Bye, bye Summertown!

Ons verblijf bij Ian in Summertown zit erop; het is tijd voor iets nieuws!

Voor de laatste keer open ik de voerbakken van de kippen* en laten we de honden uit. En dan pakken we de bus naar Adelaide om daar naar onze ‘tweede moeder’ te gaan.

Hier laat ik onze grote vriend Oby uit.

Coby ontvangt ons weer hartelijk! Ook ligt er een stapeltje post op ons te wachten; nog wat kerstkaarten. Erg leuk!

Al snel voelt het weer heel vertrouwd bij Coby. ’s Avonds nemen we weer met z’n allen plaats voor de televisie en kijken we film. Iets wat Don en Coby erg graag en vaak doen.

Dit keer is het de beurt aan ‘Lawrence of Arabia’.  

Bij een van de kippenhokken.



Wachten op de bus naar Adelaide.
Bye, bye Summertown.



* En voor wie benieuwd is of we het uiteindelijk nog aangedurfd hebben om een kip op te pakken; ja, gewapend met een paar werkhandschoenen durfde ik het aan! Gelukkig fladderden de kippen die ik op wilde pakken niet, anders had ik het echt niet gedurfd.

In de Australische zomer voor de openhaard met kersen, ‘cheese on toast’ en pannenkoeken

Een jaar eerder was het 40 graden, zo begrijpen we van Ian. Maar op nieuwjaarsdag 2002 is het koud en slecht en dat is uitzonderlijk voor deze tijd van het jaar.

Wederom zijn we gedwongen om binnen te blijven en ook dit keer kruip ik met mijn boek op de bank. De openhaard is zelfs aan (en dat middenin de Australische zomer), dus het is echt genieten zo lekker lui op de bank met zo’n fantastisch boek.

Ondertussen snoepen we kersen (ja, dat kan hier in januari!) en maakt Ian lekkere broodjes voor ons. Het is eigenlijk ‘cheese on toast’, kaas op geroosterd brood, maar gedurende de jaren heeft Ian steeds meer aan het recept toegevoegd. Met onder andere tomaat, ansjovis, olijven, ui, champignons en natuurlijk kaas zijn het net een soort pizzabroodjes. Ik smul ervan!

Maar we smullen nog meer op die eerste dag van het nieuwe jaar. Hoewel ze hier in Australië pannenkoeken eerder met het ontbijt dan ‘s avonds eten, besluiten we om die avond toch pannenkoeken te gaan bakken.

In plaats van oliebollen voor ons dus kersen, ‘cheese on toast’ en pannenkoeken op die eerste dag van het nieuwe jaar.

Nederlandse radio, pasta zonder gehakt en een possum in het kippenhok

Na de Hollandse poffertjes en het magneetje met klompjes van een dag eerder, nog meer Hollands; Bløf op de radio!

Draaiend aan de radio heeft Orange ‘Radio Nederland’ ontdekt; een programma voor Nederlanders dat een paar keer per week wordt uitgezonden.

Dit keer, zo aan het eind van het jaar, een overzicht van het nieuws van 2001.

Minder Nederlands voor eind december is het weer. Het is in Summertown namelijk erg warm. We maken de kippenhokken schoon, maar verder sloven ons niet zo heel erg uit.

Desondanks wandelen we nog wel een flink eind. We willen namelijk ’s avonds pasta met gehakt erin maken, maar we hebben geen gehakt in huis. En dus wandelen we naar de slager. Dat is wel een eindje lopen, want de slager is in het volgende dorp.

De slagerij blijkt echter gesloten en dus eten we pasta zonder gehakt. Met een restje ‘Christmas Pudding’ toe hebben we toch een smakelijke maaltijd.  

Als we ’s avonds nog even bij de kippen kijken of ze allemaal op stok zitten, ontdekken we nog een possum, een buidelrat, in het kippenhok. Eerder die week zat er daar ook al eentje.

Possum in het kippenhok

Weer een Australisch dier dat we gezien hebben. Blijf m’n blog volgen en je leest of nog meer Australische dieren mijn pad kruisten tijdens de reis die ik tien jaar geleden door Australië maakte.




Voetnoot: Wist je dat Bløf voor de CD Umoja samen heeft gewerkt met didgeridoo speler Mark Atkins? Diezelfde Mark Atkins was betrokken bij de muziek voor de film 'Australia' met Hugh Jackman en Nicole Kidman. Een aardige vent; ooit heb ik in Amsterdam didgeridoo les van hem gehad.

