Als een verzopen katje tegen deuren praten

We hebben ‘observation day’ in verband met het werk waar we op gesolliciteerd hebben; oftewel, we mogen een dagje meelopen. Het gaat om promotiewerk; we moeten huis-aan-huis kortingskaarten voor een videotheek verkopen.

Orange en ik gaan elk met een andere jongen mee. We moeten toekijken hoe zij de kaarten verkopen. Het zijn aardige jongens, maar op de een of andere manier toch ook een beetje zielige jongens. Ze denken het helemaal te kunnen maken met dit werk en bakken geld te kunnen verdienen.

De jongen waar ik mee mee ben verkoopt die dag slechts één zo’n kortingskaart; die waar Orange mee mee is verkoopt er twee. Ze zijn dus respectievelijk voor 10 en 20 Australische dollar aan de gang. Met de koers van destijds is dat zo’n 6,22 en 12,24 Euro. En dat voor een hele dag werken! Dat is voor Orange en mij reden genoeg om het werk niet te gaan doen.

Het is wel leuk om een hele dag mee te lopen; echt een hele ervaring!!! Helaas zit het weer niet zo ontzettend mee. Het is ’s ochtends erg warm, maar ’s middags slaat het om en hebben we regen, hagel en onweer. We zijn net verzopen katjes. En dan sta je aan de deur om iets te verkopen!

Sommige mensen blijven achter een metalen hordeur staan en dan kun je ze niet eens zien. Staat Brendan, de jongen waarmee ik op stap ben, een beetje tegen een deur aan te praten. Nee, mijn werk is het niet!

Desondanks zijn we weer een ervaring rijker!

Sollicitatiegesprek in het Engels

Gisteren schreef ik al dat we op sollicitatiegesprek mogen komen voor een baantje als huis-aan-huis verkoper, oftewel door-to-door selling op z’n Engels.

Samen met nog een aantal andere sollicitanten nemen Orange en ik plaats in een wachtruimte. Na wat wachten is het onze beurt voor een sollicitatiegesprek. Spannend hoor zo’n sollicitatiegesprek in het Engels! Maar het valt reuze mee.

In principe zijn Orange en ik aangenomen, maar we mogen een dag later eerst nog een dagje meelopen om te kijken of het ons werkelijk iets lijkt.

Scrapbook bladzijde van Melbourne Central,
een winkelcentrum in het centrum van Melbourne.

Verder kijken we bij het Travellers Contact Point of er nog post voor ons is. Ik had eigenlijk geen post verwacht, maar er blijken toch twee brieven te zijn. Erg leuk!

Ook winkelen we nog wat en gaan we naar een Aboriginal Gallery. Die Gallery stelt niet zo heel veel voor, maar het is wel leuk om het even gezien te hebben.

Natuurlijk kletsen we ook weer heel wat af met Hester. We kunnen het goed met haar vinden.

Morgen meer over onze belevenissen tijdens het dagje meedraaien als huis-aan-huis verkoper. Stay tuned…!

Op zoek naar werk

Eerder schreef ik het al; tijdens zo’n lange reis zijn er dagen waarop je veel beleeft, maar er zijn ook dagen waarop dat wat minder is. Of dagen waarover gewoon niet zo veel te schrijven is.

Zo’n dag is 18 februari 2002. Al boeken Orange en ik wel progressie, want we gaan op zoek naar werk, vinden iets (huis-aan-huis verkoop) en mogen een dag later al langskomen voor een ‘job interview’, oftewel een sollicitatiegesprek.

Ook kletsen we lekker bij met Hester, want zij is ondertussen weer terug in het hostel.

Maar verder is er niet zo heel veel boeiends om over te schrijven. Morgen misschien beter?!?

Met stofzuiger, dweil en theedoek in de caravans

’s Ochtends maken Orange en ik het huis van Cheryl schoon en doen we de was. Maar dat is niet het enige schoonmaakwerk dat we die dag doen.

Cheryl heeft het erg druk in het caravan park waar ze werkt. En omdat de andere schoonmaakster er niet is, vraagt ze of wij haar willen helpen. Ja hoor, dat willen we wel. En dus gaan we met Cheryl mee naar het caravan park. We maken caravans schoon; stofzuigen, dweilen en afwassen.  

