Die mensen hadden er ook voor een herdenkingsdienst voor ons kunnen zijn…

In mijn blogbericht van gisteren schreef ik dat het voor ons op Bali ook anders af had kunnen lopen. Wat als we bijvoorbeeld op onze laatste avond op Bali nog een wandeling waren gaan maken…?

En wat als mam niet naar Bali gekomen zou zijn? Zou ik dan een kamer hebben geboekt in het hotelletje dat een medereizigster me maanden eerder aangeraden had; een hotelletje vlakbij waar de bommen ontploften.

Wat als ik een van de drie meiden die we in Nieuw-Zeeland hadden leren kennen, tegen was gekomen en we samen iets waren gaan drinken?

Het had allemaal zo anders kunnen lopen…!

Voor mijn uit het oog verloren kleuterschoolvriendinnetje en haar vriend loopt het helaas anders. Net op Bali, koffers nog nauwelijks uitgepakt, gaan zij die bewuste avond aan de wandel en komen nooit meer terug…

Lange tijd zijn haar ouders, die bij mij in het dorp wonen, in onzekerheid.

Een oom, die voor zijn werk in Indonesië is, vliegt nog naar Bali om te kijken of hij ze kan vinden in ziekenhuizen en mortuariums. Het vliegtuig waarmee hij naar Bali vliegt, is praktisch leeg; niemand wil op dat moment naar Bali.

De identificatie van de slachtoffers duurt lang; heel erg lang!

Hoewel het lichamelijk overschot dan nog niet terug is, organiseren de ouders van het kleuterschoolvriendinnetje na weken toch een herdenkingsdienst in de kerk in ons dorp.

Mam en ik gaan ook naar die herdenkingsdienst. De kerk zit helemaal vol. Er zijn niet genoeg stoelen en we zoeken een plekje op een drempeltje in een hoekje van de kerk.

Er volgen verhalen en al luisterend kijk ik rond in de kerk. Er zitten dorpsgenoten, bekende en onbekende mensen in de zaal. Als alles anders was gelopen hadden die mensen er ook voor een herdenkingsdienst voor mam, mij of ons beiden kunnen zijn…

Mam en ik zitten regelmatig te snikken tijdens de dienst. Als we na afloop van de dienst, na het condoleren, naar huis lopen, ben ik blij dat we niet ver hoeven. Zodra ik thuis de deur achter me dichtdoe barst ik in een onbeheerst snikken uit…

Vermist!!!

Samen met Marjolein en tante Matje lopen mam en ik van de aankomsthal van Schiphol richting het parkeerterrein.

En daar bij die ene roltrap bij Schiphol (anno 2012 moet ik bij het passeren van dat punt nog altijd aan dat moment denken) vertelt Marjolein dat een oud kleuterschoolvriendinnetje van ons ook op Bali was met haar vriend. Ze worden nu beiden vermist……..!

Wordt vervolgd…..

Tell me why?!?

Meer dan een jaar hebben jullie elke maandagmiddag op dit blog kunnen genieten van een muziekje. Nummers die ik op cassettebandjes zette en mee nam naar Australië en nummers die ik nu mee zou nemen op reis.

Vanmiddag het laatste nummer; ‘Tell me why’ van Genesis.

Wie mijn blog de laatste tijd gevolgd heeft en de aankomende dagen zal volgen, begrijpt hoezeer een nummer met die titel bij mijn blogberichten van dit moment past. En dan sommige zinnen in de tekst… Moet ik nog meer zeggen…!?!

“Een teken van leven!!!”

Om half zes gaat de wekker. Na het douchen, een broodje eten en de laatste spullen inpakken, gaat om half zeven de telefoon. Het is de receptie van het hotel; er is een fax voor ons! Pap en Marjolein hebben gefaxt; ze zijn bezorgd om ons nadat ze hebben gehoord dat er explosies zijn geweest op Bali. Of alles goed is en of we even willen bellen.

Een kwartiertje later gaat de telefoon nogmaals. Wederom de receptie; de taxi is er; of de bagage opgehaald kan worden.

Willeke staat op de gang om afscheid van ons te nemen. Paatje en Erik zitten al op de trap op ons te wachten. Ze rijden met ons mee in het taxibusje om ons naar het vliegveld te brengen. Tot aan de incheckbalie brengen ze ons weg. Lief hoor!

