Canvasdoekje gemaakt door mijn moeder. Foto trouwens van mijn hand.
Wie mij op facebook of op twitter volgt of mijn twitterberichtjes in het gele blok in de rechter kolom wel eens leest (je ziet immers meer als je even verder kijkt), heeft mij de afgelopen dagen naar aanleiding van de nummers van de ‘Top 2000’ naar blogberichten zien verwijzen. Veel van de nummers die ik het afgelopen jaar op mijn blog plaatste staan namelijk in die Top 2000.
Vanavond, vlak voor elf uur, komt ‘Anne’ van Herman van Veen in die lijst op Radio 2 voorbij. Dat nummer plaatste ik, niets vermoedend van wat er de maanden daarna komen zou, bij één van mijn eerste blogberichten. Het pastte wel bij dat blogbericht; ‘de personificatie van 10 jaar’.
Als ik, in de week dat mijn zus uitgerekend is, en een paar dagen voordat de baby zich aan zal dienen, even kort bij onze ouders binnen wip, zit mijn vader naar een programma met muziek van Herman van Veen te kijken. Op het moment dat ik er ben is het nummer ‘Anne’ te horen. Denkend aan de baby (we weten dan nog niet of het een jongetje of een meisje is, laat staan de naam) die niet lang op zich laat wachten, raakt het nummer me…
P.S.: De top 2000 is nog niet voorbij. Dus wil je geen verwijzing naar de nummers uit de Top 2000 op mijn blog meer missen, like dan mijn facebookpagina of volg mij op twitter!
Weken lang hebben jullie elke maandagmiddag van een muziekje kunnen genieten op mijn blog. Elke keer nam ik een nummer onder de loep dat ik destijds op twee cassettebandjes gezet had om mee te nemen naar Australië.
Ondertussen ben ik al weer even door al die nummers van die cassettebandjes heen, maar toch, op deze maandagmiddag, een blogbericht met een muziekje.
De top 2000 van Radio 2 van dit jaar is vandaag bekend geworden. Nieuwsgierig ging ik kijken welke Australische band, zanger of zangeres de hoogste plaats zou hebben in die lijst. Echt lang hoef ik niet te zoeken, want al op nummer 25 kom ik de eerste Australiër tegen; Gotye met ‘Somebody that I used to know’.
Gotye is de naam waaronder de in België geboren, maar in Australië wonende, Wouter de Backer optreed. ‘Wouter’ vertaalt naar het Frans wordt ‘Gautier’ of ‘Gaultier’. Verengels je dat dan wordt het ‘Gotye’.
Een hoge notering voor zijn hit uit 2011, maar ‘Somebody that I used to know’ brak dan ook al eerder vele records. Eerder dit jaar maakte de Nederlandse top 40 bijvoorbeeld bekend dat dat nummer de allergrootste hit ooit in de top 40 is. Die titel stond voor die tijd al 47 (!) jaar op naam van Trio Hellenique met ‘La Danse de Zorba’.
Terecht dan ook dat ‘Somebody that I used to know’ in de top 2000 staat. Straks de lijst maar eens verder bekijken; op welke plaatsen in de top 2000 zou ik andere Ozzies terugvinden?
We rijden naar huis. Daar heeft pap een enorme vlag van Australië, een kleinere was niet voorradig, opgehangen. Hij draait voor mij het nummer ‘Amazing’ van Alex Lloyd; een nummer dat op een gegeven moment tijdens mijn reis een hit was in Australië en ook in Nederland op de radio te horen was.
Later op de dag komen er nog wat mensen langs om te informeren naar ons. We zijn vooral heel erg dankbaar veilig en wel thuisgekomen te zijn. Het had op Bali immers ook anders kunnen verlopen…!
Vanmiddag het laatste nummer; ‘Tell me why’ van Genesis.
