Posts tonen met het label rotsen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label rotsen. Alle posts tonen

zaterdag 8 september 2012

Wave Rock, Hippo’s Yawn, een hondenbegraafplaats en koddige alpaca’s

De tour gaat weer verder. Na een stop om even de benen te strekken, rijden we naar Wave Rock. Deze rots ziet er door erosie uit als een golf. We gaan er dan ook met een boogie board (een klein surfplankje) op de foto.
We lezen er nog het een en ander over het ontstaan van de rots, de erosie, etc.


Via de top van de rots en een pad lopen we naar Hippo’s Yawn. Die rotsen zien er uit als een openstaande bek van een nijlpaard.

We kijken nog even rond in de souvenirwinkeltjes die er zijn en schuiven dan aan voor de lunch. De pie, salade en groenten die we voorgeschoteld krijgen smaken erg goed.


Na de lunch gaan we weer verder. We brengen een bezoekje aan een hondenbegraafplaats. Een begraafplaats voor honden; ik vind het maar een raar idee en sta een beetje lacherig naar al die stenen graven te kijken.
Pas als ik vorig jaar de film ‘Red Dog’ zie, begrijp ik het een beetje.


Daarna gaan we nog naar een boerderij met alpaca’s. Wat zien die lama-achtige beesten er toch grappig uit! We mogen ze voeren en dat doen we graag.
Ook hebben ze op die boerderij nog ezels, struisvogels, honden en een hert dat denkt een hond te zijn.





We gaan weer verder om in het historische stadje York een stop te maken. We krijgen zo’n drie kwartier om er rond te kijken. Het blijkt een leuk stadje met mooie gebouwen te zijn.


Dan rijden we verder; terug naar Perth, de tour zit er op.
Weer in de inmiddels vertrouwde jeugdherberg in Perth hebben we allemaal regeldingen en meer te doen; boodschappen doen, wassen, eten, was in de droger, internetten, was nog eens in de droger, tas pakken en de dagboekjes bijwerken.

De volgende dag reizen we weer verder. Waar naar toe lees je morgen…
Stay tuned!

vrijdag 7 september 2012

We vermaken ons er zo goed mee dat we er laat van in bed liggen

Na het ontbijt gaan we naar Cape Le Grand National Park. Daar kunnen we Frenchman’s Peak beklimmen. Marleen en ik wagen ons er wel aan, maar op een gegeven moment wordt het ons toch echt te steil. Op handen, voeten en ons achterwerk gaan we naar beneden.

Onderweg, zowel naar boven als naar beneden, zien we diverse bloemetjes en een hagedis. Ook het uitzicht is trouwens mooi; we zien onder andere de zee met verschillende eilandjes in de verte.



De volgende stop is Lucky Bay, een strandje. Het zand daar is weer van dat piepzand. En de zee is blauwblauwgroen.
We genieten er van thee en koffie met van die lekkere Anzac biscuits.

Daarna bezoeken we nog een ander strandje; Hellfire Beach. We zien er prachtige golven en maken dan ook heel wat foto’s.





In Esperance krijgen we twee uur de tijd om te lunchen. In die tijd gaan Marleen en ik onder andere naar een paar boekwinkels en winkels met een boekenhoek.
Ook gaan we naar een soort VVV. Daar vlakbij zijn allemaal leuke kleine winkeltjes. We kijken er rond en eten er onze lunch.


De tour gaat vervolgens verder naar een windmolen Park, Pink Lake (echt paars is dat meer niet; een dag eerder scheen het paarser te zijn), nog een strandje en een uitkijktoren.

We gaan terug naar het hostel en hebben nog wat tijd voordat de barbecue begint. Marleen en ik besluiten om nog even Esperance in te gaan. Echt interessant is dat niet, want de meeste winkels zijn al gesloten.

Terug op de kamer in het hostel lezen we nog wat totdat de barbecue begint. Die barbecue is erg lekker. Ook de salades smaken goed.

