Van 2002 naar 2012

Voor de fotografen en photoshoppers onder jullie;
het enige wat aan deze foto gefotoshopt is,
 is het op maat snijden (croppen) van de foto.

Nu mijn terugblik op het jaartje backpacken door onder meer Australië en Nieuw-Zeeland erop zit, neem ik jullie mee van 2002 naar 2012.

In 2002 kwam ik na een enerverend jaar terug in Nederland. Er was in dat jaar veel gebeurd; oma was overleden, mam was gestopt met haar winkel, pap was gedeeltelijk met de vut, Marjolein was het huis uitgegaan en de Euro was ingevoerd.

In de jaren daarna gebeurde er ook wel wat; het reisvirus heeft me te pakken en ik reis naar heel wat Europese steden (alleen niet meer zo lang) en ook ik verlaat het ouderlijk huis om op mezelf te gaan wonen.

Maar als je het over echt grote veranderingen hebt, dan vonden die het afgelopen jaar bij mijn tweelingzus Marjolein plaats. Ze raakte zwanger!

Heel speciaal vond ik het dat ze uitgerekend was op de dag dat het tien jaar geleden was dat ik terug kwam uit Australië.

Net zoals ik tien jaar geleden, wachtend bij de douane, Marjolein en tante Matje zie staan en niet kan wachten tot ik ze in de armen kan vliegen, kijk ik ook uit naar de komst van de baby! Wordt het een neefje of een nichtje en hoe zal het heten?

Afgelopen zaterdag werd ze geboren; Anna! Een nichtje!

Zo klein, zo lief!!!

Ja, ik heb nu een titel; ‘tante’, ‘tante Marianne’. En die titel draag ik met trots!!!

Anna

Bij Nancy aan de keukentafel; wat is het een lief mens!

Een dag eerder hadden we al een ontmoeting met een acteur uit ‘the Flying Doctors’, op die 26^e september 2002 staat er opnieuw een ontmoeting met iemand uit onze favoriete serie op het programma.

Marleen en ik hebben afgesproken met Val Jellay (Nancy in ‘the Flying Doctors’) en wel bij haar thuis!

Veel te vroeg komen we daar aan. We gaan maar wat in de beurt wandelen.

En als het zo ver is, bellen we aan…

Gelukkig wordt er open gedaan; je weet tenslotte maar nooit.

En dan staan we oog en oog met Val. Ze laat ons binnen. We nemen plaats aan de keukentafel. De stoeltjes waar we op zitten zijn bijna hetzelfde als de stoeltjes die mijn oma rond haar keukentafel had staan.

Marleen en ik kletsen gezellig met Val en al snel komt het gesprek op Maurie. Maurie Fields speelde in ‘the Flying Doctors’ Nancy’s man Vic, maar ook in werkelijkheid was het haar man. In december 1995 overleed hij.

Val vertelt ons, heel ontroerend, over hoe Maurie overleed en waar dat was (voor de koelkast; ze wijst het ons aan). Zelf heeft ze tranen in haar ogen en ook ik moet moeite doen om niet in snikken uit te barsten. Ze vertelt ook zo lief over Maurie.

Ik kan met heel goed voorstellen dat ze hem, na bijna 7 jaar, nog erg mist. Het moet een lieve en humoristische man geweest zijn.

Binnenkort heeft Val een rolletje in de musical ‘the Full Monty’. Ze zal een pianiste spelen, zo vertelt ze ons. Maar ze vertelt er niet alleen over; ze zingt ook nog een stukje uit die musical. Wat kan ze goed zingen! En de mimiek erbij is echt fantastisch! Wat een artieste!!!

Blij en voldaan verlaten we haar. “Wat is het een lief mens”, zeggen we tegen elkaar.

Een bijzondere ontmoeting!!!

Ook Val schrijft in mijn boekje.

De Dandenongs; ik was er eerder, nu ben ik terug. En dat is toch wel een beetje raar…

Echt goed slapen we die nacht niet. Een groepje jongelui, met waarschijnlijk te veel drank op, houdt ons uit onze slaap. Ze maken lawaai en bonken op onze deur.

We zetten de wekker maar iets later en weten uiteindelijk toch nog wat slaap te pakken.

Die ochtend stappen we weer in de auto en gaan we richting de Dandenongs, een natuurgebied iets voorbij Melbourne.

In het drukke verkeer rond Melbourne rijden we verkeerd en ook de weg naar de Dandenongs blijkt niet zo makkelijk te vinden te zijn.

