Speerwerpen en boemerang gooien in Tjapukai

didgeridoospeler

De wekker gaat vroeg, want we willen op tijd bij Tjapukai, een Aboriginal Cultural Park, zijn. En dat zijn we; Madelief en ik moeten zelfs even wachten voordat het park open gaat.

We beginnen ons bezoek aan dit park over de Aboriginal cultuur met een filmpje in het ‘History Theatre’. 

Ook in het ‘Creation Theatre’, waar we daarna naar toe gingen, zien we een filmpje. Maar dit filmpje heeft special effects en er doen een aantal Aboriginals live aan mee. En dat maakt het erg de moeite waard.

Vervolgens zien we een didgeridoo* demonstratie. Om daarna in het ‘Dance Theatre’ nog meer didgeridoo spelers te zien èn te horen. Er wordt ook bij gedanst en er worden clapsticks* bij gebruikt.

Aan het eind van die voorstelling gaan ze zelfs vuur maken. Dat lijkt eerst niet zo te lukken, maar uiteindelijk is er vuur èn rook.

Daarna worden we zelf actief; we gaan speerwerpen. De speer wordt in een houten hulpstuk gezet en daarmee moeten we werpen. Het lukt me redelijk, maar echt ver komt de speer niet.

Ook het boemerang gooien is erg leuk om te doen. We mogen het twee keer proberen. Hoewel de boemerang steeds een beetje uit m’n vingers glipt, zijn mijn worpen evengoed wel mooi.

Tot slot gaan we nog naar een ‘Bush Food & Medicine demonstration’, maar dat valt wat tegen.

Dat is dan ook het enige dat tegenvalt; al met al hebben we ons prima vermaakt in Tjapukai!

boemerang gooien

Meer informatie over Tjapukai op: www.tjapukai.com.au

* Een didgeridoo is een Aboriginal blaasinstrument dat van een boomstam gemaakt wordt.

* Clapsticks zijn houten staafjes die tegen elkaar worden getikt en daardoor een klappend geluid maken.

Kuranda; heen met het treintje, terug met de kabelbaan en tussendoor zie ik mijn ‘held’ en ‘inspiratiebron’

Kuranda, een leuk plaatsje in het regenwoud niet ver bij Cairns vandaan, staat op het programma.

Madelief en ik gaan er met de historische trein, de zogenaamde ‘Historic Scenic Railway’ naar toe. We genieten van een prachtige rit door het regenwoud. Ook de historische trein ziet er mooi uit.

de Historic Scenic Railway

In Kuranda zijn allemaal leuke winkeltjes en marktkraampjes. Bovendien hangt er een leuk vakantiesfeertje. We vermaken ons er dan ook prima!

Waterval gezien vanuit de trein.

Terug gaan we met de kabelbaan en hebben we mooie uitzichten.

De kabelbaan heeft meerdere stations en als wij bij een van die tussenstations moeten wisselen, zie ik in het daarbij behorende winkeltje een bekend gezicht. “Waar ken ik die man van?” zeg ik tegen Madelief. Later dringt het tot me door dat het fotograaf Peter Lik is.

Ik heb in Australië zo vaak zijn fotoboekjes ingezien, dat ik hem herken van die ene foto in zijn boekjes die hij mogelijk niet eens zelf heeft gemaakt; zijn portretfoto. Sindsdien is hij mijn ‘held’ en ‘inspiratiebron’.

Daarna vervolgen we onze reis met de kabelbaan om aan het eind van de dag te concluderen dat het een geslaagde dag was!!!

in de kabelbaan

Meer informatie over Kuranda op: www.kuranda.org

Meer informatie over Peter Lik en zijn foto’s op: www.lik.com

Bekijk zeker de foto’s op bovengenoemde website; ze zijn echt prachtig!!!

Dat Peter Lik niet de minste fotograaf is, blijkt wel uit het feit dat zijn foto ‘One’ in december 2010 voor een miljoen Amerikaanse dollar verkocht werd.

En zijn foto’s ‘Ghost’ (een van mijn favorieten) en ‘Inner Peace’ haalden zelfs het Smithsonian Institute.

IJsberen kijken in Seaworld

Madelief en ik gaan naar Seaworld. Dat is een combinatie van dolfinarium, dierentuin(tje) en een pretpark(je).

We beginnen met een ritje met de kabelbaan. Onder ons zien we de dolfijnen uit het water springen; een leuk gezicht!

Ook stappen we nog in een bootje dat ons een berg in voert. Daar maken we kennis met aliens die voor decoratie dienen.

Later stappen we nog in zoiets als de boomstam in Hellendoorn. Die attractie blijkt minder leuk als de boomstam naar beneden gaat. Dat gaat zo snel dat we bijna loskomen van het bankje. Daar houd ik niet echt van! Bovendien waren er vooraf geen ‘opwarmertjes’.

Naast die attracties bekijken we ook de dieren die ze in Seaworld hebben. We zien onder andere zeehonden, pelikanen, pinguïns en vissen. Maar van de jonge ijsbeertjes genieten we het meest; ze zijn zo leuk aan het spelen!

 

Ook zien we nog een 3D-film over piraten. Destijds had je in de bioscoop nog geen 3D-films, dus dat was al bijzonder. De special effects als een briesje wind en vallende waterdrupjes voegen daarnaast nog wat toe aan het geheel.

Er is een dolfijnenshow en die bezoeken we. Hoewel de dolfijnen af en toe mooi springen, vind ik dat ze niet echt spectaculaire stunts doen. Toch is het leuk om te zien.

We sluiten ons bezoek aan Seaworld af met een ritje met de monorail.

Al met al is het een zeer geslaagde dag.

Meer informatie over Seaworld op: http://www.seaworld.com.au/

In plaats van internet een ‘raspberryslice’

De meeste tijd brengen we door in en rond het ‘arts centre’. Er is een kunstmarktje en in het arts centre zelf kun je mensen aan het werk zien. Ook zijn er allerlei leuke winkeltjes.

We vermaken ons daar wel. Er hangt ook wel een leuk sfeertje. Toen we aan kwamen lopen, speelde er een man viool en de zon scheen lekker. De rest van de dag is het overigens niet zulk mooi weer.

Later op de middag gaan we via de Christ Church Cathedral en een gedeelte van de winkelstraat naar een supermarkt om onze boodschappen te doen.

Terug in de jeugdherberg vermaken we ons weer prima met een aantal spelletjes Tantrix.

Het plan is om ’s avonds te gaan e-mailen in het arts centre. Maar de eigenaar van het internetcafé heeft meer zin in een rugby wedstrijd, dus is het internetcafé gesloten.

Bij de bakkerij annex café in het arts centre kopen we dan maar een ‘raspberryslice’. Terug in de jeugdherberg eten we die bij een kop thee op. Dat smaakt goed!

Chocolade fabriek met ‘Visitors Centre’

In Adelaide wordt ook chocolade gemaakt. De fabriek van Haigh’s Chocolates heeft zelfs een heus ‘Visitors Centre’.

“Dat is een bezoekje waard”, vonden Orange en ik. En zo geschiedde.

Het was niet zo groot als ik verwacht had, maar het was wel leuk om te zien. Je kon zien hoe ze de chocolade en de bonbons maken.

Ook is er een winkel. Het ziet er allemaal erg lekker uit, dus ook wij gaan voor de bijl. Nog nauwelijks buiten smelt die chocolade al op onze tong. Mmm…..!