Marleen tekent de stamboom van het Koninklijk huis uit

De vorige avond was ik al druk bezig met het uitzoeken van de vele foto’s die ik gemaakt heb, daar ga ik die ochtend mee door.

Ondertussen tekent Marleen de hele stamboom van het Nederlandse koningshuis uit. Het is de bedoeling dat we die avond een band van het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima gaan bekijken. Coby wil graag weten wie wie is en dan heeft ze aan Marleen, een echte Koninklijkhuis kenner en –liefhebber, een goede.

Morgen zullen we verder reizen. En dus zien we twee van de drie dochters van Coby nog een laatste keertje; de ene dochter bezoeken we bij haar thuis en de ander komt langs met man en kind. Leuk ze nog even te zien!

Coby kookt die avond een uitgebreide maaltijd voor ons; ons ‘afscheidsdiner’. Het smaakt erg goed!

Later op de avond nemen we plaats voor de televisie. Voordat we naar hèt huwelijk gaan kijken, wil Don nog graag een wedstrijd Australian Football zien. Marleen en ik missen het grootste deel van die wedstrijd, maar als we uiteindelijk toch gaan kijken, blijkt het leuker en spannender te zijn dan we verwachten. En dus blijven we kijken.

Daarna is het tijd voor de band met het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima. Eindelijk zie ik dan beelden van hèt huwelijk. Het ziet er prachtig uit!

En dan is het de hoogste tijd om naar bed te gaan. Morgen zullen we Don en Coby verlaten en per huurauto verder reizen. Waar we naar toe gaan, lees je morgen. Stay tuned!

Op zoek naar een auto

Marleen en ik willen een auto huren om daarmee verder te reizen en dus gaan we op autojacht. We gaan eerst bij wat verhuurmaatschappijen in het centrum van Adelaide langs.

Na de lunch, wat boodschappen en het ophalen van mijn foto’s gaan we ’s middags naar een aantal autoverhuurmaatschappijen buiten het centrum.

Uiteindelijk besluiten we toch voor het aanbod van Thriffty te gaan. Zo dat is geregeld!

Het plan was eigenlijk om nog een bezoekje aan het strand bij Glenelg te brengen, maar daarvoor hebben we niet genoeg tijd.

Voor een bezoekje aan de Central Markets hebben we nog wel wat tijd. We kijken er rond bij de verschillende stalletjes met onder andere souvenirs, groente, fruit en ander etenswaar.

Aan het eind van de middag nemen we de bus terug naar Don en Coby.

Daar zoek ik de rest van de avond de foto’s die ik opgehaald heb, zo’n 14 rolletjes, uit.

Gratis rondleiding in het museum

Na ’s nachts heerlijk geslapen te hebben en met het ontbijt achter de kiezen gaan Marleen en ik met de bus naar het centrum van Adelaide.

Bij het South Australian Museum wordt een gratis rondleiding gegeven en daar hebben wij wel oren naar. En dus gaan we naar dat museum.

De gids vertelt vanalles. Met name de verhalen over Mawson, een man die op ontdekkingstocht is geweest naar Antarctica, vind ik interessant.

Hoewel de gids best snel door het museum gaat, vind ik de rondleiding leuk.

Na ons bezoek aan het South Australian Museum breng ik mijn fotorolletjes weg om ze te laten ontwikkelen.

De rest van de dag winkelen we wat en gaan we e-mailen.

Voor dat we het weten, is het alweer tijd om de bus terug naar het huis van Don en Coby te nemen.

Daar heeft Coby weer heerlijk gekookt.

De rest van de avond kijken we televisie met Don.

Adelaide

Een lange dag in Adelaide

’s Nachts slaap ik niet zo goed als de nacht daarvoor. We worden die ochtend al vroeg wakker. Om 6.00u komen we in Adelaide aan en zit de bijna tweedaagse treinreis er voor ons op.

Tijdens het wachten op een bus naar het centrum raken Marleen en ik met een vrouw aan de praat. We besluiten samen met haar een taxi te nemen. Zo komen we voor twee Australische dollar per persoon bij de Greyhound terminal aan.

Niet dat we een Greyhoundbus moeten nemen, maar ik weet dat we daar onze bagage in een kluisje kunnen stallen. Zo kunnen we, zonder bagage, nog wat van Adelaide bekijken voordat we naar Don en Coby gaan. Daar kunnen we namelijk pas later op de dag terecht.