Wie mijn blog de laatste tijd gevolgd heeft en de aankomende dagen zal volgen, begrijpt hoezeer een nummer met die titel bij mijn blogberichten van dit moment past. En dan sommige zinnen in de tekst… Moet ik nog meer zeggen…!?!
12 Oktober 2002, onze laatste dag in Kuta. Het is die dag heet op Bali. We brengen de ochtend door met schilderen (mam) en lezen (ik) op ons balkonnetje.
Na een verfrissende duik in het zwembad gaan we nog wat shoppen in ‘ons’ straatje; het straatje achter het hotel. De winkeliers daar willen zo graag wat verkopen. Het “special price” en “kijken, kijken en niet kopen” hoor je overal. Dat maakt het ontspannen rondkijken naar wat de winkeltjes te koop aanbieden er niet makkelijker op. Ze hoeven maar een glimp van je op te vangen en je wordt al toegeroepen.
Maar we willen voor deze en gene toch iets meenemen en dus zullen we even moeten winkelen. Het afdingen, iets wat op Bali gebruikelijk is, gaat ons dan al iets beter af.
We kopen onder andere sarongs voor vriendinnen en voor onszelf kussenhoesjes en wat kleren. Mam koopt zelfs nog gordijnen.
Voldaan komen we met onze aankopen terug op de hotelkamer.
Voor de laatste keer gaan we zwemmen in het zwembad. Een muziekje op de achtergrond. (Dat ‘Yesterday’ van the Beatles door de luidsprekers klonk, is me erg bijgebleven. Wat heb ik daar nog vaak aan teruggedacht…)
Daarna genieten we weer samen met Erik, Willeke en Paatje van de zonsondergang.
Het is een beetje bewolkt boven de horizon. Daardoor kunnen we de zon niet echt in de zee zien zakken. Desondanks is het toch prachtig. Die kleuren! Net een impressionistisch schilderij van Monet, aldus mam.
Voor de laatste keer eten we samen met Erik, Willeke en Paatje in het restaurant van het hotel. Het is weer erg lekker.
Ook is er livemuziek. Gezellig hoor!
Toch gaan we naar onze kamer om onze tassen in te pakken.
Terwijl we aan het inpakken zijn, gaat plotseling het licht uit. De ramen trillen in de sponningen en het is alsof er een grote groep mensen over het balkon rent.
Als ik naar de badkamer ga, komt er eerst alleen maar heet water uit de kraan. Later komt er helemaal geen water meer uit de kraan. Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart.
We zoeken hotelmanager Robby op om het toch maar even te melden. Hij vertelt ons dat er een explosie geweest is. Hoe of wat vertelt hij verder niet; hij weet op dat moment wellicht ook niet meer dan dat.
Met het idee dat er sprake is geweest van een explosie bij een elektriciteitshuisje of zo iets, gaan mam en ik, nadat de tassen helemaal gepakt zijn, nietsvermoedend naar bed……
Ik zet dat nummer op een van die bandjes omdat ik het zo mooi vind klinken. De inhoud van de tekst bestudeer ik pas als ik dit stukje schrijf.
St. Christopher, de patroonheilige van de reiziger, ik weet niet of ik daar tien jaar geleden al van gehoord had. Maar kennelijk heeft hij wel z’n best voor me gedaan, want ik kwam weer thuis van m’n reis. Hoewel, er waren wat dieptepunten…, maar het had ook anders gekund…
P.S. Voor wie meer Mary Black wil zien; zondag 14 oktober is Mary Black te gast in het VPRO programma ‘Vrije Geluiden’ (10.30u op Nederland 1).
Ze zal dan nummers van haar nieuwste CD, ‘Stories From The Steeples’, zingen.
Maanden geleden schreef ik het al; je hoort Paul Kelly nooit op de Nederlandse radio. Toch jammer dat hij hier in Nederland niet wat bekender is, want zijn muziek klinkt echt leuk. Een beetje nasaal, maar wel lekker.
