Andere reizigers ontmoeten?

Eerder hebben we Kingscote al een beetje verkend, maar het pelikanen voeren hebben we nog niet gezien. Vanaf een afstandje slaan we dat voeren gade. Een leuk gezicht!

Pelikanen vliegen heel mooi door de lucht. Zou dat komen door de grote spanwijdte die ze hebben?

We verkennen Kingscote nog wat verder. Daarvoor zijn we tenslotte naar die plaats gekomen.

Ook vonden we, toen we naar Kingscote gingen, dat we weer eens naar een jeugdherberg moesten gaan om weer eens tussen andere reizigers te zitten. Er zijn echter niet veel andere reizigers in het hostel, dus wat dat betreft valt het een beetje tegen.

Onze kamer in de jeugdherberg.

Toch ontmoeten we in Kingscote nog wat medereizigers en mede-wwoofers (mensen die tegen kost en inwoning werken). Als we Kingscote inlopen om nog wat foto’s te maken, zien we Cheryl namelijk op een terrasje zitten. En ze is niet alleen; ze heeft twee wwoof-ers die bij Alex werken mee. Orange en ik maken een praatje met ze. Eén van hen blijkt ook uit Nederland te komen. We wisselen wat reiservaringen en e-mailadressen uit. En zo ontmoeten we toch nog wat andere reizigers!

En nu is m’n kin ook nog dik...!

Het grieperige gevoel van de dag ervoor is gelukkig over, maar m’n tandpijn nog niet. Een klier onder m’n tong is opgezwollen en m’n kin is ook dik.

We besluiten dan ook een tandarts op te zoeken. Omdat er echter niet zo heel veel mensen op Kangaroo Island wonen, komt de tandarts maar eens in de zoveel tijd naar Kangaroo Island. Helaas blijkt hij op dat moment niet aanwezig te zijn.

Even zie ik taferelen voor me dat ik opgepikt moet worden door de echte ‘Flying Doctors’ die me dan naar een tandarts zullen vliegen. Ervaar ik nu dan aan den lijve wat het betekent om in zo’n afgelegen gebied in zo’n uitgestekt land te zijn?!?

Nadat de receptioniste van de tandarts mijn verhaal heeft aangehoord en me heeft verteld dat het waarschijnlijk een ontsteking is en dat ik een wortelkanaalbehandeling zal moeten ondergaan, voel ik me te naar om nog te kunnen bedenken dat misschien wel zo’n knappe dokter als dokter Tom mij dan mee zou nemen in zijn vliegtuig.

 

De ‘Flying Doctors’ zijn echter niet nodig; Kingscote heeft gewoon een huisarts. En die breng ik een bezoekje. Hij schrijft me antibiotica voor. Dat gaat de ontsteking tegen, maar ik moet sowieso naar een tandarts om er iets aan te laten doen. Echt balen dat ik zoiets heb. Moet ik in het buitenland naar een tandarts, terwijl ik in Nederland altijd al blij ben als mijn eigen tandarts er is en niet een of andere vervanger. Maar ja, wat moet, dat moet!

De mensen die me geholpen hebben, zijn wel erg vriendelijk en behulpzaam. Nadat ze bij de dokterspraktijk hadden ontdekt dat ze me te veel hadden berekend, hebben ze de apotheek gebeld, omdat ze hoopten dat wij daar nog zouden zijn. Orange en ik liepen toen echter al weer buiten. De apothekersassistente is ons vervolgens achterna gelopen. Wat een inzet van al die mensen!

En dan is de medische zorg in ene toch niet zo ver weg!   

Naar de supermarkt, de bibliotheek en de lokale middenstand van Kingscote

Orange en ik beginnen de dag met een bezoekje aan de supermarkt om een en ander voor het ontbijt te kopen. Voor het eerst sinds een lange tijd doen we weer echt boodschappen.

Na het ontbijt gaan we eens kijken of we in de plaatselijke bibliotheek kunnen e-mailen. De bibliotheek is niet echt groot, maar ze beschikken wel over drie computers met internetverbinding (we hebben het over 2002).

Waar we in de bibliotheek in Adelaide een tijdstip moesten reserveren en maar een half uur hadden om te mailen, is er hier in Kingscote plaats en kunnen we elk meteen voor maar liefst een uur gratis achter een computer kruipen. Daar maken we dan ook graag gebruik van.

Weer buiten lopen we langs de lokale middenstand om te zien wat zij zoal te bieden hebben. Orange en ik kijken onder andere wat rond in een souvenirwinkel en een ‘gallery’.

Na de lunch doen we eigenlijk niet zo heel veel; we houden een rustig dagje. Dat komt ook omdat ik me niet helemaal 100% voel. Sinds een paar dagen heb ik namelijk last van een tand; af en toe pijnscheuten en als ik op die tand druk is het pijnlijk. Ondertussen doet ook m’n kaak wat zeer.

Daarnaast doen m’n spieren ook nog pijn; alsof ik de griep krijg. Maar grieperig voel ik me verder dan weer niet.

Als ik naar huis bel, hoor ik dat het met oma ook wel bergafwaarts gaat. Ze is wat verward en benauwd. Eerder tijdens mijn reis heeft ze af en toe ook terugslagen gehad. Jammer dat ze zo achteruit gaat.

Tja, het leven van een backpacker gaat niet altijd over rozen!

In de hoop dat het me goed zal doen, zoek ik op tijd m’n bed op.

Morgen meer…