Om de 5 kilometer passeren we een kadaver

Na een nacht in ‘de pub van Vic & Nancy’ wacht ons een uitgebreid ontbijt. Dat zit ook nog bij die 10 Australische dollar van de overnachting inbegrepen. Ik vraag me af of ze nog wel iets aan ons verdienen.

Daarna gaan we naar het postkantoor om het een en ander te versturen. De man van het postkantoor heeft erg de tijd voor ons. Hij vertelt ons over een vriendin uit Baarn. Ook laat hij ons een kaart van Australië zien. Op die kaart heeft hij de routes die hij gereden heeft aangegeven.

Maar het postkantoor is niet het enige gebouw waar we naar binnen gaan. ‘Emma’s Garage’ doet tegenwoordig dienst als internetcafé en dit keer is het wel open. Marleen en ik besluiten er te gaan e-mailen.

In ‘Emma’s Garage’ staan nog borden van toen er destijds in Minyip opnames voor ‘the Flying Doctors’ gemaakt werden. Die borden gaan natuurlijk ook op de foto.

We maken nog wat foto’s in het plaatsje en zeggen Minyip, een regenachtig Minyip wel te verstaan, dan vaarwel.

In regen en harde wind rijden we richting Broken Hill. Onderweg zien er ook nog ‘zandstormen’, oftewel wolken zand, of nog beter, zandverstuivingen.

We moeten een behoorlijke afstand afleggen en omdat we niet echt op tijd uit Minyip vertrokken zijn, komen we in het donker in Broken Hill aan.

Gelukkig is het goed gegaan met de kangoeroes en emoes. Wij hebben er geen aangereden. Veel mensen voor ons hebben dat wel gedaan. Op een gegeven moment leken we om de 5 kilometer wel een kadaver tegen te komen. Bah!

In Broken Hill verblijven we weer in de YHA. In die jeugdherberg liggen veel herinneringen voor mij. Eerst was ik daar namelijk al met Marjolein. Nog geen jaar voor dit bezoek met Marleen, was ik er met Orange en Sander.

Ik herkende nog de plaats waar ik met de telefoon zat toen Marjolein vertelde dat een gezamenlijke vriendin ging trouwen en oma naar het bejaardentehuis zou gaan. Wat is er veel gebeurd in dat jaar…

Naar de top van Australië

We staan op tijd op om na het ontbijt richting Kosciuszko National Park te vertrekken. Onderweg zien we een gigantische groep kangoeroes. We stoppen om foto’s te maken. Een prachtig gezicht al die kangoeroes in de nog laag hangende zon met de geluiden van vogels op de achtergrond!

In Thredbo gaan we met een stoeltjeslift naar boven; naar de Crackenback Terminal. Vervolgens is het zes kilometer heen (en zes kilometer terug) naar de top van Mount Kosciuszko, met 2228 meter is dat de hoogste berg van Australië.

Het is niet zo steil als naar Mount Oberon, dus veel makkelijker lopen, maar het is wel een stuk kouder. Ook het landschap is heel anders. Bij Mount Oberon loop je tussen de bomen, bij Mount Kosciuszko zijn er geen bomen. Wel zijn er veel rotsen. Een mooi en bizar landschap!

Op de top hebben we een groepsfoto gemaakt.

Na deze mooie wandeling gaan we weer verder met het busje. We zien onder andere nog wat van het ‘Snowy Mountains Hydro-electricity Project’, inclusief de Snowy River. Bij die rivier vertelt Bernie nog iets over Banjo Patterson’s gedicht ‘the Man from Snowy River’.

We rijden verder, maar moeten op een gegeven moment stoppen, want er worden opnames gemaakt voor een reclame van Hyundai. Leuk om dat te zien!

De rit gaat verder richting Canberra. Vanaf Mount Ainsley hebben we een prachtig uitzicht over die stad. Het begint al behoorlijk donker te worden, maar je kunt het Parliament House, het War Museum en nog wat dingen zien.

Bij een jeugdherberg in Canberra staan een nicht van mijn moeder en haar man al op me te wachten. Voor mij zit de tour er hier al op; het grootste gedeelte van de groep zal de komende twee dagen verder naar Sydney reizen. Ik zal echter een aantal dagen bij de familie doorbrengen.

Samen met hen rijd ik naar hun huis, we eten macaroni en kijken ’s avonds televisie. We zien onder andere beelden van de begrafenis van de Britse Queen Mother. Zij is onlangs op 101-jarige leeftijd overleden.

Meer over mijn belevenissen met de familie uit Canberra lees je te volgende dagen. Stay tuned!

Wel met een wombat op schoot, gelukkig niet met een ‘giant earth worm’!

Op tour! Er staat een tour naar de ‘penguin parade’ op het programma. Voordat we de pinguïns aan land kunnen zien komen, zijn er eerst nog een aantal andere stops.

