Een emmer met water (week 32 van mijn 52-weken-project)

Voor wie wat later ingeschakeld is; begin dit jaar ben ik een 52-weken-project begonnen. Elke week plaats ik één of meerdere foto’s op mijn blog.

Wie mijn blog echter al wat langer volgt weet dat dat er vaak wat meer zijn. Zelfs meer dan één blogbericht per week. Het gevolg daarvan is dat ik nu wat achter loop.

Op het moment loop ik een maand achter. En wat was het een maand geleden mooi weer.

Ik ging met wat vriendinnen en kinderen naar het zwembad.

Ook daarvan maakte ik veel foto’s. Lastig want de zon was fel en de schaduw donker. De foto’s hadden dan ook nog wel wat bewerking nodig.

Eén foto heb ik nog verder bewerkt. Want ik heb wat moeite met het plaatsen van bekenden op mijn blog. En kinderen in het zwembad is helemaal een lastig iets; je weet ten slotte maar nooit wie er meekijken op je blog…

En dus bewerkte ik die ene foto tot iets artistiekerigs. Alsof het water uit de emmer een rimpeling in de foto brengt; zoals dat het ook doet als het een wateroppervlak raakt.

Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart

12 Oktober 2002, onze laatste dag in Kuta. Het is die dag heet op Bali. We brengen de ochtend door met schilderen (mam) en lezen (ik) op ons balkonnetje.

Na een verfrissende duik in het zwembad gaan we nog wat shoppen in ‘ons’ straatje; het straatje achter het hotel. De winkeliers daar willen zo graag wat verkopen. Het “special price” en “kijken, kijken en niet kopen” hoor je overal. Dat maakt het ontspannen rondkijken naar wat de winkeltjes te koop aanbieden er niet makkelijker op. Ze hoeven maar een glimp van je op te vangen en je wordt al toegeroepen.

Maar we willen voor deze en gene toch iets meenemen en dus zullen we even moeten winkelen. Het afdingen, iets wat op Bali gebruikelijk is, gaat ons dan al iets beter af.

We kopen onder andere sarongs voor vriendinnen en voor onszelf kussenhoesjes en wat kleren. Mam koopt zelfs nog gordijnen.

Voldaan komen we met onze aankopen terug op de hotelkamer.

Voor de laatste keer gaan we zwemmen in het zwembad. Een muziekje op de achtergrond. (Dat ‘Yesterday’ van the Beatles door de luidsprekers klonk, is me erg bijgebleven. Wat heb ik daar nog vaak aan teruggedacht…)

Daarna genieten we weer samen met Erik, Willeke en Paatje van de zonsondergang.

Het is een beetje bewolkt boven de horizon. Daardoor kunnen we de zon niet echt in de zee zien zakken. Desondanks is het toch prachtig. Die kleuren! Net een impressionistisch schilderij van Monet, aldus mam.

Voor de laatste keer eten we samen met Erik, Willeke en Paatje in het restaurant van het hotel. Het is weer erg lekker.

Ook is er livemuziek. Gezellig hoor!

Toch gaan we naar onze kamer om onze tassen in te pakken.

Terwijl we aan het inpakken zijn, gaat plotseling het licht uit. De ramen trillen in de sponningen en het is alsof er een grote groep mensen over het balkon rent.

Als ik naar de badkamer ga, komt er eerst alleen maar heet water uit de kraan. Later komt er helemaal geen water meer uit de kraan. Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart.

We zoeken hotelmanager Robby op om het toch maar even te melden. Hij vertelt ons dat er een explosie geweest is. Hoe of wat vertelt hij verder niet; hij weet op dat moment wellicht ook niet meer dan dat.

Met het idee dat er sprake is geweest van een explosie bij een elektriciteitshuisje of zo iets, gaan mam en ik, nadat de tassen helemaal gepakt zijn, nietsvermoedend naar bed……

Zonsondergang met pinda’s

Mam en ik ontbijten, zwemmen, zitten op het balkon en maken foto’s van een lotusbloem. Die lotusbloem stond eerst nog in knop, nu staat hij in volle bloei. Prachtig!

 Later lopen we over het strand naar het centrum van Kuta. We gaan daar nog wat winkelen. Voor het thuisfront willen we nog wat cadeautjes kopen, maar het shoppen op Bali vinden wij helemaal niet zo prettig. De mensen kijken je zo aan! Ze roepen steeds ‘special price’.

Bovendien is het die dag heel erg heet. We nemen dan ook een taxi terug naar het hotel.

Daar nestelen we ons weer op het balkon; ik met een boek, mam met haar verfdoosje.

