Sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten in juni

Bij deze donkere, koude, winterdagen horen Sint en Piet. Maar een paar jaar geleden zag ik Sinterklaas en zijn gevolg op een zomerse dag in juni. In dat warme weekend ook sneeuw en schaatsen.

Hoe dat kan? Ik schreef er een blogbericht over en plaatste dat op mijn hyves profiel.

Het is een te leuk verhaal dat ik het hier op dit blog nog eens plaats.

Geniet mee van het blogbericht dat ik destijds schreef:

Sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten!

'Het is zomer en heet', zul je denken, maar toch waren dat wat ingrediënten van mijn weekend. Op smaak gebracht door onder andere Chris Zegers en Cas Jansen. Overgoten met flink wat zweet. En met Sinterklaasliedjes op de achtergrond. Partner in crime: vriendin H. (gek op theater en film en wonend in een Groningse videotheek).

Een en ander wordt in gang gezet als H. mij ongeveer een week eerder belt met de vraag of ze dat weekend bij mij kan logeren; zaterdagavond moet ze in Harlingen zijn en zondagochtend in Enkhuizen.

Het plan is om haar zaterdagavond laat op te halen vanaf het station in Harlingen. 's Ochtends belt ze echter; ze is niet helemaal lekker en of ik haar eerder op kan komen halen, want het figureren in de film 'de Hel van 63' ziet ze toch niet helemaal zitten. Om 20.30u moet ik haar ophalen, want dan kon ze toch nog heel even sfeer proeven. Dat sfeerproeven bleek toch naar meer te smaken en als ik aankom op het station van Harlingen vraagt ze me of ik het erg vind om wat langer te blijven; H. wil toch wel graag weer figureren. Natuurlijk vind ik dat niet erg; opnames van een film bijwonen is tenslotte erg bijzonder!

Wat ben ik blij dat ik m'n fototoestel meegenomen heb!!! Voor de scène is het station van Harlingen omgetoverd tot het station van Leeuwarden anno 1963. Met nepsneeuw op de grond, een informatiebord voor de deelnemers aan de Elfstedentocht, wat rekwisieten en enkele tientallen figuranten in kleding anno 1963 is dat een lust voor het oog van elke fotograaf.

De sfeer op de set is ook bijzonder. Het aantal keren dat H. heeft gefigureerd in deze film is al bijna niet meer op de vingers van twee handen te tellen en dat geldt ook voor een flink aantal van de andere figuranten en zo staat iedereen gezellig met elkaar te kletsen en foto's van elkaar te maken. Ook de hoofdrolspelers, waaronder dus Chris Zegers en Cas Jansen, lopen er gewoon tussen door.

Maar goed, waar passen die Sint en Pieten nou in het verhaal? Die kwamen de volgende dag om de hoek kijken! En wel in Enkhuizen, waar H. zondagochtend naar toe moest. Zij had zich ook als figurant voor een nieuwe Sinterklaasfilm opgegeven.

De belevenissen op zo'n set van de avond ervoor smaakte bij mij ook naar meer en dus besloot ik met haar mee te gaan naar het Zuiderzeemuseum waar de opnames plaatsvonden.

Dit keer was ik geen toeschouwer, maar een heuse figurant. En dat betekende dat je een lange broek, dichte schoenen, een (winter)jas en een sjaal moest dragen. Je snapt het al; met het warme weer betekende dat flink wat zweten. Maar dat begrepen ze bij de productie ook wel en dus mocht de jas uit als er niet gedraaid werd. En dat was maar goed ook, want echt vlot ging het niet met de opnames. Eerst zo'n twee-en-een-half uur gewacht in de brandende zon voordat de opnames begonnen.

De aankomst van Sinterklaas met de pakjesboot werd onder andere gefilmd. De Sint, die voor de gelegenheid uit Spanje was gehaald (het mocht wat kosten!), werd welkom geheten door de burgemeester (Henkjan Smits) met o.a. Kiki Classen en tante Til ('een kloddertje roze hier, een kloddertje roze daar') aan zijn zijde.