Ons nog steeds niet bewust van wat zich uren eerder zo dichtbij ons afspeelde, verbazen we ons dat de controles zoveel scherper zijn dan op Schiphol. Onze handbagage, inclusief fototoestel en waterflesje moet wel twee keer door de scanner en ons paspoort moesten we maarliefst drie keer laten zien.

Pas nadat we alle controles gehad hebben, hebben we tijd om pap te bellen. Het is dan in Nederland één uur ’s nachts. We melden dat alles goed met ons is en pap zal Marjolein bellen om dat ook aan haar door te geven.

Wachten op het vliegveld van Bali

Dan zoeken we een plekje en wachten we tot we aan boord van het vliegtuig kunnen gaan. Er hangen televisieschermen en die staan aan; beelden van het journaal, berichten over de explosies; een brandend gebouw, gewonde en verbrande mensen, gewonden in het ziekenhuis.  Dan denken we nog dat het zoiets als de cafébrand in Volendam is geweest.

In het vliegtuig hangt een gelaten sfeertje. Nog dringt niet tot ons door wat er gebeurd is.

Als we, na een goede vlucht, op het vliegveld van Hong Kong lopen, zijn we ons nog nergens van bewust. Er staan cameraploegen. Maar Kofi Annan, dan secretaris-generaal van de VN, brengt in die tijd een bezoek aan China en wij denken dat de cameraploegen er voor hem staan.

Hoe erg het is, dringt pas echt tot ons door als we op de hotelkamer in hartje Hong Kong zijn en naar huis bellen en beelden op onder andere CNN zien. De ergste terroristische aanslagen na 11 september!

We zien in het nieuws beelden van de aanslagen op Bali; beelden van de straat waar we hebben gelopen.

Later ook beelden van het vliegveld van Hong Kong, waar we eerder die dag zelf liepen. Ze hebben gesprekken met mensen die net van Bali kwamen, dus uit het vliegtuig waar wij in zaten.

Wat als wij een Balinees shirtje hadden gedragen? Zouden wij er dan uitgepikt zijn voor een gesprek? Zouden beelden van ons dan de hele wereld over zijn gegaan? Maar ja, wat hadden wij op dat moment te melden? Wisten wij veel?

Wij zaten in een van de eerste vliegtuigen die uit Bali kwamen. Wij zijn net voor de grote stroom ‘vluchtende’ toeristen uit Bali vertrokken.

Hoewel we die dag nog wel even naar buiten gaan, in de buurt van het hotel rondkijken en wat boodschapjes doen, kijken we toch heel veel naar de televisie.

Ondertussen vragen we ons af of het zin heeft om eerder naar huis te gaan en of het verstandig is om naar the Peak te gaan, het Amerikaanse consulaat blijkt daar namelijk dicht bij in de buurt te zitten. We besluiten uiteindelijk dat het toch geen zin heeft onze vluchten terug naar Nederland te verschuiven; zo lang blijven we nou ook weer niet in Hong Kong. En wat betreft ‘the Peak’; Hong Kong heeft nog zo veel ander moois; we hoeven niet naar the Peak.

We zien het allemaal de volgende dag wel.

Hoe zullen Paatje, Willeke en Erik het hebben? Misschien willen ze ook wel weg? Spannend en helemaal niet leuk.

Ondertussen wacht ik op een telefoontje. Ik wil graag even e-mailen, maar de computers in het hotel zijn bezet. Ze zullen bellen als er een plaatsje achter een computer vrij is.

Ik word gebeld, ik neem plaats achter de computer en stuur een mailtje naar vrienden en bekenden in Nederland. De exacte tekst van dat mailtje weet ik niet meer, wel dat de titel van dat mailtje ‘Een teken van leven’ was en dat was precies wat dat mailtje ook was!!!

Thuis in Nederland gaat de telefoon bij pap en Marjolein ook regelmatig; ongeruste en belangstellende mensen vragen hen hoe het met ons gaat.