Gelukkig hebben we ’s middags ook nog tijd om wat te wandelen. Inmiddels hebben we al heel wat van Penneshaw gezien; tijd om de rest van Kangaroo Island te gaan verkennen. En dat gaan we de volgende dag doen. Dan staat er namelijk een tour op ons programma.

Blijf m’n blog volgen en je leest over die tour en over onze verdere belevenissen op Kangaroo Island.

Nabij Penneshaw, Kangaroo Island.

Anderhalf uur stofzuigen en een zaklamp met rood licht

’s Ochtends gaan we met een vriendin van Cheryl twee beachhouses, vakantiehuisjes, schoonmaken. Het kleinste huisje, nou ja klein, was netjes achtergelaten. Het grotere huis daarentegen, was niet zo netjes achtergelaten. Het was best wel een werk om dat schoon te maken. Na bijna anderhalf uur aan één stuk stofzuigen, voel ik het wel aan m’n rug.

Na de lunch, die er van al het harde werken goed in gaat, hebben we tijd voor onszelf en richten we ons weer op het plannen van hoe we Kangaroo Island gaan bekijken. Dat brengt ons naar het kantoor van Sealink, waar we informeren naar de mogelijkheden om per bus tussen Penneshaw en Kingscote te reizen.

Het blijkt mogelijk om in de ene plaats opgepikt te worden voor een tour en dan na afloop van die tour in een andere plaats afgezet te worden. En de bagage kan dan ook mee. Erg handig en ons plan is dan ook om eerst een dagtour te nemen waarbij we opstappen in Penneshaw en de tour in Kingscote te eindigen. Daar zullen we dan een paar dagen blijven om vervolgens met een halve dagtour weer in Penneshaw te eindigen. Zo kunnen we heel wat van de dingen die we willen zien meepakken.

Voldaan dat we het programma voor Kangaroo Island min of meer rond hebben, wandelen we nog even langs de holletjes van de pinguïns. Zou het ons lukken om de pinguïns ook beter te zien?

De pinguïn zit diep verscholen in z'n holletje.

En ja; we zien in een paar holletjes pinguïns zitten. Ze fotograferen is wat moeilijk, want ze zitten diep verscholen. Toch doen we een poging.

Die avond zien we nog meer ‘wildlife’. Met een rode zaklamp (van een normale zaklantaarn schrikken pinguïns) gaan we naar Frenchman’s Rock. Alex, die de voorgaande avond even bij Cheryl langskwam, suggereerde daar eens pinguïns te gaan spotten.

Een goede suggestie van hem; vrijwel meteen zien we een pinguïn zitten! Later spotten we er nog een. Als we daar met de rode zaklamp naar schijnen, zien we vlakbij nog een wallabie, een soort kleine kangoeroe, zitten. Niet lang daarna ontdekken we nog een tweede wallabie.

En als we terug lopen springt er nog eentje langs de kant van de weg.

Hoewel je de pinguïns overal kunt horen en we er inmiddels een paar hebben zien zitten, hebben we nog geen pinguïns zien lopen of waggelen. Zouden we dat een dezer dagen toch nog zien?

Opnieuw doen we een poging pinguïns te spotten

Nadat Orange en ik het toilet, de badkamer (ja, weer) en de dekseltjes van de voorraadbussen schoongemaakt hebben, de planten watergegeven hebben en wat hebben getuinierd, gaan we ’s middags langs een paar winkeltjes.

Ik ben namelijk op zoek naar een kaart met pinguïns erop, omdat het de avond daarvoor te donker was om de ene pinguïn die we zagen op de gevoelige plaat vast te leggen.

Daarna hallen we ons fototoestel op en wandeleln we een stuk. Ik schreef eerder al dat ik nog eens terug wil naar Frenchman’s Rock om daar in de buurt foto’s te maken. En dat doen we ook.

Later gaan we naar het strand om daar wat te lezen. Ja, ik schiet al best wel op in ‘the Hobbit’.

