Door hartje Melbourne rijden

De huurauto moet ingeleverd worden, dus daar beginnen we die ochtend mee. Daar rijd ik dan door hartje Melbourne! Stoer hoor!

De rest van de dag winkelen we in het centrum van Melbourne, nemen we de City Circle Tram en wandelen we naar het Crown Complex om daar ook nog wat te winkelen.

Ook doen we nog een was, sturen we wat mailtjes en bel ik nog even naar het thuisfront…

De Dandenongs; ik was er eerder, nu ben ik terug. En dat is toch wel een beetje raar…

Echt goed slapen we die nacht niet. Een groepje jongelui, met waarschijnlijk te veel drank op, houdt ons uit onze slaap. Ze maken lawaai en bonken op onze deur.

We zetten de wekker maar iets later en weten uiteindelijk toch nog wat slaap te pakken.

Die ochtend stappen we weer in de auto en gaan we richting de Dandenongs, een natuurgebied iets voorbij Melbourne.

In het drukke verkeer rond Melbourne rijden we verkeerd en ook de weg naar de Dandenongs blijkt niet zo makkelijk te vinden te zijn.

Na uitleg van een politieagent komen we dan toch in de Dandenongs aan.

In een klein plaatsje kijken we wat rond. Het plaatsje met kleine, leuke winkeltjes doet ons aan Hahndorf denken.

Daarna rijden we naar Mt. Dandenong voor het uitzicht op Melbourne. We zien de stad wel liggen, maar echt helder is het niet.

Ik was hier eerder tijdens mijn reis; dat was niet zomaar een dag. Nu ben ik er terug en dat is toch wel een beetje raar…

We rijden nog wat rond in de Dandenongs en gaan dan richting Melbourne.

We parkeren de auto in de parkeergarage van het Crown Casino en gaan op zoek naar accommodatie.

In een hostel in het centrum boeken we een tweepersoonskamer en daarna gaan we de bagage halen. Dat blijkt een heel gezeul te zijn. We hebben ondertussen zoveel bagage dat we twee keer heen en weer moeten.

Leuk hoor, loop je daar met je bagage door het casino!

Ondertussen is het laat geworden. We gaan de Burger King voor een snelle maaltijd. Daarna douchen en naar bed.

Morgen is er weer een dag…

Bij ‘Port of Echuca’ stappen we in een radarboot

Na ’s ochtends wat gewinkeld te hebben in Echuca, gaan Marleen en ik ’s middags naar de ‘Port of Echuca’. Op weg daar naar toe komen we echter langs een tweedehands boekwinkel en daar kunnen we niet voorbij lopen. We kijken er rond en ik koop er zelfs een boek.

Dan toch echt naar de ‘Port of Echuca’. Dat is een soort van straatje hoe het er vroeger uit zag; met paard en wagen, oude gebouwen, etc. We kijken wat rond in dat leuke straatje.

Echuca staat ook bekend om de radarboten op de Murray River.

Vanuit de ‘Port of Echuca’ kun je met zo’n boot mee. Dat zien Marleen en ik ook wel zitten en dus gaan we aan boord van de ‘Pride of the Murray’. 

Het is lekker ontspannen varen in het zonnetje. Ja, het was eindelijk weer eens een mooie, zonnige dag!

Na nog een ijsje stappen we in de auto om weer verder te trekken. Bendigo is onze volgende overnachtingplaats. Dat is niet zo’n hele grote afstand vanuit Echuca; we komen dit keer niet in het donker aan.

In Bendigo vinden we een bed in het hostelgedeelte van een caravan park. We kunnen er zelf koken. Maar na eerder een erg grote banaan gegeten te hebben, hebben we nog niet zo veel behoefte aan het avondeten. We maken eerst maar een flinke wandeling.

Daarna smaakt het eten prima.

De rest van de avond kletsen we, drinken we thee, werken we onze dagboekjes bij en doen we een poging om te slapen…

Bibliotheekles bij de ‘School of the Air’

Die ochtend gaan we al vroeg naar de ‘School of the Air’.

