Die nacht slaap ik heerlijk. Na wat rommelen op de kamer, ik wil niet te vroeg bij het ontbijt zijn, ga ik naar de ‘ontbijtzaal’. Nou ja, ‘ontbijtzaal’? Het is eigenlijk meer een soort overdekt terras of een ruimte zonder ramen.
Ik neem eerst wat brood, maar later waag ik me ook aan noodles. Erg lekker! Zelfs als ontbijt.
Na het ontbijt wandel ik naar het vliegveld om te kijken hoe ver dat lopen is. Dit keer schiet het lopen wel op. Er zijn winkeltjes, maar de verkopers blijken niet zo opdringerig te zijn. Ondertussen heb ik ook gelezen dat je de verkopers niet in de ogen moet kijken, want dan denken ze dat je wat van ze wil kopen.
Als ik op het vliegveld aankom, plof ik daar maar even neer. Het is zo warm en zeker na het lopen moet ik even afkoelen.
Ik raak aan de praat met een Balinees. Hij is niet zo opdringerig.
Uiteindelijk loop ik weer terug naar het hotel. Onderweg ga ik een supermarkt in voor water. Met die hitte moet je immers genoeg water drinken. Ook koop ik nog zoute koekjes.
In het hotel nestel ik me op het balkon om mijn reisdagboekje bij te werken.
Verder rommel ik nog wat op de kamer en dan wandel ik voor de tweede keer naar het vliegveld.
Nat van het zweet kom ik daar aan. Ik zoek een plekje waarvandaan ik de vliegtuigen kan zien landen. Er landt een vliegtuig van Garuda. Een tijdje later is daar in ene hèt vliegtuig van Cathay Pacific. Gelukkig landt hij goed. Wel een gebulder trouwens. Ik heb tranen in mijn ogen; daar in dat vliegtuig is mamma!!!
Ik probeer een glimp van mam op te vangen als ze bij de douane (‘imigrasie’) staat, maar het is slecht te zien.
Bij de uitgang ga ik op mam staan wachten. Zodra ik haar zie, vlieg ik haar in de armen. Met tranen in onze ogen zoenen we elkaar en houden we elkaar vast. Na meer dan een half jaar is het fantastisch om elkaar eindelijk weer te zien en vast te houden!!!
De rest van de middag brengen we voornamelijk kletsend door op het balkon. Ook duiken we nog in het zwembad bij het hotel. Boven onze verwachting is het water lekker warm.
We duiken op tijd ons bed in. Morgen is er weer een dag…
Na een niet al te lange nacht word ik die ochtend voor de dan laatste keer in Australië wakker. Daarna volgt het gezeul met de bagage naar het vliegveld. Mijn bagage blijkt met 25,6 kilo erg zwaar te zijn, maar ik hoef gelukkig niet bij te betalen.
Na een voorspoedige vlucht kom ik op Bali aan. Daar moet ik erg lang bij de douane wachten. Buiten gekomen blijkt er niemand van het hotel te zijn, terwijl er toch een transfer geregeld was. Gelukkig komt er na een telefoontje een busje aan.
Na me eerst een beetje op de kamer van het hotel geïnstalleerd te hebben, ga ik naar buiten voor een ommetje.
Nou, dat schiet ook niet op! Je wordt overal aangehouden en iedereen probeert je iets te verkopen. Ik ga maar terug naar de kamer van het hotel.
Ik ben blij dat mam de volgende dag komt, anders zou ik niet zo gemakkelijk in mijn eentje over straat gaan.
Op de kamer schrijf ik in mijn dagboekje.
Een paar citaten:
“Vanmorgen ben ik dus uit Australië vertrokken. Raar hoor om na zo’n tijd Australië te verlaten. Gisteravond, of eergisteravond, liepen we bij Hyde Park. Toen ik daar eens aan het begin van de reis liep, dacht ik even “Wat moet ik in Australië, houd ik dat wel zo lang vol?” Nu zit het jaar er dan op en heb ik het vol gehouden. Én er met volle teugen van genoten.”
“Wat is er veel gebeurd in dat jaar! Niet alleen heb ik veel beleefd, maar ook thuis is er vanalles gebeurd. Oma is overleden. Pap is gedeeltelijk in de vut. Mam is gestopt met haar winkel, terwijl Marjolein met de hare begonnen is. En Marjolein is ook nog het huis uitgegaan. Ja, een bewogen jaar…!”
“Woensdagavond had ik ook iets melancholieks. We zouden proberen Chris te spreken. Dat deed me denken aan het begin van de reis toen we hem ook spraken. Ook was het nummer Mrs. Robinson op de radio, wat me aan ‘the Graduate’ deed denken. En vervolgens een nummer van ABBA, wat me aan ‘Mamma Mia’ deed denken. Allemaal mooie herinneringen!
Ik ben niet in tranen uitgebarsten; ik heb ze op weten te houden.
Dat zal morgen wel even moeilijk worden, als ik mamma zie. Ik kan haast niet wachten…..”
