De vissen spugen water naar ons

Om 11.30u word ik opgehaald voor een tour naar Lake Argyle.

Onderweg stoppen we bij het Argyle Downs Homestead Museum; de homestead waar de pioniersfamilie Durack woonde. Mary Durack heeft zelfs een paar boeken over dat pioniersbestaan geschreven.

Ik raak daar aan de praat met Willemijn, een Nederlandse, en trek de rest van de dag met haar op.

We gaan verder naar Lake Argyle, een gigantisch stuwmeer. Daar krijgen we eerst een grondtour. We zien onder ander de dam. Maar verder is het niet zo heel erg bijzonder.

Daarna hebben we de sunset cruise; met een boot gaan we op Lake Argyle varen. Op de omringende rotsen zien we rockwallabies en in het water zien we krokodillen.

Ook voeren we de vissen nog. Bijzondere vissen, want als je ze brood voor houdt, spugen ze water naar je.

De zonsondergang is niet zo heel bijzonder, maar het omringende gebied is prachtig!

Al met al dus een leuke tour!

Geen mist, alleen een waterkoker en tranen in mijn reisdagboek

Wederom gaat de wekker vroeg. Dit keer omdat ik de sunrise cruise ga maken op de Yellow Waters.

Er kan ’s ochtends een laagje ‘fog’ boven dat moeras hangen, wat een prachtig effect geeft. Helaas hangt er nauwelijks mist.

Wat we wel zien zijn vogels en krokodillen.

Yellow Waters

Krokodil

Yellow Waters

Jabiru

Weer terug bij de accommodatie besluit ik een bezoekje te brengen aan het Warradjan Aborginal Cultural Centre. Het is niet ver, dus ik wandel er naar toe.

Eenmaal in het museum ben ik verrast dat het zo’n mooi opgezet museum is. Alles is leuk en op een moderne manier tentoongesteld.

Het museum belicht meerdere facetten uit het leven van Aboriginals; de taal, gebruiken, de verhalen die ze elkaar vertellen, dieren, etc.

Omdat ik het zo’n interessant museum vind, breng ik er best een tijd door.

Weer in mijn kamer, die ik verder met niemand deel, pak ik het boek dat ik aan het lezen ben erbij; ‘My name is Asher Lev’ van Chaim Potok. Ik zit zo in dat boek dat ik er moeilijk vanaf kan blijven.

Het lezen onderbreek ik om te gaan koken. Nou ja, ‘koken’ is niet helemaal het juiste woord. In de keuken is namelijk helemaal geen fornuis, oven of magnetron. Er is eigenlijk alleen een waterkoker.

Gelukkig heeft Sue, die een paar dagen eerder ook in dit hostel verbleef, me dit van te voren vertelt en dus heb ik instant rijst en instant pasta meegenomen.

Het is mijn bedoeling die avond de instant rijst te eten. Maar als het bijna klaar is, laat ik het vallen. Stom, stom, stom!

Omdat ik een dag eerder in het restaurant gegeten heb, heb ik de instant pasta nog over. En dus wordt het instant pasta in plaats van instant rijst.

Ook de rest van de avond breng ik door met lezen.

Tussen het lezen door moet ik aan oma denken. Het duurt niet lang of de tranen komen. Zo’n raar idee dat oma er niet meer zal zijn als ik weer thuiskom. En dat ze ook niet meer bij een door Marjolein georganiseerde hobbybeurs even aan komt stiefelen met de rollator.

Als ik later mijn gevoelens toevertrouw aan mijn (reis)dagboekje, prikken de tranen weer in mijn ogen en kan ik de lijntjes niet meer goed zien.

Ik schrijf, terwijl een paar tranen op een bladzijde in dat dagboekje neervallen:

“Zo raar en onwerkelijk dat we oma nooit meer zullen zien. Toen ze met tante Gree wegreed om bij haar te gaan logeren vlak voor mijn vertrek naar Australië, was dat de laatste keer dat ik haar in leven zag. Hoewel ik daarna nog wel contact heb gehad, telefonisch en via de post, is ze toen min of meer toch uit mijn leven ‘weggereden’. Fysiek dan, want ze zal altijd in mijn gedachten blijven”.

Maar ik moet blij zijn dat ik haar meer dan een kwart eeuw mee heb mogen maken. Het zinnetje dat ik bij het overlijden van de Britse Queen Mum, niet lang nadat oma was overleden, in een Australische krant las, schiet me weer te binnen: “You can shed a tear because she died or you can smile because she has lived”…

Krokodillen happen naar het vlees en wij zwemmen bij watervallen

De wekker gaat al vroeg, want Sue en ik gaan op tour naar Litchfield, een nationaal park.

Na een bezoekje aan een visitors centre staan de ‘jumping crocodiles’ op het programma.

Met een grote boot gaan we het water op, de bemanning hangt een soort hengel met vlees eraan buitenboord en dan kunnen de krokodillen happen. En dat doen ze ook; al opspringend uit het water.

Deze exemplaren zijn een stuk groter dan die in Katherine Gorge. Hier moet je het echt niet wagen om te gaan zwemmen.

Nadat we ook nog vogels gevoerd hebben, gaat de tour verder naar Litchfield National Park. We wandelen wat door het regenwoud en zien daar onder andere een viertal watervallen. Bij drie daarvan zwemmen we. Gelukkig zitten hier geen krokodillen!