We besluiten eerst maar naar de Botanische tuinen te gaan, want verder is er op dit vroege uur nog niet veel open. Daar eten we ons ontbijtje op.

Totdat de bibliotheek open gaat, kijken we rond in de Botanische tuinen. We komen op plaatsen waar ik met Orange nooit geweest ben.

In de bieb kunnen we meteen achter een computer en dat doen we dus maar. Even wat mail wegwerken!

De rest van de dag winkelen we, brengen we een kort bezoek aan het South Australian Museum en lunchen we aan de Torrens River.

Dan nemen we de bus naar Don en Coby. Echt heel leuk om ze weer te zien.

Coby kookt weer heerlijk en ’s avonds is Don’s bioscoop weer geopend. Gelukkig lukt het me om tijdens de film m’n ogen open te houden. Het was immers een lange dag…

Aan boord van de Indian Pacific voor een treinreis van bijna twee dagen

Die ochtend stappen we in de trein; de Indian Pacific. Die trein rijdt tussen Perth in het westen en Sydney in het oosten van Australië.

Marleen en ik zullen niet dat hele traject afleggen; wij gaan er in Adelaide uit.

Desondanks is het toch nog zo’n 2700 kilometer van Perth naar Adelaide. We zullen daar bijna twee dagen over gaan doen. De trein gaat dus niet echt hard.

We zoeken ons plekje in de trein en instaleren ons een beetje. Eerst vermaak ik me prima met een tijdschrift dat Marleen uit Nederland meegenomen heeft.

Na de lunch wil ik eigenlijk een poging doen wat te slapen. Maar als er een film gedraaid wordt, ga ik toch maar kijken.

Die avond eten we een kipburger. Niet lang daarna komen we in Kalgoorlie aan.

De trein zal daar maar liefst drie uur stil staan. Er is een mogelijkheid om met een tour mee te gaan en dat doen we maar.

De tour is leuk, maar ik ben slaperig en dommel een paar keer in. Het is soms moeilijk m’n ogen open te houden. Toch zien we tijdens de tour veel gebouwen van Kalgoorlie. Ook werpen we een blik op een gigantisch grote open mijn. De mijn waar het in Kalgoorlie om draait; een groot gedeelte van de inwoners van Kalgoorlie is er werkzaam.

Omdat ik zo moe ben, ik heb al een paar dagen niet helemaal goed geslapen, maak ik me, eenmaal terug in de trein, klaar voor de nacht.

Of dat slapen in een rijdende trein een beetje zal lukken, lees je morgen op mijn blog.

Stay tuned!

Hoe smokkel je een wasmand ongezien naar binnen?

Een dag eerder hadden we al wat kadootjes voor Don en Coby gekocht. Maar die moeten nog ergens in. Aangezien Coby geen (goede) wasmand heeft, gaan Orange en ik naar de stad om daar een wasmand te zoeken. We vinden er een in de favoriete kleur van Coby.

Eenmaal bij het huis van Don en Coby moet die wasmand ongezien naar binnen, want het moet nog even een verrassing blijven. Maar ja, hoe smokkel je een grote wasmand naar binnen zonder dat die gezien wordt?

Don is er niet, dus dat scheelt al weer. Coby ziet ons wel binnenkomen en zegt nog wat tegen me, maar ze is te druk bezig om de mand te zien. En zo lukt het ons om de mand ongezien naar de logeerkamer te krijgen.

Daar vullen we de mand met lekkere dingen. Maar we stoppen er ook een ingelijste foto van Orange en mij in en een leuke film op dvd mag natuurlijk ook niet ontbreken.

’s Avonds geven we de gevulde mand, ons dank-jullie-wel-voor-alle-goede-zorgen, aan Don en Coby. Het valt goed in de smaak!

Missie geslaagd!

Regeldingen en foto’s kijken

Binnenkort verlaten we Adelaide, maar er zijn nog wat regeldingen te doen in de stad. En dus gaan Orange en ik gaan al vroeg op pad.

We beginnen met het ophalen van de foto’s waarvan we eerder die week de rolletjes hadden weggebracht. De foto’s zijn gelukkig erg goed gelukt.

We doen meer regeldingen, e-mailen nog wat in de bibliotheek en kopen kadootjes voor Don en Coby.