En natuurlijk waren er ook flink wat zwarte pieten. Eén van die pieten, die o.a. het Gronings wel beheerst, bracht bij het zien van H. een 'Hé, mien wicht!' uit.

Een andere piet, Diego, ook wel bekend als Coole Piet, zong ons en alle andere grote en kleine kinderen nog toe.

En zo was dat warme weekend toch nog gevuld met sneeuw, schaatsen, Sint en Pieten, maar ook met heel veel belevenissen en plezier!

Mamma Mia! Colin of Cate?

Ik had al mooie herinneringen aan de musical ‘Mamma Mia’ door de bijzondere ontmoeting met ‘vader Harry’ na afloop van die musical in Melbourne en door de super plaatsen (vrijwel voor in de zaal) bij de prachtige voorstelling in Utrecht een paar jaar later, maar in de zomer van 2008 komt daar nog een bijzondere herinnering bij.

Een vriendin van me neemt me namelijk mee naar Amsterdam om eens aan de rode loper bij een première te staan; de première van de film ‘Mamma Mia’.

Er komen heel wat bekende Nederlanders over de rode loper. Leuk!  Maar bijzonder is ook dat acteur Colin Firth naar Nederland gekomen is.

Nog leuker is dat ik van hem de onderstaande foto weet te maken. Wat een foto (hoewel niet helemaal perfect) en wat een herinnering!

Vanavond is die film te zien op RTL 5.

Of ik ga kijken?

Tja, RTL 8 heeft ‘Elizabeth: the Golden Age’ met Cate Blanchett op het programma staan. Ook haar heb ik in het echt gezien. Een foto was toen helaas niet mogelijk, maar ik heb haar wel zien spelen. En wat is ze goed!!! Echt een fantastische actrice!!!

Dus ik denk dat mijn keus vanavond op ‘Elizabeth: the Golden Age’ gaat vallen. ‘Mamma Mia’ heb ik tenslotte al een paar keer gezien. Al blijft die film leuk; net als de herinneringen!

Maar de herinneringen aan het spel van Cate Blanchett zijn ook geweldig! Meer daarover lees je binnenkort op dit blog…

Stay tuned!!!

Wave Rock, Hippo’s Yawn, een hondenbegraafplaats en koddige alpaca’s

De tour gaat weer verder. Na een stop om even de benen te strekken, rijden we naar Wave Rock. Deze rots ziet er door erosie uit als een golf. We gaan er dan ook met een boogie board (een klein surfplankje) op de foto.

We lezen er nog het een en ander over het ontstaan van de rots, de erosie, etc.

Via de top van de rots en een pad lopen we naar Hippo’s Yawn. Die rotsen zien er uit als een openstaande bek van een nijlpaard.

We kijken nog even rond in de souvenirwinkeltjes die er zijn en schuiven dan aan voor de lunch. De pie, salade en groenten die we voorgeschoteld krijgen smaken erg goed.

Na de lunch gaan we weer verder. We brengen een bezoekje aan een hondenbegraafplaats. Een begraafplaats voor honden; ik vind het maar een raar idee en sta een beetje lacherig naar al die stenen graven te kijken.

Pas als ik vorig jaar de film ‘Red Dog’ zie, begrijp ik het een beetje.

Daarna gaan we nog naar een boerderij met alpaca’s. Wat zien die lama-achtige beesten er toch grappig uit! We mogen ze voeren en dat doen we graag.

Ook hebben ze op die boerderij nog ezels, struisvogels, honden en een hert dat denkt een hond te zijn.

We gaan weer verder om in het historische stadje York een stop te maken. We krijgen zo’n drie kwartier om er rond te kijken. Het blijkt een leuk stadje met mooie gebouwen te zijn.

Dan rijden we verder; terug naar Perth, de tour zit er op.

Weer in de inmiddels vertrouwde jeugdherberg in Perth hebben we allemaal regeldingen en meer te doen; boodschappen doen, wassen, eten, was in de droger, internetten, was nog eens in de droger, tas pakken en de dagboekjes bijwerken.