’s Avonds doen we opnieuw een poging om pinguïns te spotten. Helaas laten ze zich niet zien. Misschien moeten we toch maar eens met een toertje mee!?!

Werk en meer werk

In Australië kennen ze geen Tweede Kerstdag en dus gaan we op 26 december 2001 weer hard aan het werk; onkruid wieden en de kippenhokken schoonmaken.

Omdat ons verblijf hier in Summertown er bijna op zit, pakken we het boekje met WWOOF-adressen, adressen van boerderijen waar je tegen kost en inwoning aan de slag kunt, erbij.

We willen graag naar Kangaroo Island en dus bellen we wat adressen aldaar. Na lang bellen hebben we toch iets weten te vinden; we kunnen 10 januari aan de slag op een farm met daarbij een bungalow en caravan park.

Daarna zijn we van plan om nog een tijdje op Kangaroo Island te blijven om daar toeristje uit te hangen.

Blijf m’n blog volgen en je leest hoe het allemaal verloopt op Kangaroo Island…

Kippen niet op stok, maar op de bezem!

Onze werkzaamheden op 22 december 2001 bestaan uit onkruid wieden en het schoonmaken van de kippenhokken.

Niet het leukste werk, maar we slaan ons er doorheen.



Gestempelde kaart.
Ga voor stempelcursussen en heel veel meer naar:
http://www.marjoleine.com/.

De kippen maken het ons ’s avonds echter lastig. Als we naar de kippenhokken gaan om die te sluiten, blijken er twee kippen nog niet op stok te zitten. Erger nog; ze zitten in een boom!



Ja, hoe zouden we die nu binnen moeten krijgen? We durven nog steeds de kippen niet op te pakken; al dat gefladder! Bovendien zouden we er niet eens bij kunnen; ze zitten veel te hoog.

Eerst gooien we maar wat met kluiten naar ze, maar dat heeft geen succes. Vervolgens trekken we aan de takken en schudden we ze wat heen en weer, maar ook dan blijven ze zitten.



Ik pak een bezem en probeer ze van de tak af te duwen. Dat lukt niet echt. Ik duw nog wat met de bezem en op een gegeven moment gaat een van de kippen op de bezem zitten. De kip blijft er op zitten en zo breng ik de kip naar de grond. Al snel loopt de kip het hok binnen. Daarna is nummer twee aan de beurt. Die weet ik op vrijwel dezelfde manier het hok in te krijgen.

Gelukkig zitten de kippen uiteindelijk allemaal op stok!

De ‘red machine’, brokkenpiloten en een waterballet

Iets langer geslapen dan normaal, want tien jaar geleden viel 16 december op zondag. Toch gaan we na het ontbijt en nadat we Lisa’s kunstwerken van Tiffany glas hebben bewonderd, weer aan het werk.

Dit keer gaan we met de ‘red machine’ aan de slag; een takkenversnipperaar in, je raadt het al, de kleur rood. Het is warm in de zon en ik haal m’n elleboog nog open aan een punt van de ‘red machine’ (gelukkig niet aan de messen), toch vind ik het wel leuk om met de machine te werken.

Natuurlijk laten we de honden ook nog even uit. Teruggekomen van het rondje, heb ik een klein ongelukje met misschien wel grote gevolgen.

Ik maak een misstap, stap naast het paadje, trap op een waterbuis, die breekt af en het water spuit er uit. Ian is er niet, dus Orange is snel Jong Wan gaan halen. We kunnen het water nergens uitdraaien. Maar na eerst het een en ander geprobeerd te hebben, is het Jong Wan gelukt de pijp te blokkeren met het hoesje van een fotorolletje. Wat ben ik blij dat de digitale fotografie toen nog niet zo gebruikelijk was als tegenwoordig.

Later heeft Jong Wan zelf ook nog een klein ongelukje. Hij heeft een of andere elektriciteitskabel doorgeknipt. Gelukkig kreeg hij geen schok, maar ja, het blijft vervelend.

En zo verliep die zondag toch niet zo rustig…

Het leven op de kippenboerderij begint te wennen, maar hooikoorts in december went nog niet!