Daarna gaan we weer lezen; Marleen in een romannetje, ik in wat magazines. Daar vermaken we ons zo goed mee, dat we er laat van in bed liggen.
Morgen meer…


Bol.com ruimt op!  Tot 75% korting op ruim 1.000 artikelen!

donderdag 6 september 2012

Een lipstick machine in Mt. Romance en andere bergen

Na de smakelijke ‘cooked breakfast’ gaan we naar Mount Romance. Dat is geen berg (mount), maar een ‘emu oil & sandelwood cosmetic factory’.
Na een presentatie worden we door het bedrijf rondgeleid. We zien van alles maar de lipstick machine maakt de meeste indruk op mij.


Tot slot kunnen we nog even in de shop rondkijken. Marleen en ik snuffelen wat rond en vinden een mooi cadeau voor Coby. We willen als we binnenkort weer bij haar en Don zullen logeren toch niet met lege handen aankomen.

Na het bezoek aan Mt. Romance gaan we wel naar een berg. We moeten eerst een stuk naar boven wandelen, wat nog best een klim is. Eenmaal boven zien we allemaal rotsen, waaronder ‘Balancing Rock’, een ronde rots die wat weg heeft van de keien van de Devils Marbles.



Helemaal bovenin zien we ‘Castle Rock’. Die ‘rock’ kun je beklimmen. Het is erg winderig en koud, maar het uitzicht maakt veel goed.

Na ‘Castle Rock’ gaan we naar de gelijknamige winery. Marleen en ik laten de wijn voor wat het is, maar we schaffen er wel een potje marmelade aan voor Don.

Vervolgens gaan we richting de ‘Stirling Ranges’, een bergketen. Hier geen klim naar boven; we zien de berg voor ons in de verte liggen. We maken er foto’s van. Ook van Bluff Knoll, één van de toppen. Prachtig!



De lunch die we daarna hebben, smaakt erg goed. Het vulde nogal; ik zit de hele middag vol.
De rest van de middag moeten er weer kilometers gemaakt worden en zitten we dus voornamelijk in het busje.

We komen op tijd in Esperance, de volgende overnachtingplaats van de tour, aan.
Marleen en ik besluiten nog even een wandelingetje te maken. Helaas gaat het halverwege regenen en gaan we maar terug naar het hostel.

’s Avonds gaan we naar een restaurantje voor het diner.
Ik neem een pasta met veel kaas en dat smaakt goed. Dat geldt ook voor het dessert; vanille ijs met chocolade saus.

Morgen gaat de tour weer verder.
Stay tuned!


Nieuw bij bol.com: Alles van Mooi & Gezond

donderdag 30 augustus 2012

Via Nature’s Window, de Z bend en Eagle Bluff naar Monkey Mia


Op de tweede dag van de tour staat Nature’s Window als eerste op het programma. Dat is een gat in de rotsen. Erg apart!
De omringende rotsen en het stroompje in de diepte vind ik ook erg mooi.


In hetzelfde Kalbarri National Park zijn we naar de ‘Z Bend’ geweest. Dat is een Z-vormige bocht in de Murchison River.
Eerst zien we de Z bend van boven. Na een hele klauterpartij kunnen we die bocht in de rivier van dichtbij bekijken.



Maar als je naar beneden klimt, moet je ook weer naar boven. Een zware klimpartij naar boven volgt.
Na deze lichamelijke inspanning gaat de lekkere lunch er goed in.


We gaan vervolgens naar een oude kopermijn. Die kopermijn is nu een poel waar je in kunt zwemmen. Ik vind het water te koud, dus ik waag me niet in de poel. Andere deelnemers aan de tour gaan wel het water in, maar het is de meesten toch te koud.

De tour gaat weer verder. Tegen zonsondergang komen we bij Eagle Bluff aan; een stuk kust met kliffen.
Eagle Bluff is geografisch een belangrijk punt, omdat noordelijke en zuidelijke stromingen daar samen komen. Ook aan land is er een samenkomst van diverse vegetaties uit de verschillende windstreken.



In Denham staat er een heerlijk buffet voor ons klaar. En niet alleen voor onze groep; ook andere groepen genieten er van al het lekkers. Daar loop ik de Zwitserse van tijdens de Easyrider tour nog tegen het lijf. Ook toevallig! Het backpacker wereldje is klein!

We rijden verder naar Monkey Mia. Daar slapen we in cabins.
Samen met een van de Japanse meisjes waarmee we de cabin delen, maken Marleen en ik een wandeling in het donker.