De volgende dag reizen we weer verder. Waar naar toe lees je morgen…

Stay tuned!

Nicole Kidman loop ik niet tegen het lijf; wel een andere Nicole!

Die dag, tien jaar geleden, ga ik met de bus van Darwin, via Katherine naar Kununurra. In Katherine hebben we een stop van zo’n drie kwartier. Ik benut die tijd door mijn mail te bekijken.

Daarna gaat de busrit weer verder. Nou ja, ‘verder’! Nog voordat we Katherine uit zijn, krijgt de bus pech; de V-snaar heeft het begeven voor zover ik het begrepen heb. Hierdoor werkt de airco niet en dat is in de hitte in dit deel van Australië absoluut onontbeerlijk.

Vijf kwartier later is een en ander verholpen en kunnen we dan echt vertrekken uit Katherine.

Van Katherine tot Kununurra zit ik erg gezellig met een Engels jongen te kletsen.

In Kununurra nemen we afscheid met een paar afscheidszoenen. Maar het gekke is dat ik z’n naam niet eens weet.

Iets buiten Kununurra, een plaats zo’n 37 kilometer voorbij de grens tussen het Northern Territory en Western Australië, is het grootste deel van Baz Luhrmann’s film ‘Australia’ opgenomen. Maar anno 2002 is de nog toekomstmuziek; het moet nog een paar jaar duren voordat er filmopnames gemaakt worden voor die prachtige film.

 

Hugh Jackman of Nicole Kidman loop ik er dan ook niet tegen het lijf.

Nee, ik loop er een andere Nicole tegen het lijf; de Nicole waarmee ik van Alice Springs, via Tennant Creek en Mataranka naar Katherine gereisd ben.

Ik ben stomverbaasd als ik haar in de jeugdherberg aantref. Ze was vanuit Katherine op tour gegaan, maar is in Kununurra gestrand nadat de tourguide ziek geworden was.

Toevallig verblijven Nicole en ik ook op dezelfde kamer/slaapzaal.

Ik heb trouwens überhaupt mazzel dat ik een bed heb in deze jeugdherberg. Het was namelijk het laatste bed dat nog vrij was. Ik weet niet wat ik had gemoeten als er geen plaats meer zou zijn geweest in de jeugdherberg. Had ik dan zo ’s avonds laat, in het donker, op zoek moeten gaan naar een alternatief…?

Met 34 graden Celsius is de hot pool van Mataranka best wel warm…

De nachtelijke busrit is niet echt fantastisch, maar dat zijn nachtelijke busritten niet gauw. Gelukkig lukt het me wel om af en toe een oogje dicht te doen. Als we in Mataranka aankomen, moet Nicole me zelfs wakker maken.

De receptie van de Mataranka Homestead is zo vroeg (ongeveer half zes in de ochtend) nog niet open. In de keuken van de jeugdherberg gaan we zitten wachten; die is open en daar is het ook het warmst. In deze gebieden is het (in de winter) ’s nachts nog wel eens koud.

Nicole en ik lopen nog even naar de hot pool, de trekpleister van Mataranka, maar daar is in het donker niet zo veel aan.

Om zeven uur kunnen we de sleutel bij de receptie ophalen en daarna gaan we nog maar even pitten.

Na nog wat geslapen te hebben, gaan we er om tien uur toch maar uit.

We ontbijten en gaan daarna naar de receptie om met een guided walk, een rondleiding, mee te gaan. De gids laat ons dingen rond de homestead zien. Zo toont hij ons waar het water kwam tijdens diverse ‘floods’ (overstromingen). Ook laat hij ons verschillende pools zien, waaronder dus de bekende hot pools.

Leuk is ook het huis dat voor de film ‘We of the Never Never’ gebruikt is. Toen die film op Mataranka Homestead gefilmd werd, verbleef de crew in de motel accommodatie die de crew daar zelf gebouwd had. Toen ze klaar waren met filmen hebben ze de motel accommodatie geschonken aan de homestead.