Eenmaal terug in het huis van Don en Coby hebben we nog meer regeldingen te doen. Eerst bekijken we de post die voor ons gekomen is. Elke keer weer leuk als er post uit Nederland is!

Daarna zoeken we de foto’s uit en dat is nog best wel een uitzoekerij. Die foto’s gaan in een pakketje dat we naar Nederland gaan sturen. Maar er is meer wat we naar huis willen sturen, want we zijn er ondertussen wel achter dat we te veel bagage meezeulen. Ook de volgeschreven dagboekjes stoppen we in het pakketje.

Ik bel nog even naar het thuisfront om te informeren hoe het nu met oma’s kamer in het bejaardentehuis zit. Er bleek een kamer voor haar beschikbaar te zijn en die zijn ze aan het opknappen. Oma zal binnenkort haar huis verlaten en haar intrek nemen in de kamer in het bejaardentehuis.

Ik stuur alvast een briefje met foto’s naar oma’s nieuwe adres in dat bejaardentehuis. Ook voor tante Matje heb ik een paar foto’s nabesteld en ook die stuur ik naar Nederland.

En zo verloopt een van onze laatste dagen in Adelaide.

Zomaar een dag, zomaar een markt, zomaar een plekje in mijn scrapbook

Eerder schreef ik al eens dat je vanaf eind januari scrapbookbladzijdes voorbij kunt zien komen op mijn blog. Gisteren kon je er al een aantal aantreffen, vandaag weer een.

En de journaling, de tekst op de scrapbookpagina, beschrijft prima wat wij tien jaar geleden deden toen we in Adelaide waren.

Die journaling luidt als volgt:

“Iets buiten het centrum is een markt. Daar zijn we naar toegegaan.

Het was niet echt een grote markt, maar het was wel leuk om te zien. Er was veel rommel, tweedehands kleding, Indische dingetjes en wat zelfgemaakte dingen (niet zo mooi als wij dat kennen). We hadden het snel gezien en zijn nog wat verder gaan winkelen.

Dichter bij het centrum kwamen we nog een markt tegen. Maar die markt stelde echt niets voor.

Verder hebben we een soort van Blokker annex hobbyzaak, de Rundle Mall en wat souvenirwinkeltjes bezocht.”

Houd mijn blog in de gaten voor nog meer scrapbookvoorbeelden.

Brandweermannen, Flying Doctors en ‘Daylight Fireworks’ op Australia Day

Op 26 januari vieren de Australiërs ‘Australia Day’.

Op deze nationale feestdag wordt gevierd dat op 26 januari 1788 de eerste gevangenen na een lange reis per schip vanuit Engeland aankwamen in Australië.

Destijds zaten de gevangenissen in Engeland vol en omdat James Cook in 1770 Australië voor de Britse Kroon geclaimd had en de Britten meenden het in hun ogen lege land te moeten koloniseren, werden er gevangenen naar Australië verscheept om daar een land te gaan opbouwen.

De Australiërs vieren dus eigenlijk het begin van de kolonisatie van Australië. Maar wie de geschiedenis van Australië een beetje kent, weet dat dat ook enigszins controversieel is. De Aboriginals woonden toen namelijk al tienduizenden jaren in Australië. Met de komst van de Europeanen naar Australië zijn zij van hun land verdreven, is hen hun cultuur en levenswijze afgenomen, zijn Aboriginal kinderen bij hun ouders weggehaald (de zogenaamde ‘Stolen Generations’) en zijn ze zelfs om het leven gebracht (door Europese ziektes of moedwillig).

Kortom met de komst van de Europeanen zijn de Aboriginals verdrongen in hun eigen land. Onder Aboriginals staat ‘Australia Day’ dan ook bekend als ‘Invasion Day’.  

Hoewel men meer en meer, zowel in Australië als daarbuiten, die hypocrisie van ‘Australia Day’ lijkt in te zien, genieten de Australiërs maar wat graag van hun vrije dag. Dat doen ze onder meer door samen te feesten.

Maar er wordt ook van alles georganiseerd. Als wij in 2002 in Australië zijn, is er bijvoorbeeld een soort van optocht; de ‘Australia Day Grand Parade’.

Samen met Boukje zoeken Orange en ik een plaatsje aan de King William Street om die parade te zien. Er rijden veel auto’s mee, maar er zijn ook groepen mensen; van dansgroepen tot militairen. Ook zien we erg veel brandweerwagens, dat hoort immers bij het Australische leven met al die bosbranden. Er zijn zelfs brandweermannen bij die bij de bosbranden rond Sydney geholpen hebben. Erg leuk; de RFDS, de echte Flying Doctors Service, is ook vertegenwoordigd in deze optocht. Bijzonder om ze in zo’n functie te zien.

