat eens te zien!

En inderdaad het hoogtepunt van deze leuke tour!

Bijzondere rotsen, zand in de schoenen en heel veel wildlife tijdens de ‘Wildlife tour’

Orange en ik verlaten Cheryl voor een paar dagen om met een dagtour mee te gaan en om een paar dagen in Kingscote, een andere plaats op Kangaroo Island, te verblijven.

Na de eerste stop tijdens de tour, waar we een koala spotten, rijden we door een mooi Australisch landschap met bomen in de vorm van grote broccolistronken naar de ‘Remarkable Rocks’.

Hoe dichter we bij dat groepje rotsen komen, des te mooier ik ze vind. Ze hebben echt heel bijzondere vormen!


Remarkable Rock, Kangaroo Island



De tour gaat verder richting Admirals Arch, maar voordat we daar aankomen stoppen we bij een vuurtoren; Cape du Couedic Lighthouse. We mogen even de bus uit om er een foto van te maken, maar de meeste deelnemers aan de tour laten het bij een blik vanachter het raampje van de bus. Naast mijn persoontje stapt er nog iemand uit de bus om de vuurtoren te fotograferen en dat is het dan ook. Ik vind het vreemd, want toen ik die vuurtoren zag, moest die gewoon op de foto.

Cape du Couedic Lighthouse, Kangaroo Island.

Bij de volgende stop gaan er meer mensen de bus uit. Langs een pad lopen we naar beneden naar een prachtige, natuurlijk gevormde ‘arch’; een soort van boog. De zeehonden (New Zealand Fur Seals) die we er zien, maken het plaatje compleet.

De inwendige mens wil ook wel eens wat en dus is er een lunch; een soort van Australische barbecue met vlees en salades. Er zijn zelfs vruchtjes en zelfgebakken koekjes. Dat is nog eens lekker!

Na die smakelijke lunch wandelen we nog wat in de omgeving. We zien koala’s en wallabies. Eén koala laat zich makkelijk fotograferen, omdat hij zo laag ik een boom zit. Hebben wij even mazzel!

Daarna gaan we naar ‘Little Sahara’. Dat zijn duinen met lichtgekleurd zand. Het is best wel een klim naar de hoogste duinen. Niet omdat die nou zo hoog zijn, want zo hoog zijn ze niet, maar omdat het erg steil is.

Terug bij de bus leegt Orange haar schoenen; tjonge wat een hoop zand komt daar uit!



Over een week of twee het echte scrapwerk.



Tenslotte gaan we naar ‘Seal Bay’. Daar kun je op het strand lopen tussen de zeeleeuwen. Nou ja, ‘tussen’; je moet best wel afstand houden, want ze schijnen niet zo lief te zijn als ze er uit zien. Volgens de gids zijn ze net zo gevaarlijk als kleine bruine beren. We moeten een x-aantal meters afstand houden.

Een Amerikaans echtpaar, dat wel weet hoe gevaarlijk bruine beren kunnen zijn, vindt het toch best wel een beetje eng en vraagt voor alle zekerheid hoeveel ‘feet’ die x-aantal meters is. Ik vind die zeeleeuwen (‘Australian Sealions’ of ‘Seals’) helemaal niet eng of zo; ze zien er erg lief uit. En heel erg leuk om ze van zo dichtbij in de zon te zien liggen.

Seal Bay, Kangaroo Island.

Aan het eind van de tour worden we in Kingscote afgezet. Daar zoeken we een jeugdherberg op; een kleine, maar prima jeugdherberg.

De aankomende dagen lees je meer over onze belevenissen in Kingscote.

Wat zit daar in de boom?

Woensdag 19 december 2001, met 30 graden in de schaduw is het warm; het werken in de tuin valt dan ook niet mee. Toch werken Orange en ik ’s ochtends in de tuin.

Verder is er nog de zorg om de kippen en moeten de honden uitgelaten worden. Zelfs voor het uitlaten van de honden, wat normaliter een leuk klusje is, is het eigenlijk te heet. Desondanks hebben we de honden uitgelaten.

’s Middags is het voor werken toch eigenlijk wel te warm; ik besluit een paar brieven naar het thuisfront te gaan schrijven.

Als ik naar de brievenbus wandel om de brieven te posten, begint het een beetje te regenen. Later koelt het nog wat af en ga ik nog wat tuinieren.

Op een gegeven moment roept Ian ons. Orange en ik denken eerst nog dat we uitleg over het een of ander krijgen, maar hij wijst ons op een koala.

De tweede koala die we in het wild zien! En dit keer nog wel in een boom op het erf van Ian. Echt heel erg leuk!!!

Ian klimt zelfs nog in de boom om voor ons een foto van dichterbij te maken! Het hoogtepunt van de dag.

Australische beestjes kijken en kangoeroes voeren

Brook, de zoon van Don heeft ons op sleeptouw genomen. We begonnen bij Mount Lofty, één van de hoogste heuvels rond Adelaide. Normaalgesproken kun je daarvandaan Adelaide heel mooi zien liggen. Helaas is het erg mistig als wij er zijn en dus er was niet veel te zien.

Ik scrapte toen nog niet echt.

De rit gaat verder naar Cleland Wildlife Park, waar ze heel veel Australische dieren hebben; kangoeroes, koala’s, dingo’s, een wombat, een Tasmanian devil, diverse vogels, pelikanen, wallabies, slangen, etc.

Altijd leuk om die dieren te zien, maar dat Brook er ook nog heel veel over weet te vertellen voegt wel wat toe.
Ook hebben we een koala geaaid en kangoeroes gevoerd.

Kangoeroes voeren!

We rijden terug naar Adelaide, langs de zee, door mooie woonwijken en dan weer op ‘huis’ aan. Een leuk dagje met Brook!

In Adelaide’s Chinatown gaan we die avond gezellig uit eten met Rob en Ilse. Zij zullen binnenkort Adelaide verlaten en verder door Australië trekken. Wij zijn van plan om op zoek te gaan naar werk in Adelaide. Of dat gaat lukken, lees je binnenkort op mijn blog. Stay tuned…!