Na de tour bekijken we de film. Leuk, omdat ik het boek gelezen heb.

Daarna kunnen Nicole en ik het niet nalaten om het warme water van de hot pool in te gaan. En met 34 graden Celsius is dat water inderdaad warm voor een natuurlijke waterbron. Het is lekker in het water. Maar we zijn niet de enigen in het water en daardoor is zwemmen wat lastig; daarvoor is het gewoon te druk.

Na een late lunch besluiten we te gaan wandelen in het ‘bos’ vlakbij de homestead. Dat was leuk, totdat we de weg een beetje kwijt lijken te zijn. Gelukkig lukt het ons wel weer de weg naar de homestead terug te vinden.

Na het avondeten gaan Nicole en ik nog even luisteren naar de band in de bar. Ze blijken best aardig te kunnen spelen.

Als de band er om een uur of tien mee stopt, willen we nog even naar huis bellen. Helaas gaat de stroom eraf en zit bellen er niet in.

De sterrenhemel is prachtig, maar het is wel erg donker zonder verlichting. Zo donker dat ik niet kan zien hoeveel traptreden ik nog moet doen. Het gevolg; ik val op m’n knie. Dat wordt een blauwe plek!

We zijn toen maar naar bed gegaan. Morgen meer…

Stay tuned!

Als ik op sta wil ik het rode zand van mijn kleren kloppen

“Als ik op sta wil ik het rode zand van mijn kleren kloppen!”

Nee, niet in Cairns. Daar valt het met het rode zand nogal mee. Dat rode zand vind je ondermeer in ‘the red centre’ van Australië; Alice Springs en Uluru. Nog een paar weken en ik zal jullie berichten over dat prachtige deel van Australië.

De reis zal verder gaan Darwin, maar ook de westkust van Australië zal ik aandoen. En ergens daar in Western Australia gaan we met een tour langs een hondenbegraafplaats. Dan sta ik een beetje lacherig naar de graven van die trouwe viervoeters te kijken. Een begraafplaats voor honden; ik vind het maar een raar idee!

Maar als ik aan het eind van het kijken van de film ‘Red Dog’ opsta van de bioscoopstoel en zo heb meegeleefd en in die film gezogen ben dat ik het gevoel heb het rode zand van mijn kleren te moeten kloppen, begrijp ik waarom mensen hun hond een plekje op een begraafplaats gunnen.

Wat een prachtige film!!!

In het rode landschap van Western Australia (Pilbara) maken we kennis met een hond. Een bijzondere hond; hij brengt mensen tot elkaar en zorgt voor harmonie onder een groep mannen in de mijnbouwindustrie.

Ook komt er liefde in het spel; van Joshua Lucas’ personage en zijn tegenspeelster…..

Waarom ik nu over deze film begin?

Gewoon omdat hij sinds vandaag verkrijgbaar is op DVD!

En waarom je ‘Red Dog’ zou moeten zien:

·         voor het mooie, rode landschap;

·         voor de lieve blik van ‘Red Dog’;

·         voor de jongensachtige (glim)lach van Joshua Lucas;

·         om een stoere mijnwerker te zien breien;

·         of gewoon omdat het een prachtige film is, die met humor, maar ook met verdriet, boeit van het begin tot het eind!

Met de bus naar Rockhampton; we vermaken ons met lezen en film kijken.

Madelief en ik reizen weer verder; we gaan met de bus naar Rockhampton. Een lange rit, want we zitten van 12.30u tot 18.00u in de bus.

Tijdens die rit vermaken we ons prima met lezen en film kijken.

Tijdens lange busritten met Greyhound wordt er regelmatig een film getoond. Dit keer ‘Three to Tango’. Niet echt een bijzondere film, maar we onderhoudend.

En zo vermaken we ons wel tot we in Rockhampton aankomen. Daar checken we in in de jeugdherberg, koken ons diner, bellen naar huis en zoeken ons bed op om morgen naar Great Keppel Island te gaan.

Maar daarover morgen meer… Stay tuned!