Mam schildert kleine vierkantjes met palmbomen en de zee. Ze was van plan om die aquarelletjes op kaarten te plakken en ze dan naar deze en gene te sturen. (Of ze dat ook gedaan heeft, weet ik niet zeker. Een en ander liep ook zo anders).

Na een duik in het zwembad drinken mam en ik thee en koffie op ons balkon. Als we nauwelijks de thee en koffie op hebben, vragen Erik, Willeke en Paatje of we mee gaan naar het strand om daar naar de zonsondergang te kijken.

We gaan direct mee. Het is half zes. De zon gaat vroeg onder.

We steken de straat over, lopen het strand op en zoeken een plekje op het warme zand.

Er hangt een aparte, lome sfeer op het strand. Een groepje is aan het voetballen, er zwemmen wat mensen in zee en vissers maken hun bootje klaar om uit te varen.

De lucht met ondergaande zon boven de zee is prachtig. Wat zitten we daar mooi met z’n vijven!

Er komt nog een pindaverkoper langs met bosjes pinda’s. Erik trakteert ons elk op een bosje pinda’s. Heerlijk zijn ze.

Nadat de zon ondergegaan is, blijven we nog even zitten. Het wordt echter al snel donker en dan gaan we toch maar terug naar het hotel.

Daar eten we weer gezellig met onze drie vrienden. We hebben een bijzonder gerecht; waterspinazie uit de wok met vlees, saus en rijst. Het wordt ter plekke aan onze tafel gewokt!

Toe hebben we een soort gelatinepudding en meloen. Het smaakt goed!!!

Morgen meer Bali!

Stay tuned!!!

Doerian; een verboden vrucht?

Na het zwemmen en ontbijten gaan we samen met Paatje, Willeke en Erik op pad. Eerst shoppen we in het straatje achter ons hotel. Ook breng ik nog zes filmrolletjes weg om te laten ontwikkelen en afdrukken. Dan kunnen we als we weer thuis komen tenminste meteen wat foto’s laten zien.

We brengen ook nog een bezoek aan het grote warenhuis Matahari. Daar kopen we een overhemd met Balinese print voor pap.

We drinken er nog wat en smullen daarbij van een heerlijke bananencake.

Ook kopen we er fruit; mango, appels en een doerian.

Omdat het niet zo veel waarde heeft, is men in Bali bezig het kleine muntgeld af te schaffen. Bij het afrekenen krijg je geen muntjes meer terug. In plaats daarvan krijg je snoepjes. Zo ook in warenhuis Matahari. Apart!

Langs het strand lopen we terug naar het hotel.

Daar gaan we bij onze ‘buurtjes’, Willeke en Erik, ‘op visite’. We drinken er iets en eten fruit; doerian wel te verstaan.

Doerian is een hele grote vrucht, die je met z’n tweeën los moet snijden, c.q. trekken. Het vruchtvlees ruikt heel sterk. In Australië had ik reisgenoten al eens over deze vrucht horen praten. Zij vertelden dat in delen van Azië de vrucht in hotels verboden is, omdat de vrucht zo’n penetrante geur heeft.

Ik probeer een stukje van deze ‘spannende’ vrucht. Je moet er van houden. Paatje en Erik vinden het heerlijk, maar zij komen hier dan ook vandaan. Ik vind het niet echt vies, maar ook niet echt lekker. Volgens Paatje en Erik is de vrucht echter nog niet helemaal rijp.

Later die middag duiken mam en ik voor de tweede keer die dag het zwembad in. Heerlijk!

Weer terug op onze kamer schrikken we erg van een rat die op het balkon gevallen is. Hij probeert steeds bij de muur op te springen, maar dat lukt niet. Een grappig gezicht om te zien. Toch doen we maar snel de deur dicht. We zien de volgende dag wel of hij er nog zit.

We dineren weer samen met Paatje, Erik en Willeke. Erg gezellig!

De foto’s die ik eerder die dag weggebracht had om te laten ontwikkelen en afdrukken, kon ik diezelfde dag nog ophalen. Ik heb ze meegenomen en samen met Paatje, Erik en Willeke genieten we na van de belevenissen van onder meer een dag eerder.

Later spreken we Robby, de manager van het hotel, nog even. We moesten hem de groeten doen van de vrienden van mam die ons dit hotel aanbevolen hadden. Zij zijn ook regelmatig in dit hotel geweest. De man van dat echtpaar is een boomlange vent. Als we het tegenover Robby dan ook over hem hebben, zegt Robby in het Nederlands: “Oh, die ‘hoge’!?!”. We moeten de groeten terug doen!

