Lentetuin; Australië tussen de tulpen (week 9 van mijn 52-weken-project)

De lentetuin, een bloembollenshow, vond de afgelopen week plaats. En met als thema ‘Lentetuin goes Down Under’ wilde ik daar wel naar toe.

Ergens in die drukke week en half aan het werk, heb ik kans gezien om nog heel wat van die bloembollenshow op de gevoelige plaat vast te leggen.

Hieronder een selectie, een grote selectie trouwens, van mijn foto’s. Omdat het zoveel foto’s zijn en mijn tijd wat beperkt, heb ik de foto’s verder niet bewerkt (zelfs niet eens bijgesneden). Wel heb ik de foto’s kleiner gemaakt voor het web, maar dat terzijde.

Geniet mee (of na) van de lentetuin; Australië tussen de tulpen!

Boom 'geplant' en 'house' gebouwd

Oeps, al veel te lang niet geblogd. Er even de tijd niet voor genomen. Wat ik wel gedaan heb? Een boom 'geplant' en een 'house' gebouwd!

Die boom is een muursticker. Bij mij kwam die sticker echter niet op de muur, maar op een deur. En, al zeg ik het zelf, het staat erg leuk!

O ja, die kussens en dat krukje met toebehoren staan daar normaal gesproken niet. Die heb ik er even voor de styling neergezet. 

En het 'house' dat ik 'gebouwd' heb is het Sydney Opera House. In een boekwinkel vond ik een bouwplaat daarvan. Die kon ik niet laten liggen.

Dit Opera House is een heel stuk kleiner dan het echte Opera House. En de bouw kostte heel wat minder dan die in Sydney. En bovendien was hij heel wat sneller klaar! 

En zo heb ik maar even tijd gemaakt om een blogje te schrijven.

Voor wie ook het Sydney Opera House wil bouwen; hij is er ook van Lego:

Bankpasje in stukjes

Marleen en ik splitsen eerst op. Marleen gaat winkelen en ik heb nog wat regeldingen te doen voordat ik uit Australië vertrek.

Eén van die dingen is het opzeggen van mijn Australische bankrekening. Daar ligt je bankpasje dan in ene in stukjes!

Ook ga ik naar het Travellers Contact Point om te regelen dat eventuele post naar mijn huisadres gestuurd wordt.

Daarna sluit ik me weer bij Marleen aan bij het winkelen.

Die avond gaan we nogmaals naar het Sydney Opera House in de hoop dit keer Christopher Stollery wel te kunnen spreken. Het zou toch een keer moeten lukken…?

En ja, we hebben geluk.

Met fiets én fietshelm herkennen we Chris bijna niet. We spreken hem aan en hebben vervolgens een heel gesprek met hem. Geïnteresseerd vraagt hij ook naar mijn reis.

‘Een “gouden” ontmoeting’, schrijf ik later in mijn reisdagboekje.

Chris schrijft wederom in mijn boekje.

Daarna gaan we naar het theater waar Sophie Lee op de planken staat. Zou het dan ook lukken haar na al die pogingen eindelijk te spreken?

En ook bij haar lukt het!

Deze ontmoeting ging er veel formeler aan toe dan die met Chris, compleet met handen geven en zo. Kwam dat formele misschien doordat we het briefje dat we eerder die week bij het theater voor haar achtergelaten hadden, begonnen waren met ‘Miss Lee’ in plaats van ‘Sophie Lee’? Of is ze gewoon zo?

Hoe het ook zij; het is toch leuk om haar te zien en te spreken!

Ook Sophie schrijft in mijn boekje.

Geslaagde shopdag, mislukte ‘sterrenjacht’

Die woensdag, in 2002 viel 2 oktober op een woensdag, hebben we een shopdag. Marleen en ik kopen leuke dingetjes voor deze en gene. En we vergeten onszelf ook niet!

’s Avonds doen we nogmaals een poging om Sophie Lee en Christopher Stollery te spreken. Die laatste komt niet opdagen bij de artiestenuitgang van het Sydney Opera House. We laten dus maar een briefje voor hem achter.

Bij Sophie, in een ander theater niet ver bij het Opera House vandaan, hebben we ook geen succes. Nadat de voorstelling afgelopen is, komt ze zo snel naar buiten dat Marleen en ik geen tijd hebben om op de juiste plaats te gaan staan en dus missen we haar. Helaas!