Na uitleg van een politieagent komen we dan toch in de Dandenongs aan.

In een klein plaatsje kijken we wat rond. Het plaatsje met kleine, leuke winkeltjes doet ons aan Hahndorf denken.

Daarna rijden we naar Mt. Dandenong voor het uitzicht op Melbourne. We zien de stad wel liggen, maar echt helder is het niet.

Ik was hier eerder tijdens mijn reis; dat was niet zomaar een dag. Nu ben ik er terug en dat is toch wel een beetje raar…

We rijden nog wat rond in de Dandenongs en gaan dan richting Melbourne.

We parkeren de auto in de parkeergarage van het Crown Casino en gaan op zoek naar accommodatie.

In een hostel in het centrum boeken we een tweepersoonskamer en daarna gaan we de bagage halen. Dat blijkt een heel gezeul te zijn. We hebben ondertussen zoveel bagage dat we twee keer heen en weer moeten.

Leuk hoor, loop je daar met je bagage door het casino!

Ondertussen is het laat geworden. We gaan de Burger King voor een snelle maaltijd. Daarna douchen en naar bed.

Morgen is er weer een dag…

Geen mist, alleen een waterkoker en tranen in mijn reisdagboek

Wederom gaat de wekker vroeg. Dit keer omdat ik de sunrise cruise ga maken op de Yellow Waters.

Er kan ’s ochtends een laagje ‘fog’ boven dat moeras hangen, wat een prachtig effect geeft. Helaas hangt er nauwelijks mist.

Wat we wel zien zijn vogels en krokodillen.

Yellow Waters

Krokodil

Yellow Waters

Jabiru

Weer terug bij de accommodatie besluit ik een bezoekje te brengen aan het Warradjan Aborginal Cultural Centre. Het is niet ver, dus ik wandel er naar toe.

Eenmaal in het museum ben ik verrast dat het zo’n mooi opgezet museum is. Alles is leuk en op een moderne manier tentoongesteld.

Het museum belicht meerdere facetten uit het leven van Aboriginals; de taal, gebruiken, de verhalen die ze elkaar vertellen, dieren, etc.

Omdat ik het zo’n interessant museum vind, breng ik er best een tijd door.

Weer in mijn kamer, die ik verder met niemand deel, pak ik het boek dat ik aan het lezen ben erbij; ‘My name is Asher Lev’ van Chaim Potok. Ik zit zo in dat boek dat ik er moeilijk vanaf kan blijven.

Het lezen onderbreek ik om te gaan koken. Nou ja, ‘koken’ is niet helemaal het juiste woord. In de keuken is namelijk helemaal geen fornuis, oven of magnetron. Er is eigenlijk alleen een waterkoker.

Gelukkig heeft Sue, die een paar dagen eerder ook in dit hostel verbleef, me dit van te voren vertelt en dus heb ik instant rijst en instant pasta meegenomen.

Het is mijn bedoeling die avond de instant rijst te eten. Maar als het bijna klaar is, laat ik het vallen. Stom, stom, stom!

Omdat ik een dag eerder in het restaurant gegeten heb, heb ik de instant pasta nog over. En dus wordt het instant pasta in plaats van instant rijst.

Ook de rest van de avond breng ik door met lezen.

Tussen het lezen door moet ik aan oma denken. Het duurt niet lang of de tranen komen. Zo’n raar idee dat oma er niet meer zal zijn als ik weer thuiskom. En dat ze ook niet meer bij een door Marjolein georganiseerde hobbybeurs even aan komt stiefelen met de rollator.

Als ik later mijn gevoelens toevertrouw aan mijn (reis)dagboekje, prikken de tranen weer in mijn ogen en kan ik de lijntjes niet meer goed zien.

Ik schrijf, terwijl een paar tranen op een bladzijde in dat dagboekje neervallen:

“Zo raar en onwerkelijk dat we oma nooit meer zullen zien. Toen ze met tante Gree wegreed om bij haar te gaan logeren vlak voor mijn vertrek naar Australië, was dat de laatste keer dat ik haar in leven zag. Hoewel ik daarna nog wel contact heb gehad, telefonisch en via de post, is ze toen min of meer toch uit mijn leven ‘weggereden’. Fysiek dan, want ze zal altijd in mijn gedachten blijven”.

