Sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten in juni

Bij deze donkere, koude, winterdagen horen Sint en Piet. Maar een paar jaar geleden zag ik Sinterklaas en zijn gevolg op een zomerse dag in juni. In dat warme weekend ook sneeuw en schaatsen.

Hoe dat kan? Ik schreef er een blogbericht over en plaatste dat op mijn hyves profiel.

Het is een te leuk verhaal dat ik het hier op dit blog nog eens plaats.

Geniet mee van het blogbericht dat ik destijds schreef:

Sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten!

'Het is zomer en heet', zul je denken, maar toch waren dat wat ingrediënten van mijn weekend. Op smaak gebracht door onder andere Chris Zegers en Cas Jansen. Overgoten met flink wat zweet. En met Sinterklaasliedjes op de achtergrond. Partner in crime: vriendin H. (gek op theater en film en wonend in een Groningse videotheek).

Een en ander wordt in gang gezet als H. mij ongeveer een week eerder belt met de vraag of ze dat weekend bij mij kan logeren; zaterdagavond moet ze in Harlingen zijn en zondagochtend in Enkhuizen.

Het plan is om haar zaterdagavond laat op te halen vanaf het station in Harlingen. 's Ochtends belt ze echter; ze is niet helemaal lekker en of ik haar eerder op kan komen halen, want het figureren in de film 'de Hel van 63' ziet ze toch niet helemaal zitten. Om 20.30u moet ik haar ophalen, want dan kon ze toch nog heel even sfeer proeven. Dat sfeerproeven bleek toch naar meer te smaken en als ik aankom op het station van Harlingen vraagt ze me of ik het erg vind om wat langer te blijven; H. wil toch wel graag weer figureren. Natuurlijk vind ik dat niet erg; opnames van een film bijwonen is tenslotte erg bijzonder!

Wat ben ik blij dat ik m'n fototoestel meegenomen heb!!! Voor de scène is het station van Harlingen omgetoverd tot het station van Leeuwarden anno 1963. Met nepsneeuw op de grond, een informatiebord voor de deelnemers aan de Elfstedentocht, wat rekwisieten en enkele tientallen figuranten in kleding anno 1963 is dat een lust voor het oog van elke fotograaf.

De sfeer op de set is ook bijzonder. Het aantal keren dat H. heeft gefigureerd in deze film is al bijna niet meer op de vingers van twee handen te tellen en dat geldt ook voor een flink aantal van de andere figuranten en zo staat iedereen gezellig met elkaar te kletsen en foto's van elkaar te maken. Ook de hoofdrolspelers, waaronder dus Chris Zegers en Cas Jansen, lopen er gewoon tussen door.

Maar goed, waar passen die Sint en Pieten nou in het verhaal? Die kwamen de volgende dag om de hoek kijken! En wel in Enkhuizen, waar H. zondagochtend naar toe moest. Zij had zich ook als figurant voor een nieuwe Sinterklaasfilm opgegeven.

De belevenissen op zo'n set van de avond ervoor smaakte bij mij ook naar meer en dus besloot ik met haar mee te gaan naar het Zuiderzeemuseum waar de opnames plaatsvonden.

Dit keer was ik geen toeschouwer, maar een heuse figurant. En dat betekende dat je een lange broek, dichte schoenen, een (winter)jas en een sjaal moest dragen. Je snapt het al; met het warme weer betekende dat flink wat zweten. Maar dat begrepen ze bij de productie ook wel en dus mocht de jas uit als er niet gedraaid werd. En dat was maar goed ook, want echt vlot ging het niet met de opnames. Eerst zo'n twee-en-een-half uur gewacht in de brandende zon voordat de opnames begonnen.

De aankomst van Sinterklaas met de pakjesboot werd onder andere gefilmd. De Sint, die voor de gelegenheid uit Spanje was gehaald (het mocht wat kosten!), werd welkom geheten door de burgemeester (Henkjan Smits) met o.a. Kiki Classen en tante Til ('een kloddertje roze hier, een kloddertje roze daar') aan zijn zijde.

En natuurlijk waren er ook flink wat zwarte pieten. Eén van die pieten, die o.a. het Gronings wel beheerst, bracht bij het zien van H. een 'Hé, mien wicht!' uit.

