Mijn Paus?!? ;-)

Eerder schreef ik al eens dat ik het afgelopen najaar naar Rome geweest ben. Het was een fotografiereis van een paar dagen. Fotografe Madelon ging met een aantal andere fotografie liefhebbers, waaronder ondergetekende, naar de mooiste plekjes van Rome en leerde ons nog mooiere foto's te maken. Het was genieten!!!

Uit mijn fotoalbum

Zo liepen we ook over het Sint Pietersplein, bezochten we de Sint Pieter en beklommen we zelfs de koepel van de Sint Pieter.

Nu we de laatste tijd, met het aftreden van de Paus, zo veel beelden van het Vaticaan en de Sint Pieter zien, ben ik regelmatig in gedachten weer even terug in Rome.

Toen we ons daar bij de Sint Pieter uitleefden met onze camera's, konden we niet vermoeden dat een half jaartje later de ogen van de hele wereld op dat stukje Rome gericht zouden zijn. 

En de Paus... Tsja, die hebben we wel op een beeldscherm gezien, maar niet in het echt. We konden het raam waaruit hij zijn toespraak hield niet vinden.
Hoewel......

....., ik vind uiteindelijk wel een man in een raamopening...

De tekst bij de foto's hiervan (zie ook hierboven) luidt:

"Madelon geeft ons ook af en toe een opdracht. Bijvoorbeeld het fotograferen van een kleuraccent; eventueel een drieluik. Die dag is het best lastig om kleur te vinden.

Uiteindelijk vind ik een raam met gekleurde was eronder. Ik leg nog een raam met luiken vast; dit keer met een bloembak. Niet echt een kleuraccent, maar wel leuk voor een drieluik. Al neem ik dat laatste wel wat letterlijk.

Nu nog op zoek naar een foto om het drieluik compleet te maken. Rondkijkend 'betrap' ik de (half)naakte man in het open raam. Snel maak ik een foto. Te snel, want de foto is niet helemaal scherp. Ik waag het er maar niet op om de foto opnieuw te maken; de man mocht zich bespied voelen.

Denkend aan dat we die ochtend tevergeefs zo hebben lopen zoeken naar het raam waaruit de Paus zijn toespraak hield, moet ik glimlachen; toch nog een man in een raamopening gevonden!!!"

Handgeschreven aanbevelingen en een winkel vol M&M’s (deel 4 (slot) van mijn 100% Londen verslag)

En ben je dan in Londen, dan hoort winkelen daar eigenlijk ook wel bij.

Bij deze deel 4, het slot, van mijn 100% Londen verslag:

Deel 1 van mijn 100% Londen verslag vind je hier.

Klik voor deel 2 hier en voor deel 3 hier.

Museum en exposities in Londen (deel 3 van mijn 100% Londen verslag)

Londen heeft veel musea, waarvan er een groot deel gratis zijn. Ook zijn er veel exposities.

Naast theater, musical en wandelen, brengen we dan ook een bezoekje aan het Victoria & Albert Museum, bekijken we de ‘treasures’ in de British Library en bewonderen we de mooiste foto’s van de ‘Wildlife Photographer of the Year’ competitie.

Hieronder deel 3 van mijn 100% Londen verslag:

Als je op de foto’s klikt, zijn de foto’s beter te bekijken.

Klik hier voor deel 1 van mijn 100% Londen verslag.

En voor deel 2 van dat verslag klik je hier.
Deel 4 vind je hier.

Zwoele zomeravonden en ‘Singing in the Rain’ (deel 2 van mijn 100% Londen verslag)

We zagen die keer in Londen niet alleen een toneelstuk met Cate Blanchett; we gingen ook naar ‘Singing in the Rain’, een musical. Dat hoort immers een beetje bij Londen.

Ook ontdekten we een, voor ons, nieuw stukje Londen:

Klik op de foto’s om ze groter te zien!

Klik hier voor deel 1 van mijn 100% Londen verslag.
Deel 3 vind je hier en deel 4 hier.

De Olympische Spelen en Cate in Londen (deel 1 van mijn 100% Londen verslag)

Misschien kennen jullie de 100% reisgidsjes van Mo’media wel?!? Leuke, vlotte reisgidsjes van steden, regio’s of zelfs landen. Ik heb een paar van die 100% stedengidsjes in de kast staan en volg ze op facebook.