“The difficult thing about being Australia’s pop poet laureate is that you can never play everybody’s favourite song in a single concert.
The 52-year-old has 25 albums under his belt, not to mentions the hits he has written for other artists, the compilations and film scores – leaving scope for just about everyone to have their own Paul Kelly favourite.”…
… Zo begint een artikel over de Australische singer-songwriter Paul Kelly dat ik zo’n vijf jaar geleden las. “Tja, misschien was dat ook wel een beetje het geval met zijn optreden tijdens Live Earth”, gaat er door me heen. Tijdens dat concert, eerder dat jaar, had ik Paul Kelly wel gezien op de Nederlandse televisie.
Misschien herinneren jullie je het nog; op 07/07/2007 vond in diverse plaatsen over de hele wereld een groots opgezet concert plaats. Dit ‘Live Earth’-concert was een initiatief van Al Gore om aandacht te vragen voor het milieu.
Mijn wekker ging wat eerder die zaterdagmorgen om vooral niets van de eerste optredens te missen, want het begon tenslotte in Australië. Helaas werden de beelden wat laat aangeleverd door de zogenaamde ‘world feed’ en had ik nog niet veel van het concert gezien, toen ik naar mijn werk vertrok. Gelukkig had ik de recorder geprogrammeerd, zodat ik niets hoefde te missen van de optredens Down Under.
Als ik aan het eind van de middag thuiskom, ga ik dan ook meteen het een en ander terugkijken. De op dat moment nog onbekende bands als ‘Blue King Brown’ en de ‘Sneaky Sound System’ trekken aan mijn blikveld en trommelvliezen voorbij. Toni Collette, die ik dan, zo moet ik tot mijn schande bekennen, eigenlijk alleen ken van acteerrollen in onder andere ‘Muriel’s Wedding’, ‘the Sixth Sense’ en ‘About a Boy’, blijkt een fantastische stem te hebben.
Maar ik kijk vooral uit naar het optreden van Paul Kelly, want zoals jullie uit mijn eerdere blogberichten wel hebben begrepen, heb ik iets met zijn muziek.
Dat optreden blijkt uiteindelijk een beetje tegen te vallen. Ik geef de mensen die de nummers voor de ‘world feed’ uitkiezen de schuld. Het nummer dat wij van Paul Kelly te zien krijgen is, naar mijn mening niet zijn mooiste nummer. Bovendien wordt hij bij dat nummer bijgestaan door een aantal van de andere in Sydney optredende artiesten, leuk voor de Missy Higgins of John Butler fans, maar het komt het nummer niet echt ten goede.
Tijdens ‘Live Earth’ wordt Paul Kelly door Giel Beelen aangekondigd als ‘singer-songwriter in de lijn van Bob Dylan’. Enerzijds heeft hij daarin wel gelijk, anderzijds wat mij betreft ook weer niet helemaal. Voor mij is Paul Kelly gewoon Paul Kelly; hij heeft heel duidelijk zijn eigen geluid; ietwat nasaal en countryachtig.
De carrière van de in Adelaide geboren Paul Kelly begint eind jaren ’70 in een aantal bands (The High Rise Bombers, Paul Kelly & The Dots en Paul Kelly & the Coloured Girls (later bekend als Paul Kelly & the Messengers).
Na twee onzekere jaren in de jaren ’80, waarin hij als songwriter wel groeit, gaat hij solo. Een medewerkster van platenmaatschappij Mushroom Records én duidelijk een fan van Paul Kelly sluit zichzelf op totdat er een platenconcert voor twee albums is voor Paul Kelly.
Tijdens zijn solo-jaren heeft Paul Kelly muziek geschreven voor film en televisie, waaronder ‘Lantana’ en ‘One Night the Moon’. In die laatst genoemde film heeft hij ook een van de hoofdrollen.
Daarnaast zijn er een aantal boeken verschenen met daarin de teksten van zijn songs.
