Bankpasje in stukjes

Marleen en ik splitsen eerst op. Marleen gaat winkelen en ik heb nog wat regeldingen te doen voordat ik uit Australië vertrek.

Eén van die dingen is het opzeggen van mijn Australische bankrekening. Daar ligt je bankpasje dan in ene in stukjes!

Ook ga ik naar het Travellers Contact Point om te regelen dat eventuele post naar mijn huisadres gestuurd wordt.

Daarna sluit ik me weer bij Marleen aan bij het winkelen.

Die avond gaan we nogmaals naar het Sydney Opera House in de hoop dit keer Christopher Stollery wel te kunnen spreken. Het zou toch een keer moeten lukken…?

En ja, we hebben geluk.

Met fiets én fietshelm herkennen we Chris bijna niet. We spreken hem aan en hebben vervolgens een heel gesprek met hem. Geïnteresseerd vraagt hij ook naar mijn reis.

‘Een “gouden” ontmoeting’, schrijf ik later in mijn reisdagboekje.

Chris schrijft wederom in mijn boekje.

Daarna gaan we naar het theater waar Sophie Lee op de planken staat. Zou het dan ook lukken haar na al die pogingen eindelijk te spreken?

En ook bij haar lukt het!

Deze ontmoeting ging er veel formeler aan toe dan die met Chris, compleet met handen geven en zo. Kwam dat formele misschien doordat we het briefje dat we eerder die week bij het theater voor haar achtergelaten hadden, begonnen waren met ‘Miss Lee’ in plaats van ‘Sophie Lee’? Of is ze gewoon zo?

Hoe het ook zij; het is toch leuk om haar te zien en te spreken!

Ook Sophie schrijft in mijn boekje.

Geslaagde shopdag, mislukte ‘sterrenjacht’

Die woensdag, in 2002 viel 2 oktober op een woensdag, hebben we een shopdag. Marleen en ik kopen leuke dingetjes voor deze en gene. En we vergeten onszelf ook niet!

’s Avonds doen we nogmaals een poging om Sophie Lee en Christopher Stollery te spreken. Die laatste komt niet opdagen bij de artiestenuitgang van het Sydney Opera House. We laten dus maar een briefje voor hem achter.

Bij Sophie, in een ander theater niet ver bij het Opera House vandaan, hebben we ook geen succes. Nadat de voorstelling afgelopen is, komt ze zo snel naar buiten dat Marleen en ik geen tijd hebben om op de juiste plaats te gaan staan en dus missen we haar. Helaas!

Comedy of Errors

Wie mijn blog al wat langer volgt, heeft kunnen lezen dat ik na Australië nog een weekje op Bali zal vertoeven samen met mijn moeder. Daarna zullen we nog een paar dagen in Hong Kong doorbrengen.

Ook heb je kunnen lezen dat mijn vlucht naar Bali nog niet rond is. De vlucht van Sydney naar Bali op 6 oktober zit namelijk vol. Ik heb daar de afgelopen maanden herhaaldelijk over gebeld met Qantas. Ze hebben me op een wachtlijst voor die vlucht gezet, maar die komt maar niet akkoord. Ondertussen heb ik wel een vlucht van Perth naar Bali op 4 oktober gereserveerd en een ticket van Sydney naar Perth gekocht. Maar dat is allemaal niet ideaal.

Die ochtend ga ik dus naar het vliegveld van Sydney om te informeren naar de wachtlijst. Ik ga eerst naar de balie van Qantas. Daar vertellen ze me dat ik voor de vlucht van Sydney naar Bali nog steeds op de wachtlijst sta. Dan maar eens bij Cathay Pacific proberen (mijn ticket is van Cathay Pacific, maar Qantas voert de vluchten naar Bali uit). Als ik vraag waar ik de balie van Cathay Pacific kan vinden, wordt me verteld dat ik waarschijnlijk terug naar de stad moet om mijn ticket te laten validaten.

Ik besluit het toch ook maar even na te vragen bij de balie van Cathay Pacific op de luchthaven. Daar wordt ik naar een kantoor een verdieping hoger gestuurd. Bij het kantoor aangekomen, is er niemand aanwezig. Degene die er zou moeten zitten heeft lunchpauze; of ik over een kwartiertje terug wil komen.

Ondertussen bekijk ik wat winkeltjes op het vliegveld en dan ga ik terug naar het kantoor. Eindelijk tref ik iemand die haar nek voor me uitsteekt. Ze ziet dat er plaats is op een vlucht van Sydney naar Bali op 5 oktober. Dat is veel beter als wat ik had staan.

Ook reserveert de dame van Cathay Pacific stoelen voor me. En dat doet ze ook voor mam. Stoelen naast elkaar; wel zo gezellig! En ze boekt ook nog een hotel voor de eerste nacht in Hong Kong. Zo dat is geregeld! Helemaal blij loop ik het kantoortje uit.

Vervolgens ga ik naar het centrum van Sydney waar ik met Marleen bij het Opera House afgesproken heb.

We kijken wat winkeltjes, eten wat en gaan weer terug naar het Opera House. We hebben namelijk kaartjes voor ‘the Comedy of Errors’, een wat onbekend stuk van William Shakespeare.

Het blijkt een grappig stuk te zijn over twee tweelingen. Men weet echter niet dat er tweelingen zijn. Hierdoor ontstaan allerlei komische situaties.

Maar we zijn niet naar het theater gegaan om het stuk; nee, we willen dit theaterstuk zien omdat er een acteur uit ‘the Flying Doctors’ in mee speelt.

Christopher Stollery (piloot Johnno) speelt één van de tweelingen. En dat doet hij erg goed. Marleen en ik genieten erg van het stuk, maar ook heel erg van Chris. Hij speelt fantastisch!

Het enige wat niet zo leuk is, is dat ik vergeten was mijn mobieltje uit te zetten. En die gaat natuurlijk prompt af. Heel vervelend als je op de eerste rij zit en je je telefoon niet snel kunt vinden. Ironisch genoeg is het mijn tweelingzus die belt.

Christopher Stollery

Hoewel ik Chris aan het begin van mijn reis ook al eens gesproken heb, willen we hem na afloop van het toneelstuk graag nog even spreken. We wachten na afloop bij de artiesteningang op hem. Maar als we zien dat vrienden van hem hem ophalen, vinden we het niet zo gepast om hem aan te spreken.

Dus ook voor hem zullen we later deze week nog een keer terug moeten…

Stay tuned en je leest of het ons lukt om hem te spreken.

Het wachten bij het Opera House wordt beloond!

Een beetje ‘Flying Doctors’ fan laat het natuurlijk niet bij een ontmoeting met één acteur uit die serie als je weet dat er een andere acteur op dat moment optreedt in het wereldberoemde Opera House.

We hebben het hier over acteur Christopher Stollery, piloot Johnno uit ‘the Flying Doctors’.

Hij staat op de planken in het theaterstuk ‘Don Juan’.

Orange, Sander en ik hebben geen kaartjes voor dat stuk, maar we hopen Chris na afloop van het stuk tegen het lijf te lopen. Dat bleek echter nog niet zo eenvoudig te zijn.

Terwijl we op Chris wachten zien we eerst William McInnes naar buiten komen. Hij is bekend van o.a. ‘Blue Heelers’, maar hij speelde ook naast Monic Hendrickx in ‘Unfinished Sky’, een remake van ‘de Poolse Bruid’.

Na een tijdje wachten zagen we Chris. Hij ging echter samen met iemand weer terug naar binnen.

Weer moesten we wachten. Ondertussen zagen we wel wat bekende gezichten; we volgen tenslotte de Australische series en films een beetje. Zo zien we bijvoorbeeld Angie Milliken, bekend van ‘the Feds’, naar buiten komen.

Het wachten begon wel heel lang te duren, dus we gaven het eigenlijk een beetje op. Ik treuzelde echter nog wat en hoorde plots stemmen. Ons wachten werd beloond; Chris was erbij!

Hij had de tijd voor ons. Terwijl zijn vrienden stonden te wachten, ging Chris met ons op zoek naar een mooie locatie om met ons op de foto te gaan. Dat viel nog niet mee, want het was donker.

Ook Chris schreef iets in hèt boekje. En we kletsten nog wat met hem. Hij vertelde dat hij tijdens de Olympische Spelen ook in het Opera House heeft opgetreden en dat hij dat zo’n unieke locatie vond.

Wederom een leuke ontmoeting! En inderdaad een unieke locatie.

Blijf m’n blog volgen en je leest welke acteurs ik nog meer ontmoet heb.

En ondertussen in Australië; is diezelfde Chris druk aan het repeteren voor een theaterstuk met niemand minder dan Cate Blanchett (van o.a. ‘Lord of the Rings’ en ‘the Curious Case of Benjamin Button’).

En William McInnes… Zijn vrouw kon de strijd tegen kanker niet winnen en is nog geen twee weken geleden op 53 jarige leeftijd overleden. Zo triest…