Ik stuur niet alleen een mailtje, ik lees ook mijn mail. Met de drie meiden die we destijds in Nieuw-Zeeland hebben leren kennen, heb ik dan nog steeds mailcontact. Over en weer hebben we de afgelopen maanden verteld over onze belevenissen op reis. Nu mailt één van die meiden dat ze ook op Bali was en heeft moeten rennen om zichzelf in veiligheid te brengen tijdens de aanslagen in Kuta. Brr!!!

Hoewel we in wereldstad Hong Kong zijn, zijn we met ons hoofd nog in Bali. En dat houdt de aankomende tijd nog wel aan.

Maar we zijn in Hong Kong en bekijken die stad ook. Morgen meer belevenissen aldaar. Stay tuned!

Ondertussen ongerustheid in Nederland

Terwijl mam en ik nietsvermoedend op één oor liggen in Bali, zit Marjolein na een week hard werken, 12 oktober viel 10 jaar geleden op een zaterdag, ontspannen naar een aflevering van ‘Commissaris Rex’ te kijken. Ook nietsvermoedend!

Dan gaat bij haar de telefoon. Marleen en Orange aan de lijn. (Marleen is inmiddels ook weer thuis uit Australië en Orange logeert een weekendje bij haar). Ze hebben op het journaal gehoord dat er explosies zijn geweest op Bali en informeren bezorgd naar mam en mij.

Marjolein kan ze niets vertellen en gaat zelf op zoek naar antwoorden. Ze kijkt op teletekst, waar ze leest dat er in Kuta twee explosies zijn geweest. Ook leest ze dat er een derde explosie in Denpassar is geweest. Ze gaat naar pap om daar te achterhalen waar mam en ik verblijven.

Mam heeft wel een telefoon- en faxnummer achtergelaten, maar heeft het adres meegenomen op reis. Pap en Marjolein weten eigenlijk niet in welke plaats we verblijven. Dat het Denpassar niet is weet Marjolein nog wel, maar verder zijn ze in het ongewisse.

Marjolein belt nog naar de kennissen die ons het hotel hadden aanbevolen om bij hen het adres te achterhalen, maar ze krijgt daar geen gehoor.

Pap en Marjolein besluiten een fax te sturen naar ons hotel. In die fax de vraag of alles goed met ons gaat en of we ze willen bellen…

Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart

12 Oktober 2002, onze laatste dag in Kuta. Het is die dag heet op Bali. We brengen de ochtend door met schilderen (mam) en lezen (ik) op ons balkonnetje.

Na een verfrissende duik in het zwembad gaan we nog wat shoppen in ‘ons’ straatje; het straatje achter het hotel. De winkeliers daar willen zo graag wat verkopen. Het “special price” en “kijken, kijken en niet kopen” hoor je overal. Dat maakt het ontspannen rondkijken naar wat de winkeltjes te koop aanbieden er niet makkelijker op. Ze hoeven maar een glimp van je op te vangen en je wordt al toegeroepen.

Maar we willen voor deze en gene toch iets meenemen en dus zullen we even moeten winkelen. Het afdingen, iets wat op Bali gebruikelijk is, gaat ons dan al iets beter af.

We kopen onder andere sarongs voor vriendinnen en voor onszelf kussenhoesjes en wat kleren. Mam koopt zelfs nog gordijnen.

Voldaan komen we met onze aankopen terug op de hotelkamer.

Voor de laatste keer gaan we zwemmen in het zwembad. Een muziekje op de achtergrond. (Dat ‘Yesterday’ van the Beatles door de luidsprekers klonk, is me erg bijgebleven. Wat heb ik daar nog vaak aan teruggedacht…)

Daarna genieten we weer samen met Erik, Willeke en Paatje van de zonsondergang.

Het is een beetje bewolkt boven de horizon. Daardoor kunnen we de zon niet echt in de zee zien zakken. Desondanks is het toch prachtig. Die kleuren! Net een impressionistisch schilderij van Monet, aldus mam.

Voor de laatste keer eten we samen met Erik, Willeke en Paatje in het restaurant van het hotel. Het is weer erg lekker.

Ook is er livemuziek. Gezellig hoor!

Toch gaan we naar onze kamer om onze tassen in te pakken.

Terwijl we aan het inpakken zijn, gaat plotseling het licht uit. De ramen trillen in de sponningen en het is alsof er een grote groep mensen over het balkon rent.

