Vergeten postzegels (dag 4 van de foto7daagse)

Dezer dagen begin ik de dag achter de computer; even checken wat de opdracht is bij de foto7daagse. Terwijl ik de rest van mijn ochtendritueel uitvoer, begint zich in mijn hoofd dan al vaak een idee te vormen voor de opdracht.

Zo ook vanmorgen; bed uit, computer aan en de opdracht checken. Het onderwerp is ‘vergeten’. Best wel een uitdaging! Maar ik heb al snel een idee.

De gordijnen zijn nog nauwelijks open als ik al op zoek ga voor die opdracht. Nog voordat ik hetgeen ik zoek gevonden heb, stuit ik op iets beters. Ik vind namelijk twee postzegels. Op de ene, een kerstzegel, staat heel duidelijk 1998. Tja, sinds een paar maanden kunnen postzegels met een waardeaanduiding in guldens niet meer gebruikt worden.

En zo heb ik mijn onderwerp; ‘vergeten postzegels’. 

Als je het volle licht er weer op zet…!

Als mamma naar Bali komt, heeft ze twee brieven voor me mee; eentje van tante Matje en eentje van Marjolein.

Tante Matje schrijft aan het eind van haar brief:

“Je bent nu zeker overal aan het afscheid nemen van je kangoeroes en beestjes, enz.

Maar ik heb het al vaker gezegd. Je film in je hoofd blijft altijd beschikbaar. Als je ’t volle licht er weer op zet kan je alles weer voor je halen.”

Tja, dat is wat ik de afgelopen maanden gedaan heb! Alles kwam weer boven. En jullie hebben mee kunnen genieten. (Of wellicht hebben jullie ook wel een traantje weggepinkt).

Mijn terugblik op die bijzondere reis naar onder meer Australië is voorbij, maar met mijn blog ga ik door.

Ik zal echter niet meer zo frequent blogberichten posten. Want neem van mij aan dat het posten van zo’n 500 blogberichten in een maand of 13 wel heel veel van je vrije tijd in beslag neemt en je ook wat nachtrust kost. Desondanks heb ik het met plezier gedaan.

Tot het volgende blogbericht! En waar die over gaat. Tja, dat weet ik ook nog niet…

Kaartjes voor mijn verjaardag en kaartjes voor het theater

Via de Botanische tuinen lopen we naar het bekende Sydney Opera House. Daar informeren we naar een theaterstuk dat daar speelt.

Vervolgens lopen we door naar een ander theater voor informatie over een theaterstuk met Sophie Lee er in. Ook haar, in ‘the Flying Doctors’ speelde ze de rol van Penny Wellings, zouden we graag willen zien.

Het stuk is nog maar een paar dagen te zien, dus we kopen kaartjes voor de voorstelling van die avond.

‘s Middags informeren we nog bij een aantal andere theaters naar wat er speelt en vooral wie er in meespelen. Beetje ‘Flying Doctors’-fan wil natuurlijk geen acteur uit die serie missen!

Ook haal ik mijn post op bij het Travellers Contact Point. Omdat ik steeds onderweg was, heb ik het al een flinke tijd niet door laten sturen. Er ligt dus heel wat post; ook nog kaartjes voor mijn verjaardag. Leuk hoor!

’s Avonds zoeken we ons plaatsje in de zaal van het theater. ‘The Virgin Mim’ heet het stuk en Sophie Lee doet er in mee.

Het blijkt best een leuk stuk te zijn en bovendien is het leuk om Sophie aan het werk te zien.

Helaas lukt het ons niet om haar na afloop van het theaterstuk te spreken. Maar we zijn nog een paar dagen in Sydney…

 

Lang blijven we niet op het Telegraph Station; de reis gaat verder…

In 1871 werd er begonnen met de aanleg van een telegraaflijn tussen Darwin en Adelaide. Toen deze ‘Overland Telegraph Line’ in 1872 in gebruik genomen werd, was Australië niet meer zo geïsoleerd van de rest van de wereld.

Deed een bericht er voorheen maanden over om met zeepost de ontvanger te bereiken; met het in gebruik nemen van de telegraaflijn duurde dat nog maar enkele uren. De Overland Telegraph Line heeft dan ook een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van Australië.

De ‘Alice Springs Telegraph Station’ was een van de tussenstations op die lange telegraaflijn van Adelaide naar Darwin. Het afgelegen station vormde de basis voor wat Alice Springs nu is; de grootste plaats in het centrum van Australië.

De scrapbookspread die ik maakte van het bezoek aan het Telegraph Station.

Het Telegraph Station van destijds is nu een museum. Samen met de Engelse Nicole kijk ik er rond. We krijgen er een rondleiding en die is wel leuk.

Maar daarna gaan we snel weer weg. Niet dat er niet genoeg te zien is, maar we hebben alle twee nog het een en ander te doen voor we Alice Springs later die dag zullen verlaten.