Maar 3 sneetjes in de toaster in plaats van 9!

Wel weer raar hoor; geen “Hoe laat zal ik de wekker zetten?”, “Wie gaat er eerst onder de douche?” en maar drie sneetjes brood in de broodrooster in plaats van negen.

Marjolein en Els zijn onderweg naar huis; ik ben alleen in Sydney. Daar bezoek ik de Paddington Markets. Die markt is niet echt groot, maar ze hebben er wel leuke dingen. Het doet me denken aan de markt bij het Arts Centre in Christchurch.

Ik vermaak me er prima.

Later op de dag ga ik nog even naar Circular Quay en beland ik bij het Wharf Theater op en boekenfestival of zo. Echt lang kijk ik er niet rond; ik ga het centrum van Sydney in op zoek naar een winkel van ‘Optus’ om mijn beltegoed op te waarderen. Na lang zoeken vind ik er een. Dan kan ik een sms’je naar Madelief sturen; zij is inmiddels verder naar het noorden gereisd.

’s Avonds ga ik naar de film; ‘the Count of Monte Cristo’. Marjolein en Els hebben die film in het vliegtuig gezien, zo hoor in later.

Die nacht komen ze thuis. Ik kan ze pas veel later bellen, want ik zit met het tijdsverschil.

Het derde hostel blijkt niet veel soeps te zijn!

De wekker gaat al vroeg, want we moeten het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland halen. De trein brengt ons weer naar het vliegveld, waar we ruim op tijd aan komen. Ook na de douane hebben we ruim de tijd en dus kijken we rond bij de winkeltjes. Verder zien we nog een van de met Aboriginal kunst beschilderde vliegtuigen van Qantas staan. In Londen had ik de rode al zien staan, hier zie ik de blauwgroene.

De vliegreis verloopt voorspoedig. ‘Rabbit-proof Fence’ wordt gedraaid en daar kijk ik de meeste tijd naar. Toen ik die film weken eerder in de bioscoop zag, maakte die film veel meer indruk op me. Toch is het leuk om die film nog eens te zien.

Met een shuttlebusje gaan we van het vliegveld naar het centrum van Auckland. We worden bij een hostel afgezet, maar dat hostel blijkt vol te zitten. Bij het derde hostel waar we aankloppen is plaats, maar dat hostel blijkt niet veel soeps te zijn en dus gaan we op zoek naar iets anders. Uiteindelijk vinden we een betaalbare vierpersoonskamer in een hotel.

Met het eten doen we makkelijk; we gaan de McDonald’s. De rest van de avond vullen we met het bellen naar huis, mailen en het bepalen van de route op het Noorder Eiland.

Het wordt die avond laat, maar we zijn blij en voldaan dat we een route hebben en dat maakt veel goed!

Pilaren met gekleurd licht

In het ‘inflight magazine’ van Qantas heeft Els gelezen over een kunstproject met pilaren met gekleurd licht; ze wil het graag zien en ook Marjolein en mij lijkt het leuk. En dus gaan we naar de Artspace Gallery.

Het is even zoeken naar die galerie, maar ja, het blijkt ook niet zo groot te zijn. De vier projecten die er getoond worden, hebben we dan ook snel bekeken. De pilaren met gekleurd licht zijn wel mooi, maar verder valt de galerie ons erg tegen.

Met uitzicht op het Opera House en de Harbour Bridge eten we op een bankje een broodje om vervolgens de Rocks te gaan verkennen. In deze oude wijk winkelen we wat en brengen we een kort bezoek aan een speelgoedmuseumpje.

Vervolgens wandelen we terug naar het hostel.

Ik wil ‘the Time Machine’ graag zien en dus gaan Els en ik ‘s avonds naar de bioscoop.

De film gaat over een professor (Guy Pearce, ja hij komt weer eens voorbij op mijn blog!) die zijn geliefde verliest. Hij ontwikkelt een tijdmachine en gaat terug in de tijd om het overlijden van zijn vriendin tegen te gaan (de geschiedenis herschrijven). Het grootste deel van de film gaat echter over zijn reis door de tijd naar de toekomst…

Een aparte film met mooie special effects; we zijn dan ook blij dat we die film in de bioscoop zien.

Een heroïsche tocht!

Het is min of meer mijn laatste dagje in good old Melbourne en dus staan er wat regeldingen op het programma. Maar naast wat boodschapjes doen, naar de bank gaan, kleren wassen, drogen en opvouwen en het inpakken van mijn tas, heb ik gelukkig ook tijd om nog gebruik te maken van het kaartje voor het IMAX theater wat ik bij het kaartje voor het Melbourne Museum erbij gekregen heb.

In die bioscoop draait ‘Shackleton’s Antarctic Adventure’, een film, of eigenlijk een documentaire, die het verhaal van Shackleton vertelt. Deze ontdekkingsreiziger ondernam zo’n kleine honderd jaar geleden een poging de Zuidpool over te steken.

Het slechte weer maakte die poging onmogelijk. En toen het grote schip door het ijs verplet werd, moest hij met kleine reddingsbootjes hulp gaan halen om de gehele bemanning te redden. Na een heroïsche tocht lukt hem dat en kan de gehele bemanning naar huis terugkeren.

Het klinkt heel simpel, maar dat was het echter niet. Dankzij de moed, het doorzettingsvermogen en het optimisme van Shackleton hebben ze het allemaal kunnen halen.

Ik vond het een erg indrukwekkende film en de beelden van het blauwige ijs waren prachtig.
Ik heb dan ook genoten van de film!

Die avond pak ik mijn tas in om een dag later op tour te gaan.
Stay tuned...!

Meer informatie over Shackleton op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Ernest_Shackleton

Kate & Leopold geven me het gevoel toch nog iets te doen

Nog altijd niet in mijn ritme van de dubbele jetlag doe ik niet erg veel meer als mailen, tijdschriftjes lezen, muziek luisteren en kletsen met kamergenoten.

Ontspannend is het wel, maar het geeft niet echt het gevoel iets gedaan te hebben. Om toch nog het gevoel te hebben iets te doen, besluit ik naar de bioscoop te gaan. ‘Kate & Leopold’ met Meg Ryan en Hugh Jackman draait en die film wil ik wel zien.

Hugh Jackman speelt een 19^e-eeuwe ‘Duke’ en Meg Ryan is een eigentijdse New Yorkse. Met behulp van een tijdmachine belandt Leopold (Hugh Jackman) min of meer tegen z’n wil in het hedendaagse New York, waar hij Kate (Meg Ryan) leert kennen. Het botert wel tussen die twee, maar toch gaat Leopold terug naar de 19^e eeuw. Daar moet hij een bruidje uitkiezen, omdat hij vanwege z’n leeftijd eens moet trouwen. Terwijl hij een keuze moet maken tussen verschillende bruidjes die het allemaal niet zijn voor hem, gaat Meg Ryan terug naar zijn tijd en uiteindelijk kiest Leopold haar als bruid…

Het is een leuke film. Leopold is wereldvreemd in onze huidige tijd en dat zorgt voor grappige momenten. Ik geniet dan ook van de film.

En zo doe ik toch nog wat op die dag in maart 2002.

‘Lantana’ kijken in de bioscoop

Eerder had ik al enthousiaste verhalen gehoord over de film ‘Lantana’. Hij blijkt in Melbourne te draaien en dus besluit ik een bezoekje te brengen aan de bioscoop om die film te gaan bekijken.

Het is een Australische film en, aangezien ik erg graag Australische films kijk, zitten er voor mij veel bekende gezichten in. Zo doen Anthony LaPaglia, Geoffrey Rush, Kerry Armstrong en Peter Phelps er onder andere in mee.

De film gaat over de relaties van allemaal verschillende mensen en dan met name over de slechte dingen daarvan, zoals vreemd gaan. Uiteindelijk komen veel van die mensen elkaar tegen als één van de mensen omkomt.

Het is een goede film die blijft boeien.