Een andere piet, Diego, ook wel bekend als Coole Piet, zong ons en alle andere grote en kleine kinderen nog toe.

En zo was dat warme weekend toch nog gevuld met sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten, maar ook met heel veel belevenissen en plezier!

Mamma Mia! Colin of Cate?

Ik had al mooie herinneringen aan de musical ‘Mamma Mia’ door de bijzondere ontmoeting met ‘vader Harry’ na afloop van die musical in Melbourne en door de super plaatsen (vrijwel voor in de zaal) bij de prachtige voorstelling in Utrecht een paar jaar later, maar in de zomer van 2008 komt daar nog een bijzondere herinnering bij.

Een vriendin van me neemt me namelijk mee naar Amsterdam om eens aan de rode loper bij een première te staan; de première van de film ‘Mamma Mia’.

Er komen heel wat bekende Nederlanders over de rode loper. Leuk!  Maar bijzonder is ook dat acteur Colin Firth naar Nederland gekomen is.

Nog leuker is dat ik van hem de onderstaande foto weet te maken. Wat een foto (hoewel niet helemaal perfect) en wat een herinnering!

Vanavond is die film te zien op RTL 5.

Of ik ga kijken?

Tja, RTL 8 heeft ‘Elizabeth: the Golden Age’ met Cate Blanchett op het programma staan. Ook haar heb ik in het echt gezien. Een foto was toen helaas niet mogelijk, maar ik heb haar wel zien spelen. En wat is ze goed!!! Echt een fantastische actrice!!!

Dus ik denk dat mijn keus vanavond op ‘Elizabeth: the Golden Age’ gaat vallen. ‘Mamma Mia’ heb ik tenslotte al een paar keer gezien. Al blijft die film leuk; net als de herinneringen!

Maar de herinneringen aan het spel van Cate Blanchett zijn ook geweldig! Meer daarover lees je binnenkort op dit blog…

Stay tuned!!!

Ouder en grijzer

Niet alleen het Opera House is kenmerkend voor Sydney ook de Harbour Bridge heeft de stad haar gezicht gegeven. Op mijn laatste dag in Australië gaan Marleen en ik naar die brug, die ook wel de klerenhanger genoemd wordt.

We lopen over de brug en gaan in een van de pilaren omhoog. Daarvandaan hebben we een prachtig uitzicht op de stad.

Daarna nemen we de boot naar Manly. Een leuke overtocht!

We hebben niet de tijd om heel erg lang in Manly rond te kijken. We lopen, langs allerlei winkeltjes, naar het strand aan de andere kant van de landtong.

Dan nemen we de boot weer terug naar het centrum van Sydney om daar nog wat boodschapjes te doen en wat te eten in de food court. Dit keer ga ik voor een heerlijk pasta.

Wie na de ontmoetingen met Sophie Lee en Christopher Stollery dacht dat dat het dan wel was wat betreft de ontmoetingen met acteurs uit de televisieserie ‘the Flying Doctors’ heeft het mis. Max Cullen (Hurtle in ‘the Flying Doctors’) blijkt in Sydney in het theater te staan.



Helaas zijn er voor die vrijdagavond (4 oktober viel destijds op een vrijdag) geen kaartjes meer. Wel voor de zaterdagavond. Dan zit ik al op Bali, maar Marleen vliegt pas een dag later van Sydney naar huis. Dus zij koopt een kaartje.

Maar hoewel er voor die vrijdagavond geen kaartjes zijn, zoeken we Max Cullen toch op na afloop van het theaterstuk. Hij was veranderd; ouder en grijzer geworden. Wat praten wat met hem en hij schrijft, nee tekent, in mijn boekje. Ook gaat hij nog met ons op de foto.

Max schrijft/tekent in mijn boekje.

Max' bijdrage aan mijn boekje.

De rest van de avond en een gedeelte van de nacht ben ik bezig met het inpakken van mijn rugtas. Die is veel en veel te zwaar.

Bankpasje in stukjes

Marleen en ik splitsen eerst op. Marleen gaat winkelen en ik heb nog wat regeldingen te doen voordat ik uit Australië vertrek.