Kippen niet op stok, maar op de bezem!

Onze werkzaamheden op 22 december 2001 bestaan uit onkruid wieden en het schoonmaken van de kippenhokken.

Niet het leukste werk, maar we slaan ons er doorheen.



Gestempelde kaart.
Ga voor stempelcursussen en heel veel meer naar:
http://www.marjoleine.com/.

De kippen maken het ons ’s avonds echter lastig. Als we naar de kippenhokken gaan om die te sluiten, blijken er twee kippen nog niet op stok te zitten. Erger nog; ze zitten in een boom!



Ja, hoe zouden we die nu binnen moeten krijgen? We durven nog steeds de kippen niet op te pakken; al dat gefladder! Bovendien zouden we er niet eens bij kunnen; ze zitten veel te hoog.

Eerst gooien we maar wat met kluiten naar ze, maar dat heeft geen succes. Vervolgens trekken we aan de takken en schudden we ze wat heen en weer, maar ook dan blijven ze zitten.



Ik pak een bezem en probeer ze van de tak af te duwen. Dat lukt niet echt. Ik duw nog wat met de bezem en op een gegeven moment gaat een van de kippen op de bezem zitten. De kip blijft er op zitten en zo breng ik de kip naar de grond. Al snel loopt de kip het hok binnen. Daarna is nummer twee aan de beurt. Die weet ik op vrijwel dezelfde manier het hok in te krijgen.

Gelukkig zitten de kippen uiteindelijk allemaal op stok!

Drie honden; drie persoonlijkheden

Ian gaat een paar dagen naar een vakantiehuisje om daar zijn verjaardag en kerst te vieren; Orange en ik hebben de verantwoordelijkheid voor het huis in Summertown.

Voordat Ian gaat, gaan we onder andere naar Stirling om boodschappen te doen. Als Ian weg is, moeten er toch groenten en dergelijke zijn. En in Summertown is niet zo heel veel te koop.

Ook laten Orange en ik de honden nog een keertje uit. Dat zullen we een paar dagen moeten missen. Het uitlaten van de honden is een van onze leukste taken.

Ian heeft zelf één hond. Lisa, die tijdelijk bij Ian woont en deze dagen ook niet aanwezig zal zijn, heeft twee honden.

Ians hond Oby is een stoere labrador, of iets dergelijks (ik heb geen verstand van honden). Oby vindt het leuk als we tijdens het uitlaten met een bal gooien en hij die moet halen. Een slimme hond, want als wij de bal niet meer kunnen vinden, weet hij ons wel duidelijk te maken waar die bal dan is.

Lilly, een van de honden van Lisa, is een slanke hond op hoge poten met krullend haar. Van Lilly krijgen we weinig hoogte. Ze gaat wel mee wandelen, maar het is of ze in haar eigen wereldje zit.

Tot slot heeft Lisa nog Noodle. Omdat dat zo’n klein hondje is, hoeft hij niet uitgelaten te worden. Noodle is een eigenaardige hond en doet soms rare dingen. Op een avond hebben vreselijk om hem gelachen toen hij het deed met een knuffelbeertje; een komisch gezicht!

Drie honden met drie heel verschillende persoonlijkheden. En die zullen we dus een paar dagen moeten missen.        

Noodle, de 'douchematjes' van de buren en Oby

Wat zit daar in de boom?

Woensdag 19 december 2001, met 30 graden in de schaduw is het warm; het werken in de tuin valt dan ook niet mee. Toch werken Orange en ik ’s ochtends in de tuin.

Verder is er nog de zorg om de kippen en moeten de honden uitgelaten worden. Zelfs voor het uitlaten van de honden, wat normaliter een leuk klusje is, is het eigenlijk te heet. Desondanks hebben we de honden uitgelaten.

’s Middags is het voor werken toch eigenlijk wel te warm; ik besluit een paar brieven naar het thuisfront te gaan schrijven.

Als ik naar de brievenbus wandel om de brieven te posten, begint het een beetje te regenen. Later koelt het nog wat af en ga ik nog wat tuinieren.

Op een gegeven moment roept Ian ons. Orange en ik denken eerst nog dat we uitleg over het een of ander krijgen, maar hij wijst ons op een koala.

De tweede koala die we in het wild zien! En dit keer nog wel in een boom op het erf van Ian. Echt heel erg leuk!!!

