Van Melbourne naar Sydney; het is 12 uur in een bus

Die ochtend gaat de wekker al vroeg. Marleen en ik ontbijten en gaan op weg naar het busstation, waar we op de bus naar Sydney stappen.

Er volgt een busrit van zo’n 12 uur waarbij we door een mooi landschap rijden. Naast genieten van het landschap, lezen we wat en kijken we twee films.

In Sydney worden we door iemand van het hostel opgehaald. We checken in in het hostel en gaan de stad in om iets te eten. Met Marjolein en Els was ik eerder al eens bij Taco Bell, een fastfoodzaak met Mexicaanse gerechtjes, en ook met Marleen ga ik daar heen. Het smaakt weer goed. Maar na zo’n lange rit met de bus gaat alles er goed in.

Morgen meer belevenissen in Sydney…

Stay tuned!!!

Een hand van de koning

Eigenlijk nog maar net in Australië bezochten Orange, Sander en ik in Melbourne het theaterrestaurant van Terry Gill, want wij wilden politieagent Jack Carruthers uit ‘the Flying Doctors’ wel ontmoeten.

Maanden later ben ik, op die 25^e september 2002, weer in Melbourne. Dit keer met Marleen en ook zij wil Terry graag ontmoeten.

We bellen naar Terry’s theaterrestaurant, maar krijgen niemand te pakken.

Toch gaan we op pad naar Terry’s restaurant. Onderweg word ik gebeld door een medewerker van dat restaurant; de voorstellingen zijn uitverkocht. Als er echter mensen niet op komen dagen, zouden we toch naar binnen kunnen.

Bij het theaterrestaurant nemen we plaats op een bankje en wachten we het af.

In ene loopt Terry langs en lijkt hij mij te herkennen van mijn eerdere bezoek. Hij maakt een praatje met ons en voordat de voorstelling begint komt hij nog een paar keer bij ons zitten om met ons te kletsen.

En die voorstelling; daar kunnen we bij zijn, want niet iedereen is op komen dagen.

De vorige keer was het publiek al wat op leeftijd; dit keer is het publiek veel jonger. Het betreft namelijk een stuk voor kinderen.

Terry heeft het stuk, ‘the Frog Prince’, zelf geschreven. Hij heeft er geen rol in, maar vertelt het verhaal. Ook voor volwassenen is het een leuk stuk. We genieten er dan ook erg van.

Terry en ik

Ook Terry schrijft iets in mijn boekje.

In de pauze gaan we met Terry op de foto en praten we verder met hem. Na ons vorige bezoek had ik hem daarvan een foto gestuurd. Die foto blijkt hij nog steeds te hebben.

Fijn hem ook in de pauze te spreken, want na afloop van de show blijkt hij geen tijd te hebben. Hij moet namelijk auditie doen voor een rol in een film.

Wel krijgt Marleen nog een hand van de koning uit het stuk…

Kortom, weer een leuke ontmoeting!!!

Een behoorlijke wandeling!

Het is onze bedoeling om vanuit Melbourne met de bus naar Sydney te gaan. Die ochtend gaan we dat dus eerst maar eens boeken.

Daarna brengen we een bezoekje aan de Queen Victoria Market en winkelen we weer verder.

Voor het eten willen we nog even naar de Botanic Gardens. Die blijken echter gesloten te zijn en dan besluiten we er maar helemaal omheen te gaan wandelen. Dat blijkt een behoorlijke wandeling te zijn…

Morgen meer belevenissen!

Stay tuned!

De Dandenongs; ik was er eerder, nu ben ik terug. En dat is toch wel een beetje raar…

Echt goed slapen we die nacht niet. Een groepje jongelui, met waarschijnlijk te veel drank op, houdt ons uit onze slaap. Ze maken lawaai en bonken op onze deur.

We zetten de wekker maar iets later en weten uiteindelijk toch nog wat slaap te pakken.

Die ochtend stappen we weer in de auto en gaan we richting de Dandenongs, een natuurgebied iets voorbij Melbourne.

In het drukke verkeer rond Melbourne rijden we verkeerd en ook de weg naar de Dandenongs blijkt niet zo makkelijk te vinden te zijn.

Na uitleg van een politieagent komen we dan toch in de Dandenongs aan.

In een klein plaatsje kijken we wat rond. Het plaatsje met kleine, leuke winkeltjes doet ons aan Hahndorf denken.