Basisschoolleerlingen die in de afgelegen Outback van Australië wonen, krijgen via de radio les. Als toerist kun je een radiolesje van deze ‘School of the Air’ bijwonen.

En dat is wat Marleen en ik doen.

Er wordt eerst even kort iets verteld en dan wordt er een videoband vertoond. Daarna zien we hoe één van de leraressen wat mededelingen aan de leerlingen en hun ouders doorgeeft.

Dan krijgen de leerlingen een bibliotheekles. De bibliothecaresse leert de kinderen hoe boeken in een computersysteem teruggevonden kunnen worden. Wel lastig zo over de radio. Maar binnenkort zal daar verandering in komen; ze gaan over op een satelliet systeem waardoor er gewerkt kan worden met video.

Ook kunnen alle leerlingen dan gebruik maken van internet en e-mail (we hebben het over 2002).

Marleen, opgeleid als bibliothecaresse, treft het dat we een les over de bibliotheek bijwonen. Nieuwsgierig naar de bibliotheek aldaar, vraagt Marleen na afloop of ze de bibliotheek mag zien. En dat mag. Leuk om dat ook eens te zien!

We kopen nog wat souvenirs en verlaten dan de ‘School of the Air’ weer.

Ik heb drie keer een les van de ‘School of the Air’ bijgewoond. Alle drie de keren was dat in Broken Hill en elke keer was het anders.

De eerste keer, 7 jaar eerder met Marjolein, was er een gastspreker. Een bioloog of zo. Er werd in ieder geval over dieren gesproken. Met Orange werden er kerstliedjes gezongen. En dit keer gaf de bibliothecaresse een les en las ze voor.

Elke keer was het leuk en bijzonder om mee te maken.

Na een laatste bezoekje aan de winkel van de RFDS, Marleen was vergeten daar nog het een en ander voor deze en gene te kopen, verlaten we Broken Hill en gaan we op weg naar Echuca.

Na uren rijden, de afstanden in Australië zijn immers groot, komen we in dat stadje aan.

Veel doen we die avond niet meer; het is al laat.

De volgende dag zullen we Echuca beter bekijken.

Stay tuned…!

Om de 5 kilometer passeren we een kadaver

Na een nacht in ‘de pub van Vic & Nancy’ wacht ons een uitgebreid ontbijt. Dat zit ook nog bij die 10 Australische dollar van de overnachting inbegrepen. Ik vraag me af of ze nog wel iets aan ons verdienen.

Daarna gaan we naar het postkantoor om het een en ander te versturen. De man van het postkantoor heeft erg de tijd voor ons. Hij vertelt ons over een vriendin uit Baarn. Ook laat hij ons een kaart van Australië zien. Op die kaart heeft hij de routes die hij gereden heeft aangegeven.

Maar het postkantoor is niet het enige gebouw waar we naar binnen gaan. ‘Emma’s Garage’ doet tegenwoordig dienst als internetcafé en dit keer is het wel open. Marleen en ik besluiten er te gaan e-mailen.

In ‘Emma’s Garage’ staan nog borden van toen er destijds in Minyip opnames voor ‘the Flying Doctors’ gemaakt werden. Die borden gaan natuurlijk ook op de foto.

We maken nog wat foto’s in het plaatsje en zeggen Minyip, een regenachtig Minyip wel te verstaan, dan vaarwel.

In regen en harde wind rijden we richting Broken Hill. Onderweg zien er ook nog ‘zandstormen’, oftewel wolken zand, of nog beter, zandverstuivingen.

We moeten een behoorlijke afstand afleggen en omdat we niet echt op tijd uit Minyip vertrokken zijn, komen we in het donker in Broken Hill aan.

Gelukkig is het goed gegaan met de kangoeroes en emoes. Wij hebben er geen aangereden. Veel mensen voor ons hebben dat wel gedaan. Op een gegeven moment leken we om de 5 kilometer wel een kadaver tegen te komen. Bah!