Via facebook lieten ze weten mensen te zoeken die een reisgidsje uit zouden willen testen en daar een verslagje van wilden schrijven. Met een tripje naar Londen in het vooruitzicht, meldde ik mij het afgelopen voorjaar aan.

Ik werkte de belevenissen en de foto’s van die paar dagen Londen uit in een leuk verslagje. En dat verslagje kwam op hun facebookpagina te staan.

Omdat jullie het al enige tijd zonder reisverhalen op mijn blog moeten doen, wie mijn blog al vanaf het begin volgt is natuurlijk een beetje verwend geraakt van alle dagelijkse reisverhaaltjes die ik een jaar lang postte, zal ik de aankomende week het verslag dat ik van Londen maakte in delen laten zien. Vandaag het eerste deel.

We gingen ondermeer naar Londen om actrice Cate Blanchett op de planken te zien staan. En tjonge, wat was zij goed!!!

Maar het was ook leuk om te zien hoe de Olympische Spelen toen al leefden in Londen.

Kortom geniet mee van het verslag:

Klik op de foto’s om ze beter te zien!

Klik hier voor deel 2.

Voor deel 3 klik je hier.

En deel 4 vind je hier.

Bij Nancy aan de keukentafel; wat is het een lief mens!

Een dag eerder hadden we al een ontmoeting met een acteur uit ‘the Flying Doctors’, op die 26^e september 2002 staat er opnieuw een ontmoeting met iemand uit onze favoriete serie op het programma.

Marleen en ik hebben afgesproken met Val Jellay (Nancy in ‘the Flying Doctors’) en wel bij haar thuis!

Veel te vroeg komen we daar aan. We gaan maar wat in de beurt wandelen.

En als het zo ver is, bellen we aan…

Gelukkig wordt er open gedaan; je weet tenslotte maar nooit.

En dan staan we oog en oog met Val. Ze laat ons binnen. We nemen plaats aan de keukentafel. De stoeltjes waar we op zitten zijn bijna hetzelfde als de stoeltjes die mijn oma rond haar keukentafel had staan.

Marleen en ik kletsen gezellig met Val en al snel komt het gesprek op Maurie. Maurie Fields speelde in ‘the Flying Doctors’ Nancy’s man Vic, maar ook in werkelijkheid was het haar man. In december 1995 overleed hij.

Val vertelt ons, heel ontroerend, over hoe Maurie overleed en waar dat was (voor de koelkast; ze wijst het ons aan). Zelf heeft ze tranen in haar ogen en ook ik moet moeite doen om niet in snikken uit te barsten. Ze vertelt ook zo lief over Maurie.

Ik kan met heel goed voorstellen dat ze hem, na bijna 7 jaar, nog erg mist. Het moet een lieve en humoristische man geweest zijn.

Binnenkort heeft Val een rolletje in de musical ‘the Full Monty’. Ze zal een pianiste spelen, zo vertelt ze ons. Maar ze vertelt er niet alleen over; ze zingt ook nog een stukje uit die musical. Wat kan ze goed zingen! En de mimiek erbij is echt fantastisch! Wat een artieste!!!

Blij en voldaan verlaten we haar. “Wat is het een lief mens”, zeggen we tegen elkaar.

Een bijzondere ontmoeting!!!

Ook Val schrijft in mijn boekje.

De vissen spugen water naar ons

Om 11.30u word ik opgehaald voor een tour naar Lake Argyle.

Onderweg stoppen we bij het Argyle Downs Homestead Museum; de homestead waar de pioniersfamilie Durack woonde. Mary Durack heeft zelfs een paar boeken over dat pioniersbestaan geschreven.

Ik raak daar aan de praat met Willemijn, een Nederlandse, en trek de rest van de dag met haar op.

We gaan verder naar Lake Argyle, een gigantisch stuwmeer. Daar krijgen we eerst een grondtour. We zien onder ander de dam. Maar verder is het niet zo heel erg bijzonder.

Daarna hebben we de sunset cruise; met een boot gaan we op Lake Argyle varen. Op de omringende rotsen zien we rockwallabies en in het water zien we krokodillen.

Ook voeren we de vissen nog. Bijzondere vissen, want als je ze brood voor houdt, spugen ze water naar je.

De zonsondergang is niet zo heel bijzonder, maar het omringende gebied is prachtig!

Al met al dus een leuke tour!