Daarna rijden we naar Mt. Dandenong voor het uitzicht op Melbourne. We zien de stad wel liggen, maar echt helder is het niet.

Ik was hier eerder tijdens mijn reis; dat was niet zomaar een dag. Nu ben ik er terug en dat is toch wel een beetje raar…

We rijden nog wat rond in de Dandenongs en gaan dan richting Melbourne.

We parkeren de auto in de parkeergarage van het Crown Casino en gaan op zoek naar accommodatie.

In een hostel in het centrum boeken we een tweepersoonskamer en daarna gaan we de bagage halen. Dat blijkt een heel gezeul te zijn. We hebben ondertussen zoveel bagage dat we twee keer heen en weer moeten.

Leuk hoor, loop je daar met je bagage door het casino!

Ondertussen is het laat geworden. We gaan de Burger King voor een snelle maaltijd. Daarna douchen en naar bed.

Morgen is er weer een dag…

Bij ‘Port of Echuca’ stappen we in een radarboot

Na ’s ochtends wat gewinkeld te hebben in Echuca, gaan Marleen en ik ’s middags naar de ‘Port of Echuca’. Op weg daar naar toe komen we echter langs een tweedehands boekwinkel en daar kunnen we niet voorbij lopen. We kijken er rond en ik koop er zelfs een boek.

Dan toch echt naar de ‘Port of Echuca’. Dat is een soort van straatje hoe het er vroeger uit zag; met paard en wagen, oude gebouwen, etc. We kijken wat rond in dat leuke straatje.

Echuca staat ook bekend om de radarboten op de Murray River.

Vanuit de ‘Port of Echuca’ kun je met zo’n boot mee. Dat zien Marleen en ik ook wel zitten en dus gaan we aan boord van de ‘Pride of the Murray’. 

Het is lekker ontspannen varen in het zonnetje. Ja, het was eindelijk weer eens een mooie, zonnige dag!

Na nog een ijsje stappen we in de auto om weer verder te trekken. Bendigo is onze volgende overnachtingplaats. Dat is niet zo’n hele grote afstand vanuit Echuca; we komen dit keer niet in het donker aan.

In Bendigo vinden we een bed in het hostelgedeelte van een caravan park. We kunnen er zelf koken. Maar na eerder een erg grote banaan gegeten te hebben, hebben we nog niet zo veel behoefte aan het avondeten. We maken eerst maar een flinke wandeling.

Daarna smaakt het eten prima.

De rest van de avond kletsen we, drinken we thee, werken we onze dagboekjes bij en doen we een poging om te slapen…

Om de 5 kilometer passeren we een kadaver

Na een nacht in ‘de pub van Vic & Nancy’ wacht ons een uitgebreid ontbijt. Dat zit ook nog bij die 10 Australische dollar van de overnachting inbegrepen. Ik vraag me af of ze nog wel iets aan ons verdienen.

Daarna gaan we naar het postkantoor om het een en ander te versturen. De man van het postkantoor heeft erg de tijd voor ons. Hij vertelt ons over een vriendin uit Baarn. Ook laat hij ons een kaart van Australië zien. Op die kaart heeft hij de routes die hij gereden heeft aangegeven.

Maar het postkantoor is niet het enige gebouw waar we naar binnen gaan. ‘Emma’s Garage’ doet tegenwoordig dienst als internetcafé en dit keer is het wel open. Marleen en ik besluiten er te gaan e-mailen.

In ‘Emma’s Garage’ staan nog borden van toen er destijds in Minyip opnames voor ‘the Flying Doctors’ gemaakt werden. Die borden gaan natuurlijk ook op de foto.

We maken nog wat foto’s in het plaatsje en zeggen Minyip, een regenachtig Minyip wel te verstaan, dan vaarwel.

In regen en harde wind rijden we richting Broken Hill. Onderweg zien er ook nog ‘zandstormen’, oftewel wolken zand, of nog beter, zandverstuivingen.

We moeten een behoorlijke afstand afleggen en omdat we niet echt op tijd uit Minyip vertrokken zijn, komen we in het donker in Broken Hill aan.

Gelukkig is het goed gegaan met de kangoeroes en emoes. Wij hebben er geen aangereden. Veel mensen voor ons hebben dat wel gedaan. Op een gegeven moment leken we om de 5 kilometer wel een kadaver tegen te komen. Bah!