In Broken Hill verblijven we weer in de YHA. In die jeugdherberg liggen veel herinneringen voor mij. Eerst was ik daar namelijk al met Marjolein. Nog geen jaar voor dit bezoek met Marleen, was ik er met Orange en Sander.

Ik herkende nog de plaats waar ik met de telefoon zat toen Marjolein vertelde dat een gezamenlijke vriendin ging trouwen en oma naar het bejaardentehuis zou gaan. Wat is er veel gebeurd in dat jaar…

Helaas geen Vic achter de toog

Met zo’n 5 graden in de cabin is het wederom niet warm. Die nacht slaap ik dan ook niet echt lekker.

We ontbijten, checken uit, bezoeken het visitors centre, gaan naar het Aboriginal centrum en winkelen nog wat in het ‘centrum’ van Halls Gap.

Ter ere van paps verjaardag eten we een heerlijke caramel slice.

Vervolgens laten we Halls Gap voor wat het is en gaan we weer op pad.

We bekijken nog een Aboriginal schildering op een rotspartij en maken daar in de buurt nog een wandeling. Kleine kangoeroes springen ondertussen voorbij.

Daarna toch echt richting Minyip. Met Orange en Sander was ik eerder ook al in dat plaatsje dat als decor voor onze favoriete televisieserie diende. Maar ook met Marleen ga ik op ‘Flying Doctors’-pelgrimage.

Onderweg doen we nog wat boodschappen in Stawell om vervolgens via Rupanyup verder te gaan. Ik wil graag langs dat laatste plaatsje, omdat daar al borden met de tekst ‘Minyip – Coopers Crossing – home of the Flying Doctors’ staan.

Daarover had ik niets tegen Marleen gezegd. Als we dan plotseling voor die borden staan, is dat een leuke verrassing voor haar.

Natuurlijk kunnen we het niet nalaten een aantal foto’s te maken.

Bij binnenkomst in Minyip staan ook bordjes en ook daar volgt een fotosessie.

Ook in ‘the Crossing’ zetten we allerlei gebouwen op de foto.

En vanzelfsprekend verblijven we ook in de pub. Die pub is weer in andere handen. Maar voor Kayla en Dennis heeft er ook nog een ander in gezeten. Het is ook eigenlijk niet veel meer. Voor een nacht betalen we maar 10 Australische dollar.

Het eten blijkt er ook niet duur te zijn. In de dining room, waar foto’s van onze geliefde serie aan de wand hangen, dineren we bij het haardvuur. Het smaakt goed.

’s Avonds bel ik nog naar huis; even pap feliciteren met z’n 60^e verjaardag! De Australische cowboyhoed die ik gestuurd heb, is goed in de smaak gevallen.

Verder spreek ik nog wat andere familieleden. Fijn het thuisfront even gesproken te hebben!

We gaan de pub weer in. Helaas geen Vic achter de toog.

De eigenaar laat ons wat foto’s en andere memorabilia van de Flying Doctors zien.

We luisteren naar zijn verhalen…

Ook dit keer smaakt het goed

Echt lekker slaap ik die nacht niet. Het waait en regent buiten en in de caravan is het koud.

’s Ochtends moet ik dan ook echt doorwarmen onder een warme douche.

Na ons ontbijtje en het inpakken van de bagage gaan we weer op pad.

Al snel rijden we in de Grampians. Voordat Marleen en ik op zoek gaan naar accommodatie, bekijken we eerst nog het een ander in dat natuurgebied.

Eerst gaan we naar de McKenzie Falls. Die had ik eerder al gezien, maar het is weer erg mooi. Gelukkig knapt ondertussen het weer ook wat op. Die ochtend hebben we namelijk veel regen gehad.

Vlakbij de McKenzie Falls zijn de Broken Falls. Die had ik destijds niet gezien; nu wel. Ook die waterval is mooi.