Lang blijven we niet op het Telegraph Station; de reis gaat verder…

In 1871 werd er begonnen met de aanleg van een telegraaflijn tussen Darwin en Adelaide. Toen deze ‘Overland Telegraph Line’ in 1872 in gebruik genomen werd, was Australië niet meer zo geïsoleerd van de rest van de wereld.

Deed een bericht er voorheen maanden over om met zeepost de ontvanger te bereiken; met het in gebruik nemen van de telegraaflijn duurde dat nog maar enkele uren. De Overland Telegraph Line heeft dan ook een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van Australië.

De ‘Alice Springs Telegraph Station’ was een van de tussenstations op die lange telegraaflijn van Adelaide naar Darwin. Het afgelegen station vormde de basis voor wat Alice Springs nu is; de grootste plaats in het centrum van Australië.

De scrapbookspread die ik maakte van het bezoek aan het Telegraph Station.

Het Telegraph Station van destijds is nu een museum. Samen met de Engelse Nicole kijk ik er rond. We krijgen er een rondleiding en die is wel leuk.

Maar daarna gaan we snel weer weg. Niet dat er niet genoeg te zien is, maar we hebben alle twee nog het een en ander te doen voor we Alice Springs later die dag zullen verlaten.

Zo breng ik mijn pakketjes naar het postkantoor. Mijn didgeridoo stuur ik eindelijk naar huis... per zeepost. Maar ook anno 2002 duurt dat maanden.

Ook ga ik nog bij Qantas langs voor mijn vlucht van Sydney naar Denpasar, Bali. Het is nog steeds een wachtlijst.

Het enige dat de dame bij Qantas kan doen is het boeken van een vlucht van Perth naar Denpasar op 4 oktober. Ik moet dan zelf maar zien hoe ik van Sydney (in het oosten van Australië) naar Perth (in het westen van Australië) kom.

Ondertussen moet ik maar hopen dat mijn wachtlijstvlucht akkoord komt, want die vlucht van Sydney naar Denpasar op 6 oktober is ideaal. Mam zal die dag ook op Bali aankomen om samen met mij een weekje op Bali door te brengen, voordat we via Hong Kong naar huis zullen vliegen.

Om drie uur ’s middags, nadat al onze regeldingen gedaan zijn, vertrekken Nicole en ik met de bus richting het noorden. Na onder meer een stop om bij een tankstation wat te eten, stappen we zes-en-een-half uur na ons vertrek uit Alice Springs in Tennant Creek, onze eindbestemming voor die dag, uit.

Daar worden we door de mensen van het hostel opgehaald en naar het hostel gebracht. Het verkennen van de omgeving doen we morgen wel…

Met ‘Waltzing Matilda’ in de sporen van dinosauriërs

Op dag twee van de tour gaat de wekker ook al weer vroeg. We gaan op tijd op pad en reizen van Hughenden naar Boulia door Banjo Paterson’s Waltzing Matilda Country.

We stoppen in Winton, waar we naar een museum over ‘Waltzing Matilda’ kunnen. Dat populaire Australische volksliedje werd in 1895 door Banjo Paterson, die al eens eerder op mijn blog voorbij kwam, geschreven.

Voor Australiërs is het meer dan zomaar een liedje, het wordt namelijk ook wel gezien als het onofficiële nationale volkslied van Australië.

Hoewel we niet heel veel tijd hebben, bezoek ik toch het museum. Het blijkt wel een leuk museum te zijn. Natuurlijk vind je er het een en ander over ‘Waltzing Matilda’.

De scrapbookspread die ik maakte van mijn bezoek aan het museum.

Maar er is meer. Rekwisieten brengen ons naar ver vervlogen tijden.

Met name de ‘pluggenkast’ met snoertjes trekt mijn aandacht. Hier wordt getoond hoe vroeger telefoons met elkaar verbonden werden. Dit is wat mijn oma vroeger deed! Opa was postkantoorhouder en oma’s baantje was het verbinden van telefoongesprekken. Bijzonder!

In een andere ruimte is iets terug te vinden over het ontstaan van Qantas. Die luchtvaartmaatschappij heeft namelijk haar oorsprong in Winton.

Ook heeft het museum nog iets over de voetafdrukken van dinosauriërs. Die afdrukken schijnen in dit afgelegen deel van Australië nog steeds gevonden te kunnen worden.