Aan het eind van de trip stoppen we nog bij een aantal termietenheuvels. In tegenstelling tot de termietenheuvels die ik eerder zag, zijn deze termietenheuvels veel vlakker. Bovendien staan ze allemaal in dezelfde richting. Dat komt omdat het zogenaamde magnetische termietenheuvels zijn. Daardoor lijkt het net een kerkhof met allemaal grafstenen.

Terug in het hostel loop ik een paar bekenden tegen het lijf. De Nederlandse die vier maanden eerder ook op tour was in Wilson’s Promontory staat te wachten bij de receptie van het hostel. Na een tijdje niet zo veel Nederlands gepraat te hebben, gooi ik het Engels en het Nederlands een beetje door elkaar heen als ik met haar praat.

Later klets ik ook nog met Sabrina, die inmiddels ook in hetzelfde hostel in Darwin aangekomen is. Nadat Sue klaar is met het pakken van haar tas, ze gaat de volgende dag op tour, komt ze er ook gezellig bij om te kletsen.

“Peaceful”

Het Katherine Gorge National Park, oftewel Nitmiluk National Park, zoals de lokale Aboriginals het enorme nationale park noemen, is op verschillende manieren te verkennen. Je kunt er wandelen. Maar de belangrijkste publiekstrekker is de Katherine Gorge. Door deze rotskloof stroomt de rivier de Katherine en daar kun je op varen met een rondvaartboot of een kano.

In het regenseizoen, dat van november tot maart loopt, kan de rivier veranderen in een kolkende watermassa die door de kloof stroomt. Ik ben er echter tijdens het droge seizoen en dan is er minder water, waardoor stukken van de rotsbedding droog komen te liggen. Dit deelt de vijftig kilometer lange kloof op in dertien secties waar wel water staat.

Omdat Nicole een tocht van een paar dagen door Katherine Gorge National Park wil maken en ik het bij een dagtour wil houden, ga ik niet met Nicole maar met Sue op pad.

Sue is een Australische waarmee Nicole van Adelaide naar Alice Springs is gereisd en die ik in Alice Springs ook heb leren kennen. Zij bleek ondertussen ook in Katherine te zijn.

Met een boot varen we door vijf van de dertien secties van de Katherine Gorge. Nou ja, met EEN boot. Eigenlijk varen we op een aantal boten, want in elke sectie ligt er weer een andere boot klaar. Tussen die secties moeten we over rotsen klauteren om van de ene boot bij de volgende boot te komen.

Eén van die klauterpartijen is wat zwaar; ik geloof anderhalve kilometer over rotsen èn in de hitte. Maar het is zeer de moeite waard.

Omdat niet alle boten in de vijfde sectie komen, is het daar stil. In die rust zit ik heel ontspannen wat voor me uit te staren naar de prachtige rotswanden. Ook Sue is onder de indruk en zegt dat ze het er zo ‘peaceful’ vindt. Beter had ze het niet kunnen omschrijven!

Bij de tour is ook nog een barbecue inbegrepen. Voordat ik aan die lekkere lunch begin, neem ik nog een duik in het water. Heerlijk!

Op de terugweg is het ook weer klauteren van de ene naar de andere boot en genieten van het varen door die prachtige kloof. Wat een mooie rotsen!

Ook zien we nog wat ‘wildlife’; van een schildpad tot krokodillen. Deze zoetwater ‘crocs’ zijn slechts 30 tot 50 centimeter lang en ongevaarlijk. Gelukkig maar, want anders was ik er toch echt niet gaan zwemmen. Dan zou dat ‘peaceful’ even heel ver te zoeken zijn geweest…

Langs krokodillen, ijsvogeltjes en een mooie kustlijn gaan we terug naar Cairns

We verlaten het relaxte resort om weer naar Cairns terug te gaan. Onderweg staan er nog een tweetal ‘uitstapjes’ op het programma.

Kijk goed en je ziet een krokodil.

kingfisher

Eerst gaan we een ‘cruise’ over de Daintree River maken. Vanaf de boot zien we onder andere krokodillen. Hoewel ik ze groter had verwacht, zien ze er niet echt als lieverdjes uit.

Ook zien we ‘kingfishers’, ijsvogeltjes. Eén van die kleine blauw met oranje vogeltjes zien we zelfs een visje uit de rivier opduiken en verorberen. Tijdens de vaartocht over het water zien we meer vogels, maar ook de mangroves die uit het water oprijzen zijn prachtig.

Het tweede ‘uitstapje’ is naar de Mossman Gorge. Die naam klinkt spectaculairder dan het is. We wandelen er en zien een riviertje dat langs allerlei grote keien zijn weg vindt.

Mossman Gorge

Langs een mooie kustlijn rijden we vervolgens terug naar Cairns. De ondergaande zon maakt de kustlijn nog mooier!

De leuke trip naar Cape Tribulation zit er weer op!

We wandelen langs bordjes die waarschuwen voor krokodillen!

Na een busrit van een paar uur komen we in het hostel/resort in Cape Tribulation aan; een prima hostel in het regenwoud en vlakbij het strand.

We zijn in het tropische gedeelte van Australië, dus de bar, met leuk terras, is gewoon lekker buiten en je kunt er nog internetten ook.

Eerst verkennen we de omgeving een beetje en maken een strandwandeling. De bordjes die waarschuwen voor krokodillen, ook dat hoort bij dit tropische deel van Australië, maken de wandeling er niet echt relaxt op.

Bij Cape Tribulation groeit het regenwoud tot aan zee.

Maar relaxen doen we later op het terras bij de bar. Ik leer Madelief het kaartspelletje Shithead en we kruipen nog even achter de computer om te mailen met het thuisfront.