Paul Kelly heeft songs met en voor andere artiesten geschreven, zoals Kate Ceberano, Nick Cave, Kasey Chambers, Yothu Yindi en Archie Roach. Ook heeft hij nummers van Hot Chocolate en Australian Crawl gecoverd.
Tijdens een concert in Melbourne in december 2004 heeft Paul Kelly 100 van zijn songs in alfabetische volgorde gespeeld, verdeeld over twee avonden. In december 2006 deed hij hetzelfde tijdens vier optredens in het Opera House van Sydney. Dit deed hij niet alleen om ‘in touch’ te blijven met zijn oudere nummers, maar ook om aan de verwachtingen van het publiek te voldoen. “The audience knowns if they come on night one, they’re not going to get ‘To Her Door’ or ‘When I First Met Your Ma’,” he says. “They’ll get that on night four, so they have to choose. It frees me up.”, aldus Paul Kelly in een interview.
Met 25 albums, een muziekcarrière van meer dan 30 jaar en meer dan 100 songs,… tja, dan is Paul Kelly toch ook niet te vatten in één nummer samen met een paar daar voor de gelegenheid aan toegevoegde artiesten uitgekozen door de mensen van de ‘world feed’ tijdens ‘Live Earth’. Laat staan dat dat dan net mijn favoriete Paul Kelly-nummer is!?!
En wat betreft mijn favoriete nummers; een aantal daarvan zette ik destijds op een cassettebandje om mee te nemen naar Australië. Al eerder kwamen er op maandagmiddag, als ik een nummer van die cassettebandjes op mijn blog plaats, een aantal nummers van Paul Kelly voorbij. Vandaag is het de beurt aan ‘Anastasia changes her mind’.
P.S. Later deze maand komt er een nieuw album van Paul Kelly uit; nieuwe songs en… nieuwe favorieten?!? Ach, wie weet…
Eens zien wat oktober ons brengt………… Voor meer Paul Kelly ga je naar 'Labels' in de rechterkolom op dit blog en klik je op 'Paul Kelly'.
Die ochtend gaat de wekker al vroeg. Marleen en ik ontbijten en gaan op weg naar het busstation, waar we op de bus naar Sydney stappen.
Er volgt een busrit van zo’n 12 uur waarbij we door een mooi landschap rijden. Naast genieten van het landschap, lezen we wat en kijken we twee films.
In Sydney worden we door iemand van het hostel opgehaald. We checken in in het hostel en gaan de stad in om iets te eten. Met Marjolein en Els was ik eerder al eens bij Taco Bell, een fastfoodzaak met Mexicaanse gerechtjes, en ook met Marleen ga ik daar heen. Het smaakt weer goed. Maar na zo’n lange rit met de bus gaat alles er goed in.
Wie mijn blog al langer volgt, weet dat ik al een paar keer eerder muziek uit de film ‘Priscilla, Queen of the Desert’ op mijn blog voorbij heb laten komen.
Van de cd van die leuke film zette ik een aantal nummers op een cassettebandje dat ik mee nam naar Australië. ‘Take a letter Maria’ van R.B. Greaves is een van die nummers.
En in het kader van elke-maandagmiddag-een-liedje-dat-ik-mee-nam-naar-Australië-op-mijn-blog vind je dat nummer vandaag op mijn blog.
Zoals de trouwe volgers van mijn blog ondertussen gewend zijn, staat er elke maandagmiddag een nummer dat ik destijds mee nam naar Australië op een cassettebandje op mijn blog.
Eerder kwam Joshua Kadison al een paar keer voorbij op mijn blog. Ook vandaag is bij weer aan de beurt. Dit keer met Painted Desert Serenade; een mooi nummer!
