De Olympische Spelen en Cate in Londen (deel 1 van mijn 100% Londen verslag)

Misschien kennen jullie de 100% reisgidsjes van Mo’media wel?!? Leuke, vlotte reisgidsjes van steden, regio’s of zelfs landen. Ik heb een paar van die 100% stedengidsjes in de kast staan en volg ze op facebook.

Via facebook lieten ze weten mensen te zoeken die een reisgidsje uit zouden willen testen en daar een verslagje van wilden schrijven. Met een tripje naar Londen in het vooruitzicht, meldde ik mij het afgelopen voorjaar aan.

Ik werkte de belevenissen en de foto’s van die paar dagen Londen uit in een leuk verslagje. En dat verslagje kwam op hun facebookpagina te staan.

Omdat jullie het al enige tijd zonder reisverhalen op mijn blog moeten doen, wie mijn blog al vanaf het begin volgt is natuurlijk een beetje verwend geraakt van alle dagelijkse reisverhaaltjes die ik een jaar lang postte, zal ik de aankomende week het verslag dat ik van Londen maakte in delen laten zien. Vandaag het eerste deel.

We gingen ondermeer naar Londen om actrice Cate Blanchett op de planken te zien staan. En tjonge, wat was zij goed!!!

Maar het was ook leuk om te zien hoe de Olympische Spelen toen al leefden in Londen.

Kortom geniet mee van het verslag:

Klik op de foto’s om ze beter te zien!

Klik hier voor deel 2.

Voor deel 3 klik je hier.

En deel 4 vind je hier.

Picknicken in de Botanische tuinen en rondjes in de monorail

Marleen en ik beginnen de dag met het checken van onze e-mail. Ik heb een lieve e-mail van tante Matje.

Daarna gaan we op pad naar de Botanische tuinen. We wandelen er door heen en zoeken een plekje om te picknicken. Dat smaakt goed!

We verlaten de Botanische tuinen en gaan onder andere naar de monorail. Daar maken we zo’n twee en een half rondje mee.

’s Avonds kijken we nog wat televisie, we hebben televisie op de kamer, en dan gaan we naar bed.

Morgen is er weer een dag…

Stay tuned!

Een lange dag in Adelaide

’s Nachts slaap ik niet zo goed als de nacht daarvoor. We worden die ochtend al vroeg wakker. Om 6.00u komen we in Adelaide aan en zit de bijna tweedaagse treinreis er voor ons op.

Tijdens het wachten op een bus naar het centrum raken Marleen en ik met een vrouw aan de praat. We besluiten samen met haar een taxi te nemen. Zo komen we voor twee Australische dollar per persoon bij de Greyhound terminal aan.

Niet dat we een Greyhoundbus moeten nemen, maar ik weet dat we daar onze bagage in een kluisje kunnen stallen. Zo kunnen we, zonder bagage, nog wat van Adelaide bekijken voordat we naar Don en Coby gaan. Daar kunnen we namelijk pas later op de dag terecht.

We besluiten eerst maar naar de Botanische tuinen te gaan, want verder is er op dit vroege uur nog niet veel open. Daar eten we ons ontbijtje op.

Totdat de bibliotheek open gaat, kijken we rond in de Botanische tuinen. We komen op plaatsen waar ik met Orange nooit geweest ben.

In de bieb kunnen we meteen achter een computer en dat doen we dus maar. Even wat mail wegwerken!

De rest van de dag winkelen we, brengen we een kort bezoek aan het South Australian Museum en lunchen we aan de Torrens River.

Dan nemen we de bus naar Don en Coby. Echt heel leuk om ze weer te zien.

Coby kookt weer heerlijk en ’s avonds is Don’s bioscoop weer geopend. Gelukkig lukt het me om tijdens de film m’n ogen open te houden. Het was immers een lange dag…

Douchen in de trein

Boven verwachting slaap ik eigenlijk best goed in de trein.

Eenmaal wakker ga ik in de trein onder de douche. Ja, dat kan in deze trein. Heel apart om te douchen in een rijdende trein!

Eten in de trein

We rijden inmiddels op de Nullarbor Plain; een droge, stoffige vlakte. Er groeien inderdaad vrijwel geen bomen, alleen wat struikjes en stekelig gras.

Wel apart, maar ook wel saai.

Later stoppen we in Cook, een klein spookstadje. We kunnen er onze benen strekken en wat rond kijken. Er staat een vervallen ziekenhuis en een aantal leegstaande huizen. Toch wonen er nog twee tot vier mensen permanent in dit vervallen gehucht.

