Sfeervolle foto's van kunst in het water (deel 2 van week 20 van mijn 52-weken-project)

Vlakbij Schouwburg het Park in Hoorn staat een kunstwerk in het IJsselmeer. Van dat kunstwerk en van een nabijgelegen steiger maakte ik de volgende sfeervolle foto’s:

Lijnenspel in het theater van Epidavros (deel 2 van week 19 van mijn 52-weken-project)

Tijdens de fotografiereis in Griekenland bezoeken we ook het theater van Epidavros. Een theater dat al stamt uit de 4^e voor Christus.

Het theater leent zich prima voor de fotografie opdracht; lijnenspel:

Binnenkort nog meer foto’s van de fotografiereis inGriekenland!!!

Stay tuned!!!

Zwoele zomeravonden en ‘Singing in the Rain’ (deel 2 van mijn 100% Londen verslag)

We zagen die keer in Londen niet alleen een toneelstuk met Cate Blanchett; we gingen ook naar ‘Singing in the Rain’, een musical. Dat hoort immers een beetje bij Londen.

Ook ontdekten we een, voor ons, nieuw stukje Londen:

Klik op de foto’s om ze groter te zien!

Klik hier voor deel 1 van mijn 100% Londen verslag.
Deel 3 vind je hier en deel 4 hier.

De Olympische Spelen en Cate in Londen (deel 1 van mijn 100% Londen verslag)

Misschien kennen jullie de 100% reisgidsjes van Mo’media wel?!? Leuke, vlotte reisgidsjes van steden, regio’s of zelfs landen. Ik heb een paar van die 100% stedengidsjes in de kast staan en volg ze op facebook.

Via facebook lieten ze weten mensen te zoeken die een reisgidsje uit zouden willen testen en daar een verslagje van wilden schrijven. Met een tripje naar Londen in het vooruitzicht, meldde ik mij het afgelopen voorjaar aan.

Ik werkte de belevenissen en de foto’s van die paar dagen Londen uit in een leuk verslagje. En dat verslagje kwam op hun facebookpagina te staan.

Omdat jullie het al enige tijd zonder reisverhalen op mijn blog moeten doen, wie mijn blog al vanaf het begin volgt is natuurlijk een beetje verwend geraakt van alle dagelijkse reisverhaaltjes die ik een jaar lang postte, zal ik de aankomende week het verslag dat ik van Londen maakte in delen laten zien. Vandaag het eerste deel.

We gingen ondermeer naar Londen om actrice Cate Blanchett op de planken te zien staan. En tjonge, wat was zij goed!!!

Maar het was ook leuk om te zien hoe de Olympische Spelen toen al leefden in Londen.

Kortom geniet mee van het verslag:

Klik op de foto’s om ze beter te zien!

Klik hier voor deel 2.

Voor deel 3 klik je hier.

En deel 4 vind je hier.

Mamma Mia! Colin of Cate?

Ik had al mooie herinneringen aan de musical ‘Mamma Mia’ door de bijzondere ontmoeting met ‘vader Harry’ na afloop van die musical in Melbourne en door de super plaatsen (vrijwel voor in de zaal) bij de prachtige voorstelling in Utrecht een paar jaar later, maar in de zomer van 2008 komt daar nog een bijzondere herinnering bij.

Een vriendin van me neemt me namelijk mee naar Amsterdam om eens aan de rode loper bij een première te staan; de première van de film ‘Mamma Mia’.

Er komen heel wat bekende Nederlanders over de rode loper. Leuk!  Maar bijzonder is ook dat acteur Colin Firth naar Nederland gekomen is.

Nog leuker is dat ik van hem de onderstaande foto weet te maken. Wat een foto (hoewel niet helemaal perfect) en wat een herinnering!

Vanavond is die film te zien op RTL 5.

Of ik ga kijken?

Tja, RTL 8 heeft ‘Elizabeth: the Golden Age’ met Cate Blanchett op het programma staan. Ook haar heb ik in het echt gezien. Een foto was toen helaas niet mogelijk, maar ik heb haar wel zien spelen. En wat is ze goed!!! Echt een fantastische actrice!!!

Dus ik denk dat mijn keus vanavond op ‘Elizabeth: the Golden Age’ gaat vallen. ‘Mamma Mia’ heb ik tenslotte al een paar keer gezien. Al blijft die film leuk; net als de herinneringen!

Maar de herinneringen aan het spel van Cate Blanchett zijn ook geweldig! Meer daarover lees je binnenkort op dit blog…

Stay tuned!!!

Comedy of Errors

Wie mijn blog al wat langer volgt, heeft kunnen lezen dat ik na Australië nog een weekje op Bali zal vertoeven samen met mijn moeder. Daarna zullen we nog een paar dagen in Hong Kong doorbrengen.

Ook heb je kunnen lezen dat mijn vlucht naar Bali nog niet rond is. De vlucht van Sydney naar Bali op 6 oktober zit namelijk vol. Ik heb daar de afgelopen maanden herhaaldelijk over gebeld met Qantas. Ze hebben me op een wachtlijst voor die vlucht gezet, maar die komt maar niet akkoord. Ondertussen heb ik wel een vlucht van Perth naar Bali op 4 oktober gereserveerd en een ticket van Sydney naar Perth gekocht. Maar dat is allemaal niet ideaal.

Die ochtend ga ik dus naar het vliegveld van Sydney om te informeren naar de wachtlijst. Ik ga eerst naar de balie van Qantas. Daar vertellen ze me dat ik voor de vlucht van Sydney naar Bali nog steeds op de wachtlijst sta. Dan maar eens bij Cathay Pacific proberen (mijn ticket is van Cathay Pacific, maar Qantas voert de vluchten naar Bali uit). Als ik vraag waar ik de balie van Cathay Pacific kan vinden, wordt me verteld dat ik waarschijnlijk terug naar de stad moet om mijn ticket te laten validaten.

Ik besluit het toch ook maar even na te vragen bij de balie van Cathay Pacific op de luchthaven. Daar wordt ik naar een kantoor een verdieping hoger gestuurd. Bij het kantoor aangekomen, is er niemand aanwezig. Degene die er zou moeten zitten heeft lunchpauze; of ik over een kwartiertje terug wil komen.

Ondertussen bekijk ik wat winkeltjes op het vliegveld en dan ga ik terug naar het kantoor. Eindelijk tref ik iemand die haar nek voor me uitsteekt. Ze ziet dat er plaats is op een vlucht van Sydney naar Bali op 5 oktober. Dat is veel beter als wat ik had staan.

Ook reserveert de dame van Cathay Pacific stoelen voor me. En dat doet ze ook voor mam. Stoelen naast elkaar; wel zo gezellig! En ze boekt ook nog een hotel voor de eerste nacht in Hong Kong. Zo dat is geregeld! Helemaal blij loop ik het kantoortje uit.

Vervolgens ga ik naar het centrum van Sydney waar ik met Marleen bij het Opera House afgesproken heb.

We kijken wat winkeltjes, eten wat en gaan weer terug naar het Opera House. We hebben namelijk kaartjes voor ‘the Comedy of Errors’, een wat onbekend stuk van William Shakespeare.

Het blijkt een grappig stuk te zijn over twee tweelingen. Men weet echter niet dat er tweelingen zijn. Hierdoor ontstaan allerlei komische situaties.

Maar we zijn niet naar het theater gegaan om het stuk; nee, we willen dit theaterstuk zien omdat er een acteur uit ‘the Flying Doctors’ in mee speelt.

Christopher Stollery (piloot Johnno) speelt één van de tweelingen. En dat doet hij erg goed. Marleen en ik genieten erg van het stuk, maar ook heel erg van Chris. Hij speelt fantastisch!

Het enige wat niet zo leuk is, is dat ik vergeten was mijn mobieltje uit te zetten. En die gaat natuurlijk prompt af. Heel vervelend als je op de eerste rij zit en je je telefoon niet snel kunt vinden. Ironisch genoeg is het mijn tweelingzus die belt.

Christopher Stollery

Hoewel ik Chris aan het begin van mijn reis ook al eens gesproken heb, willen we hem na afloop van het toneelstuk graag nog even spreken. We wachten na afloop bij de artiesteningang op hem. Maar als we zien dat vrienden van hem hem ophalen, vinden we het niet zo gepast om hem aan te spreken.

Dus ook voor hem zullen we later deze week nog een keer terug moeten…

Stay tuned en je leest of het ons lukt om hem te spreken.

In de auto rijdt ze voorbij…

Marleen en ik kijken die zondagochtend, 29 september viel in 2002 op een zondag, eerst rond bij de winkeltjes in het Queen Victoria Building. Maar voor souvenirs voor het thuisfront slaag ik later beter bij de Paddy Markets.

Ook winkelen we nog wat in Darling Harbour.

Later op de dag eten we een snelle hap bij een fastfoodzaak om vervolgens naar het Wharf theatre te gaan.

De vorige avond hebben we Sophie Lee daar in een theaterstuk gezien. Helaas is het toen niet gelukt om haar na afloop te spreken. We wagen het er dus nogmaals op.

We staan al een tijdje te wachten als Sophie plotseling in de auto voorbij rijdt. Het is niet te doen haar te roepen of aan te schieten.

Zou het ons later deze week wel lukken om haar te spreken...?

Kaartjes voor mijn verjaardag en kaartjes voor het theater

Via de Botanische tuinen lopen we naar het bekende Sydney Opera House. Daar informeren we naar een theaterstuk dat daar speelt.

Vervolgens lopen we door naar een ander theater voor informatie over een theaterstuk met Sophie Lee er in. Ook haar, in ‘the Flying Doctors’ speelde ze de rol van Penny Wellings, zouden we graag willen zien.

Het stuk is nog maar een paar dagen te zien, dus we kopen kaartjes voor de voorstelling van die avond.

‘s Middags informeren we nog bij een aantal andere theaters naar wat er speelt en vooral wie er in meespelen. Beetje ‘Flying Doctors’-fan wil natuurlijk geen acteur uit die serie missen!

Ook haal ik mijn post op bij het Travellers Contact Point. Omdat ik steeds onderweg was, heb ik het al een flinke tijd niet door laten sturen. Er ligt dus heel wat post; ook nog kaartjes voor mijn verjaardag. Leuk hoor!

’s Avonds zoeken we ons plaatsje in de zaal van het theater. ‘The Virgin Mim’ heet het stuk en Sophie Lee doet er in mee.

Het blijkt best een leuk stuk te zijn en bovendien is het leuk om Sophie aan het werk te zien.

Helaas lukt het ons niet om haar na afloop van het theaterstuk te spreken. Maar we zijn nog een paar dagen in Sydney…

 

Een hand van de koning

Eigenlijk nog maar net in Australië bezochten Orange, Sander en ik in Melbourne het theaterrestaurant van Terry Gill, want wij wilden politieagent Jack Carruthers uit ‘the Flying Doctors’ wel ontmoeten.

Maanden later ben ik, op die 25^e september 2002, weer in Melbourne. Dit keer met Marleen en ook zij wil Terry graag ontmoeten.

We bellen naar Terry’s theaterrestaurant, maar krijgen niemand te pakken.

Toch gaan we op pad naar Terry’s restaurant. Onderweg word ik gebeld door een medewerker van dat restaurant; de voorstellingen zijn uitverkocht. Als er echter mensen niet op komen dagen, zouden we toch naar binnen kunnen.

Bij het theaterrestaurant nemen we plaats op een bankje en wachten we het af.

In ene loopt Terry langs en lijkt hij mij te herkennen van mijn eerdere bezoek. Hij maakt een praatje met ons en voordat de voorstelling begint komt hij nog een paar keer bij ons zitten om met ons te kletsen.

En die voorstelling; daar kunnen we bij zijn, want niet iedereen is op komen dagen.

De vorige keer was het publiek al wat op leeftijd; dit keer is het publiek veel jonger. Het betreft namelijk een stuk voor kinderen.

Terry heeft het stuk, ‘the Frog Prince’, zelf geschreven. Hij heeft er geen rol in, maar vertelt het verhaal. Ook voor volwassenen is het een leuk stuk. We genieten er dan ook erg van.

Terry en ik

Ook Terry schrijft iets in mijn boekje.

In de pauze gaan we met Terry op de foto en praten we verder met hem. Na ons vorige bezoek had ik hem daarvan een foto gestuurd. Die foto blijkt hij nog steeds te hebben.

Fijn hem ook in de pauze te spreken, want na afloop van de show blijkt hij geen tijd te hebben. Hij moet namelijk auditie doen voor een rol in een film.

Wel krijgt Marleen nog een hand van de koning uit het stuk…

Kortom, weer een leuke ontmoeting!!!

Speerwerpen en boemerang gooien in Tjapukai

didgeridoospeler

De wekker gaat vroeg, want we willen op tijd bij Tjapukai, een Aboriginal Cultural Park, zijn. En dat zijn we; Madelief en ik moeten zelfs even wachten voordat het park open gaat.

We beginnen ons bezoek aan dit park over de Aboriginal cultuur met een filmpje in het ‘History Theatre’. 

Ook in het ‘Creation Theatre’, waar we daarna naar toe gingen, zien we een filmpje. Maar dit filmpje heeft special effects en er doen een aantal Aboriginals live aan mee. En dat maakt het erg de moeite waard.

Vervolgens zien we een didgeridoo* demonstratie. Om daarna in het ‘Dance Theatre’ nog meer didgeridoo spelers te zien èn te horen. Er wordt ook bij gedanst en er worden clapsticks* bij gebruikt.

Aan het eind van die voorstelling gaan ze zelfs vuur maken. Dat lijkt eerst niet zo te lukken, maar uiteindelijk is er vuur èn rook.

Daarna worden we zelf actief; we gaan speerwerpen. De speer wordt in een houten hulpstuk gezet en daarmee moeten we werpen. Het lukt me redelijk, maar echt ver komt de speer niet.

Ook het boemerang gooien is erg leuk om te doen. We mogen het twee keer proberen. Hoewel de boemerang steeds een beetje uit m’n vingers glipt, zijn mijn worpen evengoed wel mooi.

Tot slot gaan we nog naar een ‘Bush Food & Medicine demonstration’, maar dat valt wat tegen.

Dat is dan ook het enige dat tegenvalt; al met al hebben we ons prima vermaakt in Tjapukai!

boemerang gooien

Meer informatie over Tjapukai op: www.tjapukai.com.au

* Een didgeridoo is een Aboriginal blaasinstrument dat van een boomstam gemaakt wordt.

* Clapsticks zijn houten staafjes die tegen elkaar worden getikt en daardoor een klappend geluid maken.

Prachtige foto van Oerol

Ook tien jaar geleden vond Oerol plaats.
De kennis van mij knipte het onderstaande artikeltje daarover uit de krant.

Wat een prachtige foto!

‘Angel’ als schurk

Marjolein en ik gaan naar een matineevoorstelling van ‘Oliver’. Het blijkt een prachtige musical te zijn. Het decor is mooi en het verandert constant, vaak zonder dat je het erg merkt.

Steve Bastoni (wij kenden hem destijds als Angel van de Australische politieserie ‘Police Rescue’, liefhebbers van ‘Neighbours’ kennen hem ondertussen beter van zijn rol als Steve Parker in die soap) speelt in ‘Oliver’ de rol van schurk Bill Sikes.

Ook John Waters, die Orange en ik eerder al in ‘the Graduate’ gezien hebben, speelt erg goed in deze musical. En dan zijn er nog een heleboel kindertjes die ook ontzettend goed hun best doen.

Ja, Marjolein en ik vermaken ons prima bij deze musical.

Na de musical gaan Marjolein en ik onze foto’s ophalen bij de fotozaak. Vlakbij het Opera House bekijken we, onder het genot van een aantal koppen thee, alvast wat foto’s.

Vanaf Circular Quay nemen we de metro terug richting de jeugdherberg. Ook Els, die die dag haar eigen weg is gegaan, komt al snel.

Na het eten beginnen we met het uitzoeken van de foto’s. Eerst maar eens alle foto’s bekijken. Het zijn er een stuk of 1.000, dus we zijn er niet zomaar mee klaar…

Oh! What a night met Gary en George

Naast kaartjes voor ‘Sweet Bird of Youth’ hebben we ook kaartjes gekocht voor de musical ‘Oh! What a night’. In die musical ook weer een aantal bekenden; zo doen George Kapiniaris (DJ in ‘the Flying Doctors’) en Gary Sweet (Mickey in ‘Police Rescue’) er in mee.

Het is een erg leuke musical met goede muziek; disco, jaren ’70.

George heeft een grotere rol dan ik gedacht had, en ook nog eens een leuke rol. Hij kan lekker gek doen! Als je dat ziet en een klein beetje weet hoe hij is, energiek, grappig en gek, dan zie je pas dat hij zich in ‘the Flying Doctors’ echt in moest houden.

George willen we na afloop van de musical wel even zien en spreken en dus gaan we naar de stage door en ook dit keer worden we naar de ingang aan de voorkant van het Victorian Arts Centre gestuurd.

Als we George bij de ingang zien staan, stappen we op hem af. We praten wat en gaan met hem op de foto. Als hij met mij op de foto gaat, begint hij spontaan ‘Ik heb zo wa-wa-waanzinnig gedroomd’ te zingen.

Tijdens het 65-jarig jubileum van de VARA in 1990, de VARA zond destijds ‘the Flying Doctors’ uit, is George overgevlogen naar Nederland om wat items aan elkaar te praten en om mee te zingen met ‘Kinderen voor Kinderen’. Erg leuk dat hij die tekst nog steeds kent!

Natuurlijk laat ik George nog even in mijn boekje krabbelen.

George zingt 'Ik heb zo wa-wa-waanzinnig gedroomd'

Gary Sweet komt er ook nog bij staan. Ook hij gaat op de foto. En ook hij schrijft iets in mijn boekje. Als ik hem mijn achternaam, Zweed, laat zien, noemt hij me meteen z’n ‘secret cousin’.

Een bijzondere ontmoeting met de beide heren!

George, Gary en ik

Metaalmoeheid en een ontmoeting met de radiodame

We gaan er vroeg uit, want Orange moet naar de dokter voor de uitslag. Ze blijkt onder meer een tekort aan ijzer te hebben, wat, gezien haar vermoeidheid, door mij al snel ‘metaalmoeheid’ genoemd wordt.

Ze krijgt medicijnen mee en zou zich daar met een paar dagen al beter mee moeten gaan voelen.

Verder winkelen we wat, gaan naar het Travellers Contact Point om onze post op te halen, checken onze e-mail en werken onze dagboekjes bij.

Het hostel heeft een barbecue op het dakterras georganiseerd. Samen met Hester, ons nieuwe Nederlandse kamergenootje, gaan we daar naar toe.

De barbecue is lekker en het gezelschap erg goed.

Na de barbecue gaan Orange en ik er nog even op uit; we gaan nogmaals naar het Victorian Arts Centre om te kijken of we Beverly Dunn (Claire, de radiodame, uit de Flying Doctors) kunnen spreken.

Eerst gaan we naar de stage door. Daar wordt ons echter verteld dat we naar de gewone ingang moeten, want dat is waar de meeste ‘sterren’ naar buiten gaan.

Nu alleen hopen dat we haar nog zullen treffen; het theaterstuk is immers al afgelopen.

Gelukkig zie ik haar op een gegeven moment naar buiten komen. We spreken haar aan, gaan met haar op de foto, ze zet een handtekening in mijn boekje en we praten even kort met haar. Helaas heeft ze niet zo veel tijd; er staan mensen op haar te wachten. Desondanks is onze missie geslaagd.

Nu Guy Pearce nog trachten te spreken! Zou ons dat ook lukken? Stay tuned…!