Ian klimt zelfs nog in de boom om voor ons een foto van dichterbij te maken! Het hoogtepunt van de dag.

Sleutelhanger met Hollandse klompjes in plaats van een gouden medaille

17 December 2001, een maandag; onze vrije dag. We nemen afscheid van Jong Wan. Dat vinden Orange en ik erg jammer, want hij was leuk gezelschap, deed erg veel, is erg sociaal en kan lekker koken.

Onder het mom van “Je verdient een gouden medaille, maar die hebben we niet”, hebben we hem een sleutelhanger met Hollandse klompjes gegeven. We kregen vervolgens een Koreaanse sleutelhanger van hem; heel attent!

Later op de dag nemen we de bus naar Adelaide. Daar gaan we mailen in de bibliotheek, we slaan wat lekkers in voor kerst en kopen karton om kerstversieringen te maken.

De bus brengt ons door de prachtige Adelaide Hills weer naar Summertown. Daar kijken we ’s avonds naar een van de films die Lisa gehuurd heeft; ‘Chocolat’ met onder andere Johnny Depp. Ik had niet verwacht dat ik het zo’n leuke film zou vinden.
Niet de eerste film die we hier in Australië kijken en zeker ook niet de laatste…   

De ‘red machine’, brokkenpiloten en een waterballet

Iets langer geslapen dan normaal, want tien jaar geleden viel 16 december op zondag. Toch gaan we na het ontbijt en nadat we Lisa’s kunstwerken van Tiffany glas hebben bewonderd, weer aan het werk.

Dit keer gaan we met de ‘red machine’ aan de slag; een takkenversnipperaar in, je raadt het al, de kleur rood. Het is warm in de zon en ik haal m’n elleboog nog open aan een punt van de ‘red machine’ (gelukkig niet aan de messen), toch vind ik het wel leuk om met de machine te werken.

Natuurlijk laten we de honden ook nog even uit. Teruggekomen van het rondje, heb ik een klein ongelukje met misschien wel grote gevolgen.

Ik maak een misstap, stap naast het paadje, trap op een waterbuis, die breekt af en het water spuit er uit. Ian is er niet, dus Orange is snel Jong Wan gaan halen. We kunnen het water nergens uitdraaien. Maar na eerst het een en ander geprobeerd te hebben, is het Jong Wan gelukt de pijp te blokkeren met het hoesje van een fotorolletje. Wat ben ik blij dat de digitale fotografie toen nog niet zo gebruikelijk was als tegenwoordig.

Later heeft Jong Wan zelf ook nog een klein ongelukje. Hij heeft een of andere elektriciteitskabel doorgeknipt. Gelukkig kreeg hij geen schok, maar ja, het blijft vervelend.

En zo verliep die zondag toch niet zo rustig…

Nieuwe kippen en een melancholiek gevoel

We gaan met Ian nieuwe kippen ophalen. Daarvoor moeten we best wel een stuk rijden, maar onderweg worden we ‘getrakteerd’ op prachtige landschappen.

‘Thuis’ doe ik een van de cassettebandjes die ik meegenomen heb op deze reis in de cassetterecorder. Het brengt me terug naar lang, en kort, vervlogen tijden. Op een gegeven moment krijg ik een melancholiek gevoel. Om er niet helemaal aan toe te geven, sta ik geïnteresseerd toe te kijken hoe Jong Wan noodles aan het maken is. Later ging het gelukkig beter met dat melancholieke gevoel.

Het bereiden van de noodles onderbreken we om de nieuwe kippen in hun hok te stoppen. Orange en ik zien het niet zo zitten om de kippen op te pakken. Gelukkig pakt Jong Wan de kippen, want als Orange en ik het hadden moeten doen, hadden we er de volgende avond nog gestaan.

Blijf m’n blog volgen en je leest of we het uiteindelijk toch aandurven om een kip op te pakken.

Kennismaking met Kimchi

Na ’s ochtends verder te zijn gegaan met het weghalen van het gras, gaan we ’s middags met Ian mee op pad. We gaan naar een paar winkels in Stirling, want Ian had het een en ander nodig.

Toen we weg reden, dacht ik: “Stirling, Stirling, waar ken ik dat van?” Totdat ik bedacht dat ik voor een klant op het Australische reisbureau waar ik gewerkt had, een hotel had geboekt in die plaats.

