Barcelona; het onverwachte (deel 12 van week 22 & 23 van mijn 52-weken-project)

Als je naar een stad gaat en je je daar van te voren, of ter plekke, in verdiept, dan kun je een lijstje maken met toeristische dingen die je graag wilt zien. Dat deden wij ook voor Barcelona.

Maar er zijn altijd dingen die je van te voren niet verwacht en die wel erg leuk zijn en vaak net iets extra’s aan je citytrip toevoegen. En ook daar liepen wij in Barcelona tegen aan.

Zo blijkt er een soort show van (oude) bussen te zijn.

Leuk om te zien en te fotograferen:

Ook stuiten we op een flashmob met honden. Helemaal uit het niets ging die flashmob niet; met een spandoek werd het aangekondigd.

Als wij dat spandoek zien, zoeken we snel een plaatsje om niet veel later te genieten van honden die met hun baasjes bewegen op muziek.

Ook een hond in het publiek kijkt aandachtig toe!

Nog een toeschouwer.

Met de flashmob werd aandacht gevraagd voor hondenleed.

Wij vonden het erg bijzonder om zomaar zo’n flashmob te zien.

Ook bijzonder om te zien èn ook spontaan is het optreden, gewoon ergens op straat, van een groepje flamencodanseressen:

Tot slot, ook geheel onverwacht, kondigt de Spaanse koning Juan Carlos aan af te zullen treden en de fakkel over te dragen aan zijn zoon Felipe.

De Catalanen grijpen dit aan om te demonstreren op een pleintje in Barcelona. Als wij over dat pleintje lopen, zijn de meeste demonstranten weg. Hier en daar zien we nog een Catalaanse vlag.

Als wij een dag later weer naar huis gaan, maken we op het vliegveld nog een foto van de kranten van die dag:

En dan zit de reis naar Barcelona er op.

Rood-wit-blauw

Vandaag kleurt alles rood-wit-blauw en oranje.

Zo ook deze foto, die ik onlangs bewerkte:

Dit is overigens het origineel:

Ook op Bali horen wij van het overlijden van Prins Claus

Tien jaar geleden overleed Prins Claus. Ook in het verre Bali horen wij dit nieuws.

En in Nederland pakt een kennis van me de schaar om het een en ander uit de krant te knippen. In de map met allerlei krantenartikeltjes die ze tijdens het jaar dat ik op reis was verzamelde, tref ik knipsels en zelfs complete bladzijdes over het overlijden van Prins Claus aan.

Marleen tekent de stamboom van het Koninklijk huis uit

De vorige avond was ik al druk bezig met het uitzoeken van de vele foto’s die ik gemaakt heb, daar ga ik die ochtend mee door.

Ondertussen tekent Marleen de hele stamboom van het Nederlandse koningshuis uit. Het is de bedoeling dat we die avond een band van het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima gaan bekijken. Coby wil graag weten wie wie is en dan heeft ze aan Marleen, een echte Koninklijkhuis kenner en –liefhebber, een goede.

Morgen zullen we verder reizen. En dus zien we twee van de drie dochters van Coby nog een laatste keertje; de ene dochter bezoeken we bij haar thuis en de ander komt langs met man en kind. Leuk ze nog even te zien!

Coby kookt die avond een uitgebreide maaltijd voor ons; ons ‘afscheidsdiner’. Het smaakt erg goed!

Later op de avond nemen we plaats voor de televisie. Voordat we naar hèt huwelijk gaan kijken, wil Don nog graag een wedstrijd Australian Football zien. Marleen en ik missen het grootste deel van die wedstrijd, maar als we uiteindelijk toch gaan kijken, blijkt het leuker en spannender te zijn dan we verwachten. En dus blijven we kijken.

Daarna is het tijd voor de band met het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima. Eindelijk zie ik dan beelden van hèt huwelijk. Het ziet er prachtig uit!

En dan is het de hoogste tijd om naar bed te gaan. Morgen zullen we Don en Coby verlaten en per huurauto verder reizen. Waar we naar toe gaan, lees je morgen. Stay tuned!

Gurrumul; blinde Aboriginal met gitaar èn wat een sound!

Het is maandagmiddag en dus muziek op mijn blog.

Vorige week schreef ik het al; op de eerste maandag van de oneven maanden geen nummer dat ik destijds op een cassettebandje zette om mee te nemen naar Australië, maar een nummer dat ik nu mee zou nemen op reis.

Passeerden de afgelopen maanden Joshua Radin, Milow, Bec Lavelle’s nummers uit ‘McLeod’s Daughters’ en Bruce Springsteen al de revue, vandaag is het de beurt aan Geoffrey Gurrumul Yunupingu.

