Uitzicht vanaf Kings Park, een hoed, een museum en een wandeling door Perth

’s Ochtends wandelen we naar Kings Park. Dat park ligt op een heuvel. Het is dan ook een hele klim omhoog, maar het uitzicht maakt veel goed. Je ziet het centrum van Perth met alle (5) wolkenkrabbers; een mooi gezicht!

In Kings Park zien we onder andere het War Memorial, het visitors centre, de shop en de Botanic Gardens.

Bij het Aboriginal Art Centre is er een optreden; didgeridoomuziek en dans. Er worden dieren uitgebeeld en dat ziet er erg leuk uit.

Via de esplanade en London Court lopen we naar een winkel waar ik een Australische cowboyhoed voor pap koop. Hij is binnenkort jarig en dat lijkt mij wel een mooi cadeau. De hoed verstuur ik maar meteen, want hij moet natuurlijk wel op tijd in Nederland zijn.

London Court

We bezoeken het Western Australia Museum; een erg mooi museum!

Ze hebben een Discovery Centre, iets over ‘Western Australia Land & People’, een mammal & butterfly gallery, wildlife fotografie (erg inspirerend), iets over evolutie, een Aboriginal Gallery èn een bookshop.

Veel te zien dus en wij vermaken ons er dan ook prima.

Daarna gaan we een wandeling uit de Lonely Planet doen. Via een arcade en London Court (het blijft leuk!) lopen we langs allerlei gebouwen; kathedralen, gemeentelijke gebouwen, etc.

Het blijkt nog best een lange wandeling te zijn. Een beetje moe gaan we dan ook richting jeugdherberg.

Na het eten bel ik Coby (we zijn weer welkom) en het thuisfront. En verder pakken we die avond onze tassen voor de tour van de volgende dag in.

We nemen toch steeds weer te veel mee. En met al die boeken worden onze tassen toch wel erg zwaar.

Morgen meer over onze belevenissen tijdens de tour.

Stay tuned!

Tribal Voice

Twee weken geleden kwam Yothu Yindi al op mijn blog voorbij. Toen met het nummer ‘Treaty’. Maar ook hun nummer ‘Tribal Voice’ zette ik op de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië.

Die nummers van Yothu Yindi zette ik niet alleen op de cassettebandjes omdat de band uit Australië komt, het Aboriginal muziek (compleet met didgeridoos en clap sticks) is of omdat het mooie muziek is.

Nee, ik zette hun muziek ook op mijn cassettebandjes omdat het me doet denken aan het concert van de band dat ik een paar jaar voor die tijd bijwoon in de Melkweg in Amsterdam.

Een mooi concert en een mooie herinnering…

We zien de zon boven de horizon uitkomen

We gaan weer vroeg op pad. Zelfs zo vroeg dat de zon nog niet eens opgekomen is. Op een gegeven moment zien we de zon boven de horizon uitkomen. Een prachtig gezicht!

Niet veel later moeten we stoppen; de bus heeft een lekke band. Gelukkig weet buschauffeur Brett de band snel te verwisselen en kunnen we weer verder.

Onderweg zien we nog een termietenheuvel. En wat is die groot!!!

Verder rijden we door mooie landschappen.

Om ’s ochtends de zon op te zien komen was al bijzonder, maar ook de zonsondergang is prachtig! Helaas heeft de buschauffeur geen tijd om te stoppen en dus maak ik maar een foto vanachter het raam van de bus.

We sluiten de tour in Alice Springs af door met de hele groep pizza te gaan eten. Als de pizza verorberd is, wagen we ons op de dansvloer en vermaken we ons nog prima met een band. Die band houdt een didgeridoo competitie. Ik kan het niet nalaten om ook mee te doen. En niet zonder succes; ik win bij de dames en mag een didgeridoo cd mee naar huis nemen.

Tot laat op de avond vermaak ik me, maar dan zoek ik toch maar m’n bed op…

Mijn didgeridoo moet mee op reis

Die ochtend moet ik binnen de jeugdherberg van kamer wisselen. Daarvoor moet ik een aantal keer naar de receptie en tijdens één van die keren hoor ik dat het een public holiday is in Cairns.