Als ik naar de badkamer ga, komt er eerst alleen maar heet water uit de kraan. Later komt er helemaal geen water meer uit de kraan. Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart.

We zoeken hotelmanager Robby op om het toch maar even te melden. Hij vertelt ons dat er een explosie geweest is. Hoe of wat vertelt hij verder niet; hij weet op dat moment wellicht ook niet meer dan dat.

Met het idee dat er sprake is geweest van een explosie bij een elektriciteitshuisje of zo iets, gaan mam en ik, nadat de tassen helemaal gepakt zijn, nietsvermoedend naar bed……

Laatste resten Twin Towers weggehaald

Een van de artikelen die een kennis van mij verzamelde in een map:

Dit artikel stond 10 jaar geleden in de krant.

Goedkoop scoren???

Het eerste echte blogbericht op je blog beginnen met ‘09/11! Weet jij nog waar je was 10 jaar geleden?’ lijkt misschien een beetje goedkoop scoren. Iedereen heeft op die vraag immers z’n antwoord wel klaar.

Toegegeven; ik vind het aan de ene kant ook wel goedkoop scoren. Maar je wilt met je eerste blogbericht toch de aandacht trekken; je blog beginnen met een ‘big bang’.

Maar dat is het niet alleen. In de voorgaande blogberichten probeerde ik ook al een beeld te schetsen van die tijd. De gebeurtenissen op ‘09/11’ vormen toch de achtergrond van het leven tien jaar geleden. En dus ook tijdens mijn reis.

Familie in Australië vertelde me hoe zij op die bewuste dag in september 2001 door bekenden uit bed gebeld werden (er is immers sprake van een tijdsverschil en het was in Australië al laat op de avond) met de mededeling de televisie aan te zetten.

Op m’n kamer ergens in een hostel in Nieuw-Zeeland las ik een vrouwenblad. Daarin het verhaal van een vrouw die met ernstige brandwonden in het ziekenhuis lag en vocht voor haar leven. Haar verhaal raakte me. Ze is een slachtoffer van de aanslagen op ‘09/11’.

Wachtend op een metro in Sydney valt m’n oog op een grote poster. Daarop staat een man met z’n blindengeleidehond afgebeeld. Ernaast de tekst dat die hond de man veilig uit een van de Twin Towers heeft weten te geleiden. Bijzonder! Of ook een goedkope manier om te scoren en geld los te krijgen om meer honden op te leiden als blindengeleidehond?  

En dan is er nog een e-mailtje van een medereizigster die ik in Nieuw-Zeeland had leren kennen. Zij vertelt dat ze samen met andere reizigers uit alle windstreken in een hostel ergens in Australië naar een uitzending van Oprah Winfrey over ‘09/11’ had zitten kijken. De groep waarmee ze zat te kijken, raakte ontroerd door die uitzending en verbroederde. Dat raakte haar enorm. Ik was er niet bij, maar haar verhaal in dat e-mailtje is me altijd bij gebleven.

Tijdens het overstappen op een vliegveld, ergens tijdens m’n reis, loop ik op kousenvoeten door het poortje. Net als bij alle medepassagiers gaan m’n schoenen op de lopende band en worden ze gescand.

Kort daarvoor heeft iemand geprobeerd een explosief mee het vliegtuig in te nemen in z’n schoen. Er is angst voor een herhaling van de aanslagen op de Twin Towers. Dit is de ‘nasleep’ van ‘09/11’! Niet alles is meer zo vanzelfsprekend. 

Ook deel ik eens een kamer met een New Yorkse. En ja, dan komt het gesprek al gauw op ‘09/11’, de Twin Towers en waar zij toen was en wat ze deed.

En zo zijn er meer momenten geweest tijdens mijn reis. Ik reisde in een wereld die door ‘09/11’ niet meer helemaal hetzelfde was.

Toch bleef de nasleep van ‘09/11’ en de ‘War against Terror’ gelukkig veelal tijdens m’n reis op de achtergrond. En vaak heel ver op de achtergrond. Helaas is het niet op de achtergrond gebleven en kwam de ‘War against Terror’ wel heel erg dichtbij… 

Maar daarover later, heel veel later, meer.