Scrapbookpagina's zoals ik ze tegenwoordig maak.

Een deel van een scrapbookspread.
Scroll voor de hele spread naar beneden.

Nadat we de parade gezien hebben, gaan we naar Victoria Square. Op dat plein houdt de ‘premier’, burgemeester, van Adelaide een toespraak. Die toespraak is niet zo interessant, maar het vuurwerk dat we daarna zien is wel bijzonder. Na een paar knallen worden er een soort van vuurpijlen afgeschoten. Omdat het overdag, en dus licht, is, zijn dat geen gewone vuurpijlen. Het zijn eigenlijk een soort gekleurde rookbommen. Je ziet gekleurde rook in de lucht. Heel apart dat ‘Daylight Fireworks’!

Op Victoria Square staan ook een paar stands; voornamelijk om het een en ander te promoten. De RFDS is daarbij ook weer van de partij. Wat Orange en ik natuurlijk erg leuk vinden! We nemen er dan ook een kijkje.

En zo vermaken we ons wel op Australia Day!

In Nederland kleuren de etalages oranje; in Australië doen wij andere boodschappen.

Wij hebben het destijds gemist; maar in Nederland kleuren de etalages oranje. Allemaal vanwege het naderende huwelijk van Prins Willem-Alexander en zijn Máxima.

Met dank aan de kennis van mij, die krantknipsels
voor me verzamelde, toen ik op reis was.

Ondertussen doen wij in Australië hele andere boodschappen. We zijn in het centrum van Adelaide om, naast nog wat andere boodschappen, de buspas, waar ik gisteren over schreef, aan te schaffen. Het is een rib uit ons lijf!

Ook lopen we Boukje, de Nederlandse backpacker waarmee Cheryl in Kingscote was, tegen het lijf. We staan een tijdje met elkaar te kletsen en spreken met haar af om de volgende dag de ‘Australia Day Grand Parade’ te zien. Het is dan namelijk ‘Australia Day’, een nationale feestdag in Australië, en daarom zal er een grote optocht te zien zijn.

Meer daarover in het blogbericht van morgen. Dan zul je ook scrapbookpagina’s aantreffen.

Stay tuned…  

Dolfijnen spelen met de boot

Al vroeg moeten Orange en ik ons melden bij de boot die ons van Kangaroo Island naar het vaste land van Australië zal brengen.

We zoeken een plekje op een bankje op het dek. Als alles en iedereen aan boord is, worden de trossen los gegooid en zet de boot koers richting Cape Jervis. De huisjes van Penneshaw, inclusief dat van Cheryl, zien we steeds kleiner worden.  

We zitten wat te kletsen als iemand ons er plotseling op attent maakt dat er een groepje dolfijnen rond de boot zwemt. Orange en ik twijfelen geen moment en gaan ook kijken. Alsof ze spelen met de boot, duikelen de dolfijnen door het water. Wat bijzonder om ze van zo dichtbij in hun natuurlijke omgeving te kunnen zien!

Vanaf Cape Jervis brengt een bus ons naar Adelaide. We winkelen nog wat in het centrum voordat we naar Don en Coby gaan. Daar worden we weer hartelijk ontvangen. Wat is het toch fijn om bij hun terecht te kunnen!

Met ‘the Hobbit’ op het strand

Glenelg beviel ons wel en dus nemen Orange en ik nogmaals het trammetje naar dat strand. Het is best wel goed weer voor het strand, maar voor zwemmen vind ik het toch wat te koud.

Orange en ik zoeken een plekje op het strand, maken het ons gemakkelijk en pakken ons boek erbij. ‘Down Under’ van Bill Bryson heb ik uit en inmiddels ben ik bezig in ‘the Hobbit’ van J.R.R. Tolkien. Dat verhaal gaat vooraf aan de ‘Lord of the Rings’-boeken.

Nu, tien jaar en de ‘Lord of the Rings’ filmtrilogie verder, zit de film van ‘the Hobbit’ er ook aan te komen. Nou ja, voor het eerste deel daarvan moet je nog wachten tot december van dit jaar en voor het tweede deel moet je zelfs nog een jaar langer wachten. Maar de trailer van ‘the Hobbit’ is er al wel en anders is er altijd nog het boek.