Dan zoeken we ons bed in de cabin op. Dat bed blijkt wat aan de kleine kant; desondanks slaap ik redelijk goed.

Morgen meer belevenissen…
Stay tuned!


Dagdeal (468x60)

zondag 5 augustus 2012

“Peaceful”


Het Katherine Gorge National Park, oftewel Nitmiluk National Park, zoals de lokale Aboriginals het enorme nationale park noemen, is op verschillende manieren te verkennen. Je kunt er wandelen. Maar de belangrijkste publiekstrekker is de Katherine Gorge. Door deze rotskloof stroomt de rivier de Katherine en daar kun je op varen met een rondvaartboot of een kano.

In het regenseizoen, dat van november tot maart loopt, kan de rivier veranderen in een kolkende watermassa die door de kloof stroomt. Ik ben er echter tijdens het droge seizoen en dan is er minder water, waardoor stukken van de rotsbedding droog komen te liggen. Dit deelt de vijftig kilometer lange kloof op in dertien secties waar wel water staat.

Omdat Nicole een tocht van een paar dagen door Katherine Gorge National Park wil maken en ik het bij een dagtour wil houden, ga ik niet met Nicole maar met Sue op pad.
Sue is een Australische waarmee Nicole van Adelaide naar Alice Springs is gereisd en die ik in Alice Springs ook heb leren kennen. Zij bleek ondertussen ook in Katherine te zijn.

Met een boot varen we door vijf van de dertien secties van de Katherine Gorge. Nou ja, met EEN boot. Eigenlijk varen we op een aantal boten, want in elke sectie ligt er weer een andere boot klaar. Tussen die secties moeten we over rotsen klauteren om van de ene boot bij de volgende boot te komen.




Eén van die klauterpartijen is wat zwaar; ik geloof anderhalve kilometer over rotsen èn in de hitte. Maar het is zeer de moeite waard.

Omdat niet alle boten in de vijfde sectie komen, is het daar stil. In die rust zit ik heel ontspannen wat voor me uit te staren naar de prachtige rotswanden. Ook Sue is onder de indruk en zegt dat ze het er zo ‘peaceful’ vindt. Beter had ze het niet kunnen omschrijven!

Bij de tour is ook nog een barbecue inbegrepen. Voordat ik aan die lekkere lunch begin, neem ik nog een duik in het water. Heerlijk!



Op de terugweg is het ook weer klauteren van de ene naar de andere boot en genieten van het varen door die prachtige kloof. Wat een mooie rotsen!

Ook zien we nog wat ‘wildlife’; van een schildpad tot krokodillen. Deze zoetwater ‘crocs’ zijn slechts 30 tot 50 centimeter lang en ongevaarlijk. Gelukkig maar, want anders was ik er toch echt niet gaan zwemmen. Dan zou dat ‘peaceful’ even heel ver te zoeken zijn geweest…



Dagdeal (468x60)

donderdag 2 augustus 2012

Een kijkje in een termietenheuvel en naar de Devils Marbles

’s Ochtends kijken Nicole en ik rond in Tennant Creek. ’s Middags gaan we op tour naar de Devils Marbles.
Voordat we bij die rotsen aankomen, zien we termietenheuvels in het landschap. We stoppen om die termietenheuvels van dichterbij te bekijken. De gids breekt een stuk van zo’n termietenheuvel af en laat ons zo zien hoe dat er van binnen uit ziet. We zien kleine gangetjes en gras in de termietenheuvel. Het ziet er erg indrukwekkend uit!

termietenheuvels

een kijkje in een termietenheuvel

Dan gaat we verder naar de Devils Marbles, een grote groep ronde keien. Ze zien er prachtig uit. We kijken er rond, maken foto’s en genieten er van een smakelijke barbecue.
Vanaf de Devils Marbles zien we de zon onder gaan; ook dat is een mooi gezicht!





Devils Marbles

Terug van de tour is het wachten op een ander busje; het busje dat ons naar het busstation zal brengen.
Daar zullen we de bus nemen naar Mataranka Homestead; een nachtelijke rit. We zullen daar de volgende ochtend om 5.20u aankomen.
Ik hoop dat het me lukt om in de bus wat te slapen…


Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...