’s Avonds eten we Sushi; Koreaanse Sushi gemaakt door Jong Wan. Erg leuk om hem dat te zien maken. En ook nog eens erg lekker!

De laatste dagen hebben we veel aparte dingen gegeten, daar houdt Ian van; veel met stokjes; veel Aziatisch.

Zo maken we onder meer kennis met Kimchi, een typisch Koreaans gerecht. Het is een soort ingelegde Chinese kool; heel pikant, maar wel een van de gezondste gerechten die er zijn.
Lekker is het wel. Hoewel onze ingewanden wel wat moeten wennen aan al dat pikante eten. 

Het leven op de kippenboerderij begint te wennen, maar hooikoorts in december went nog niet!

De dag begin ik met het bakken van een brood. Ik doe de ingrediënten in de broodmachine en de machine doet de rest. Leuk om eens te doen!
Daarna ga ik op zoek naar gereedschap om de zeis, die de dag ervoor kapot is gegaan, te repareren. Gelukkig lukt het me ook om de juiste schroefjes daarvoor te vinden.


Met een gerepareerde zeis ga ik aan de slag waar we gisteren gestopt zijn; het gras op de helling. Ondanks dat het best warm is, schieten we aardig op met het gras.
Helaas veroorzaakt dat gras hooikoortsverschijnselen bij mij; niezen en een kriebelende keel. Heb ik daar in Nederland in het voorjaar last van; hier in Australië, waar de seizoenen omgekeerd zijn aan die in Nederland, heb ik er last van in december.


Tussen de werkzaamheden door genieten we van een smakelijke lunch; Koreaanse noodles gemaakt door Jong Wan. En we wandelen met de honden; het leukste klusje op de kippenboerderij. Dit keer zien we tijdens het uitlaten van de honden een kookaburra in het wild. Eerder hadden we het lachende geluid dat deze vogel maakt al wel eens gehoord, maar nu zien we de vogel in het echt.


’s Avonds eten we met een hele groep buiten; Ian, Lisa (een vriendin van Ian die tijdelijk bij hem woont), Fyona (een vriendin van Ian), Jong Wan, Orange en ik.
Het is gezellig en het eten, mie met vis erdoor, smaakt heerlijk. Tot slot maakt een erg mooie zonsondergang het plaatje helemaal af.

Tja, dat is het leven op een kleine Australische kippenboerderij. We beginnen hier al een beetje te wennen.

Bloemetjes en bijtjes

Ook op onze tweede werkdag op de kippenboerderij gingen we in de tuin aan de slag.

Ik ging eerst gele bloemen verwijderen. Dat ging best aardig, totdat ik een arm vol verwijderde bloemen weg wilde brengen. Ik pakte de bloemen en hoorde iets zoemen. Eerder had ik al een heleboel bijen bij de hoek van het huis gezien. Toen ik het gezoem hoorde, ben ik onmiddellijk stil gaan staan, maar ik werd desondanks bijna meteen gestoken. En niet echt op een leuke plek, namelijk op mijn bovenlip!

Ik heb de bloemen neergegooid en ben naar binnen gegaan om er iets aan te doen. Orange heeft het uitgezogen met een uitzuigapparaatje. En ik heb vervolgens een tijd onder de kraan gehangen.

Met de schrik nog in mijn lijf, een dikke lip en het gevoel alsof ik een verdoving had gehad bij de tandarts ben ik even op een bankje gaan zitten om niet echt veel later gewoon m’n werkzaamheden weer op te pakken. Maar de gele bloemetjes besloot ik toch maar links te laten liggen.

De eerste werkdag

Na het ontbijt met pannenkoekjes dacht ik dat Ian ons meteen aan het werk wilde zetten (11 december viel 10 jaar geleden op dinsdag; een werkdag en geen zondag). Hij wilde echter eerst nog naar een radioprogramma luisteren, voordat hij ons het één en ander uit zou leggen.


Origami

Orange en ik zijn toen maar een stukje gaan wandelen. Terug van de wandeling kregen we nog geen uitleg.

Dus zijn we met Aya, het Japanse meisje, gaan kletsen. Het bleef niet bij kletsen; ze ging ook een kraanvogeltje voor ons vouwen. Ik kon het niet laten om ook wat te gaan vouwen; een konijntje, een potloodje en een olifantje.

Ook heb ik Aya, Orange en zelfs Jong Wan, de Koreaanse jongen, het konijntje leren vouwen.

