Basisschoolleerlingen die in de afgelegen Outback van Australië wonen, krijgen via de radio les. Als toerist kun je een radiolesje van deze ‘School of the Air’ bijwonen.
En dat is wat Marleen en ik doen.
Er wordt eerst even kort iets verteld en dan wordt er een videoband vertoond. Daarna zien we hoe één van de leraressen wat mededelingen aan de leerlingen en hun ouders doorgeeft.
Dan krijgen de leerlingen een bibliotheekles. De bibliothecaresse leert de kinderen hoe boeken in een computersysteem teruggevonden kunnen worden. Wel lastig zo over de radio. Maar binnenkort zal daar verandering in komen; ze gaan over op een satelliet systeem waardoor er gewerkt kan worden met video.
Ook kunnen alle leerlingen dan gebruik maken van internet en e-mail (we hebben het over 2002).
Marleen, opgeleid als bibliothecaresse, treft het dat we een les over de bibliotheek bijwonen. Nieuwsgierig naar de bibliotheek aldaar, vraagt Marleen na afloop of ze de bibliotheek mag zien. En dat mag. Leuk om dat ook eens te zien!
We kopen nog wat souvenirs en verlaten dan de ‘School of the Air’ weer.
Ik heb drie keer een les van de ‘School of the Air’ bijgewoond. Alle drie de keren was dat in Broken Hill en elke keer was het anders.
De eerste keer, 7 jaar eerder met Marjolein, was er een gastspreker. Een bioloog of zo. Er werd in ieder geval over dieren gesproken. Met Orange werden er kerstliedjes gezongen. En dit keer gaf de bibliothecaresse een les en las ze voor.
Elke keer was het leuk en bijzonder om mee te maken.
Na een laatste bezoekje aan de winkel van de RFDS, Marleen was vergeten daar nog het een en ander voor deze en gene te kopen, verlaten we Broken Hill en gaan we op weg naar Echuca.
Na uren rijden, de afstanden in Australië zijn immers groot, komen we in dat stadje aan.
Het grootste gedeelte van de ochtend brengen Marleen en ik bij de RFDS, de echte Flying Doctors, door. Eerst bezoeken we het museumpje, kijken we naar een video en krijgen we een rondleiding langs de radiokamer en de hangar.
Als we van de hangar teruglopen naar de winkel zijn ze in de radiokamer druk bezig. Er moet een patiënt vervoerd worden; uiteraard per vliegtuig.
We kijken rond in de winkel en kopen wat souvenirs.
Dan gaat plotseling het brandalarm af. Het blijkt om een oefening te gaan, toch moeten we allemaal naar buiten. En daar sta je dan tussen al het personeel. Grappig om zoiets mee te maken; gelukkig was het maar een oefening!
De rest van de dag besteden we onder andere aan winkelen in Broken Hill.
Na het avondeten proberen Marleen en ik de tafeltennistafel in het hostel uit. In het begin bakken we alle twee niet zo veel van het pingpongen, maar gaandeweg gaat het steeds beter.
Morgen gaat de reis weer verder en dus pakken we onze tassen die avond ook weer in.
Na een nacht in ‘de pub van Vic & Nancy’ wacht ons een uitgebreid ontbijt. Dat zit ook nog bij die 10 Australische dollar van de overnachting inbegrepen. Ik vraag me af of ze nog wel iets aan ons verdienen.
Daarna gaan we naar het postkantoor om het een en ander te versturen. De man van het postkantoor heeft erg de tijd voor ons. Hij vertelt ons over een vriendin uit Baarn. Ook laat hij ons een kaart van Australië zien. Op die kaart heeft hij de routes die hij gereden heeft aangegeven.
Maar het postkantoor is niet het enige gebouw waar we naar binnen gaan. ‘Emma’s Garage’ doet tegenwoordig dienst als internetcafé en dit keer is het wel open. Marleen en ik besluiten er te gaan e-mailen.
In ‘Emma’s Garage’ staan nog borden van toen er destijds in Minyip opnames voor ‘the Flying Doctors’ gemaakt werden. Die borden gaan natuurlijk ook op de foto.