Zodra ik m’n spullen naar die andere kamer gebracht heb, ga ik dan ook kijken of het postkantoor open is. Helaas is het gesloten. Het gevolg; ik moet mijn didgeridoo, drie boeken, twee dagboeken en zo’n 400 foto’s meenemen naar hartje Australië. De volgende dag zal ik namelijk al vroeg met een tour die kant op gaan.

Ook mijn plan om de basis van de Royal Flying Doctors Service, de echte Flying Doctors, van Cairns te bezoeken valt in het water, want ook zij zijn gesloten.

Gelukkig zijn de winkels in Cairns wel open en kan ik nog wel een paar boodschappen doen.

Ik schaf een cowboyhoed aan. Tijdens de tours die ik ga maken, wordt aangeraden om een hoed met brede rand mee te nemen. Ik was al van plan om zo’n hoed te kopen als souvenir. Nu kan die hoed meteen dienst doen.

Meer over mijn belevenissen in het ‘Red Centre’ van Australië lees je binnenkort op mijn blog. Stay tuned!

Ik met de cowboyhoed.

Herhaling van een dag eerder, een second opinion en bubbeltjesplastic om mijn didgeridoo

De ochtend is een herhaling van een dag eerder. Al valt het dit keer met het verdriet wel mee. Desondanks ga ik, nadat ik de was gedaan heb, terug naar de dokter.

Wat ik al hoopte was het geval; de dokter die ik twee dagen eerder had, was er niet. Een andere dokter luistert naar mijn verhaal. Aan hem blijk ik veel meer te hebben. De antibiotica mag ik laten staan. En de pilletjes die hij me geeft, doen me al snel een stuk beter voelen.

Blij met m’n second opinion verlaat ik de dokterspraktijk!

Verder maak ik wat foto’s zodat het fotorolletje vol is en ik het kan laten ontwikkelen en afdrukken. Dan kunnen die foto’s mooi mee in het pakketje dat ik naar huis wil sturen. Dat pakketje maak ik ook zo goed als klaar.

Omdat ik niet de rest van de reis mijn zelfgemaakte didgeridoo mee wil slepen, het is tenslotte best wel een groot ding, moet ook die didgeridoo meegestuurd worden. Ik koop bubbeltjesplastic en pak de didgeridoo goed in.

Het pakketje zet ik klaar om de volgende dag naar het postkantoor te brengen.

De rest van de dag lees ik erg veel. Ik ben verslingerd geraakt aan een boek over een gezin op een ‘cattle station’ in de afgelegen Outback van Australië. Dat boek lees ik die avond uit.

Ik maak mijn didgeridoo af en rijd langs bosbranden terug naar Cairns

Om één uur ’s middags zullen Mary en ik opgehaald worden om onze didgeridoos af te maken. Tot die tijd moet ik me dus in Yungaburra zien te vermaken.

Omdat ik graag even wil mailen, ga ik naar een internetcafé, de enige plaats in Yungaburra waar je kunt internetten. Helaas werkt de internetverbinding niet.

Dan besluit ik maar te gaan wandelen. Vlakbij het ‘Platypus Viewing Platform’ maak ik een wandeling langs het water. Het is een leuke wandeling, maar platypussen zie ik niet.

Als het tijd is om naar de Aboriginals te gaan om onze didgeridoo af te maken, voegt Eileen zich bij ons. Ze was de dag daarvoor ziek en kon toen niet mee.

Omdat ik al best veel gedaan had, ben ik vrij snel klaar met het beschilderen van de didgeridoo. De afbeeldingen worden nog gefixeerd en dan is mijn didgeridoo klaar. Ik ben erg blij met het resultaat.

Terug in Yungaburra neem ik aan het eind van de middag de bus terug naar Cairns. Onderweg zie ik bosbranden; gecontroleerde bosbranden wel te verstaan.