Zo breng ik mijn pakketjes naar het postkantoor. Mijn didgeridoo stuur ik eindelijk naar huis... per zeepost. Maar ook anno 2002 duurt dat maanden.

Ook ga ik nog bij Qantas langs voor mijn vlucht van Sydney naar Denpasar, Bali. Het is nog steeds een wachtlijst.

Het enige dat de dame bij Qantas kan doen is het boeken van een vlucht van Perth naar Denpasar op 4 oktober. Ik moet dan zelf maar zien hoe ik van Sydney (in het oosten van Australië) naar Perth (in het westen van Australië) kom.

Ondertussen moet ik maar hopen dat mijn wachtlijstvlucht akkoord komt, want die vlucht van Sydney naar Denpasar op 6 oktober is ideaal. Mam zal die dag ook op Bali aankomen om samen met mij een weekje op Bali door te brengen, voordat we via Hong Kong naar huis zullen vliegen.

Om drie uur ’s middags, nadat al onze regeldingen gedaan zijn, vertrekken Nicole en ik met de bus richting het noorden. Na onder meer een stop om bij een tankstation wat te eten, stappen we zes-en-een-half uur na ons vertrek uit Alice Springs in Tennant Creek, onze eindbestemming voor die dag, uit.

Daar worden we door de mensen van het hostel opgehaald en naar het hostel gebracht. Het verkennen van de omgeving doen we morgen wel…

Mijn didgeridoo moet mee op reis

Die ochtend moet ik binnen de jeugdherberg van kamer wisselen. Daarvoor moet ik een aantal keer naar de receptie en tijdens één van die keren hoor ik dat het een public holiday is in Cairns.

Zodra ik m’n spullen naar die andere kamer gebracht heb, ga ik dan ook kijken of het postkantoor open is. Helaas is het gesloten. Het gevolg; ik moet mijn didgeridoo, drie boeken, twee dagboeken en zo’n 400 foto’s meenemen naar hartje Australië. De volgende dag zal ik namelijk al vroeg met een tour die kant op gaan.

Ook mijn plan om de basis van de Royal Flying Doctors Service, de echte Flying Doctors, van Cairns te bezoeken valt in het water, want ook zij zijn gesloten.

Gelukkig zijn de winkels in Cairns wel open en kan ik nog wel een paar boodschappen doen.

Ik schaf een cowboyhoed aan. Tijdens de tours die ik ga maken, wordt aangeraden om een hoed met brede rand mee te nemen. Ik was al van plan om zo’n hoed te kopen als souvenir. Nu kan die hoed meteen dienst doen.

Meer over mijn belevenissen in het ‘Red Centre’ van Australië lees je binnenkort op mijn blog. Stay tuned!

Ik met de cowboyhoed.

Herhaling van een dag eerder, een second opinion en bubbeltjesplastic om mijn didgeridoo

De ochtend is een herhaling van een dag eerder. Al valt het dit keer met het verdriet wel mee. Desondanks ga ik, nadat ik de was gedaan heb, terug naar de dokter.

Wat ik al hoopte was het geval; de dokter die ik twee dagen eerder had, was er niet. Een andere dokter luistert naar mijn verhaal. Aan hem blijk ik veel meer te hebben. De antibiotica mag ik laten staan. En de pilletjes die hij me geeft, doen me al snel een stuk beter voelen.

Blij met m’n second opinion verlaat ik de dokterspraktijk!

Verder maak ik wat foto’s zodat het fotorolletje vol is en ik het kan laten ontwikkelen en afdrukken. Dan kunnen die foto’s mooi mee in het pakketje dat ik naar huis wil sturen. Dat pakketje maak ik ook zo goed als klaar.

Omdat ik niet de rest van de reis mijn zelfgemaakte didgeridoo mee wil slepen, het is tenslotte best wel een groot ding, moet ook die didgeridoo meegestuurd worden. Ik koop bubbeltjesplastic en pak de didgeridoo goed in.

Het pakketje zet ik klaar om de volgende dag naar het postkantoor te brengen.

De rest van de dag lees ik erg veel. Ik ben verslingerd geraakt aan een boek over een gezin op een ‘cattle station’ in de afgelegen Outback van Australië. Dat boek lees ik die avond uit.

Het boek is uit en de tassen pakken we in

Uit! Ik heb het boek van Waris Dirie uit. Een prachtig boek over het leven van fotomodel Waris Dirie, ooit een nomade in Somalië.

Vooral de stukken over voor ons normale en voor haar onbekende zaken waren leuk om te lezen; het gebruik van de wc in het vliegtuig bijvoorbeeld of dat er ook blanke mensen bestaan. Maar ook haar moed is bijzonder!

‘She was circumcised at five, fled an arranged marriage at 12, then became a Pirelli girl in her teens. Now Waris Dirie is an ambassador for the UN’.