We maken nog wat foto’s in het plaatsje en zeggen Minyip, een regenachtig Minyip wel te verstaan, dan vaarwel.
In regen en harde wind rijden we richting Broken Hill. Onderweg zien er ook nog ‘zandstormen’, oftewel wolken zand, of nog beter, zandverstuivingen.
We moeten een behoorlijke afstand afleggen en omdat we niet echt op tijd uit Minyip vertrokken zijn, komen we in het donker in Broken Hill aan.
Gelukkig is het goed gegaan met de kangoeroes en emoes. Wij hebben er geen aangereden. Veel mensen voor ons hebben dat wel gedaan. Op een gegeven moment leken we om de 5 kilometer wel een kadaver tegen te komen. Bah!
In Broken Hill verblijven we weer in de YHA. In die jeugdherberg liggen veel herinneringen voor mij. Eerst was ik daar namelijk al met Marjolein. Nog geen jaar voor dit bezoek met Marleen, was ik er met Orange en Sander.
Ik herkende nog de plaats waar ik met de telefoon zat toen Marjolein vertelde dat een gezamenlijke vriendin ging trouwen en oma naar het bejaardentehuis zou gaan. Wat is er veel gebeurd in dat jaar…
Degenen die mijn blog regelmatig volgen, weten dat ik op maandag altijd een nummer dat ik op twee cassettebandjes zette om mee te nemen naar Australië, onder de loep neem. Vandaag neem ik jullie daarvoor onder meer mee naar Londen…
Ter voorbereiding op ons bezoek aan Londen in 2009, bekijk ik de film ‘Priscilla, queen of the desert’ nog eens. Voordat ik dat doe, vraag ik me af waarom ik deze Australische film ook alweer zo leuk vond. Was het de blij-makende-muziek, het verhaal, de landschappen of een combinatie daarvan?
Kijkende naar de film, denk ik terug aan de tijd dat ik ‘Priscilla’ voor het eerst zag. In die tijd, zo’n 16, 17 jaar geleden, was ‘Snowy River – the McGregor Saga’ op de televisie. Marjolein, mijn zus, en ik keken voor Brett Climo (Dr. David in ‘the Flying Doctors’) naar die serie, maar al gauw waren we ook wel gek op zijn broertje in de serie, Guy Pearce.
Niet veel later kwam ‘Priscilla’ in de bioscoop en wij wilden Guy Pearce wel als travestiet zien en dus gingen we naar de bioscoop. Een bijzondere film en we genieten inderdaad van de blij-makende-muziek, het verhaal en de landschappen.
Maar daarmee is het verhaal nog niet af. Marjolein en ik besluiten op vakantie te gaan naar Australië en zo vertrekken we enkele maanden later naar Down Under.
Onze reis voert ons per toeval langs een aantal van de locaties waar ‘Priscilla’ is opgenomen. Zo belanden we ook in Coober Pedy en Broken Hill. In dat laatst genoemde stadje gaan we zelfs naar ‘Mario’s Palace’, waar ook gefilmd is (het hotel met de muurschilderingen).
We genieten erg van onze reis door Australië en kunnen bij thuiskomst echt terug kijken op een van onze meest bijzondere reizen. Dat gevoel komt weer terug als ik ‘Priscilla’ zie; ik beleef die tijd weer. Het was of er gewoon iets in de lucht hing; een soort magie.
Anno 2009 hangt er in het Palace Theatre in Londen ook iets in de lucht. Vriendin M. en ik zijn in dat oude theater in het Londense West End om een voorstelling bij te wonen van de musical die van de film ‘Priscilla, queen of the desert’ gemaakt is. Is het bij ons een soort van nieuwsgierigheid naar de musical of een soort spanning om Aussie Jason Donovan te zien, bij de cast is het de spanning om de voorstelling zo goed mogelijk neer te zetten. Want, op die maandagavond eind maart 2009, vindt voor de productie van de musical de belangrijkste voorstelling plaats; namelijk de voorstelling waarbij er naast het gewone publiek ook pers aanwezig is. Er hangt dus veel van af.