Na de watervallen gaan Marleen en ik nog naar Reid’s Lookout en de Balconies. Je hebt daar onder andere de Jaws; een rots in de vorm van een kaak.

Met Orange en Maureen ben ik daar ook al geweest.

Vervolgens gaan we naar Halls Gap. Daar zoeken we naar accommodatie en vinden we uiteindelijk een cabin.

We kunnen koken in die cabin, maar met Orange heb ik in Halls Gap destijds ergens voor 10 dollar gegeten. Samen met Marleen ga ik daar ook heen.

Het drie gangen menu bestaat dit keer uit een carrot & ginger soep, hamsteak met patat en salade en fruit als dessert.

Ook dit keer smaakt het goed.

De ‘top soil’ waait weg

’s Ochtends brengt Coby ons naar de autoverhuurmaatschappij om de huurauto op te halen; een nieuwe (7 maanden) blauwe Nissan Pulsar.

Achter Coby aan rijden we naar hun huis.

Daar oefenen we nog wat met de auto. Voor mij is het allemaal nog wel bekend, maar voor Marleen is het links rijden en het rijden met een automaat even wennen.

We laden de bagage in, drinken nog wat thee en gaan dan echt op pad.

De eerste stop is Hahndorf, een gezellig plaatsje met Duitse invloeden. Naast de talloze leuke winkeltjes is er ook een Nederlands winkeltje. We kijken er even rond, maar kopen er geen Hollandse dingen. Bij Coby hebben we immers nog hagelslag gehad.

We gaan verder.

Het weer is niet echt super; het waait erg hard. De ‘top soil’, het bovenste laagje aarde, waait van het land. Dat ziet er raar uit. De lucht is grauw, behalve als je naar boven kijkt.

Het is overigens heel slecht voor de gewassen als de ‘top soil’ wegwaait.

Als we bij Bordertown aankomen, begint het al snel donker te worden. We gaan dus maar op zoek naar onderdak. Voor 25 Australische dollar huren we voor een nachtje een caravan op een caravanpark.

De caravan is erg basic en dat is de keuken op het caravanpark ook. Maar we redden ons er mee.

Ik pleeg nog wat telefoontjes, we drinken thee en schrijven in onze dagboekjes. En dan kruipen we in onze slaapzakken.

Morgen is er weer een dag…

Op zoek naar een auto

Marleen en ik willen een auto huren om daarmee verder te reizen en dus gaan we op autojacht. We gaan eerst bij wat verhuurmaatschappijen in het centrum van Adelaide langs.

Na de lunch, wat boodschappen en het ophalen van mijn foto’s gaan we ’s middags naar een aantal autoverhuurmaatschappijen buiten het centrum.

Uiteindelijk besluiten we toch voor het aanbod van Thriffty te gaan. Zo dat is geregeld!

Het plan was eigenlijk om nog een bezoekje aan het strand bij Glenelg te brengen, maar daarvoor hebben we niet genoeg tijd.

Voor een bezoekje aan de Central Markets hebben we nog wel wat tijd. We kijken er rond bij de verschillende stalletjes met onder andere souvenirs, groente, fruit en ander etenswaar.

Aan het eind van de middag nemen we de bus terug naar Don en Coby.

Daar zoek ik de rest van de avond de foto’s die ik opgehaald heb, zo’n 14 rolletjes, uit.

Een zeker-de-moeite-waard uitstapje naar Akaroa

Vanuit Timaru rijden we richting Christchurch. Onderweg zien we prachtige besneeuwde bergtoppen.

Omdat we al vroeg Christchurch naderen, besluiten we naar het Banks Peninsula te gaan. Dat is een schiereiland vlakbij Christchurch. Ook dat ziet er prachtig uit!

We stoppen in het plaatsje Akaroa om dat wat beter te bekijken. We zien een parkje, de haven, een vuurtoren en wat winkeltjes. Een leuk plaatsje!