De eerste stop is een ‘winery’, waar wijn geproefd kan worden. Geheel tegen mijn principes proef ik toch wat wijn, maar dan wel zoals het hoort; glas ronddraaien, ruiken, een slok nemen en dat dan door de mond laten gaan. Bah, wat is dat toch vies!

Bij de winery hebben we ook een barbecue. Terwijl gids Tony dat in orde maakt, wandel ik samen met een in Australië studerende Thaise jongen, dito meisje en zijn zus door de tuin. De rest van de tour trek ik ook met hen op; het zijn aardige mensen!

In de tuin staan rozen en natuurlijk ook druivenranken; het is een mooie tuin!

We smullen van de barbecue om daarna naar een ‘wildlife park’ te rijden. Ze hebben daar voornamelijk wombats. Eerst wordt er wat over die dieren verteld en daarna mogen we met een wombat op schoot op de foto.

Naast wombats zijn er ook nog andere dieren te zien; kangoeroes, dingo’s, wallabies, alpaca’s, kaketoes, koala’s en heel erg grote wormen. Deze ‘giant earth worms’ kunnen wel 3 meter lang worden. Ben ik even blij dat we daar niet mee op de foto èn op schoot hoeven te zitten!

Ten slotte is er ook nog een grote opgezette haai te zien.

De tour gaat verder naar het ‘Koala Conservation Centre’, waar we koala’s kunnen bekijken. Normaal gesproken slapen die bijna altijd, maar we hebben geluk; er is er één relatief actief.

Hij strekt zich uit, verplaatst zich en gaat eucalyptusbladeren eten. Leuk om te zien!

Vervolgens naar de ‘Nobbies’, dat zijn rotsen in zee. Daar zien we onze eerste pinguïns. Onder een houten looppad zitten er twee. Liggend op het looppad met mijn hoofd naar beneden, maak ik een foto. De beestjes kunnen niet tegen flitslicht, dus de flits zet ik uit. Anno 2002 heb ik nog fotorolletjes, dus of de foto gelukt is zie ik helaas niet meteen. Ik kan alleen maar hopen dat de foto een beetje gelukt is.

Daarna dan eindelijk het hoogtepunt van de tour; de ‘penguin parade’!

Eerst krijgen we een filmpje over pinguïns voorgeschoteld. Daarna mogen we naar buiten om pinguïns te spotten. Het weer is niet super, het is wat miezerig, maar dat mag de pret niet drukken.

Lopend richting zee, zien we de eerste groep van zo’n 20 pinguïns al aan komen waggelen. Daarna is het een kwestie van turen naar de zee, totdat we plotseling allemaal pinguïns in het water zien zwemmen. Ze komen aan land en waggelen naar hun holletjes.

Erg leuk om dat eens te zien!

En inderdaad het hoogtepunt van deze leuke tour!

De schapen doen een poging ons te achtervolgen!

We zijn bij Brian en Maureen om daar te werken tegen kost en inwoning. Maar echt hard hoeven we niet te werken. ’s Ochtends lappen we de ramen en verder hoeven we niet zo veel te doen.

Na de lunch gaan Orange en ik een stuk lopen, maar daar is het eigenlijk wat te heet voor. Dus zoeken we de koelte van het huis weer op en verdiepen ons in de Grampians.

We willen de hoogtepunten van dat natuurgebied wel zien, maar we komen erachter dat dat wat lastig is zonder eigen vervoer.

Maureen blijkt ons wel naar Halls Gap te willen brengen. Onderweg zullen we dan het een en ander bekijken. Het plan is dat Orange en ik in Halls Gap in een hostel overnachten en dan met de bus weer verder zullen reizen. Maar dat is pas over een paar dagen; eerst terug naar 1 februari 2002.



Kangoeroes springen voorbij als we de afwas doen!



’s Avonds eten we weer lekker; quiche met daarbij allerlei groenten. Volgens Maureen is het geen echte quiche, want ze had geen bladerdeeg bodem gemaakt. Maar lekker is het in ieder geval wel. Ook het ijs met caramelsaus, dat we toe hadden, smaakt erg goed!

Na de afwas en een kop thee gaan we met Brian in de 4WD op pad. Hij laat ons de omgeving zien. Weer springen er een heleboel kangoeroes en een paar emoes voorbij. In de verte zien we de Grampians liggen; een mooi gezicht!

In de verte zien we de Grampians liggen.

Op een gegeven moment komen we langs een hele groep schapen. Die schapen proberen nog even de achtervolging in te zetten, maar houden dat niet lang vol. Een grappig gezicht is het wel!

Hoewel de rit wat hobbelig is en ik achterin de 4WD best wel door elkaar geschut word, is het wel leuk om zo de omgeving te verkennen!

En erg leuk dat Brian dit met ons onderneemt!  

In ‘the middle of nowhere’ is de sterrenhemel echt prachtig!

We staan vroeg op om, voor ons gevoel, echt te gaan backpacken. Eerder zijn we steeds min of meer op weg geweest naar Coby; nu gaan we echt trekken.