Eén van die dingen is het opzeggen van mijn Australische bankrekening. Daar ligt je bankpasje dan in ene in stukjes!

Ook ga ik naar het Travellers Contact Point om te regelen dat eventuele post naar mijn huisadres gestuurd wordt.

Daarna sluit ik me weer bij Marleen aan bij het winkelen.

Die avond gaan we nogmaals naar het Sydney Opera House in de hoop dit keer Christopher Stollery wel te kunnen spreken. Het zou toch een keer moeten lukken…?

En ja, we hebben geluk.

Met fiets én fietshelm herkennen we Chris bijna niet. We spreken hem aan en hebben vervolgens een heel gesprek met hem. Geïnteresseerd vraagt hij ook naar mijn reis.

‘Een “gouden” ontmoeting’, schrijf ik later in mijn reisdagboekje.

Chris schrijft wederom in mijn boekje.

Daarna gaan we naar het theater waar Sophie Lee op de planken staat. Zou het dan ook lukken haar na al die pogingen eindelijk te spreken?

En ook bij haar lukt het!

Deze ontmoeting ging er veel formeler aan toe dan die met Chris, compleet met handen geven en zo. Kwam dat formele misschien doordat we het briefje dat we eerder die week bij het theater voor haar achtergelaten hadden, begonnen waren met ‘Miss Lee’ in plaats van ‘Sophie Lee’? Of is ze gewoon zo?

Hoe het ook zij; het is toch leuk om haar te zien en te spreken!

Ook Sophie schrijft in mijn boekje.

Bij Nancy aan de keukentafel; wat is het een lief mens!

Een dag eerder hadden we al een ontmoeting met een acteur uit ‘the Flying Doctors’, op die 26^e september 2002 staat er opnieuw een ontmoeting met iemand uit onze favoriete serie op het programma.

Marleen en ik hebben afgesproken met Val Jellay (Nancy in ‘the Flying Doctors’) en wel bij haar thuis!

Veel te vroeg komen we daar aan. We gaan maar wat in de beurt wandelen.

En als het zo ver is, bellen we aan…

Gelukkig wordt er open gedaan; je weet tenslotte maar nooit.

En dan staan we oog en oog met Val. Ze laat ons binnen. We nemen plaats aan de keukentafel. De stoeltjes waar we op zitten zijn bijna hetzelfde als de stoeltjes die mijn oma rond haar keukentafel had staan.

Marleen en ik kletsen gezellig met Val en al snel komt het gesprek op Maurie. Maurie Fields speelde in ‘the Flying Doctors’ Nancy’s man Vic, maar ook in werkelijkheid was het haar man. In december 1995 overleed hij.

Val vertelt ons, heel ontroerend, over hoe Maurie overleed en waar dat was (voor de koelkast; ze wijst het ons aan). Zelf heeft ze tranen in haar ogen en ook ik moet moeite doen om niet in snikken uit te barsten. Ze vertelt ook zo lief over Maurie.

Ik kan met heel goed voorstellen dat ze hem, na bijna 7 jaar, nog erg mist. Het moet een lieve en humoristische man geweest zijn.

Binnenkort heeft Val een rolletje in de musical ‘the Full Monty’. Ze zal een pianiste spelen, zo vertelt ze ons. Maar ze vertelt er niet alleen over; ze zingt ook nog een stukje uit die musical. Wat kan ze goed zingen! En de mimiek erbij is echt fantastisch! Wat een artieste!!!

Blij en voldaan verlaten we haar. “Wat is het een lief mens”, zeggen we tegen elkaar.

Een bijzondere ontmoeting!!!

Ook Val schrijft in mijn boekje.

Een hand van de koning

Eigenlijk nog maar net in Australië bezochten Orange, Sander en ik in Melbourne het theaterrestaurant van Terry Gill, want wij wilden politieagent Jack Carruthers uit ‘the Flying Doctors’ wel ontmoeten.

Maanden later ben ik, op die 25^e september 2002, weer in Melbourne. Dit keer met Marleen en ook zij wil Terry graag ontmoeten.

We bellen naar Terry’s theaterrestaurant, maar krijgen niemand te pakken.