In de zomer van 2009 hoor ik op de radio een nummer van hem; een lekker zomers nummer! Ik hoor het nog een paar keer en er wordt bij verteld dat het gezongen wordt door een blinde Aboriginal.

Een zoektocht op het Internet naar zijn naam volgt. En als ik dan weet dat hij Geoffrey Gurrumul Yunupingu heet, zijn andere nummers van hem snel gevonden. Wat een stem!

Zijn muziek spreekt me zo aan dat ik een cd van hem aanschaf. Als hij later dat jaar optreedt in Amsterdam ben ik van de partij.

In de bijzondere locatie, ‘de Duif’ (de kerk waar Jos Brink predikte), hangt een relaxt en ongedwongen sfeertje. Het concert zelf is genieten.


Spread die ik destijds maakte over het concert.


Maar ik ben niet de enige die Geoffrey Gurrumul Yunupingu bewondert. Ook Sting en Elton John behoren tot zijn bewonderaars. Hij heeft duizenden cd’s verkocht, concerten gegeven in Amerika en Europa, sierde de cover van ‘Rolling Stone Magazine’ en heeft opgetreden voor ondermeer Koningin Elizabeth, Barack Obama en Prins Frederik en Prinses Mary van Denemarken.

Onlangs werkte Geoffrey Gurrumul Yunupingu, als onderdeel van de voor het Diamond Jubilee Concert van Koning Elizabeth samengestelde ‘Commonwealth Band’, mee aan Gary Barlow’s en Andrew Lloyd Webber’s nummer ‘Sing’.

Je snapt het; als ik nu een verzameling muziek samen zou stellen om mee te nemen op reis, dan zou de muziek van Geoffrey Gurrumul Yunupingu daar zeker bij zijn.

En jij, heeft de muziek je (nu ook) geraakt?

Meer over Geoffrey Gurrumul Yunupingu op: www.gurrumul.com en http://en.wikipedia.org/wiki/Geoffrey_Gurrumul_Yunupingu 

En voor zijn cd’s:

En voor het Diamond Jubilee:

Opa Prins Claus

Tien jaar geleden werden Koningin Beatrix en Prins Claus opa en oma:

Ook tien jaar geleden vierde Koningin Elizabeth feest

Dit jaar viert Koningin Elizabeth haar ‘diamond jubilee’; ze zit 60 jaar op de troon. Tien jaar geleden zat ze dus 50 jaar op de troon. Ook toen werd dat jubileum gevierd met een concert.

In het krantenknipsel hieronder kun je lezen wie er destijd zoal optraden:

Wie er dit jaar optreden? Je kunt het vanavond zien op Nederland 3 en BBC 1.

Koninginnedag 2002

Eerder kwamen er al krantenknipsels voorbij op mijn blog. Een kennis van me verzamelde die namelijk en plakte ze in een paar mappen. Leuk om te kijken wat er gebeurd was in Nederland toen ik in Australië en Nieuw-Zeeland zat!

En natuurlijk werd er anno 2002 ook Koninginnedag gevierd. Bij deze een krantenartikel daarover.

Uit de krant. Konginnedag anno 2002.

Naar de top van Australië

We staan op tijd op om na het ontbijt richting Kosciuszko National Park te vertrekken. Onderweg zien we een gigantische groep kangoeroes. We stoppen om foto’s te maken. Een prachtig gezicht al die kangoeroes in de nog laag hangende zon met de geluiden van vogels op de achtergrond!

In Thredbo gaan we met een stoeltjeslift naar boven; naar de Crackenback Terminal. Vervolgens is het zes kilometer heen (en zes kilometer terug) naar de top van Mount Kosciuszko, met 2228 meter is dat de hoogste berg van Australië.

Het is niet zo steil als naar Mount Oberon, dus veel makkelijker lopen, maar het is wel een stuk kouder. Ook het landschap is heel anders. Bij Mount Oberon loop je tussen de bomen, bij Mount Kosciuszko zijn er geen bomen. Wel zijn er veel rotsen. Een mooi en bizar landschap!

Op de top hebben we een groepsfoto gemaakt.

Na deze mooie wandeling gaan we weer verder met het busje. We zien onder andere nog wat van het ‘Snowy Mountains Hydro-electricity Project’, inclusief de Snowy River. Bij die rivier vertelt Bernie nog iets over Banjo Patterson’s gedicht ‘the Man from Snowy River’.

We rijden verder, maar moeten op een gegeven moment stoppen, want er worden opnames gemaakt voor een reclame van Hyundai. Leuk om dat te zien!

De rit gaat verder richting Canberra. Vanaf Mount Ainsley hebben we een prachtig uitzicht over die stad. Het begint al behoorlijk donker te worden, maar je kunt het Parliament House, het War Museum en nog wat dingen zien.