Zo nu en dan worden er in de winter, de Australische winter, stukken ‘bush’ in brand gestoken. Dit wordt gedaan om in de brandgevaarlijke periodes de bosbranden onder controle te houden. Al het dorre gras, takjes, etc. wordt nu al verbrand en kan later dus geen kwaad meer doen.

’s Avonds ga ik met Chin, een Chinees meisje dat bij me in de bus van Yungaburra naar Cairns zat, naar de avond/nachtmarkt. Hoewel ik daar een week eerder ook al had rondgekeken, is het wel weer even leuk om er rond te snuffelen.

Didgeridoo maken bij Aboriginals thuis

’s Ochtends worden ik en een ander meisje opgepikt bij het hostel. Onder leiding van twee Aboriginals gaan we een didgeridoo maken bij hen thuis.

Eerst moeten we een boomstam uitkiezen en daar de schors vanaf halen. Dat klinkt alsof het erg moeilijk is, maar dat valt reuze mee; de schors gaat er erg makkelijk vanaf.

Vervolgens wordt er met machines nog het een en ander van de boomstam afgehaald en wordt de didge geschuurd. Dat wordt door de twee Aboriginals gedaan. Daarna was het onze beurt om er nog even een schuurpapiertje langs te halen.

Als ook eventuele gaatjes gevuld zijn, gaan we de didgeridoo aflakken. Terwijl de lak droogt, vertellen de mannen ons hoe we didgeridoo moeten spelen.

Ik weet al hoe ik moet spelen, want ik heb een paar jaar eerder eens een didgeridoo cursus gevolgd. Dus ik ga lekker even didgeridoo spelen, we moeten immers wachten tot de lak droog is.

Nadat we ook onze lunch verorberd hebben, gaan we schilderen. Nadat we eerst wat op papier geoefend hebben, begint het echte werk.

Echt moeilijk is het niet, want Mike, een van de Aboriginals, heeft de silhouetten van de verschillende dieren al voor ons aangebracht. Op mijn didgeridoo staan vier figuren; een hagedis, twee gekko’s en een schildpad. Wij moeten onder andere de stipjes er nog op  schilderen en dat is erg leuk om te doen. Maar het lukt ons niet om de didgeridoo helemaal af te maken en dus moeten we de volgende dag terugkomen.

Mike brengt nog even het mondstuk op mijn didgeridoo aan en dan worden we teruggebracht naar het hostel. Morgen gaan we verder…

In didgeridoo sferen

Zoals jullie gewend zijn op maandagmiddag een muziekje op mijn blog.

Vorige week kwam Aboriginal Geoffrey Gurrumul Yunupingu al voorbij. En met het speerwerpen en boemerang gooien van twee dagen geleden en, ik verklap het alvast, het beschilderen van een didgeridoo over twee dagen, blijf ik vandaag even in didgeridoo sferen.

In het voorjaar van 1999 volgde ik een cursus didgeridoo in Amsterdam. Een van m’n mooiste herinneringen aan m’n studententijd in Amsterdam.

Aan het eind van de cursus geven we met de hele groep een optreden in een cafeetje in de Jordaan. Erg leuk!

Ik kan dan geluid uit de didgeridoo krijgen en het klinkt ook nog redelijk, al zeg ik het zelf. Maar een van m’n medecursisten, de fanatiekste van ons allemaal, is zo veel beter.

Hij kon het al beter toen hij aan de cursus begon. Hij is er mee doorgegaan en zo veel beter geworden dat een nummer van hem op een Nederlandse cd met didgeridoo muziek belandt.

Hoewel het nummer niet helemaal op de A-kant van een van m’n bandjes past, komt het er toch, voor een deel op te staan. Als herinnering aan die leuke tijd.

Ik zou echter graag dat nummer met jullie delen, maar op YouTube kan ik het niet vinden. Deze kwam ik wel tegen en daar moeten jullie het voor vandaag maar mee doen:

Wil je meer Mark Atkins zien, ga dan naar mijn blogbericht van 29 december 2011.

En ik denk dat ik mijn didgeridoo nog maar even te voorschijn haal en ga kijken of ik nog een beetje didgeridoo kan spelen…