De musical volgt, waar mogelijk, grotendeels de film. De film vertelt, kort gezegd, het verhaal van twee travestieten en een transseksueel die met een bus (Priscilla) door de Outback reizen op weg naar een optreden in Alice Springs; op weg naar de vrouw van Tick (een van de travestieten) en hun zoontje.
Omdat ik de film kort daarvoor heb gezien, kan ik op bepaalde momenten voorspellen wat er gezegd gaat worden. Toch wijkt de musical hier en daar af van de film (ook vaak gedwongen door de beperkingen van een theater ten opzichte van de diverse locaties in de Outback in de film). Zo heeft Adam (Felicia) in de film iets met ABBA, in de musical is hij gek van Kylie Minogue. Een knipoog naar Jason Donovan, die in ‘Neighbours’ Scott, de geliefde van Kylie’s personage, speelde. Tick, Jasons personage in de musical, zegt nog dat hij Scott leuker vond dan Kylie, waarop ik, en ik trouwens niet alleen, in de lach schiet. En zo zitten er nog meer van die leuke lachmomenten in de musical.
Veel van de nummers in de film komen ook terug in de musical, maar er zijn ook nummers aan toegevoegd. En je raad het al; er is een medley met nummers van Kylie Minogue. De meeste nummers zijn vrolijk en opzwepend, maar Jason Donovan zingt op een gegeven moment samen met z’n zoontje in de musical heel intiem en klein het nummer ‘Always on my mind’.
We genieten erg van de musical en wij niet alleen; na afloop ontvangt de musical van bijna de hele zaal een staande ovatie, wat in Engeland helemaal niet zo gebruikelijk is (het wordt vaker niet dan wel gedaan, dit in tegenstelling tot Nederland). Bij een voorstelling met de pers erbij moet zo’n ovationeel applaus een opluchting zijn voor iedereen betrokken bij de musical, zo denken wij. En we denken dat ook bijna van de gezichten van de cast af te kunnen lezen. Desondanks zijn de persberichten de volgende dag in de krant lang niet allemaal zo positief. Maar ja, wat kan ons dat schelen; wij hebben in ieder geval genoten. En daar was het ons toch om te doen.
Nou ja,… we zijn eigenlijk naar Londen gekomen om bij het theater te staan bij de première en daarvoor hebben we, bijna op het laatste moment, onze terugreis nog moeten wijzigen. Je weet tenslotte maar nooit wie je over de rode loper ziet komen?
Die rode loper ontbreekt echter en echt heel veel bekende mensen zijn er ook niet. We zien onder andere wat mensen die destijds betrokken zijn geweest bij het realiseren van de film, musicalvedette Elaine Page en Aussies Simon Burke en Anne Charleston (speelde ooit Madge, de moeder van Kylie’s personage, in ‘Neighbours’). Desalniettemin vind ik het leuk om eens aan de ‘ontbrekende’ rode loper te staan en een en ander gade te slaan. En ook daar hangt iets van die ‘buzz’ in de lucht; een soort van spanning en ‘excitement’.
Broken Hill, anno 1995
Die ‘buzz’ van destijds heb ik een beetje gemist toen ik tien jaar geleden in Broken Hill was. Het stadje was niet erg veranderd in de tussenliggende 6½ jaar. Maar soms zijn plaatsen bijzonderder als je er voor het eerst komt of zou het komen omdat we destijds zo veel in en rond Broken Hill gezien hebben?
Ach, geen idee! Misschien was het gewoon een gevoel. Desalniettemin heb ik ook deze keer evengoed weer genoten van Broken Hill.
En op de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië reisde de film ‘Priscilla’ met me mee; meerdere nummers van de soundtrack heb ik namelijk op die cassettebandjes gezet.
‘I will survive’ van Gloria Gaynor is er daar een van. Echt zo’n nummer wat me terug doet denken aan de film.
En de film!?! Daar zal ik het ongetwijfeld nog wel een paar keer over hebben. Niet alleen omdat locaties van die film ook tijdens mijn reis voorbij kwamen; ook ik heb King’s Canyon beklommen. Maar vooral ook omdat ik een van de acteurs in levende lijve tegen kwam en hoe!