Bij een jeugdherberg in Canberra staan een nicht van mijn moeder en haar man al op me te wachten. Voor mij zit de tour er hier al op; het grootste gedeelte van de groep zal de komende twee dagen verder naar Sydney reizen. Ik zal echter een aantal dagen bij de familie doorbrengen.

Samen met hen rijd ik naar hun huis, we eten macaroni en kijken ’s avonds televisie. We zien onder andere beelden van de begrafenis van de Britse Queen Mother. Zij is onlangs op 101-jarige leeftijd overleden.

Meer over mijn belevenissen met de familie uit Canberra lees je te volgende dagen. Stay tuned!

Koningin Beatrix; zo zie ik haar toch liever!

Een kennis van me plakte krantenknipsels voor me in een map en toen ik terug kwam van mijn reis kreeg ik die van haar. Die krantenknipsels tref je zo nu en dan aan op mijn blog. Gewoon om je een beetje terug te voeren naar tien jaar geleden.

De afgelopen weken heb je veel krantenknipsels over de Olympische Winterspelen in Salt Lake City aangetroffen op dit blog. Die Olympische Spelen zitten er weer op. Traditiegetrouw ontvangt Koningin Beatrix dan de medaillewinnaars.

En ook daarvan plakte de kennis van mij een krantenknipseltje in de map.

Toen ik, overigens al maanden geleden, een lijstje maakte met daarop alle krantenknipsels die ik op mijn blog wilde zetten, zat dit krantenknipsel daar ook bij. Want wat een leuke foto!

Maar ja, ook bij een blog waarbij je terugblikt, kan de actualiteit zomaar om de hoek komen kijken. Na al die beelden die we de afgelopen anderhalve week van Koningin Beatrix hebben gezien, waarbij haar verdriet en verslagenheid na het skiongeluk van Prins Friso van haar af te lezen is, kijk je toch anders naar zo’n foto. En ik kan alleen maar zeggen dat ik haar toch liever zo zie:

En dat zij en de mensen om Prins Friso heen, de kracht maar weer mogen vinden!!!

Kroketten eten op het Holland Festival

Als ik ’s ochtends achter de computer zit om te e-mailen, vang ik een telefoongesprek van een Nederlandse naar haar thuisfront op. Ze vertelt enthousiast over een Holland Festival, waarvan we ook al een affiche hebben zien hangen. Na haar enthousiaste verhalen, lijkt het ons ook leuk om naar dat festival te gaan.

En dus gaan Orange en ik naar het Flinders Street Station om daar de trein te pakken. Zo mooi als dat station van buiten is, zo saai een lelijk is het van binnen.

Als we uit de trein stappen, is het nog een stuk lopen. Er is een kortere weg, maar een bordje ‘private property’ schrikt ons af en dus lopen we om; om een racebaan heen. En dat is me toch een stuk lopen.

Daardoor komen we laat bij het festival aan. Waarschijnlijk omdat we zo laat zijn, hoeven we geen toegang te betalen.

Het festival is niet zo groot en eerlijk gezegd stelt het ook niet zo veel voor. Toch vermaken we ons er wel een tijdje.

We smullen van heerlijke Hollandse kroketten. Maar er zijn ook oliebollen, poffertjes en Hollands gebak te koop.

Ondertussen vermaakt de jeugd zich prima met het doen van Hollandse spelletjes; steltlopen, steppen en priksleeën op een slee met wieltjes.

Bij de stand van de ‘Dutch Weekly’ krijgen we een exemplaar van dat krantje met daarin veel over het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima.

Ook spreken we nog met een vrouw die in een Nederlands bejaardentehuis werkt. Misschien heeft zij wel een baantje voor ons in dat bejaardentehuis.

Met een stukje Holland in de vorm van een doosje vlokken keren we weer terug naar het hostel. Toch leuk om dat festival bezocht te hebben!

30.000 Dollar aan goud wordt omgesmolten en wij worden in de boeien geslagen

De jeugdherberg waar Orange en ik verblijven grenst aan Sovereign Hill, een soort openlucht museum waar ze terug gaan naar de tijd dat er goud in Australië gevonden werd.

Orange en ik nemen er een kijkje. Nou ja, ‘kijkJE’; we brengen er bijna de hele dag door. We zijn ten slotte naar Ballarat gekomen om Sovereign Hill te bezoeken. Voor mij een feest der herkenning, want met Marjolein liep ik daar in 1995 ook rond. Voor Orange is het nieuw.

Detail uit mijn scrapbook.

Eerst kijken we wat rond bij de verschillende gebouwtjes. Bij een oude woning/hut worden Orange en ik uitgenodigd bij een paar oudere mannen. Als we zeggen dat we uit Nederland komen, beginnen de mannen meteen over hèt huwelijk. Dat is ze kennelijk niet ontgaan.

Later wonen we een demonstratie snoepjes maken bij. In een ander gebouw zien we hoe goud gegoten wordt. Het goud dat we zien is wel 30.000 Australische dollar waard! In de kaarsenmakerij wordt het een en ander over kaarsen maken uitgelegd.

Scrapbook pagina's.

We krijgen nog iets mee van een entertainer in het theater. Dat is echt zoals je verwacht hoe dat in 1800-zoveel is geweest; hondjes die kunnen tellen en door hoepeltjes springen. Ook kan de man nog erg goed jongleren!

Maar er is meer theater; een soort straattheater. Kort voordat we dat zien, zijn we nog in de boeien geslagen, omdat onze enkels bloot waren of zo. Het is prachtig weer, dus we lopen immers rond in korte broek. Gelukkig werden we snel van die boeien verlost.

Voordat we Sovereign Hill verlaten, gaan we nog naar het informatie centrum. Daar zien we een filmpje over de geschiedenis van het goud zoeken.

Buiten de ingang blijkt een leuk souvenirwinkeltje te zijn. Daarachter is het Goldmuseum. Ons ticket van Sovereign Hill geeft ook toegang tot dat museum en dus lopen we daar ook nog even naar binnen.

In het Goldmuseum hebben ze, naast natuurlijk heel veel dingen over goud, ook het een en ander over Aboriginals.

Maar ze hebben er meer. Zo komen we oude Nederlandse munten tegen. We ontdekken bijvoorbeeld dat er in 1912 al munten van vijf gulden waren. Ook is het erg leuk om Koningin Wilhelmina met andere kapsels op die munten te zien. Er is zelfs een munt met Koning Willem III.

In het Goldmuseum treffen we ook Olympische medailles van een inwoner van Ballarat aan. Eén van de vele fakkels die gebruikt zijn om de vlam door Australië te laten gaan is ook nog tentoongesteld. Leuk om dat te zien!

Vol indrukken keren we weer terug in de jeugdherberg.

Morgen meer belevenissen.

Voor meer informatie over Sovereign Hill: http://www.sovereignhill.com.au/

Of bekijk het onderstaande filmpje.

Máxima een traan; ik een tattoo!



Tien jaar geleden lijkt in Nederland alles in het teken van het huwelijk tussen Prins Willem-Alexander en zijn Máxima te staan. In Australië is het een doodgewone dag.



Maxima tattoo:
een plakplaatje met een kroontje.

’s Ochtends werken we in de tuin; we halen gras en onkruid weg tussen het pad van schijfjes boomstam. Ook maken Orange en ik het eten nog klaar.

’s Middags kletsen we met Maureen. Ze is onlangs nog in Melbourne geweest en geeft ons wat tips over die stad.

Orange en ik wandelen ook nog een stukje.

Na het eten en de afwas kijken we wat televisie. In een journaal wordt kort aandacht besteed aan HET huwelijk. De huwelijksvoltrekking zien we niet; vanwege het tijdsverschil is het daarvoor nog te vroeg. Wel zien we beelden van de Arena waar het paar rijdt met een auto. Leuk dat we er in Australië toch nog iets van meegekregen hebben!

Om toch een beetje stil te staan bij het huwelijk heb ik de Maxima tattoo, een plakplaatje die een vriendin me toegestuurd had, aangebracht.



Een bladzijde uit mijn scrapbook.



In Nederland kleuren de etalages oranje; in Australië doen wij andere boodschappen.

Wij hebben het destijds gemist; maar in Nederland kleuren de etalages oranje. Allemaal vanwege het naderende huwelijk van Prins Willem-Alexander en zijn Máxima.

Met dank aan de kennis van mij, die krantknipsels
voor me verzamelde, toen ik op reis was.

Ondertussen doen wij in Australië hele andere boodschappen. We zijn in het centrum van Adelaide om, naast nog wat andere boodschappen, de buspas, waar ik gisteren over schreef, aan te schaffen. Het is een rib uit ons lijf!

Ook lopen we Boukje, de Nederlandse backpacker waarmee Cheryl in Kingscote was, tegen het lijf. We staan een tijdje met elkaar te kletsen en spreken met haar af om de volgende dag de ‘Australia Day Grand Parade’ te zien. Het is dan namelijk ‘Australia Day’, een nationale feestdag in Australië, en daarom zal er een grote optocht te zien zijn.

Meer daarover in het blogbericht van morgen. Dan zul je ook scrapbookpagina’s aantreffen.

Stay tuned…