Pelikanen in de stad?!? En jij krijgt de schuld!

In de Lonely Planet heb ik een wandeling door het centrum van Adelaide gevonden. Orange en ik besluiten om die wandeling te gaan doen.

We lopen onder andere door de Botanische tuinen, langs de dierentuin en langs de Torrens River richting het Festival theater. Vlakbij dat theater ontdekken we pelikanen. Die vogels had ik niet in de stad verwacht; leuk om te zien!

We nemen een brug over het water en lopen naar het beginpunt van de wandeling; weer een stukje Adelaide ontdekt!

Zoals ik al eerder schreef, vindt Coby het leuk om ons mee te nemen naar vrienden van haar.

‘s Avonds belanden we bij Sjannie. Zij komt oorspronkelijk uit Maastricht en heeft nog altijd een duidelijk Limburgs dialect en dat klinkt zelfs in haar Engels door.

Haar man is een Schot. Als snel komt het gesprek op reizen. Hij vertelde dat hij wel eens met vier mensen op vakantie ging en dan was er elke dag een ander die bepaalde wat er die dag gedaan werd. Diegene bepaalde ook wat er die dag gegeten werd. Maar, en dat is eigenlijk het opmerkelijkste, er was ook elke dag iemand anders die overal de schuld van kreeg, ongeacht of die persoon er iets aan kon doen. Dat leidde vaak tot grappige situaties.

Goede tips, zo lijkt me! Misschien handig als we straks met Marjolein en een vriendin door Nieuw-Zeeland reizen.

Blijf m’n blog volgen en je leest of we de tips van de man van Sjannie ook daadwerkelijk in de praktijk brengen.

Drijvende capsule

Coby vindt het leuk om Orange en mij mee te nemen naar haar Nederlandse vrienden en zo belanden we bij Dirk die oorspronkelijk uit West-Friesland komt. Aangezien ik ook uit West-Friesland kom, komt het West-Fries al snel ter sprake.

Dirk heeft een aardige vrouw, die ons het hele huis, een soort herenhuis, laat zien. Ze is op het spirituele vlak bezig en heeft een soort grote capsule met erg zout water erin. Daar kun je in plaatsnemen en dan schijn je helemaal tot rust te komen. Erg apart om te zien!

Daarnaast doet ze ook aan quilten en toont ze ons vol trots diverse werkstukken.

Er komt nog een vriend van hen langs. Ik vind deze David wel een interessante man. Hij kan namelijk heel boeiend vertellen, bijvoorbeeld over Aboriginals. Maar ook andere dingen komen aan bod. En natuurlijk wordt er ook nog over films gesproken, want ja, hier in Australië houdt immers jong en oud van films!

Ik vind het een goed bestede avond. En dan vergeet ik haast nog te vermelden dat ze van die heerlijke taart hadden. We konden een keuze maken uit een paar soorten. Moeilijk om te kiezen, want ze zien er allemaal lekker uit. Dat is nog eens een gastvrije ontvangst!

Steenfabriek en glasblazerij

Coby neemt Orange en mij mee naar een speciale markt. Een gedeelte van die markt was in een voormalige steenfabriek. Het zag er leuk, maar ook apart uit.

Jamfactory Galleries

Later die week gaan Orange en ik ook naar de ‘Jamfactory’. Dat is een kunstgalerie met kunstwerken van onder andere glas, hout en keramiek. De galerie is niet groot, maar de glasblazers die je aan het werk kunt zien maken veel goed.

In de bijbehorende shop is meer te zien dan in de galerie zelf.

We kijken er dan ook uitgebreid rond.

‘Klauwen’ kijken en naar het strand

Met 33 graden is het een warme dag. Orange en ik gaan naar de bibliotheek in de stad om daar te e-mailen. We zijn echter te vroeg; de bibliotheek is nog niet open. Gelukkig ligt het South Australian Museum naast de bibliotheek, is dat museum open en is het gratis te bezoeken. Heel handig als je moet plassen, maar ook handig als je even iets wilt bekijken.

In m’n boek had ik namelijk gelezen dat de cassowary, een grote Australische loopvogel, zulke grote ‘klauwen’/voeten heeft. Tijdens een eerder bezoek aan dat museum had ik een opgezet exemplaar gezien, maar had die werkelijk van die grote klauwen? En dus loop ik even naar de desbetreffende zaal om de opgezette cassowary nog eens beter te bekijken. En ja, hij heeft inderdaad grote klauwen!