Toch gaan we op pad naar Terry’s restaurant. Onderweg word ik gebeld door een medewerker van dat restaurant; de voorstellingen zijn uitverkocht. Als er echter mensen niet op komen dagen, zouden we toch naar binnen kunnen.

Bij het theaterrestaurant nemen we plaats op een bankje en wachten we het af.

In ene loopt Terry langs en lijkt hij mij te herkennen van mijn eerdere bezoek. Hij maakt een praatje met ons en voordat de voorstelling begint komt hij nog een paar keer bij ons zitten om met ons te kletsen.

En die voorstelling; daar kunnen we bij zijn, want niet iedereen is op komen dagen.

De vorige keer was het publiek al wat op leeftijd; dit keer is het publiek veel jonger. Het betreft namelijk een stuk voor kinderen.

Terry heeft het stuk, ‘the Frog Prince’, zelf geschreven. Hij heeft er geen rol in, maar vertelt het verhaal. Ook voor volwassenen is het een leuk stuk. We genieten er dan ook erg van.

Terry en ik

Ook Terry schrijft iets in mijn boekje.

In de pauze gaan we met Terry op de foto en praten we verder met hem. Na ons vorige bezoek had ik hem daarvan een foto gestuurd. Die foto blijkt hij nog steeds te hebben.

Fijn hem ook in de pauze te spreken, want na afloop van de show blijkt hij geen tijd te hebben. Hij moet namelijk auditie doen voor een rol in een film.

Wel krijgt Marleen nog een hand van de koning uit het stuk…

Kortom, weer een leuke ontmoeting!!!

“Guy, do you have a minute?”

Eerder hebben we Guy Pearce al in het theaterstuk ‘Sweet Bird of Youth’ gezien, maar Orange en ik willen hem ook graag nog even spreken.

Daarvoor hebben we de afgelopen periode al een paar pogingen ondernomen. Als we tijdens een van die pogingen op hem staan te wachten, twijfel ik of ik wel op hem af durf te stappen.




Op de avond van 22 februari 2002 lopen we weer eens richting het Victorian Arts Centre. Plotseling zie ik Guy Pearce lopen en handel heel beslist. Ik roep hem een paar keer en tik hem vervolgens op z’n schouder. En ik weet meteen wat ik moet zeggen. Dat had ik van te voren nooit gedacht. 

De handtekening van Guy Pearce!



Op de foto wil Guy Pearce niet, maar een handtekening wil hij wel geven. Ook vraagt hij onder andere nog belangstellend waar we vandaan komen.

Een bijzondere ontmoeting!

We spreken dokter Guy op een vakantiebeurs!

Na zijn tijd als dokter Guy bij ‘the Flying Doctors’ gaat David Reyne onder andere aan de slag als presentator bij ‘Getaway’, een reisprogramma op de Australische televisie.

Jarenlang reist hij voor dat programma de hele wereld over.   

Lang voordat we aan deze Australië-reis begonnen zijn, had ik mij al ingeschreven op de mailinglist van dat programma. Regelmatig las ik wat er elke week in de afleveringen te zien was. Af en toe kwam er een berichtje voorbij dat je het team van ‘Getaway’ kon ontmoeten. Als je dat leest en in Nederland zit, klinkt het ver weg. Hier in Australië hield ik het echter goed in de gaten. Beetje ‘Flying Doctors’-fan laat de kans om dokter Guy te ontmoeten natuurlijk niet aan zich voorbij gaan!

Eerder die week stond er in een mailtje dat je het team van ‘Getaway’ kunt ontmoeten. Ook in Melbourne! Ze zouden aanwezig zijn tijdens een soort van vakantiebeurs.

Wij dus naar het Melbourne Exhibition Centre, want daar wordt die vakantiebeurs gehouden. De beurs blijkt niet zo heel groot te zijn. Toch vermaken we ons er bijna de hele dag.

Eerst maar even naar wat ons naar die beurs bracht; David Reyne! We zoeken de stand van ‘Getaway’ op en treffen hem daar aan.

We hadden uit interviews en artikelen al wel begrepen dat hij echt niet op z’n personage in ‘the Flying Doctors’ lijkt. Hij is veel bescheidener!