Maar ik moet blij zijn dat ik haar meer dan een kwart eeuw mee heb mogen maken. Het zinnetje dat ik bij het overlijden van de Britse Queen Mum, niet lang nadat oma was overleden, in een Australische krant las, schiet me weer te binnen: “You can shed a tear because she died or you can smile because she has lived”…

Met ‘Waltzing Matilda’ in de sporen van dinosauriërs

Op dag twee van de tour gaat de wekker ook al weer vroeg. We gaan op tijd op pad en reizen van Hughenden naar Boulia door Banjo Paterson’s Waltzing Matilda Country.

We stoppen in Winton, waar we naar een museum over ‘Waltzing Matilda’ kunnen. Dat populaire Australische volksliedje werd in 1895 door Banjo Paterson, die al eens eerder op mijn blog voorbij kwam, geschreven.

Voor Australiërs is het meer dan zomaar een liedje, het wordt namelijk ook wel gezien als het onofficiële nationale volkslied van Australië.

Hoewel we niet heel veel tijd hebben, bezoek ik toch het museum. Het blijkt wel een leuk museum te zijn. Natuurlijk vind je er het een en ander over ‘Waltzing Matilda’.

De scrapbookspread die ik maakte van mijn bezoek aan het museum.

Maar er is meer. Rekwisieten brengen ons naar ver vervlogen tijden.

Met name de ‘pluggenkast’ met snoertjes trekt mijn aandacht. Hier wordt getoond hoe vroeger telefoons met elkaar verbonden werden. Dit is wat mijn oma vroeger deed! Opa was postkantoorhouder en oma’s baantje was het verbinden van telefoongesprekken. Bijzonder!

In een andere ruimte is iets terug te vinden over het ontstaan van Qantas. Die luchtvaartmaatschappij heeft namelijk haar oorsprong in Winton.

Ook heeft het museum nog iets over de voetafdrukken van dinosauriërs. Die afdrukken schijnen in dit afgelegen deel van Australië nog steeds gevonden te kunnen worden.

Als wij verder rijden door het prachtige landschap van het westelijke deel van Queensland kan ik me heel goed indenken dat hier nog sporen van dinosauriërs terug te vinden zijn.

Dit landschap is voor mij het echte Australië!!!

  

  

Tussendoor hebben we een bbq-lunch, zomaar ergens in ‘the middle of nowhere’. En dat smaakt goed.

Na nog meer kilometers door het prachtige landschap stoppen we bij een boerderij voor een zogenaamde ‘farm-stay’; we overnachten op een boerderij.

Bij de boerderij waar we overnachten.

’s Avonds zitten we met z’n allen rond een kampvuur.

Heel gezellig, maar echt laat maken we het niet. Morgen gaat de wekker namelijk weer vroeg…

Ik moet m’n best doen om niet in tranen uit te barsten

Die ochtend is niet echt één van m’n beste ochtenden.

Ik ben op tijd wakker en lig heerlijk te lezen. Tot zover niets aan de hand.

Maar als ik later naar de wc ga, blijk ik aan de diaree te zijn. Eén van de bijverschijnselen van de antibiotica die ik slik.

Er staat in de bijsluiter dat je bij ernstige diaree naar de dokter moet. Zo erg is het nu ook weer niet en zolang het ook niet erger wordt, ga ik niet naar de dokter. Ik vond dat ik toch niet zo veel aan hem had.

Maar die diaree is nog niet alles, ik voel me namelijk ook heel verdrietig. Tijdens het eten moet ik echt m’n best doen om niet in tranen uit te barsten. Ik kan met al die mensen om me heen niet huilen. In een jeugdherberg heb je vaak geen plaatsje voor jezelf waar je lekker een potje kunt janken.

Volgens mij zitten er nog tranen om het overleiden van oma. Eigenlijk zou ik eens flink om haar moeten gaan huilen. Dat gevoel had ik maanden eerder ook al; het gevoel dat ik m’n ergste verdriet om oma nog kwijt moet. Ik dacht dat komt wel als Marjolein er is. Maar nee, het kwam niet echt. Ja, we hebben wel even wat tranen laten vloeien op de boot in de Milford Sound, maar dat was niet genoeg. Ook toen hadden we niet echt een plek voor onszelf om eens goed te huilen.

Daarna heb ik ook niet echt m’n tranen kunnen laten vloeien. Nou ja, die ene keer met mam aan de telefoon (toen Marjolein bijna vertrok). Maar ook toen heb ik wat tranen ingehouden. Een gedeelte van mijn klachten zouden wel eens daar vandaan kunnen komen; opgekropt verdriet om oma.