In Broken Hill verblijven we weer in de YHA. In die jeugdherberg liggen veel herinneringen voor mij. Eerst was ik daar namelijk al met Marjolein. Nog geen jaar voor dit bezoek met Marleen, was ik er met Orange en Sander.

Ik herkende nog de plaats waar ik met de telefoon zat toen Marjolein vertelde dat een gezamenlijke vriendin ging trouwen en oma naar het bejaardentehuis zou gaan. Wat is er veel gebeurd in dat jaar…

Helaas geen Vic achter de toog

Met zo’n 5 graden in de cabin is het wederom niet warm. Die nacht slaap ik dan ook niet echt lekker.

We ontbijten, checken uit, bezoeken het visitors centre, gaan naar het Aboriginal centrum en winkelen nog wat in het ‘centrum’ van Halls Gap.

Ter ere van paps verjaardag eten we een heerlijke caramel slice.

Vervolgens laten we Halls Gap voor wat het is en gaan we weer op pad.

We bekijken nog een Aboriginal schildering op een rotspartij en maken daar in de buurt nog een wandeling. Kleine kangoeroes springen ondertussen voorbij.

Daarna toch echt richting Minyip. Met Orange en Sander was ik eerder ook al in dat plaatsje dat als decor voor onze favoriete televisieserie diende. Maar ook met Marleen ga ik op ‘Flying Doctors’-pelgrimage.

Onderweg doen we nog wat boodschappen in Stawell om vervolgens via Rupanyup verder te gaan. Ik wil graag langs dat laatste plaatsje, omdat daar al borden met de tekst ‘Minyip – Coopers Crossing – home of the Flying Doctors’ staan.

Daarover had ik niets tegen Marleen gezegd. Als we dan plotseling voor die borden staan, is dat een leuke verrassing voor haar.

Natuurlijk kunnen we het niet nalaten een aantal foto’s te maken.

Bij binnenkomst in Minyip staan ook bordjes en ook daar volgt een fotosessie.

Ook in ‘the Crossing’ zetten we allerlei gebouwen op de foto.

En vanzelfsprekend verblijven we ook in de pub. Die pub is weer in andere handen. Maar voor Kayla en Dennis heeft er ook nog een ander in gezeten. Het is ook eigenlijk niet veel meer. Voor een nacht betalen we maar 10 Australische dollar.

Het eten blijkt er ook niet duur te zijn. In de dining room, waar foto’s van onze geliefde serie aan de wand hangen, dineren we bij het haardvuur. Het smaakt goed.

’s Avonds bel ik nog naar huis; even pap feliciteren met z’n 60^e verjaardag! De Australische cowboyhoed die ik gestuurd heb, is goed in de smaak gevallen.

Verder spreek ik nog wat andere familieleden. Fijn het thuisfront even gesproken te hebben!

We gaan de pub weer in. Helaas geen Vic achter de toog.

De eigenaar laat ons wat foto’s en andere memorabilia van de Flying Doctors zien.

We luisteren naar zijn verhalen…

Ook dit keer smaakt het goed

Echt lekker slaap ik die nacht niet. Het waait en regent buiten en in de caravan is het koud.

’s Ochtends moet ik dan ook echt doorwarmen onder een warme douche.

Na ons ontbijtje en het inpakken van de bagage gaan we weer op pad.

Al snel rijden we in de Grampians. Voordat Marleen en ik op zoek gaan naar accommodatie, bekijken we eerst nog het een ander in dat natuurgebied.

Eerst gaan we naar de McKenzie Falls. Die had ik eerder al gezien, maar het is weer erg mooi. Gelukkig knapt ondertussen het weer ook wat op. Die ochtend hebben we namelijk veel regen gehad.

Vlakbij de McKenzie Falls zijn de Broken Falls. Die had ik destijds niet gezien; nu wel. Ook die waterval is mooi.

Na de watervallen gaan Marleen en ik nog naar Reid’s Lookout en de Balconies. Je hebt daar onder andere de Jaws; een rots in de vorm van een kaak.

Met Orange en Maureen ben ik daar ook al geweest.

Vervolgens gaan we naar Halls Gap. Daar zoeken we naar accommodatie en vinden we uiteindelijk een cabin.

We kunnen koken in die cabin, maar met Orange heb ik in Halls Gap destijds ergens voor 10 dollar gegeten. Samen met Marleen ga ik daar ook heen.

Het drie gangen menu bestaat dit keer uit een carrot & ginger soep, hamsteak met patat en salade en fruit als dessert.

Ook dit keer smaakt het goed.