Ondertussen was het voor Aya tijd geworden om de bus te nemen. Die bus miste ze bijna, want ze wilde nog wat foto’s maken.

Nadat Aya Summertown verlaten had, kregen we dan eindelijk instructies en zijn we aan het werk gegaan. We moesten met takken aan de gang. Orange moest eerst takken weg halen en ik moest takken bundelen. Aan het eind van de middag zitten m’n benen vol schrammetjes van de doorns die aan de takken zitten. Tja, dat hoort erbij!

Het werk was wel leuk, maar om dat nou vier weken te doen…! Dit is de eerste dag; we zullen ook nog wel andere dingen moeten doen.

Ian heeft in het hoofd dat we tot begin januari blijven, maar wij op hebben op die eerste werkdagen nog erg onze twijfels. Het lijkt ons nogal lang. Maar aan de andere kant is dit werken tegen kost en inwoning wel een ideale manier om geld uit te sparen.

Blijf m’n blog volgen en je leest vanzelf wat we allemaal op het kippenboerderijtje beleven en of we daadwerkelijk tot begin januari zullen blijven. 
  

Via de universiteit naar een kippenboerderijtje

Eerder deze week schreef ik al dat we werk gevonden hebben; tegen kost en inwoning aan de slag op een klein kippenboerderijtje.

Aan het eind van de middag moeten we ons melden bij de universiteit in Adelaide. Ian, ‘onze baas’, werkt daar en met hem zullen we dan naar Summertown rijden.

We verwachten een beetje een stoffige leraar. Maar Ian blijkt een beveiligingsman met een kaal hoofd te zijn. Een aardige man.

Als zijn dienst erop zit, gaan we naar zijn huis annex boerderijtje. Dat ligt in een heuvelig gebied. Op weg naar Summertown wijst Ian ons op een koala; de eerste koala die we in het wild zien!

Om het huis van Ian is het erg rommelig. Binnen staan allemaal oude meubels. Een enorm contrast met de huizen die we de dag daarvoor gezien hebben.

Toen we er net waren, had ik zoiets van; “Ik blijf hier hooguit een week en dan ben ik weg”. Aan het eind van de avond voel ik me wat meer op m’n gemak.

Er zijn nog twee mensen die ook tegen kost en inwoning bij Ian werken; een jongen uit Korea en een meisje uit Japan. Dat meisje vertrekt morgen, de jongen blijft waarschijnlijk nog een week.

Volgens mij vinden ze het hier wel leuk; ze zijn tenminste enthousiast. Dus het zal allemaal nog wel meevallen.

Blijf m’n blog volgen en je leest hoe het werken op de kleine kippenboerderij is en of we langer dan een week zullen blijven…

Werk gevonden!!!

Betaald werk zoeken blijkt nog niet mee te vallen. Maar gelukkig hebben wij ons bij aankomst in Sydney meteen ingeschreven bij WWOOF, een organisatie die bemiddeld bij het tegen kost en inwoning werken op onder andere organische boerderijen.

In het boekje dat we bij inschrijving ontvingen staan allemaal adressen met beschrijvingen van boerderijen of boerderijtjes. We bellen een aantal van de adressen op Kangaroo Island en daarna adressen in de buurt van Adelaide.

Bij de meeste nummers die ik belde, werd er niet opgenomen. Ook kreeg ik vaak een voice mail of een antwoordapparaat. Slechts een enkele keer kreeg ik iemand aan de telefoon. Bij één adres werd me verteld dat ik door ene Ian teruggebeld zou worden.

Die Ian belde al heel snel terug; hij heeft werk voor ons. We moeten 10 december aan het eind van de middag naar het terrein van de universiteit komen. Hij werkt daar en zal ons dan meenemen naar zijn boerderijtje.

Het werk zal uit werken in de tuin en zorgen voor de 60 kippen bestaan. Tot wanneer we precies kunnen werken, weten we niet. Ian heeft mensen nodig die ook tijdens kerst op zijn farm passen. Dat willen we in principe wel doen. Ik vind het prima als we ongeveer 3 weken onder de pannen zijn. Eerst gaan we kijken hoe het loopt. Het zal me benieuwen; een nieuwe ervaring!

Orange en ik zijn helemaal in de wolken dat we werk, vrijwilligerswerk wel te verstaan, gevonden hadden. En zo snel!

De farm is in Summertown, op ongeveer 20 minuten afstand van Adelaide. Volgens Coby en Don is het een mooie omgeving.