Hoewel ik het wel moeilijk heb, denk ik dat ik het pas echt moeilijk zal hebben als ik weer terug ben. Want dan ga ik oma pas echt missen.

Maar gelukkig hebben we tante Matje nog, ook al is ze niet helemaal een echte oma. Ze is echt één van de trouwste mensen; van haar krijg ik hier in Australië brieven en mailtjes. Toen ik haar een dag eerder belde, was ze blij verrast.

Als je haar belt, neemt ze op en als je dan je naam noemt gaat het als volgt: “Oh Marianne….., hee Marìanne!!! Wat leuk dat je belt!”

Het dringt in eerste instantie niet meteen helemaal tot haar door dat ik het ben, maar als ze het door heeft (“hee Marìanne”), dan is ze altijd heel blij.

Ondertussen schrijf ik, daar in de jeugdherberg in Cairns, in mijn reisdagboek. Ik schrijf heel wat bladzijden vol; belevenissen, maar ook gedachten en gevoelens. Die lees je nu deels met me mee.

M’n ‘mood’ is inmiddels beter geworden. Het van me af schrijven, met tranen in m’n ogen en een snotneus, en het versieren van m’n dagboek werkt therapeutisch. Lekker!

Ik voel me weer een stuk beter!

Het station in Cairns

Afscheid van Marjolein en Els

En nog zijn we niet helemaal klaar met het uitzoeken van de foto’s. Deze ochtend zijn de foto’s van Sydney aan de beurt.

Daarna wil Marjolein haar foto’s nog ordenen. Els en ik gaan ondertussen naar de Chinese Garden om die te bewonderen. Een stukje ‘China’ in hartje Sydney! Het is er niet echt groot, maar wel erg mooi!

Als we weer terugkomen in het hostel, is Marjolein ook bijna klaar om nog iets met ons te ondernemen. We gaan nog even naar het Queen Victoria Building voor wat laatste souvenirs.

Terug in het hostel pakken Marjolein en Els de laatste dingen in. Ook bellen Marjolein en ik nog even naar huis. Ik krijg het tijdens dat telefoongesprek erg te kwaad. Het idee dat ik alleen in Sydney ben en Marjolein lekker naar huis gaat. En het duurt nog maanden voor we elkaar weer zien. Als mam dan ook nog over oma begint, schiet ik helemaal vol.

Later gaat het gelukkig wel weer.

Aan het begin van de avond gaan we met een shuttlebusje richting vliegveld. Daar eten we eerst nog maar even wat en kijken we vervolgens rond bij de winkeltjes op het vliegveld.

En dan is het echt tijd geworden om afscheid te nemen. Dat valt gelukkig mee. Aan de telefoon, eerder die dag, had ik er meer moeite mee.

Terwijl Marjolein en Els het vliegtuig richting huis nemen, stap ik op de trein terug naar de jeugdherberg in het centrum van Sydney…

Naar de Milford Sound; heen denken we door vlakke weilanden te rijden, terug zien we bergen!

Al vroeg vertrekken we richting de Milford Sound. Op de heenweg is het erg mistig. Rijden gaat prima, daarvoor is het niet te mistig, maar een goed uitzicht hebben we niet. Het lijkt of we door een vlak landschap met weilanden rijden.

Vlak na een lange donkere tunnel komen we bij de boot aan. Een mooie boottocht volgt; het weer is goed en de Milford Sound is prachtig!

Al vrij snel moeten we van boord om de Observatory te bekijken. Je kunt daar vanachter glas de onderwaterwereld op acht meter diepte aanschouwen. Een leuk gezicht! Mooi blauw water!

Daarna gaan we richting Tasman Sea. Op de Tasman Sea gaat het flink te keer; het schommelt nogal.

Marjolein en ik besluiten om maar naar binnen te gaan. Daar hebben we een goed en dierbaar gesprek over het overlijden van oma. Het verlies is ook nog zo vers!

Terug aan wal lopen we nog naar een uitkijkpunt aan het meer. Daar komen we Maarten, een van de Nederlandse jongens, tegen.

Na een gesprekje met hem gaan we weer ‘huiswaarts’. Onderweg stoppen we nog bij de Chasm, een soort waterval, en maken we nog wat fotostops.