Bij het souvenirwinkeltje gaan we naar binnen en kijken er rond. Echt veel soeps hebben ze niet. Maar dat kun je zo in the middle of nowhere toch ook niet verwachten!?!

Cook

Weer terug aan boord van de trein vullen we de dag met lezen, puzzeltjes maken en slapen. Ook wordt er weer een film gedraaid. Echt bijzonder is die film niet, maar toch kijk ik er naar.

Verder doen we niet zo veel in de trein…

Morgen meer. Stay tuned!

Aan boord van de Indian Pacific voor een treinreis van bijna twee dagen

Die ochtend stappen we in de trein; de Indian Pacific. Die trein rijdt tussen Perth in het westen en Sydney in het oosten van Australië.

Marleen en ik zullen niet dat hele traject afleggen; wij gaan er in Adelaide uit.

Desondanks is het toch nog zo’n 2700 kilometer van Perth naar Adelaide. We zullen daar bijna twee dagen over gaan doen. De trein gaat dus niet echt hard.

We zoeken ons plekje in de trein en instaleren ons een beetje. Eerst vermaak ik me prima met een tijdschrift dat Marleen uit Nederland meegenomen heeft.

Na de lunch wil ik eigenlijk een poging doen wat te slapen. Maar als er een film gedraaid wordt, ga ik toch maar kijken.

Die avond eten we een kipburger. Niet lang daarna komen we in Kalgoorlie aan.

De trein zal daar maar liefst drie uur stil staan. Er is een mogelijkheid om met een tour mee te gaan en dat doen we maar.

De tour is leuk, maar ik ben slaperig en dommel een paar keer in. Het is soms moeilijk m’n ogen open te houden. Toch zien we tijdens de tour veel gebouwen van Kalgoorlie. Ook werpen we een blik op een gigantisch grote open mijn. De mijn waar het in Kalgoorlie om draait; een groot gedeelte van de inwoners van Kalgoorlie is er werkzaam.

Omdat ik zo moe ben, ik heb al een paar dagen niet helemaal goed geslapen, maak ik me, eenmaal terug in de trein, klaar voor de nacht.

Of dat slapen in een rijdende trein een beetje zal lukken, lees je morgen op mijn blog.

Stay tuned!

Kuranda; heen met het treintje, terug met de kabelbaan en tussendoor zie ik mijn ‘held’ en ‘inspiratiebron’

Kuranda, een leuk plaatsje in het regenwoud niet ver bij Cairns vandaan, staat op het programma.

Madelief en ik gaan er met de historische trein, de zogenaamde ‘Historic Scenic Railway’ naar toe. We genieten van een prachtige rit door het regenwoud. Ook de historische trein ziet er mooi uit.

de Historic Scenic Railway

In Kuranda zijn allemaal leuke winkeltjes en marktkraampjes. Bovendien hangt er een leuk vakantiesfeertje. We vermaken ons er dan ook prima!

Waterval gezien vanuit de trein.

Terug gaan we met de kabelbaan en hebben we mooie uitzichten.

De kabelbaan heeft meerdere stations en als wij bij een van die tussenstations moeten wisselen, zie ik in het daarbij behorende winkeltje een bekend gezicht. “Waar ken ik die man van?” zeg ik tegen Madelief. Later dringt het tot me door dat het fotograaf Peter Lik is.

Ik heb in Australië zo vaak zijn fotoboekjes ingezien, dat ik hem herken van die ene foto in zijn boekjes die hij mogelijk niet eens zelf heeft gemaakt; zijn portretfoto. Sindsdien is hij mijn ‘held’ en ‘inspiratiebron’.

Daarna vervolgen we onze reis met de kabelbaan om aan het eind van de dag te concluderen dat het een geslaagde dag was!!!

in de kabelbaan

Meer informatie over Kuranda op: www.kuranda.org

Meer informatie over Peter Lik en zijn foto’s op: www.lik.com

Bekijk zeker de foto’s op bovengenoemde website; ze zijn echt prachtig!!!

Dat Peter Lik niet de minste fotograaf is, blijkt wel uit het feit dat zijn foto ‘One’ in december 2010 voor een miljoen Amerikaanse dollar verkocht werd.

En zijn foto’s ‘Ghost’ (een van mijn favorieten) en ‘Inner Peace’ haalden zelfs het Smithsonian Institute.