De geur en de zon geven me een fijn gevoel!

Een detail uit mijn scrapbook.

Een halve wereldreis terug (deel 6):

Na een vlucht van zo’n drie-en-een-half uur kom ik op de luchthaven van Melbourne aan. Ik heb al snel mijn bagage, pin geld en ga naar buiten. Daar moet ik een kwartiertje wachten op de skybus die me naar het centrum van Melbourne zal brengen. Helemaal niet erg, want de geur en de zon doen me aan de aankomst in Sydney en de tijd bij Don en Coby denken; een fijn gevoel!

Met de Skybus ga ik naar Spencer Street Station. Daar neem ik de gratis City Circle Tram naar Flinders Street Station. En dan naar het zo bekende hostel. Wat kan het toch fijn zijn om ergens aan te komen waar je de weg al een beetje kent!

In het hostel boek ik een kamer, maak m’n bed op, bel even naar het thuisfront en neem plaats achter de computer om te mailen. Ik mail onder andere dat ik min of meer bezig ben m’n tweede nacht over te slaan. Het zal nog lang duren voordat ik van mijn (dubbele) jetlag af ben.

Op sokken door het veiligheidspoortje!

Een bladzijde uit mijn scrapbook.

Een halve wereldreis terug (deel 5):

Na die lange vlucht land ik op het betrekkelijk kleine vliegveld van Auckland; wel fijn om even de benen te kunnen strekken.

Hoewel het vliegveld klein is, zijn er wel allemaal leuke winkeltjes. Ik loop daar wat rond en plof vervolgens ergens neer. Daar heb ik een leuk uitzicht op een gedeelte van het vliegveld. Ik blijf daar zitten kijken totdat het tijd is om m’n volgende vlucht te nemen.

Voor de vlucht van Auckland naar Melbourne is er weer een strenge veiligheidscontrole; de schoenen moeten zelfs uit! Best een komisch gezicht al die schoenen in van die bakjes. Je moet op sokken of op blote voeten door het poortje.

Daarna ging een veiligheidsman m’n tas bekijken. Het is wel een veilig idee al die security checks.

Van L.A. naar Auckland; een lange vlucht!

Een halve wereldreis terug (deel 4):

Op de luchthaven van L.A. gaat het ook weer vrij snel. Ook daar raak ik aan de praat met Nederlanders. Ze zijn beide op weg naar het Zuider Eiland van Nieuw-Zeeland. Hij gaat z’n vriendin, die daar stage loopt, opzoeken. Zij gaat naar haar zus die daar rondtrekt.

Hoewel er op de vlucht van Los Angeles naar Auckland ook weer wat turbulentie is, gaat de vlucht redelijk voorspoedig. Al is het wel een erg lange vlucht…

Ik geniet van de lichtjes van L.A.

Een halve wereldreis terug (deel 3):

Tijdens de vlucht naar Los Angeles hebben we in het begin best wel wat turbulentie. Gelukkig weet de man die naast me zit me wel gerust te stellen door te vertellen dat die turbulentie niet gevaarlijk is. Hij heeft vrienden die kleine vliegtuigjes vliegen en die juist die turbulentie opzoeken.

De man blijkt naar de begrafenis van zijn opa in New York geweest; ook toevallig!

Ik zit bij het raampje en geniet tijdens de daling van alle lichtjes van L.A. Het is al donker en je ziet echt heel veel lichtjes. Echt een prachtig gezicht!

Gezellig kletsen bij de gate

Een halve wereldreis terug (deel 2):

In het vliegtuig van Amsterdam naar Washington vermaak ik me met het luisteren naar muziek en het lezen van een stapeltje tijdschriften.

In Washington moet ik overstappen. Daar gaat alles, douane en bagage, best wel snel. Ik ga bij de juiste gate zitten en raak met twee Nederlandse vrouwen aan de praat. Erg gezellig!

De ene vrouw is op weg naar familie in Arizona en de andere vrouw gaat naar Costa Rica om daar twee of drie maanden reizen voor reisorganisatie Djoser te gaan begeleiden. Ook zij moeten de vlucht naar Los Angeles hebben.

Op weg naar nieuwe avonturen!

Een bladzijde uit mijn scrapbook.

Een halve wereldreis terug (deel 1):

Later dan gepland gaan we weg en als er dan ook nog erg veel file is, kun je nagaan dat ik niet echt rustig in de auto zit. Ik moet tenslotte het vliegtuig niet missen…

Gelukkig komen we redelijk op tijd op Schiphol aan. We gunnen ons echter geen tijd om daar nog iets te drinken. Ik ga maar meteen in de lange rij bij de incheckbalie staan.

Als het moment daar is om afscheid te nemen van mam en Marjolein, heb ik het daar best moeilijk mee. Het verdriet om oma is ook nog zo vers.

Na de nodige checks ga ik door de douane. Ik zoek het vliegtuig richting Washington op. En dan ben ik zomaar weer op weg naar nieuwe avonturen…

Wij halen de overstap in Londen wel, maar onze tassen…?

Een halve wereldreis (deel 4):

Op Heathrow zien we een van de met Aboriginal kunst beschilderde vliegtuigen van Qantas staan. Echt heel veel overstaptijd in Londen hebben we niet. Ikzelf zou voor m’n klanten vluchten met meer overstaptijd geboekt hebben. Desondanks halen we de vlucht.

Na de lange vluchten van Sydney naar San Francisco (we passeerden ook nog de datumgrens) en van San Francisco naar Londen, is de vlucht van Londen naar Amsterdam echt een lachertje. We gaan omhoog, krijgen wat te eten en gaan weer naar beneden. En dan landen we in het enigszins grauwe polderlandschap van Nederland. Gelukkig breekt de zon nog wel even door.

We gaan door de douane, zwaaien naar de familie, proberen door het glas met ze te praten en gaan vervolgens op onze bagage wachten.

Er komt allerlei bagage langs, maar niet de onze. Later blijkt dat onze bagage de overstap in Londen niet gehaald heeft. Gelukkig gaan er zoveel vluchten tussen Londen en Amsterdam dat we op onze tassen kunnen wachten.

Ondertussen begroeten we de familie echt en gaan we met z’n allen iets eten en drinken. We zien onze eerste Euro’s en vinden het maar raar geld; net monopoly geld.

Later gaan we weer bij de lopende band staan. Maar al wat er komt; geen tassen van ons! Uiteindelijk blijken ze bij een andere bagageband te liggen. Gelukkig we hebben onze bagage!

We hebben wat bagage van elkaar in onze tas zitten, dus dat wisselen we uit. En dan nemen Orange en ik afscheid.

Even denk ik dat het vliegtuig gekaapt wordt!

Een halve wereldreis (deel 3):

Als we boven Winnipeg (Canada) vliegen, denk ik dat er paniek in de tent is. De stewardessen lopen zo driftig heen en weer. Als ik naar de wc ga, hoor ik een van de stewardessen iets over een ‘fight’ zeggen. Kort daarna moet de veiligheidsriem vast, maar met de turbulentie valt het wel mee. Dus er kunnen zomaar een paar terroristen zijn, gaat er door me heen.

Op een gegeven moment is er zelfs een stewardess met tranende ogen. Ik zit meestal al niet echt lekker in een vliegtuig, maar dan zit ik gewoon te trillen. Ik denk even dat we er geweest zijn.

Maar uiteindelijk blijkt er niets aan de hand te zijn. De tranen van de stewardess blijken van een allergie te komen. En de ‘fight’, dat zal wel om een ‘flight’ zijn gegaan.

We komen uiteindelijk goed in Londen aan!

Van Melbourne naar Sydney en van Sydney naar San Francisco

Een halve wereldreis (deel 2):

De vlucht van Melbourne naar Sydney zit niet helemaal vol; er zijn erg veel lege stoelen. Na een vlucht van ongeveer 80 minuten komen we in Sydney aan. Daar moeten we van boord.

Na weer de nodige security-checks gaan we vervolgens aan boord van de vlucht die ons naar San Francisco zal brengen.

Ik doe een poging om film te kijken; ‘K-pax’ met Kevin Spacey. Maar op een gegeven moment haak ik af; het kan me niet zo boeien. Ik probeer wat te slapen, maar dat lukt niet echt.

We zien niet veel van San Francisco; het is erg mistig. Op de luchthaven van San Francisco blijkt dat we nog met onze grote rugtassen moeten slepen. Als laatsten komen we bij de lopende band aan, zien meteen onze tassen, pakken ze van de band en lopen weer weg. Dat was wel komisch.

Na weer wat security-checks en wat heen en weer lopen langs de winkeltjes bij de gate, gaan we aan boord van het vliegtuig naar Londen…

Orange moet bij de veiligheidscontroles zelfs een slokje uit haar waterflesje nemen!

Een halve wereldreis (deel 1):

We gaan al op tijd met de skybus naar de luchthaven. We zijn zelfs zo vroeg dat de balie van United Airlines nog niet eens open is. We wachten wat en als de balie open gaat, krijgen we de tickets in handen. Daarna de eerste veiligheidsmaatregelen; onze grote rugtassen worden gecontroleerd.

Bij de incheckbalie krijgen we nog wat (douane)formulieren om in te vullen. Die vullen we meteen maar in. We hebben immers toch tijd genoeg om naar de juiste gate te gaan.

Bij de gate wordt onze kleine rugtas ook gecontroleerd. Orange moet zelfs een slokje nemen van haar flesje water; er zit gewoon kraanwater in, maar toch.

Eerder hadden we ook een security-check gehad en er zouden er nog vele volgen. Vervolgens even wachten tot we aan boord kunnen…

Een deel van een spread uit mijn scrapbook.