Maar we zijn vooral verbaast over de bergen die we zien. Die zijn dichtbij en best wel hoog; niets geen vlakke weilanden tot aan de horizon!

Op de heenweg hebben we ergens wel iets van bergen door de mist heen gezien, dus we hadden wel een vermoeden. Toch zijn we verrast door al die bergen zo dichtbij!

Wat kan mist een verschil maken!


Meer informatie over de Milford Sound vind je op: http://milford-sound.co.nz/

Het Australian National Museum, een gekleurd raam en Burke & Wills

’s Ochtends gaan Thomas, Eileen en ik naar het Australian National Museum. Het blijkt een mooi en modern museum te zijn. We zien er het een en ander over de Aboriginals. Maar we komen ook meer te weten over Australische dieren.

Na de lunch bij Thomas en Eileen thuis gaan we naar de National Gallery of Australia. Eileen wil me namelijk graag de mooie ramen met gekleurd glas die ze daar hebben, laten zien. De ramen blijken inderdaad erg mooi te zijn.

Ook is er een leuke expositie over Burke & Wills, die in de jaren 60 van de 19^e eeuw een expeditie door Australië leiden.

Daarna gaan we nog wat winkelen. We bezoeken onder andere een souvenirwinkel en ik koop gebak, omdat mam jarig is.

Later op de avond bel ik mam op om haar te feliciteren met haar verjaardag. Er is veel visite, maar toch is het wel raar zonder oma en mij, zo laat mam mij weten. Helaas blijkt mijn pakketje ook nog niet te zijn aangekomen.

Meer informatie over het Australian National Museum: http://www.nma.gov.au/

En voor meer informatie over de National Library of Australia ga je naar: http://www.nla.gov.au/

Naar oma’s huis en naar oma’s kamer in het bejaardentehuis

De dag na de crematie van oma zitten we veel te praten; vooral over oma. Maar ik ga die dag ook nog samen met mam naar het bejaardentehuis; ik wil toch nog even zien waar oma de laatste paar weken van haar leven heeft doorgebracht.

De eerste week in het bejaardentehuis was oma redelijk goed en heeft ze nog gegymd en in de zaal gegeten. Ook heeft ze nog genoten van het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima.

Maar de paar weken daarna ging het erg slecht met oma. Ze lag uiteindelijk alleen nog maar in bed en moest zwoegen voor een beetje lucht, totdat dat er na een beetje gerochel helemaal mee ophield en ze dus van ons is heengegaan.

Oma’s kamertje was al wel leeg gehaald, maar ik krijg er toch een redelijke indruk van.

De volgende dag, 11 maart 2002, gaan mam en ik naar het oude huis van oma om oma’s kleren uit te zoeken.

Als Marjolein, mijn zus, belt dat er een vriendin van ons even langs is gekomen in de winkel van Marjolein, bekijk ik nog even snel oma’s oude huis en ga ik naar de winkel om die vriendin te begroeten. We kletsen gezellig bij en ik laat haar mijn foto’s van Australië zien.

Uit mijn scrapbook.

Oma’s crematie; afscheid van oma en een weerzien van bekenden!

’s Ochtends word ik, iets voordat mam me wakker zou maken, wakker. Ik heb als een blok geslapen zonder ’s nachts ook maar een keertje wakker te worden. Dat valt me alles mee; in verband met de jetlag had ik verwacht onrustiger te slapen. Pap schijnt toen ik nog maar twee minuten in bed lag nog even bij me geweest te zijn, maar ik was al vertrokken.

We gaan naar de aula, waar we oma voor de laatste keer nog even kunnen bekijken.

Langzaamaan komt er steeds meer familie de aula binnen. Met z’n allen vertrekken we daarvandaan naar het crematorium. Wel een raar idee dat oma in die kist, de ‘schatkist’ volgens een achternichtje van 9, ligt. Ik kan het nog steeds niet helemaal beseffen.

Als ik tante Matje in het crematorium zie, vlieg ik haar in de armen. Erg leuk om haar te zien!

Met de ‘Second Waltz’ van André Rieu, ‘Reheu’ volgens oma, lopen we de zaal binnen. Terwijl de andere mensen binnenkomen, zit ik steeds om te kijken; veel mensen zie ik daar voor het eerst weer terug.

M’n moeder en m’n tante houden ieder een speech. Mam vertelt over oma, haar schoonmoeder, vanaf dat zij oma heeft leren kennen en m’n tante vertelt dingen van voor die tijd. Ik hoor dingen die ik helemaal niet wist.