Op de terugweg is het landschap nog mooier. De ondergaande zon zorgt voor een gouden gloed over het landschap en daarboven zien we prachtige luchten.

Door dit zeker-de-moeite-waard uitstapje komen we laat in Christchurch aan. Gelukkig hebben we de ingrediënten voor avondeten al in huis.

Naar nr. 46

We verlaten Dunedin en rijden, hoewel we eigenlijk naar het noorden moeten, eerst in zuidelijke richting. We willen namelijk eerst nr. 46 van de Southern Scenic Route nog bezoeken, eerder waren we daar niet aan toegekomen.

‘Nr. 46’, zo zijn we het kortweg gaan noemen, is een stukje kust met strand en heet eigenlijk ‘Tunnel Beach’. Je kunt er een wandeling van circa een uur maken en dat doen we dan ook.

De kustlijn met tunnel is prachtig, het weer is echter wat minder; het gaat regenen en de rest van de dag blijft het ook slecht.

Onderweg zien we ook nog de ‘Moeraki Boulders’. Dat zijn een soort ronde bollen op het strand. Helaas is het hoog water en kunnen we ze niet van heel erg dichtbij bekijken. Toch vind ik de ‘Moeraki Boulders’ erg de moeite waard.

In Oamaru ondernemen we nog een poging om ‘Yellow Eyed Penguins’ te zien. Door het slechte, gure weer druipen we echter al weer snel af. Geen pinguïns gezien, helaas!

Vervolgens rijden we naar de YHA in Timaru. Daar delen we met z’n drieën een vierpersoonskamer in een gedeelte van het hostel dat op een huis lijkt.

Morgen gaat de reis weer verder.

Stay tuned!

Wat een leuke beestjes zijn het toch!

Het plan is om naar een museum in Dunedin te gaan. Op weg daar naar toe komen we echter langs zulke leuke winkeltjes, dat we het museum maar laten voor wat het is.

We willen tenslotte ook nog naar het Otago Peninsula om daar pinguïns te spotten. Daar moeten we een tijdje wachten voordat er een groep pinguïns uit zee komt.

Na deze pinguïns, hetzelfde soort als ik op Philip Island bij Melbourne gezien heb, gezien te hebben, gaan we weer naar de auto. Op weg daar naar toe komen we diezelfde groep pinguïns weer tegen; grappig!

Als we met de auto wegrijden, moet ik uitkijken dat ik er niet een paar plat rijd. In het licht van de koplampen kunnen we ze ondertussen wel goed bekijken. Wat een leuke beestjes zijn het toch!

Voordat we teruggaan naar de jeugdherberg, rijden we nog naar een universiteitsgebouw in Dunedin. Els wil daar een verlicht gebouw op de foto zetten.

Terug in de jeugdherberg koken we ons potje, eten we onze buikjes rond en werken we onze dagboeken bij.

Morgen verlaten we Dunedin om weer verder te reizen. Stay tuned om meer over onze belevenissen te lezen!

Van Gore naar Clinton over de Presidential Highway

Via de ‘Presidential Highway’, die loopt van Gore naar Clinton, gaan we weer op pad. Het eerste gedeelte van onze autorit gaat niet over de Southern Scenic route, daarna pakken we die route weer op.

De eerste stop is een vuurtoren bij een klif. Daarbij in de buurt zou je wildlife moeten kunnen zien, maar als wij er zijn laten de beestjes zich niet zien. Helaas!

Na onder meer een stop bij mooie watervallen, rijden we naar Dunedin. Daar zoeken we de YHA op om te reserveren voor twee nachtjes.

Vlak na ons checken de vier Nederlandse jongens ook in. Ja, we blijven ze tegen komen!

Morgen meer over onze belevenissen in Dunedin, wat overigens Keltisch is voor Edinburgh.

Stay tuned…!

Meer over de Southern Scenic Route op: http://www.southernscenicroute.co.nz/