Wederom moet ik bij dit nummer terugdenken aan de tijd dat ik op kamers zat in Amsterdam. Ik zie m’n kamer weer voor me en dan vooral het grote raam met, vanaf de tiende verdieping, een prachtig uitzicht. Zeker ook als ’s avonds de lichten van de stad aan gingen…
Eerder stond er al een nummer van de Australische band Savage Garden tijdens een Pavarotti & friends concert op mijn blog. Darren Hayes, de zanger van Savage Garden, zong tijdens dat concert ook nog een ander nummer samen met Pavarotti. Een klassieker nummer; ‘‘O sole mio’.
Prachtig zo’n klassiek nummer gezongen door een popartiest!
Ook dat nummer zette ik op de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië.
Een aangezien ik elke maandagmiddag een van de nummers van die cassettebandjes onder de loep neem, kun je vandaag mee genieten.
Voor degenen die later ingeschakeld zijn; elke maandagmiddag vind je op mijn blog een nummer dat ik destijds op cassettebandjes zette en mee nam naar Australië.
Omdat dat net niet genoeg nummers zijn om tot het eind van die reis uit te komen, zet ik elke eerste maandagmiddag van de oneven maanden een nummer op mijn blog dat ik nu mee zou nemen op reis.
En vandaag is dat een nummer van Racoon, of eigenlijk meerdere nummers.
Die band vond ik altijd wel leuk, maar als ik ze eind vorig jaar op het ‘All you need is love’-concert zie, weten ze me echt te raken.
Ze spelen ‘Don’t give up the fight’ met zoveel emotie; je kunt de tranen in de ogen bij onder andere zanger Bart zien (Racoon Eyes ;-) !). Bijzonder, het raakt me!
Maar ook andere nummers van die Zeeuwse band vind ik mooi.
Zomaar een selectie van nummers van Racoon die ik mee zou nemen op reis:
Het is maandagmiddag en dus een muziekje op mijn blog. Dit keer ‘Summer Rain’ van Juan Wells.
Misschien een beetje een vergeten hitje, maar anno 2001, en nu overigens nog steeds, vind ik het zo’n vrolijk nummer dat ik het ook op een bandje meeneem naar Australië.
De zanger, Juan Wells, zat destijds in ‘Onderweg naar Morgen’. Niet dat ik die soap volgde, maar het nummer sprak mij wel aan.
Voor degenen die mijn blog nog niet zo lang volgen; op maandagmiddag zet ik altijd een muziekje op mijn blog. Een nummer dat ik destijds op de twee cassettebandjes die ik mee nam naar Australië zette.
‘Weather with you’ is een van die nummers. Ook zo’n bekend nummer van Crowded House. Eigenlijk heb ik dat nummer veel te vaak gehoord, maar toch blijft het gewoon een mooi nummer…
Twee weken geleden kwam Yothu Yindi al op mijn blog voorbij. Toen met het nummer ‘Treaty’. Maar ook hun nummer ‘Tribal Voice’ zette ik op de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië.
Die nummers van Yothu Yindi zette ik niet alleen op de cassettebandjes omdat de band uit Australië komt, het Aboriginal muziek (compleet met didgeridoos en clap sticks) is of omdat het mooie muziek is.
Nee, ik zette hun muziek ook op mijn cassettebandjes omdat het me doet denken aan het concert van de band dat ik een paar jaar voor die tijd bijwoon in de Melkweg in Amsterdam.
Op de cassettebandjes die ik mee neem naar Australië ook een sectie Ierse muziek. Hoewel niet typische Iers, zet ik Boyzone daar ook bij. En wel met het nummer ‘Words’.
Dat nummer is eigenlijk van de BeeGees. Maar de versie van Boyzone is ook mooi.
Geniet mee!
Volgende week neem ik weer een nummer van de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië onder de loep. Stay tuned!
Maar ook de Australische band Yothu Yindi zet ik op mijn cassettebandjes.
Deze band, bestaande uit Aboriginals en niet-Aboriginals, mixt traditionele Aboriginal muziek met Rock. Ook traditionele dans ontbreekt niet bij optredens van de groep.