Zwemmen, groene bolletjes met kokos, een verfdoosje en Gado Gado

Zo vanuit ons bed gaan mam en ik het zwembad in. Heerlijk!

Daarna gaan we ontbijten. Ook dit keer weer wat sneetjes brood met kaas en jam. Daarnaast waag ik me nog aan mihoen en een soort groene bolletjes met kokos. Wat het groene is weten we niet. Maar er zat bruine suiker in, aldus een man van Jakarta.

Wederom een smakelijk ontbijt.

Terug op de kamer pakt mam haar verfdoosje erbij en gaat op het balkon zitten schilderen. Ondertussen werk ik mijn reisdagboekje bij.

’s Middags gaan we nog even Kuta in. We pinnen er, doen er boodschappen en bellen naar pap.

Voor we gaan dineren zwemmen we nog even.

Het eten daarna smaakt erg goed. We hebben beiden Gado Gado; groenten met kroepoek en pindasaus. En weer ijs toe.

Ook kletsen we wederom met onze nieuwe vrienden; de drie Nederlanders van Indonesische afkomst. Leuke mensen!

Morgen gaan we samen met hun op tour. Stay tuned!

Zoals ze op Bali dingen verkopen…!

Gelukkig heeft mam niet echt last van een jetlag en slapen we goed.

We beginnen de dag met een ontbijt van brood, ei, rijst, donut en meloen.

Na eerst een tijdje op ons balkon gerelaxt te hebben, wandelen we naar de supermarkt om wat boodschapjes te doen. Mam kijkt haar ogen uit tijdens dat wandelingetje. Eigenlijk is het wel een oude, vieze troep, maar mam vindt het allemaal wel apart.

Terug in het hotel zwemmen we in het zwembad. Lekker hoor!

Daarna lopen we over het strand richting het centrum van Kuta. Via verschillende straatjes lopen we naar het hotel terug. Onderweg koopt mam nog een mooie rok bij een niet zo opdringerige mevrouw.

Later lopen we door het straatje waar ik de eerste dag ook liep. En weer dringen de verkopers zich aan ons op. Nee, de manier zoals ze hier dingen verkopen bevalt ons niet echt. Maar ja, ’s lands wijs, ’s lands eer!

’s Avonds eten we in het restaurant bij het hotel. Nasi Goreng Speciaal en ijs toe!

We raken er aan de praat met drie Nederlanders van Indonesische afkomst. Het is erg gezellig en we blijven dan ook lang zitten…

We vliegen elkaar in de armen

Die nacht slaap ik heerlijk. Na wat rommelen op de kamer, ik wil niet te vroeg bij het ontbijt zijn, ga ik naar de ‘ontbijtzaal’. Nou ja, ‘ontbijtzaal’? Het is eigenlijk meer een soort overdekt terras of een ruimte zonder ramen.

Ik neem eerst wat brood, maar later waag ik me ook aan noodles. Erg lekker! Zelfs als ontbijt.

Na het ontbijt wandel ik naar het vliegveld om te kijken hoe ver dat lopen is. Dit keer schiet het lopen wel op. Er zijn winkeltjes, maar de verkopers blijken niet zo opdringerig te zijn. Ondertussen heb ik ook gelezen dat je de verkopers niet in de ogen moet kijken, want dan denken ze dat je wat van ze wil kopen.

Als ik op het vliegveld aankom, plof ik daar maar even neer. Het is zo warm en zeker na het lopen moet ik even afkoelen.

Ik raak aan de praat met een Balinees. Hij is niet zo opdringerig.

Uiteindelijk loop ik weer terug naar het hotel. Onderweg ga ik een supermarkt in voor water. Met die hitte moet je immers genoeg water drinken. Ook koop ik nog zoute koekjes.

In het hotel nestel ik me op het balkon om mijn reisdagboekje bij te werken.

Verder rommel ik nog wat op de kamer en dan wandel ik voor de tweede keer naar het vliegveld.

Nat van het zweet kom ik daar aan. Ik zoek een plekje waarvandaan ik de vliegtuigen kan zien landen. Er landt een vliegtuig van Garuda. Een tijdje later is daar in ene hèt vliegtuig van Cathay Pacific. Gelukkig landt hij goed. Wel een gebulder trouwens. Ik heb tranen in mijn ogen; daar in dat vliegtuig is mamma!!!

Ik probeer een glimp van mam op te vangen als ze bij de douane (‘imigrasie’) staat, maar het is slecht te zien.

Bij de uitgang ga ik op mam staan wachten. Zodra ik haar zie, vlieg ik haar in de armen. Met tranen in onze ogen zoenen we elkaar en houden we elkaar vast. Na meer dan een half jaar is het fantastisch om elkaar eindelijk weer te zien en vast te houden!!!