Als wij verder rijden door het prachtige landschap van het westelijke deel van Queensland kan ik me heel goed indenken dat hier nog sporen van dinosauriërs terug te vinden zijn.

Dit landschap is voor mij het echte Australië!!!

  

  

Tussendoor hebben we een bbq-lunch, zomaar ergens in ‘the middle of nowhere’. En dat smaakt goed.

Na nog meer kilometers door het prachtige landschap stoppen we bij een boerderij voor een zogenaamde ‘farm-stay’; we overnachten op een boerderij.

Bij de boerderij waar we overnachten.

’s Avonds zitten we met z’n allen rond een kampvuur.

Heel gezellig, maar echt laat maken we het niet. Morgen gaat de wekker namelijk weer vroeg…

Luisteren naar ‘Telling Stories’ tijdens het trainen voor de 4-daagse

Eerder schreef ik al dat ik met zo veel plezier het concert van Pavarotti & friends heb gekeken. Ik schaf de CD aan en luister die cd vaak, ook als ik in de zomer van 2001 train voor de Nijmeegse Vierdaagse.

Bij het terug luisteren van de cassettebandjes die ik maakte voor m’n reis naar Australië moet ik bij de nummers van die cd, waaronder het prachtige ‘Telling Stories’ van Tracy Chapman, dan ook denken aan het trainen voor de Vierdaagse en zie ik mezelf wandelen van het station op weg naar huis.

Die Vierdaagse loop ik in juli 2001 samen met Orange en M. Voor ons alle drie is het de eerste keer dat we er aan meedoen. Het is zwaar maar ik loop hem uit! In de jaren daarna loop ik hem nog twee keer uit.

Uit een scrapbookje dat ik maakte over de 4-daagse.

Gurrumul; blinde Aboriginal met gitaar èn wat een sound!

Het is maandagmiddag en dus muziek op mijn blog.

Vorige week schreef ik het al; op de eerste maandag van de oneven maanden geen nummer dat ik destijds op een cassettebandje zette om mee te nemen naar Australië, maar een nummer dat ik nu mee zou nemen op reis.

Passeerden de afgelopen maanden Joshua Radin, Milow, Bec Lavelle’s nummers uit ‘McLeod’s Daughters’ en Bruce Springsteen al de revue, vandaag is het de beurt aan Geoffrey Gurrumul Yunupingu.

In de zomer van 2009 hoor ik op de radio een nummer van hem; een lekker zomers nummer! Ik hoor het nog een paar keer en er wordt bij verteld dat het gezongen wordt door een blinde Aboriginal.

Een zoektocht op het Internet naar zijn naam volgt. En als ik dan weet dat hij Geoffrey Gurrumul Yunupingu heet, zijn andere nummers van hem snel gevonden. Wat een stem!

Zijn muziek spreekt me zo aan dat ik een cd van hem aanschaf. Als hij later dat jaar optreedt in Amsterdam ben ik van de partij.

In de bijzondere locatie, ‘de Duif’ (de kerk waar Jos Brink predikte), hangt een relaxt en ongedwongen sfeertje. Het concert zelf is genieten.


Spread die ik destijds maakte over het concert.


Maar ik ben niet de enige die Geoffrey Gurrumul Yunupingu bewondert. Ook Sting en Elton John behoren tot zijn bewonderaars. Hij heeft duizenden cd’s verkocht, concerten gegeven in Amerika en Europa, sierde de cover van ‘Rolling Stone Magazine’ en heeft opgetreden voor ondermeer Koningin Elizabeth, Barack Obama en Prins Frederik en Prinses Mary van Denemarken.

Onlangs werkte Geoffrey Gurrumul Yunupingu, als onderdeel van de voor het Diamond Jubilee Concert van Koning Elizabeth samengestelde ‘Commonwealth Band’, mee aan Gary Barlow’s en Andrew Lloyd Webber’s nummer ‘Sing’.

Je snapt het; als ik nu een verzameling muziek samen zou stellen om mee te nemen op reis, dan zou de muziek van Geoffrey Gurrumul Yunupingu daar zeker bij zijn.

En jij, heeft de muziek je (nu ook) geraakt?

Meer over Geoffrey Gurrumul Yunupingu op: www.gurrumul.com en http://en.wikipedia.org/wiki/Geoffrey_Gurrumul_Yunupingu 

En voor zijn cd’s:

En voor het Diamond Jubilee: