Bankpasje in stukjes

Marleen en ik splitsen eerst op. Marleen gaat winkelen en ik heb nog wat regeldingen te doen voordat ik uit Australië vertrek.

Eén van die dingen is het opzeggen van mijn Australische bankrekening. Daar ligt je bankpasje dan in ene in stukjes!

Ook ga ik naar het Travellers Contact Point om te regelen dat eventuele post naar mijn huisadres gestuurd wordt.

Daarna sluit ik me weer bij Marleen aan bij het winkelen.

Die avond gaan we nogmaals naar het Sydney Opera House in de hoop dit keer Christopher Stollery wel te kunnen spreken. Het zou toch een keer moeten lukken…?

En ja, we hebben geluk.

Met fiets én fietshelm herkennen we Chris bijna niet. We spreken hem aan en hebben vervolgens een heel gesprek met hem. Geïnteresseerd vraagt hij ook naar mijn reis.

‘Een “gouden” ontmoeting’, schrijf ik later in mijn reisdagboekje.

Chris schrijft wederom in mijn boekje.

Daarna gaan we naar het theater waar Sophie Lee op de planken staat. Zou het dan ook lukken haar na al die pogingen eindelijk te spreken?

En ook bij haar lukt het!

Deze ontmoeting ging er veel formeler aan toe dan die met Chris, compleet met handen geven en zo. Kwam dat formele misschien doordat we het briefje dat we eerder die week bij het theater voor haar achtergelaten hadden, begonnen waren met ‘Miss Lee’ in plaats van ‘Sophie Lee’? Of is ze gewoon zo?

Hoe het ook zij; het is toch leuk om haar te zien en te spreken!

Ook Sophie schrijft in mijn boekje.

Geslaagde shopdag, mislukte ‘sterrenjacht’

Die woensdag, in 2002 viel 2 oktober op een woensdag, hebben we een shopdag. Marleen en ik kopen leuke dingetjes voor deze en gene. En we vergeten onszelf ook niet!

’s Avonds doen we nogmaals een poging om Sophie Lee en Christopher Stollery te spreken. Die laatste komt niet opdagen bij de artiestenuitgang van het Sydney Opera House. We laten dus maar een briefje voor hem achter.

Bij Sophie, in een ander theater niet ver bij het Opera House vandaan, hebben we ook geen succes. Nadat de voorstelling afgelopen is, komt ze zo snel naar buiten dat Marleen en ik geen tijd hebben om op de juiste plaats te gaan staan en dus missen we haar. Helaas!

In de auto rijdt ze voorbij…

Marleen en ik kijken die zondagochtend, 29 september viel in 2002 op een zondag, eerst rond bij de winkeltjes in het Queen Victoria Building. Maar voor souvenirs voor het thuisfront slaag ik later beter bij de Paddy Markets.

Ook winkelen we nog wat in Darling Harbour.

Later op de dag eten we een snelle hap bij een fastfoodzaak om vervolgens naar het Wharf theatre te gaan.

De vorige avond hebben we Sophie Lee daar in een theaterstuk gezien. Helaas is het toen niet gelukt om haar na afloop te spreken. We wagen het er dus nogmaals op.

We staan al een tijdje te wachten als Sophie plotseling in de auto voorbij rijdt. Het is niet te doen haar te roepen of aan te schieten.

Zou het ons later deze week wel lukken om haar te spreken...?

Kaartjes voor mijn verjaardag en kaartjes voor het theater

Via de Botanische tuinen lopen we naar het bekende Sydney Opera House. Daar informeren we naar een theaterstuk dat daar speelt.

Vervolgens lopen we door naar een ander theater voor informatie over een theaterstuk met Sophie Lee er in. Ook haar, in ‘the Flying Doctors’ speelde ze de rol van Penny Wellings, zouden we graag willen zien.

Het stuk is nog maar een paar dagen te zien, dus we kopen kaartjes voor de voorstelling van die avond.

‘s Middags informeren we nog bij een aantal andere theaters naar wat er speelt en vooral wie er in meespelen. Beetje ‘Flying Doctors’-fan wil natuurlijk geen acteur uit die serie missen!

Ook haal ik mijn post op bij het Travellers Contact Point. Omdat ik steeds onderweg was, heb ik het al een flinke tijd niet door laten sturen. Er ligt dus heel wat post; ook nog kaartjes voor mijn verjaardag. Leuk hoor!

’s Avonds zoeken we ons plaatsje in de zaal van het theater. ‘The Virgin Mim’ heet het stuk en Sophie Lee doet er in mee.

Het blijkt best een leuk stuk te zijn en bovendien is het leuk om Sophie aan het werk te zien.

Helaas lukt het ons niet om haar na afloop van het theaterstuk te spreken. Maar we zijn nog een paar dagen in Sydney…