Ik ben blij dat Madelief me ‘Desert Flower, the extraordinary life of a desert nomad’, geleend heeft.

De rest van de dag besteden we voornamelijk aan regeldingen.

We informeren naar mogelijkheden voor rondreizen door Bali. Madelief gaat daar binnenkort heen en ik over een paar maanden. En ja, wat doe je dan als blonde vrouw alleen op zo’n eiland…?

Verder doen we wat boodschappen, brengen de fotorolletjes weg en kijken of er nog post voor ons is. Ook zijn we druk bezig met onze tassen inpakken, want de volgende dag zullen we naar Cape Tribulation reizen. Daarover morgen meer…!

Stay tuned!

De bus kan niet bevestigd worden en het TCP is opgeheven

Het plan is om met de bus van Mission Beach naar Cairns te reizen. Het is echter nog onzeker of Madelief en ik wel met die bus mee kunnen.

Toen we de avond daarvoor de bus wilden reserveren, bleek die bus namelijk al vertrokken te zijn uit Brisbane en daardoor kon de reservering niet bevestigd worden.

Gelukkig kunnen we mee en zo lopen we een tijd later rond in Cairns. We kijken er wat rond en gaan naar het Travellers Contact Point (TCP). Daar heb ik mijn post vanuit Sydney naartoe laten sturen.

Het TCP blijkt echter de dag daarvoor opgeheven te zijn. Gelukkig kan ik bij een café annex internetcafé mijn post ophalen.

Leuk, nog een verjaardagskaart van Orange!

Verder gaan we ook nog langs een reisbureau om daar te informeren naar the Scenic Railway en Kuranda. We boeken een tour voor de volgende dag.

Daarover morgen dus meer. Stay tuned!

Op de kamer van de jeugdherberg in Cairns.

Eindelijk eens iemand die Shithead kent!

De eerst bladzijde van een van
de vele scrapbookalbums die
ik van mijn reis door Australië
en Nieuw-Zeeland maakte.
Voor deze bladzijde gebruikte ik
zelfs een T-shirt.

Omdat de kamer van het hostel waar we in Melbourne verblijven geen ramen heeft, slapen we lang. Na het ontbijt gaan we e-mailen. In dit hostel kun je namelijk dagelijks een half uurtje gratis e-mailen en daar maken we maar wat graag gebruik van.

Later wandelen we naar het Travellers Contact Point om te informeren of er nog post voor ons is. Leuk; er zijn twee brieven!

’s Middags bezoekt Orange een dokter, want ze is al een hele tijd niet helemaal fit. Dat is ook de reden dat we iets sneller dan aanvankelijk gepland naar Melbourne gereisd zijn.

De dokter doet wat testen en volgende week moet Orange terug komen voor de uitslag.

Verder doen we het die eerste dag terug in Melbourne rustig aan.

’s Avonds spelen we nog wat spelletjes Shithead. Het lijkt alsof niemand dat spelletje kent, maar toch blijkt er een Engelse jongen te zijn die het ook kent.

En hij is niet de enige; later stapt er een Nederlands meisje op ons af met de vraag of ze mee mag doen. Ook zij had het spel in de Wood Duck Inn in Sydney geleerd. Ze blijkt ook met Australian Backpackers naar Australië gekomen te zijn en slechts drie dagen na ons. We hebben dus tegelijkertijd in de Wood Duck Inn gezeten, maar elkaar niet gezien.

Samen met haar spelen we een aantal spelletjes Shithead. Daarna kletsen we nog gezellig wat met elkaar en wisselen we tips met elkaar uit.

Pepernoten met de post

Ja hoor, ook hij ons in de plaatselijke supermarkt liggen ze al een paar weken; pepernoten. Vorige week zag ik ook de chocolade letters liggen.

Veel mensen vinden het daarvoor nog veel te vroeg. De zomer, nou ja, welke zomer, is nog amper voorbij en we worden al weer herinnerd aan de donkere decembermaand.

Eigenlijk heb ik er zelf niet zo veel problemen mee. Je kunt tenslotte het schap ook snel voorbij lopen.

Tien jaar geleden was ik juist erg blij dat die pepernoten en chocolade letters al in de schappen lagen. Dat gaf mij immers de mogelijkheid om een pakketje te vullen met al dat lekkers en dat naar familie in Adelaide (South Australia) te sturen. De planning was dat we rond Sinterklaas bij ze zouden zijn. Erg leuk om dan samen pepernoten te eten. Ook ging er voor iedereen een chocolade letter in het pakketje.

En toen we dus op 5 december bij ze waren, kon ik daar m’n eigen pakketje openen. Wat hebben we toen van al dat lekkers gesmuld!





En voor lekkere recepten met pepernoten is er dit boek:

Ook leuk voor de kleintjes: