Geslaagde shopdag, mislukte ‘sterrenjacht’

Die woensdag, in 2002 viel 2 oktober op een woensdag, hebben we een shopdag. Marleen en ik kopen leuke dingetjes voor deze en gene. En we vergeten onszelf ook niet!

’s Avonds doen we nogmaals een poging om Sophie Lee en Christopher Stollery te spreken. Die laatste komt niet opdagen bij de artiestenuitgang van het Sydney Opera House. We laten dus maar een briefje voor hem achter.

Bij Sophie, in een ander theater niet ver bij het Opera House vandaan, hebben we ook geen succes. Nadat de voorstelling afgelopen is, komt ze zo snel naar buiten dat Marleen en ik geen tijd hebben om op de juiste plaats te gaan staan en dus missen we haar. Helaas!

Picknicken in de Botanische tuinen en rondjes in de monorail

Marleen en ik beginnen de dag met het checken van onze e-mail. Ik heb een lieve e-mail van tante Matje.

Daarna gaan we op pad naar de Botanische tuinen. We wandelen er door heen en zoeken een plekje om te picknicken. Dat smaakt goed!

We verlaten de Botanische tuinen en gaan onder andere naar de monorail. Daar maken we zo’n twee en een half rondje mee.

’s Avonds kijken we nog wat televisie, we hebben televisie op de kamer, en dan gaan we naar bed.

Morgen is er weer een dag…

Stay tuned!

In de auto rijdt ze voorbij…

Marleen en ik kijken die zondagochtend, 29 september viel in 2002 op een zondag, eerst rond bij de winkeltjes in het Queen Victoria Building. Maar voor souvenirs voor het thuisfront slaag ik later beter bij de Paddy Markets.

Ook winkelen we nog wat in Darling Harbour.

Later op de dag eten we een snelle hap bij een fastfoodzaak om vervolgens naar het Wharf theatre te gaan.

De vorige avond hebben we Sophie Lee daar in een theaterstuk gezien. Helaas is het toen niet gelukt om haar na afloop te spreken. We wagen het er dus nogmaals op.

We staan al een tijdje te wachten als Sophie plotseling in de auto voorbij rijdt. Het is niet te doen haar te roepen of aan te schieten.

Zou het ons later deze week wel lukken om haar te spreken...?

Kaartjes voor mijn verjaardag en kaartjes voor het theater

Via de Botanische tuinen lopen we naar het bekende Sydney Opera House. Daar informeren we naar een theaterstuk dat daar speelt.

Vervolgens lopen we door naar een ander theater voor informatie over een theaterstuk met Sophie Lee er in. Ook haar, in ‘the Flying Doctors’ speelde ze de rol van Penny Wellings, zouden we graag willen zien.

Het stuk is nog maar een paar dagen te zien, dus we kopen kaartjes voor de voorstelling van die avond.

‘s Middags informeren we nog bij een aantal andere theaters naar wat er speelt en vooral wie er in meespelen. Beetje ‘Flying Doctors’-fan wil natuurlijk geen acteur uit die serie missen!

Ook haal ik mijn post op bij het Travellers Contact Point. Omdat ik steeds onderweg was, heb ik het al een flinke tijd niet door laten sturen. Er ligt dus heel wat post; ook nog kaartjes voor mijn verjaardag. Leuk hoor!

’s Avonds zoeken we ons plaatsje in de zaal van het theater. ‘The Virgin Mim’ heet het stuk en Sophie Lee doet er in mee.

Het blijkt best een leuk stuk te zijn en bovendien is het leuk om Sophie aan het werk te zien.

Helaas lukt het ons niet om haar na afloop van het theaterstuk te spreken. Maar we zijn nog een paar dagen in Sydney…

 

Van Melbourne naar Sydney; het is 12 uur in een bus

Die ochtend gaat de wekker al vroeg. Marleen en ik ontbijten en gaan op weg naar het busstation, waar we op de bus naar Sydney stappen.

Er volgt een busrit van zo’n 12 uur waarbij we door een mooi landschap rijden. Naast genieten van het landschap, lezen we wat en kijken we twee films.

In Sydney worden we door iemand van het hostel opgehaald. We checken in in het hostel en gaan de stad in om iets te eten. Met Marjolein en Els was ik eerder al eens bij Taco Bell, een fastfoodzaak met Mexicaanse gerechtjes, en ook met Marleen ga ik daar heen. Het smaakt weer goed. Maar na zo’n lange rit met de bus gaat alles er goed in.

Morgen meer belevenissen in Sydney…

Stay tuned!!!

Bibliotheekles bij de ‘School of the Air’

Die ochtend gaan we al vroeg naar de ‘School of the Air’.

Basisschoolleerlingen die in de afgelegen Outback van Australië wonen, krijgen via de radio les. Als toerist kun je een radiolesje van deze ‘School of the Air’ bijwonen.

En dat is wat Marleen en ik doen.

Er wordt eerst even kort iets verteld en dan wordt er een videoband vertoond. Daarna zien we hoe één van de leraressen wat mededelingen aan de leerlingen en hun ouders doorgeeft.

Dan krijgen de leerlingen een bibliotheekles. De bibliothecaresse leert de kinderen hoe boeken in een computersysteem teruggevonden kunnen worden. Wel lastig zo over de radio. Maar binnenkort zal daar verandering in komen; ze gaan over op een satelliet systeem waardoor er gewerkt kan worden met video.

Ook kunnen alle leerlingen dan gebruik maken van internet en e-mail (we hebben het over 2002).

Marleen, opgeleid als bibliothecaresse, treft het dat we een les over de bibliotheek bijwonen. Nieuwsgierig naar de bibliotheek aldaar, vraagt Marleen na afloop of ze de bibliotheek mag zien. En dat mag. Leuk om dat ook eens te zien!

We kopen nog wat souvenirs en verlaten dan de ‘School of the Air’ weer.

Ik heb drie keer een les van de ‘School of the Air’ bijgewoond. Alle drie de keren was dat in Broken Hill en elke keer was het anders.

De eerste keer, 7 jaar eerder met Marjolein, was er een gastspreker. Een bioloog of zo. Er werd in ieder geval over dieren gesproken. Met Orange werden er kerstliedjes gezongen. En dit keer gaf de bibliothecaresse een les en las ze voor.

Elke keer was het leuk en bijzonder om mee te maken.

Na een laatste bezoekje aan de winkel van de RFDS, Marleen was vergeten daar nog het een en ander voor deze en gene te kopen, verlaten we Broken Hill en gaan we op weg naar Echuca.

Na uren rijden, de afstanden in Australië zijn immers groot, komen we in dat stadje aan.

Veel doen we die avond niet meer; het is al laat.

De volgende dag zullen we Echuca beter bekijken.

Stay tuned…!

Brandoefening bij de echte Flying Doctors

Het grootste gedeelte van de ochtend brengen Marleen en ik bij de RFDS, de echte Flying Doctors, door. Eerst bezoeken we het museumpje, kijken we naar een video en krijgen we een rondleiding langs de radiokamer en de hangar.

Als we van de hangar teruglopen naar de winkel zijn ze in de radiokamer druk bezig. Er moet een patiënt vervoerd worden; uiteraard per vliegtuig.

We kijken rond in de winkel en kopen wat souvenirs.

Dan gaat plotseling het brandalarm af. Het blijkt om een oefening te gaan, toch moeten we allemaal naar buiten. En daar sta je dan tussen al het personeel. Grappig om zoiets mee te maken; gelukkig was het maar een oefening!

De rest van de dag besteden we onder andere aan winkelen in Broken Hill.

Na het avondeten proberen Marleen en ik de tafeltennistafel in het hostel uit. In het begin bakken we alle twee niet zo veel van het pingpongen, maar gaandeweg gaat het steeds beter.

Morgen gaat de reis weer verder en dus pakken we onze tassen die avond ook weer in.

Stay tuned voor meer belevenissen…!

Om de 5 kilometer passeren we een kadaver

Na een nacht in ‘de pub van Vic & Nancy’ wacht ons een uitgebreid ontbijt. Dat zit ook nog bij die 10 Australische dollar van de overnachting inbegrepen. Ik vraag me af of ze nog wel iets aan ons verdienen.

Daarna gaan we naar het postkantoor om het een en ander te versturen. De man van het postkantoor heeft erg de tijd voor ons. Hij vertelt ons over een vriendin uit Baarn. Ook laat hij ons een kaart van Australië zien. Op die kaart heeft hij de routes die hij gereden heeft aangegeven.

Maar het postkantoor is niet het enige gebouw waar we naar binnen gaan. ‘Emma’s Garage’ doet tegenwoordig dienst als internetcafé en dit keer is het wel open. Marleen en ik besluiten er te gaan e-mailen.

In ‘Emma’s Garage’ staan nog borden van toen er destijds in Minyip opnames voor ‘the Flying Doctors’ gemaakt werden. Die borden gaan natuurlijk ook op de foto.

We maken nog wat foto’s in het plaatsje en zeggen Minyip, een regenachtig Minyip wel te verstaan, dan vaarwel.

In regen en harde wind rijden we richting Broken Hill. Onderweg zien er ook nog ‘zandstormen’, oftewel wolken zand, of nog beter, zandverstuivingen.

We moeten een behoorlijke afstand afleggen en omdat we niet echt op tijd uit Minyip vertrokken zijn, komen we in het donker in Broken Hill aan.

Gelukkig is het goed gegaan met de kangoeroes en emoes. Wij hebben er geen aangereden. Veel mensen voor ons hebben dat wel gedaan. Op een gegeven moment leken we om de 5 kilometer wel een kadaver tegen te komen. Bah!

In Broken Hill verblijven we weer in de YHA. In die jeugdherberg liggen veel herinneringen voor mij. Eerst was ik daar namelijk al met Marjolein. Nog geen jaar voor dit bezoek met Marleen, was ik er met Orange en Sander.

Ik herkende nog de plaats waar ik met de telefoon zat toen Marjolein vertelde dat een gezamenlijke vriendin ging trouwen en oma naar het bejaardentehuis zou gaan. Wat is er veel gebeurd in dat jaar…