De kop van een echte cassowary
achter glasin de dierentuin
bij Schloss Schönbrunn, Wenen, 2011.

Later nemen we het oude trammetje (van 1929) van het centrum van Adelaide naar het strand bij Glenelg. Het strand is niet heel erg groot, maar wel mooi met de stad op de achtergrond. Na het strand ontdekken Orange en ik dat Glenelg ook een leuke wijk is met mooie winkeltjes waar we heerlijk hebben rondgesnuffeld.

Glenelg, januari 2002

’s Avonds gaat de barbecue aan. Dat wil Coby graag, omdat barbecueën typische Australisch is. Ze heeft de heerlijke bonensalade die ze met kerst ook had gemaakt weer gemaakt en we smullen er van!

De dag sluiten we af met een bezoekje aan Don’s bioscoop.

Bij de ingang van de bioscoop komt de geur van popcorn ons al tegemoet!

bioscoopkaartje

In Nederland ga ik zo nu en dan naar de film, maar op die dag in januari tien jaar geleden, ging ik voor het eerst van mijn leven in het buitenland naar de bioscoop.
Geloof me, nu tien jaar later, heb ik dat ruimschoots goed gemaakt, maar dat terzijde…

Orange en ik gaan dus naar een bioscoop in Adelaide. Bij de ingang van die bioscoop komt de geur van popcorn ons al tegemoet.
Wij houden ons in voor wat betreft de popcorn, maar we kopen wel een kaartje voor ‘Lord of the Rings’.

Het eerste deel van die trilogie is dan net uitgekomen en omdat het in buurland Nieuw-Zeeland opgenomen is, is het erg ‘hot’ in Australië.

En niet verwonderlijk, want het is een mooie film. Het ziet er erg mooi uit en het verhaal, over onder andere hobbits, elfjes en monsters, is ook wel boeiend.

Na het zien van die film heb ik alleen nog maar meer zin om ook naar Nieuw-Zeeland te gaan. Nog een paar maanden geduld…

Films, films, films…….en nog eens films!

Totdat we op 10 januari naar Kangaroo Island gaan om daar ook weer te gaan werken tegen kost en inwoning, verblijven we bij Coby en Don.

In die dagen gaan we regelmatig naar de stad om te e-mailen in de bibliotheek, foto’s te laten ontwikkelen en ook weer op te halen, te winkelen, kopen we het ticket naar Kangaroo Island en doen we wat bankzaken.

Bij Coby en Don thuis lees ik m’n boek uit, spelen Orange en ik regelmatig shithead en kijken we film; heel veel film!

Eerder schreef ik al dat Don en Coby erg van film kijken houden. Dat is overigens niet iets wat alleen Don en Coby erg graag doen; van jong tot oud, ze lijken hier in Australië allemaal erg van films te houden.

Ergens kan ik me dat ook wel voorstellen. Hoewel er in Australië erg mooie series gemaakt worden en er ook veel goede buitenlandse series op de Australische televisie te zien zijn, moeten ze het hier met slechts een paar zenders doen. En bovendien worden series en andere programma’s veel vaker dan wij in Nederland gewend zijn onderbroken door erg schreeuwerige reclames. Misschien is dat we de reden dat men hier graag films huurt en kijkt.

‘Don’s bioscoop’ is die week dan ook regelmatig geopend.

De ene avond zit Coby te snotteren bij ‘Patch Adams’, de volgende avond is het science fiction met ‘the 6th Day’, dan weer gaan we naar het wilde westen in ‘Wild Wild West’ om vervolgens met Russell Crowe naar de gladiatorengevechten in ‘Gladiator’ te gaan.

Een heel ander verhaal is ‘the Fifth Element’, één van Don’s favorieten. En wat ben ik blij dat Don eerst een soort van inleiding gaf, voordat we die film gingen kijken. Want, zeker voor iemand zoals ik die niet zo van science fiction en futuristische dingen houdt, is het verhaal anders toch een beetje moeilijk te volgen.

Of we nog meer films gaan kijken?

Jazeker, morgen meer over ons bezoekje aan een echte Australische bioscoop. Welke film draaide er tien jaar geleden in de bioscoop in Adelaide? Je leest het morgen…