De dag begin ik met het bakken van een brood. Ik doe de ingrediënten in de broodmachine en de machine doet de rest. Leuk om eens te doen!
Daarna ga ik op zoek naar gereedschap om de zeis, die de dag ervoor kapot is gegaan, te repareren. Gelukkig lukt het me ook om de juiste schroefjes daarvoor te vinden.


Met een gerepareerde zeis ga ik aan de slag waar we gisteren gestopt zijn; het gras op de helling. Ondanks dat het best warm is, schieten we aardig op met het gras.
Helaas veroorzaakt dat gras hooikoortsverschijnselen bij mij; niezen en een kriebelende keel. Heb ik daar in Nederland in het voorjaar last van; hier in Australië, waar de seizoenen omgekeerd zijn aan die in Nederland, heb ik er last van in december.


Tussen de werkzaamheden door genieten we van een smakelijke lunch; Koreaanse noodles gemaakt door Jong Wan. En we wandelen met de honden; het leukste klusje op de kippenboerderij. Dit keer zien we tijdens het uitlaten van de honden een kookaburra in het wild. Eerder hadden we het lachende geluid dat deze vogel maakt al wel eens gehoord, maar nu zien we de vogel in het echt.


’s Avonds eten we met een hele groep buiten; Ian, Lisa (een vriendin van Ian die tijdelijk bij hem woont), Fyona (een vriendin van Ian), Jong Wan, Orange en ik.
Het is gezellig en het eten, mie met vis erdoor, smaakt heerlijk. Tot slot maakt een erg mooie zonsondergang het plaatje helemaal af.

Tja, dat is het leven op een kleine Australische kippenboerderij. We beginnen hier al een beetje te wennen.

Bloemetjes en bijtjes

Ook op onze tweede werkdag op de kippenboerderij gingen we in de tuin aan de slag.

Ik ging eerst gele bloemen verwijderen. Dat ging best aardig, totdat ik een arm vol verwijderde bloemen weg wilde brengen. Ik pakte de bloemen en hoorde iets zoemen. Eerder had ik al een heleboel bijen bij de hoek van het huis gezien. Toen ik het gezoem hoorde, ben ik onmiddellijk stil gaan staan, maar ik werd desondanks bijna meteen gestoken. En niet echt op een leuke plek, namelijk op mijn bovenlip!

Ik heb de bloemen neergegooid en ben naar binnen gegaan om er iets aan te doen. Orange heeft het uitgezogen met een uitzuigapparaatje. En ik heb vervolgens een tijd onder de kraan gehangen.

Met de schrik nog in mijn lijf, een dikke lip en het gevoel alsof ik een verdoving had gehad bij de tandarts ben ik even op een bankje gaan zitten om niet echt veel later gewoon m’n werkzaamheden weer op te pakken. Maar de gele bloemetjes besloot ik toch maar links te laten liggen.

De eerste werkdag

Na het ontbijt met pannenkoekjes dacht ik dat Ian ons meteen aan het werk wilde zetten (11 december viel 10 jaar geleden op dinsdag; een werkdag en geen zondag). Hij wilde echter eerst nog naar een radioprogramma luisteren, voordat hij ons het één en ander uit zou leggen.


Origami

Orange en ik zijn toen maar een stukje gaan wandelen. Terug van de wandeling kregen we nog geen uitleg.

Dus zijn we met Aya, het Japanse meisje, gaan kletsen. Het bleef niet bij kletsen; ze ging ook een kraanvogeltje voor ons vouwen. Ik kon het niet laten om ook wat te gaan vouwen; een konijntje, een potloodje en een olifantje.

Ook heb ik Aya, Orange en zelfs Jong Wan, de Koreaanse jongen, het konijntje leren vouwen.

Ondertussen was het voor Aya tijd geworden om de bus te nemen. Die bus miste ze bijna, want ze wilde nog wat foto’s maken.

Nadat Aya Summertown verlaten had, kregen we dan eindelijk instructies en zijn we aan het werk gegaan. We moesten met takken aan de gang. Orange moest eerst takken weg halen en ik moest takken bundelen. Aan het eind van de middag zitten m’n benen vol schrammetjes van de doorns die aan de takken zitten. Tja, dat hoort erbij!