We praten met hem; onder ander over reizen. Destijds was hij nog nooit in Amsterdam geweest; Kopenhagen kwam waarschijnlijk het dichtst bij Nederland in de buurt. Ook geeft hij nog wat reistips aan ons. Erg leuk om hem te spreken!

Daarna kijken we nog rond bij de andere stands op de beurs. Ook nemen we plaats bij het podium om daar presentaties, Indische danseressen en spelletjes te zien.

Om ten slotte voldaan naar het hostel terug te gaan; een mooie ontmoeting rijker!!!  

Oh! What a night met Gary en George

Naast kaartjes voor ‘Sweet Bird of Youth’ hebben we ook kaartjes gekocht voor de musical ‘Oh! What a night’. In die musical ook weer een aantal bekenden; zo doen George Kapiniaris (DJ in ‘the Flying Doctors’) en Gary Sweet (Mickey in ‘Police Rescue’) er in mee.

Het is een erg leuke musical met goede muziek; disco, jaren ’70.

George heeft een grotere rol dan ik gedacht had, en ook nog eens een leuke rol. Hij kan lekker gek doen! Als je dat ziet en een klein beetje weet hoe hij is, energiek, grappig en gek, dan zie je pas dat hij zich in ‘the Flying Doctors’ echt in moest houden.

George willen we na afloop van de musical wel even zien en spreken en dus gaan we naar de stage door en ook dit keer worden we naar de ingang aan de voorkant van het Victorian Arts Centre gestuurd.

Als we George bij de ingang zien staan, stappen we op hem af. We praten wat en gaan met hem op de foto. Als hij met mij op de foto gaat, begint hij spontaan ‘Ik heb zo wa-wa-waanzinnig gedroomd’ te zingen.

Tijdens het 65-jarig jubileum van de VARA in 1990, de VARA zond destijds ‘the Flying Doctors’ uit, is George overgevlogen naar Nederland om wat items aan elkaar te praten en om mee te zingen met ‘Kinderen voor Kinderen’. Erg leuk dat hij die tekst nog steeds kent!

Natuurlijk laat ik George nog even in mijn boekje krabbelen.

George zingt 'Ik heb zo wa-wa-waanzinnig gedroomd'

Gary Sweet komt er ook nog bij staan. Ook hij gaat op de foto. En ook hij schrijft iets in mijn boekje. Als ik hem mijn achternaam, Zweed, laat zien, noemt hij me meteen z’n ‘secret cousin’.

Een bijzondere ontmoeting met de beide heren!

George, Gary en ik

Metaalmoeheid en een ontmoeting met de radiodame

We gaan er vroeg uit, want Orange moet naar de dokter voor de uitslag. Ze blijkt onder meer een tekort aan ijzer te hebben, wat, gezien haar vermoeidheid, door mij al snel ‘metaalmoeheid’ genoemd wordt.

Ze krijgt medicijnen mee en zou zich daar met een paar dagen al beter mee moeten gaan voelen.

Verder winkelen we wat, gaan naar het Travellers Contact Point om onze post op te halen, checken onze e-mail en werken onze dagboekjes bij.

Het hostel heeft een barbecue op het dakterras georganiseerd. Samen met Hester, ons nieuwe Nederlandse kamergenootje, gaan we daar naar toe.

De barbecue is lekker en het gezelschap erg goed.

Na de barbecue gaan Orange en ik er nog even op uit; we gaan nogmaals naar het Victorian Arts Centre om te kijken of we Beverly Dunn (Claire, de radiodame, uit de Flying Doctors) kunnen spreken.

Eerst gaan we naar de stage door. Daar wordt ons echter verteld dat we naar de gewone ingang moeten, want dat is waar de meeste ‘sterren’ naar buiten gaan.

Nu alleen hopen dat we haar nog zullen treffen; het theaterstuk is immers al afgelopen.

Gelukkig zie ik haar op een gegeven moment naar buiten komen. We spreken haar aan, gaan met haar op de foto, ze zet een handtekening in mijn boekje en we praten even kort met haar. Helaas heeft ze niet zo veel tijd; er staan mensen op haar te wachten. Desondanks is onze missie geslaagd.

Nu Guy Pearce nog trachten te spreken! Zou ons dat ook lukken? Stay tuned…!