De rest van de middag brengen we voornamelijk kletsend door op het balkon. Ook duiken we nog in het zwembad bij het hotel. Boven onze verwachting is het water lekker warm.

We duiken op tijd ons bed in. Morgen is er weer een dag…

Een duik in het zwembad, tas inpakken en nog wat meer…

De dag begin ik wederom met een duik in het zwembad. Verder werk ik m’n reisdagboekje bij, ik loop naar de ‘mall’ om onder andere in de tweedehands boekwinkel te kijken, ik doe mijn was, ik klets met Sabrina en ik stuur wat mailtjes.

Ook pak ik mijn tas nog in, want morgen vertrek ik naar Kakadu, een national park.

Die avond komt Sue weer terug van haar tour naar Kakadu. We kletsen wat bij en dan zoek ik mijn bed op. Morgen gaat namelijk al weer vroeg de wekker.

Stay tuned voor de belevenissen in Kakadu… 

We kletsen te lang op het strand bij de Mindil Beach Sunset Market!

Blij dat ik die ochtend nog even kan blijven liggen, ga ik op een gegeven moment toch m’n bed uit om direct daarna te gaan zwemmen. Heerlijk zo’n hostel met zwembad!

Verder vul ik de rest van de ochtend en de middag met regeldingen; mailen, bij Qantas langs om mijn klachten door te geven in verband met mijn wachtlijstvlucht, het boeken van een tour naar Kakadu National Park, hostels boeken, brochures over West Australië bekijken, etc, etc.

’s Avonds ga ik met Sabrina en twee kennissen van haar naar de Mindil Beach Sunset Market, een gezellige markt bij het strand van Darwin.

En op dat strand beginnen we ook. We ploffen neer op het strand om de zon onder te zien gaan. Dat blijkt een mooi gezicht en daarna blijven we er gezellig kletsen.

Toch gaan we ook nog even de markt over en eten we wat bij de diverse eetkraampjes die er staan. Zo ontzettend veel meer zien we ook niet van de markt, want de markt loopt dan al snel ten einde. We hebben gewoon te lang op het strand zitten kletsen!

“Peaceful”

Het Katherine Gorge National Park, oftewel Nitmiluk National Park, zoals de lokale Aboriginals het enorme nationale park noemen, is op verschillende manieren te verkennen. Je kunt er wandelen. Maar de belangrijkste publiekstrekker is de Katherine Gorge. Door deze rotskloof stroomt de rivier de Katherine en daar kun je op varen met een rondvaartboot of een kano.

In het regenseizoen, dat van november tot maart loopt, kan de rivier veranderen in een kolkende watermassa die door de kloof stroomt. Ik ben er echter tijdens het droge seizoen en dan is er minder water, waardoor stukken van de rotsbedding droog komen te liggen. Dit deelt de vijftig kilometer lange kloof op in dertien secties waar wel water staat.

Omdat Nicole een tocht van een paar dagen door Katherine Gorge National Park wil maken en ik het bij een dagtour wil houden, ga ik niet met Nicole maar met Sue op pad.

Sue is een Australische waarmee Nicole van Adelaide naar Alice Springs is gereisd en die ik in Alice Springs ook heb leren kennen. Zij bleek ondertussen ook in Katherine te zijn.

Met een boot varen we door vijf van de dertien secties van de Katherine Gorge. Nou ja, met EEN boot. Eigenlijk varen we op een aantal boten, want in elke sectie ligt er weer een andere boot klaar. Tussen die secties moeten we over rotsen klauteren om van de ene boot bij de volgende boot te komen.

Eén van die klauterpartijen is wat zwaar; ik geloof anderhalve kilometer over rotsen èn in de hitte. Maar het is zeer de moeite waard.

Omdat niet alle boten in de vijfde sectie komen, is het daar stil. In die rust zit ik heel ontspannen wat voor me uit te staren naar de prachtige rotswanden. Ook Sue is onder de indruk en zegt dat ze het er zo ‘peaceful’ vindt. Beter had ze het niet kunnen omschrijven!

Bij de tour is ook nog een barbecue inbegrepen. Voordat ik aan die lekkere lunch begin, neem ik nog een duik in het water. Heerlijk!

Op de terugweg is het ook weer klauteren van de ene naar de andere boot en genieten van het varen door die prachtige kloof. Wat een mooie rotsen!