Orange en ik stappen in een bus van Greyhound die ons naar het plaatsje Horsham brengt. Onderweg genieten we van het landschap en kijken we film.

Als we in Horsham uit de bus stappen, staat Maureen van ons derde WWOOF-adres al op ons te wachten. Zij en haar man Brian wonen 50 kilometer ten zuiden van Horsham vlakbij de Grampians. Bij hen gaan we werken tegen kost en inwoning.


Een spread uit een van mijn scrapbook albums.



Hun plekje in ‘the middle of nowhere’ heet ‘Cherrypool’. Het huis staat heel mooi tussen ‘state forest’, gemeente bos. Er is een riviertje vlakbij en de kangoeroes springen langs het huis.

Ook tijdens een wandeling die we die avond met Brian maken, zien we kangoeroes en emoes. Leuk om die dieren in het wild te zien!

Later op de avond neemt Brian ons nogmaals mee naar buiten. Dit keer om de sterrenhemel te bewonderen. Hij wijst ons het Zuiderkruis. Orange en ik hadden zelf wel eens staan kijken, maar we konden nooit het Zuiderkruis vinden.

Ook heeft Brian ons de melkweg aangewezen. Dat is als het ware een band van sterren met een beetje een melkachtige gloed.

De sterrenhemel is hier, in ‘the middle of nowhere’, heel erg mooi. Je kunt heel veel sterren zien en de melkweg is echt prachtig!

Brian en Maureen blijken hele aardige mensen te zijn; wat hebben we het weer getroffen op ons WWOOF-adresje!

Morgen meer over onze belevenissen bij Brian en Maureen…

Australische beestjes kijken en kangoeroes voeren

Brook, de zoon van Don heeft ons op sleeptouw genomen. We begonnen bij Mount Lofty, één van de hoogste heuvels rond Adelaide. Normaalgesproken kun je daarvandaan Adelaide heel mooi zien liggen. Helaas is het erg mistig als wij er zijn en dus er was niet veel te zien.

Ik scrapte toen nog niet echt.

De rit gaat verder naar Cleland Wildlife Park, waar ze heel veel Australische dieren hebben; kangoeroes, koala’s, dingo’s, een wombat, een Tasmanian devil, diverse vogels, pelikanen, wallabies, slangen, etc.

Altijd leuk om die dieren te zien, maar dat Brook er ook nog heel veel over weet te vertellen voegt wel wat toe.
Ook hebben we een koala geaaid en kangoeroes gevoerd.

Kangoeroes voeren!

We rijden terug naar Adelaide, langs de zee, door mooie woonwijken en dan weer op ‘huis’ aan. Een leuk dagje met Brook!

In Adelaide’s Chinatown gaan we die avond gezellig uit eten met Rob en Ilse. Zij zullen binnenkort Adelaide verlaten en verder door Australië trekken. Wij zijn van plan om op zoek te gaan naar werk in Adelaide. Of dat gaat lukken, lees je binnenkort op mijn blog. Stay tuned…!    

  

Olympisch Stadion, kangoeroes en the Blue Mountains

Er stond een toertje op het programma; we gingen de natuur in!

In een klein busje reden we eerst naar Homebush Bay; het Olympisch dorp. Daar zagen we onder ander het Olympisch Stadion, waar het iets meer dan een jaar geleden, tijdens de Olympische Spelen van 2000, een drukte van belang was.

Leuk om dat in het echt te zien!

Daarna gingen we naar een stuk groen met een aantal kangoeroes. Onze eerste kangoeroes tijdens deze reis! Er waren er zelfs met kleintjes, Joeys, in hun buidel.

De Wentworth Falls volgden daarna. Tijdens een wandeling, met veel klimmen, door the Blue Mountains, konden we die watervallen regelmatig zien liggen. Een erg mooie wandeling!

The Blue Mountains danken hun naam overigens aan de blauwe gloed die er hangt. Die blauwe gloed komt van de eucalyptusolie.

Na een heerlijke picknick met broodjes hebben we ‘the Three Sisters’, een rotsformatie, bekeken en op de gevoelige plaat vastgelegd.

Daarna stond er weer een wandeling op het programma; een behoorlijke afdaling dit keer. Na afloop voelden we dat dan ook behoorlijk in onze kuiten.

Maar na zo’n afdaling moet je ook weer omhoog. Dat deden we met de ‘scenic railway’. Dat is ’s werelds steilste trein. We moesten plaatsnemen in een soort van bakjes als in een kermisattractie. Het leek me ontzettend eng, maar dat viel reuze mee. Het ging wel ongelooflijk steil.

Na deze beproeving ging we wat boemerang gooien. Dat was nog niet eens zo makkelijk!

De toer sloten we af in een pub in, ik geloof, Katoomba. Dat is één van de leuke plaatsjes in het gebied rond the Blue Mountains. Vervolgens gingen we op huis aan. Nou ja, naar het hostel dan.