Ja, er komen nog meer bijzondere ontmoetingen in mijn blog voorbij!
We staan ’s ochtends vroeg op, want we moeten naar school; naar de ‘school of the air’ om precies te zijn.
De leerlingen in de uitgestrekte Outback van Australië wonen zo afgelegen dat ze niet naar school gaan, maar les krijgen via de radio. En deze ‘school of the air’ kun je als toerist bezoeken. Dat is wat Orange en ik doen.
Eerst wordt ons een video getoond. Die video was net nieuw; we hadden de première. Daarna zocht een leraar contact met de leerlingen. Nadat hij wat mededelingen met de kids had doorgenomen, namen twee andere docenten het over. Zij gingen met year 1 & 2 liedjes zingen; voornamelijk kerstliedjes.
Het was erg leuk om de leraren aan het werk te zien.
Met de kerstliedjes nog nagalmend in ons hoofd verlaten we de ‘school of the air’ en rijden we de Outback in; op weg naar Adelaide.
Ergens vind ik dat wel spannend. Naar Broken Hill toe reden we ook door de Outback, maar toen bevond Sander zich nog in ons gezelschap. Hem hebben we gisteren op de trein van Broken Hill naar Adelaide gezet. Zijn plannen voor de paar weken die hij nog in Australië heeft, zijn anders dan onze plannen. Wij hebben nog maanden voor ons en kunnen een ander tempo aannemen.
Van Broken Hill naar Adelaide komt het rijden volledig op mij aan, aangezien Orange nog geen rijbewijs heeft. En dat, in combinatie met het rijden door de Outback, is wat het toch wel spannend maakt. Gelukkig heb ik op het stuk naar Broken Hill wel gemerkt dat er nog best veel verkeer op de weg is. Dat verwacht ik ook tussen Broken Hill en Adelaide en dat is toch wel een geruststellende gedachte.
De Flying Doctors is niet alleen een televisieserie; de service bestaan echt. Om mensen die in de afgelegen outback wonen ook medische hulp te kunnen bieden is in 1928 deze luchtambulancedienst opgericht.
In Broken Hill is een van de bases van de RFDS, de Royal Flying Doctors Service. Die basis kan door toeristen bezocht worden en daarvoor zijn Sander, Orange en ik naar Broken Hill gekomen.
Het eerste wat we in Broken Hill dan ook gaan bekijken is die basis.
Daar kregen we een privérondleiding; er waren op dat moment namelijk geen andere bezoekers. De rondleiding voerde ons langs de radiokamer en langs de hangar met vliegtuigen. Bijzonder!
Door middel van een kleine tentoonstelling en een videofilm wordt ons een beeld geschetst van het werk van de Flying Doctors. Erg leuk om te zien; al zijn we wel bekend met het ontstaan van de RFDS en hoe ze te werk gaan.
In het winkeltje met souvenirs schaffen we nog wat ansichtkaarten aan.
Vlakbij de basis staat de Nomad, hèt vliegtuig uit de serie. Als afsluiting van ons bezoek aan de echte Flying Doctors gaan we nog met de Nomad op de foto.
Na het ontbijt in ‘de pub van Vic en Nancy’ schrijven we nog wat in het gastenboek, maken we nog wat foto’s en gaan we weer verder. Orange, Sander en ik koersen in noordelijke richting.
Onze ‘Flying Doctors’-pelgrimage zit er nog niet op; we willen ook Broken Hill, waar de echte Flying Doctors Service een basis heeft, bezoeken.
Aanvankelijk willen we nog een stop maken om in Mildura te overnachten, maar uiteindelijk besloten we om toch door te rijden naar Broken Hill.
Daar checken we in in een hostel waar ik destijds ook met Marjolein geweest ben. Ik geloof dat ik in die ruim zes jaar meer veranderd ben dan dat hostel. Om te ontdekken of Broken Hill zelf in die tijd nog veel veranderd is, is het ondertussen wat te laat op de avond geworden.