Ook zien we nog wat ‘wildlife’; van een schildpad tot krokodillen. Deze zoetwater ‘crocs’ zijn slechts 30 tot 50 centimeter lang en ongevaarlijk. Gelukkig maar, want anders was ik er toch echt niet gaan zwemmen. Dan zou dat ‘peaceful’ even heel ver te zoeken zijn geweest…

Met 34 graden Celsius is de hot pool van Mataranka best wel warm…

De nachtelijke busrit is niet echt fantastisch, maar dat zijn nachtelijke busritten niet gauw. Gelukkig lukt het me wel om af en toe een oogje dicht te doen. Als we in Mataranka aankomen, moet Nicole me zelfs wakker maken.

De receptie van de Mataranka Homestead is zo vroeg (ongeveer half zes in de ochtend) nog niet open. In de keuken van de jeugdherberg gaan we zitten wachten; die is open en daar is het ook het warmst. In deze gebieden is het (in de winter) ’s nachts nog wel eens koud.

Nicole en ik lopen nog even naar de hot pool, de trekpleister van Mataranka, maar daar is in het donker niet zo veel aan.

Om zeven uur kunnen we de sleutel bij de receptie ophalen en daarna gaan we nog maar even pitten.

Na nog wat geslapen te hebben, gaan we er om tien uur toch maar uit.

We ontbijten en gaan daarna naar de receptie om met een guided walk, een rondleiding, mee te gaan. De gids laat ons dingen rond de homestead zien. Zo toont hij ons waar het water kwam tijdens diverse ‘floods’ (overstromingen). Ook laat hij ons verschillende pools zien, waaronder dus de bekende hot pools.

Leuk is ook het huis dat voor de film ‘We of the Never Never’ gebruikt is. Toen die film op Mataranka Homestead gefilmd werd, verbleef de crew in de motel accommodatie die de crew daar zelf gebouwd had. Toen ze klaar waren met filmen hebben ze de motel accommodatie geschonken aan de homestead.

Na de tour bekijken we de film. Leuk, omdat ik het boek gelezen heb.

Daarna kunnen Nicole en ik het niet nalaten om het warme water van de hot pool in te gaan. En met 34 graden Celsius is dat water inderdaad warm voor een natuurlijke waterbron. Het is lekker in het water. Maar we zijn niet de enigen in het water en daardoor is zwemmen wat lastig; daarvoor is het gewoon te druk.

Na een late lunch besluiten we te gaan wandelen in het ‘bos’ vlakbij de homestead. Dat was leuk, totdat we de weg een beetje kwijt lijken te zijn. Gelukkig lukt het ons wel weer de weg naar de homestead terug te vinden.

Na het avondeten gaan Nicole en ik nog even luisteren naar de band in de bar. Ze blijken best aardig te kunnen spelen.

Als de band er om een uur of tien mee stopt, willen we nog even naar huis bellen. Helaas gaat de stroom eraf en zit bellen er niet in.

De sterrenhemel is prachtig, maar het is wel erg donker zonder verlichting. Zo donker dat ik niet kan zien hoeveel traptreden ik nog moet doen. Het gevolg; ik val op m’n knie. Dat wordt een blauwe plek!

We zijn toen maar naar bed gegaan. Morgen meer…

Stay tuned!

Een duik in het zwembad en een duik in een schoenendoos met foto’s

Orange en ik gaan met de oudste dochter van Coby, haar man en dochtertje naar het zwembad. Erg fijn om weer eens te zwemmen! Ik speel wat met de kleine Judy, trek een paar baantjes, ga verschillende keren van de glijbaan en nestel me in het bubbelbad. Heerlijk!!!

Nadat Judy nog even in de speeltuin had gespeeld, rijden we naar het huis van Isabella en John. We wandelen in het nabijgelegen park en voeren daar de eendjes.

Terug in het huis van John en Isabella staat er een heerlijke maaltijd voor ons klaar. Na het eten komen er al gauw foto’s op tafel. De foto’s komen uit Nederland. Ze komen bij Isabella’s oma, de zus van mijn opa, vandaan.

Isabella weet niet exact wie er op de foto’s staan. Omdat ik haar oma waarschijnlijk beter gekend heb dan Isabella, probeer ik haar te vertellen wie er op die foto’s staan.

De meeste foto’s waren echter erg oud en ik wist ook niet wie er op die foto’s stonden. Maar er waren ook wat meer recente foto’s. Daarbij kwamen er wel bekenden van mij voorbij; onder meer m’n opa en oude ooms en tantes. Mijn ouders, toen nog jong, zie ik ook op een aantal foto’s en er is zelfs een oude schoolfoto van mijn zus en mij bij.

Ook zit er een oud, vergeeld krantenknipsel tussen de foto’s. Het is uit 1986, gaat over m’n opa en zijn fietsen en plotseling is opa weer even heel dichtbij!