Destijds was bijvoorbeeld het consultatiebureau bij opa en oma in huis. Als laatste ging mijn tante daar dan altijd heen met haar poppen. Die werden dan gewogen en ze kreeg voedingsadvies. Ik zie het helemaal voor me!

Leuk dat mijn tante, met af en toe een vrolijke noot, oma’s levensverhaal vertelt. Ook mamma’s speech is mooi en soms ontroerend.

‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld wordt ook nog gedraaid. Daar moeten we bij staan. Marjolein had mijn hand al vast; maar tante Matje, die aan de andere kant staat, geeft me een arm. Voor haar is dat eveneens een emotioneel lied; we hebben dat nummer bij de crematie van opa immers ook gedraaid.

Tot slot wordt er nog een mooi panfluitstuk gedraaid. Met de familie gaan we om de kist staan en worden er rozen van de achterkleinkinderen op de kist gelegd. Ik vind dat een ontroerend moment, vooral wanneer een van mijn neven de roos namens zijn zoontje van 8 maanden, toen oma’s jongste achterkleinkind, neerlegt. Denkende aan zo’n kleine, lieve baby op zo’n crematie is zo tegenstrijdig; hij heeft nog z’n hele leven voor zich en komt net kijken, terwijl oma’s boek uit is.

Daarna is er koffie en thee met broodjes, waarna iedereen ons kan condoleren. Veel mensen beginnen tegen mij over mijn reis.

Later gaan we met bijna de hele familie naar het huis van pap en mam, daar eten we met z’n allen soep en broodjes. Een mooie afsluiting van de crematie.

Niet veel veranderd!

Ik vind het best wel raar om dan zomaar weer in Nederland te zijn. Erg dubbel ook; de reden dat ik in Nederland ben, de crematie van oma, is natuurlijk niet zo leuk, maar aan de andere kant vind ik het wel leuk om de familie weer te zien.

Op zich lijkt er in Nederland, op de Euro na, niet zo veel veranderd te zijn. Alleen het weer klopt voor mijn gevoel niet. Het is best koud en de bomen zijn nog kaal.

Thuisgekomen zitten we in het zitje in de voorkamer, dat in de tussentijd wel veranderd is. Aan het eind van de middag moet ik naar de kapper. Daar moet ik erg m’n best doen om niet in slaap te vallen en dus blijf ik maar tegen de kapster praten.

Weer thuis geef ik me over aan m’n vermoeidheid en val ik in slaap op de bank. Als mam me later wakker maakt voor het eten, kijk ik met grote schrikogen op; even weet ik niet meer waar ik ben. Slaperig eet ik de op mijn verzoek gekookte boerenkool met worst op.

Later op de avond gaan we naar de aula; oma’s kist is nog niet gesloten en ik wil haar graag nog even zien. Pas als ik haar in de kist zie liggen dringt het wat meer tot me door, al blijft het nog wel onwerkelijk dat oma er niet meer is, en barst ik in snikken uit.

Oma is niet zo veel veranderd. Ze heeft wat blauwe plekken in haar gezicht, maar verder vind ik haar niet zo heel erg afgetakeld. Ze is wel erg ziek en benauwd geweest. De meeste familieleden hebben er dan ook wel vrede mee dat ze overleden is.

Snikkend bel ik mam

Als ik terugkom van de ‘Neighbours & Dandenongs tour’, zie ik al aan Orange’s gezicht dat het mis is. Mam had gebeld; oma is overleden!

Snikkend ga ik mam bellen. Ze vertelt me dat oma om ongeveer 5.00u Nederlandse tijd (ongeveer 15.00u onze tijd) min of meer in haar slaap is overleden.

Na het telefoongesprek met mam, ga ik meteen van alles regelen; onder andere de verzekeringsmaatschappij bellen in verband met een vlucht terug naar Nederland.

Best raar; op mijn werk boekte ik zelf vluchten, nu moet ik echter een telefoontje van de verzekeringsmaatschappij afwachten en maar zien met welke maatschappij en via welke stops ik naar Schiphol vlieg.

We wachten af…

Voor alle duidelijkheid; mijn blog is een terugblik. Dus voordat deze en gene me gaan condoleren met het overlijden van oma; het is inmiddels tien jaar geleden dat oma overleden is. Maar vergeten doe ik haar niet; ze heeft een speciaal plekje in mijn hart.