Dit politieke nummer ‘Treaty’ uit 1991 was zowel in Australië als wereldwijd de doorbraak van Yothu Yindi.
Als onderdeel van de festiviteiten in het kader van het 200-jarig bestaan van Australië bezocht premier Bob Hawke in 1988 the Northern Territory voor het Barunga festival. Daar beloofde hij dat er een verdrag (treaty) zou komen voor de oorspronkelijke bewoners van Australië.
Een paar jaar later zit er nog geen schot in de zaak. Om dat gebrek aan vooruitgang van het verdrag onder de aandacht te brengen, ontstaat ‘Treaty’.
Dat nummer betekende de definitieve doorbraak van Yothu Yindi.
In de jaren daarna was de band erg succesvol. Momenteel treden ze nog nauwelijks op.
Eén van de bandleden van Yothu Yindi was Geoffrey Gurrumul Yunupingu, waar ik een paar weken geleden ook een blogbericht over schreef. Heeft hij, op zijn eigen wijze en met zijn eigen stijl, het stokje van Yothu Yindi overgenomen…?
Het is maandagmiddag en dus een muziekje op mijn blog.
Vandaag is het de beurt aan ‘Africa’ van Toto; een tijdloos nummer.
Omdat ik het een fijn nummer vind, belandt dat nummer op een van m’n cassettebandjes en gaat het met me mee op reis. Om ergens in de Outback van Australië te luisteren naar een nummer over Afrika en de Serengeti…
Eerder schreef ik al dat ik met zo veel plezier het concert van Pavarotti & friends heb gekeken. Ik schaf de CD aan en luister die cd vaak, ook als ik in de zomer van 2001 train voor de Nijmeegse Vierdaagse.
Bij het terug luisteren van de cassettebandjes die ik maakte voor m’n reis naar Australië moet ik bij de nummers van die cd, waaronder het prachtige ‘Telling Stories’ van Tracy Chapman, dan ook denken aan het trainen voor de Vierdaagse en zie ik mezelf wandelen van het station op weg naar huis.
Die Vierdaagse loop ik in juli 2001 samen met Orange en M. Voor ons alle drie is het de eerste keer dat we er aan meedoen. Het is zwaar maar ik loop hem uit! In de jaren daarna loop ik hem nog twee keer uit.
Uit een scrapbookje dat ik maakte over de 4-daagse.
Zoals jullie gewend zijn op maandagmiddag een muziekje op mijn blog.
Vorige week kwam Aboriginal Geoffrey Gurrumul Yunupingu al voorbij. En met het speerwerpen en boemerang gooien van twee dagen geleden en, ik verklap het alvast, het beschilderen van een didgeridoo over twee dagen, blijf ik vandaag even in didgeridoo sferen.
In het voorjaar van 1999 volgde ik een cursus didgeridoo in Amsterdam. Een van m’n mooiste herinneringen aan m’n studententijd in Amsterdam.
Aan het eind van de cursus geven we met de hele groep een optreden in een cafeetje in de Jordaan. Erg leuk!
Ik kan dan geluid uit de didgeridoo krijgen en het klinkt ook nog redelijk, al zeg ik het zelf. Maar een van m’n medecursisten, de fanatiekste van ons allemaal, is zo veel beter.
Hij kon het al beter toen hij aan de cursus begon. Hij is er mee doorgegaan en zo veel beter geworden dat een nummer van hem op een Nederlandse cd met didgeridoo muziek belandt.
Hoewel het nummer niet helemaal op de A-kant van een van m’n bandjes past, komt het er toch, voor een deel op te staan. Als herinnering aan die leuke tijd.
Ik zou echter graag dat nummer met jullie delen, maar op YouTube kan ik het niet vinden. Deze kwam ik wel tegen en daar moeten jullie het voor vandaag maar mee doen:
