Máxima een traan; ik een tattoo!



Tien jaar geleden lijkt in Nederland alles in het teken van het huwelijk tussen Prins Willem-Alexander en zijn Máxima te staan. In Australië is het een doodgewone dag.



Maxima tattoo:
een plakplaatje met een kroontje.

’s Ochtends werken we in de tuin; we halen gras en onkruid weg tussen het pad van schijfjes boomstam. Ook maken Orange en ik het eten nog klaar.

’s Middags kletsen we met Maureen. Ze is onlangs nog in Melbourne geweest en geeft ons wat tips over die stad.

Orange en ik wandelen ook nog een stukje.

Na het eten en de afwas kijken we wat televisie. In een journaal wordt kort aandacht besteed aan HET huwelijk. De huwelijksvoltrekking zien we niet; vanwege het tijdsverschil is het daarvoor nog te vroeg. Wel zien we beelden van de Arena waar het paar rijdt met een auto. Leuk dat we er in Australië toch nog iets van meegekregen hebben!

Om toch een beetje stil te staan bij het huwelijk heb ik de Maxima tattoo, een plakplaatje die een vriendin me toegestuurd had, aangebracht.



Een bladzijde uit mijn scrapbook.



De schapen doen een poging ons te achtervolgen!

We zijn bij Brian en Maureen om daar te werken tegen kost en inwoning. Maar echt hard hoeven we niet te werken. ’s Ochtends lappen we de ramen en verder hoeven we niet zo veel te doen.

Na de lunch gaan Orange en ik een stuk lopen, maar daar is het eigenlijk wat te heet voor. Dus zoeken we de koelte van het huis weer op en verdiepen ons in de Grampians.

We willen de hoogtepunten van dat natuurgebied wel zien, maar we komen erachter dat dat wat lastig is zonder eigen vervoer.

Maureen blijkt ons wel naar Halls Gap te willen brengen. Onderweg zullen we dan het een en ander bekijken. Het plan is dat Orange en ik in Halls Gap in een hostel overnachten en dan met de bus weer verder zullen reizen. Maar dat is pas over een paar dagen; eerst terug naar 1 februari 2002.



Kangoeroes springen voorbij als we de afwas doen!



’s Avonds eten we weer lekker; quiche met daarbij allerlei groenten. Volgens Maureen is het geen echte quiche, want ze had geen bladerdeeg bodem gemaakt. Maar lekker is het in ieder geval wel. Ook het ijs met caramelsaus, dat we toe hadden, smaakt erg goed!

Na de afwas en een kop thee gaan we met Brian in de 4WD op pad. Hij laat ons de omgeving zien. Weer springen er een heleboel kangoeroes en een paar emoes voorbij. In de verte zien we de Grampians liggen; een mooi gezicht!

In de verte zien we de Grampians liggen.

Op een gegeven moment komen we langs een hele groep schapen. Die schapen proberen nog even de achtervolging in te zetten, maar houden dat niet lang vol. Een grappig gezicht is het wel!

Hoewel de rit wat hobbelig is en ik achterin de 4WD best wel door elkaar geschut word, is het wel leuk om zo de omgeving te verkennen!

En erg leuk dat Brian dit met ons onderneemt!  

In ‘the middle of nowhere’ is de sterrenhemel echt prachtig!

We staan vroeg op om, voor ons gevoel, echt te gaan backpacken. Eerder zijn we steeds min of meer op weg geweest naar Coby; nu gaan we echt trekken.

Orange en ik stappen in een bus van Greyhound die ons naar het plaatsje Horsham brengt. Onderweg genieten we van het landschap en kijken we film.

Als we in Horsham uit de bus stappen, staat Maureen van ons derde WWOOF-adres al op ons te wachten. Zij en haar man Brian wonen 50 kilometer ten zuiden van Horsham vlakbij de Grampians. Bij hen gaan we werken tegen kost en inwoning.


Een spread uit een van mijn scrapbook albums.



Hun plekje in ‘the middle of nowhere’ heet ‘Cherrypool’. Het huis staat heel mooi tussen ‘state forest’, gemeente bos. Er is een riviertje vlakbij en de kangoeroes springen langs het huis.

Ook tijdens een wandeling die we die avond met Brian maken, zien we kangoeroes en emoes. Leuk om die dieren in het wild te zien!

Later op de avond neemt Brian ons nogmaals mee naar buiten. Dit keer om de sterrenhemel te bewonderen. Hij wijst ons het Zuiderkruis. Orange en ik hadden zelf wel eens staan kijken, maar we konden nooit het Zuiderkruis vinden.

Ook heeft Brian ons de melkweg aangewezen. Dat is als het ware een band van sterren met een beetje een melkachtige gloed.

De sterrenhemel is hier, in ‘the middle of nowhere’, heel erg mooi. Je kunt heel veel sterren zien en de melkweg is echt prachtig!

Brian en Maureen blijken hele aardige mensen te zijn; wat hebben we het weer getroffen op ons WWOOF-adresje!

Morgen meer over onze belevenissen bij Brian en Maureen…