Het werk was wel leuk, maar om dat nou vier weken te doen…! Dit is de eerste dag; we zullen ook nog wel andere dingen moeten doen.

Ian heeft in het hoofd dat we tot begin januari blijven, maar wij op hebben op die eerste werkdagen nog erg onze twijfels. Het lijkt ons nogal lang. Maar aan de andere kant is dit werken tegen kost en inwoning wel een ideale manier om geld uit te sparen.

Blijf m’n blog volgen en je leest vanzelf wat we allemaal op het kippenboerderijtje beleven en of we daadwerkelijk tot begin januari zullen blijven. 
  

Via de universiteit naar een kippenboerderijtje

Eerder deze week schreef ik al dat we werk gevonden hebben; tegen kost en inwoning aan de slag op een klein kippenboerderijtje.

Aan het eind van de middag moeten we ons melden bij de universiteit in Adelaide. Ian, ‘onze baas’, werkt daar en met hem zullen we dan naar Summertown rijden.

We verwachten een beetje een stoffige leraar. Maar Ian blijkt een beveiligingsman met een kaal hoofd te zijn. Een aardige man.

Als zijn dienst erop zit, gaan we naar zijn huis annex boerderijtje. Dat ligt in een heuvelig gebied. Op weg naar Summertown wijst Ian ons op een koala; de eerste koala die we in het wild zien!

Om het huis van Ian is het erg rommelig. Binnen staan allemaal oude meubels. Een enorm contrast met de huizen die we de dag daarvoor gezien hebben.

Toen we er net waren, had ik zoiets van; “Ik blijf hier hooguit een week en dan ben ik weg”. Aan het eind van de avond voel ik me wat meer op m’n gemak.

Er zijn nog twee mensen die ook tegen kost en inwoning bij Ian werken; een jongen uit Korea en een meisje uit Japan. Dat meisje vertrekt morgen, de jongen blijft waarschijnlijk nog een week.

Volgens mij vinden ze het hier wel leuk; ze zijn tenminste enthousiast. Dus het zal allemaal nog wel meevallen.

Blijf m’n blog volgen en je leest hoe het werken op de kleine kippenboerderij is en of we langer dan een week zullen blijven…

Werk gevonden!!!

Betaald werk zoeken blijkt nog niet mee te vallen. Maar gelukkig hebben wij ons bij aankomst in Sydney meteen ingeschreven bij WWOOF, een organisatie die bemiddeld bij het tegen kost en inwoning werken op onder andere organische boerderijen.

In het boekje dat we bij inschrijving ontvingen staan allemaal adressen met beschrijvingen van boerderijen of boerderijtjes. We bellen een aantal van de adressen op Kangaroo Island en daarna adressen in de buurt van Adelaide.

Bij de meeste nummers die ik belde, werd er niet opgenomen. Ook kreeg ik vaak een voice mail of een antwoordapparaat. Slechts een enkele keer kreeg ik iemand aan de telefoon. Bij één adres werd me verteld dat ik door ene Ian teruggebeld zou worden.

Die Ian belde al heel snel terug; hij heeft werk voor ons. We moeten 10 december aan het eind van de middag naar het terrein van de universiteit komen. Hij werkt daar en zal ons dan meenemen naar zijn boerderijtje.

Het werk zal uit werken in de tuin en zorgen voor de 60 kippen bestaan. Tot wanneer we precies kunnen werken, weten we niet. Ian heeft mensen nodig die ook tijdens kerst op zijn farm passen. Dat willen we in principe wel doen. Ik vind het prima als we ongeveer 3 weken onder de pannen zijn. Eerst gaan we kijken hoe het loopt. Het zal me benieuwen; een nieuwe ervaring!

Orange en ik zijn helemaal in de wolken dat we werk, vrijwilligerswerk wel te verstaan, gevonden hadden. En zo snel!

De farm is in Summertown, op ongeveer 20 minuten afstand van Adelaide. Volgens Coby en Don is het een mooie omgeving.