Niet alleen het Opera House is kenmerkend voor Sydney ook de Harbour Bridge heeft de stad haar gezicht gegeven. Op mijn laatste dag in Australië gaan Marleen en ik naar die brug, die ook wel de klerenhanger genoemd wordt.
We lopen over de brug en gaan in een van de pilaren omhoog. Daarvandaan hebben we een prachtig uitzicht op de stad.
Daarna nemen we de boot naar Manly. Een leuke overtocht!
We hebben niet de tijd om heel erg lang in Manly rond te kijken. We lopen, langs allerlei winkeltjes, naar het strand aan de andere kant van de landtong.
Dan nemen we de boot weer terug naar het centrum van Sydney om daar nog wat boodschapjes te doen en wat te eten in de food court. Dit keer ga ik voor een heerlijk pasta.
Wie na de ontmoetingen met Sophie Lee en Christopher Stollery dacht dat dat het dan wel was wat betreft de ontmoetingen met acteurs uit de televisieserie ‘the Flying Doctors’ heeft het mis. Max Cullen (Hurtle in ‘the Flying Doctors’) blijkt in Sydney in het theater te staan.
Helaas zijn er voor die vrijdagavond (4 oktober viel destijds op een vrijdag) geen kaartjes meer. Wel voor de zaterdagavond. Dan zit ik al op Bali, maar Marleen vliegt pas een dag later van Sydney naar huis. Dus zij koopt een kaartje.
Maar hoewel er voor die vrijdagavond geen kaartjes zijn, zoeken we Max Cullen toch op na afloop van het theaterstuk. Hij was veranderd; ouder en grijzer geworden. Wat praten wat met hem en hij schrijft, nee tekent, in mijn boekje. Ook gaat hij nog met ons op de foto.
Max schrijft/tekent in mijn boekje.
Max' bijdrage aan mijn boekje.
De rest van de avond en een gedeelte van de nacht ben ik bezig met het inpakken van mijn rugtas. Die is veel en veel te zwaar.
Marleen en ik splitsen eerst op. Marleen gaat winkelen en ik heb nog wat regeldingen te doen voordat ik uit Australië vertrek.
Eén van die dingen is het opzeggen van mijn Australische bankrekening. Daar ligt je bankpasje dan in ene in stukjes!
Ook ga ik naar het Travellers Contact Point om te regelen dat eventuele post naar mijn huisadres gestuurd wordt.
Daarna sluit ik me weer bij Marleen aan bij het winkelen.
Die avond gaan we nogmaals naar het Sydney Opera House in de hoop dit keer Christopher Stollery wel te kunnen spreken. Het zou toch een keer moeten lukken…?
En ja, we hebben geluk.
Met fiets én fietshelm herkennen we Chris bijna niet. We spreken hem aan en hebben vervolgens een heel gesprek met hem. Geïnteresseerd vraagt hij ook naar mijn reis.
‘Een “gouden” ontmoeting’, schrijf ik later in mijn reisdagboekje.
Chris schrijft wederom in mijn boekje.
Daarna gaan we naar het theater waar Sophie Lee op de planken staat. Zou het dan ook lukken haar na al die pogingen eindelijk te spreken?
En ook bij haar lukt het!
Deze ontmoeting ging er veel formeler aan toe dan die met Chris, compleet met handen geven en zo. Kwam dat formele misschien doordat we het briefje dat we eerder die week bij het theater voor haar achtergelaten hadden, begonnen waren met ‘Miss Lee’ in plaats van ‘Sophie Lee’? Of is ze gewoon zo?
Hoe het ook zij; het is toch leuk om haar te zien en te spreken!
Die woensdag, in 2002 viel 2 oktober op een woensdag, hebben we een shopdag. Marleen en ik kopen leuke dingetjes voor deze en gene. En we vergeten onszelf ook niet!
’s Avonds doen we nogmaals een poging om Sophie Lee en Christopher Stollery te spreken. Die laatste komt niet opdagen bij de artiestenuitgang van het Sydney Opera House. We laten dus maar een briefje voor hem achter.
Bij Sophie, in een ander theater niet ver bij het Opera House vandaan, hebben we ook geen succes. Nadat de voorstelling afgelopen is, komt ze zo snel naar buiten dat Marleen en ik geen tijd hebben om op de juiste plaats te gaan staan en dus missen we haar. Helaas!
Maanden geleden schreef ik het al; je hoort Paul Kelly nooit op de Nederlandse radio. Toch jammer dat hij hier in Nederland niet wat bekender is, want zijn muziek klinkt echt leuk. Een beetje nasaal, maar wel lekker.
“The difficult thing about being Australia’s pop poet laureate is that you can never play everybody’s favourite song in a single concert.
The 52-year-old has 25 albums under his belt, not to mentions the hits he has written for other artists, the compilations and film scores – leaving scope for just about everyone to have their own Paul Kelly favourite.”…
… Zo begint een artikel over de Australische singer-songwriter Paul Kelly dat ik zo’n vijf jaar geleden las. “Tja, misschien was dat ook wel een beetje het geval met zijn optreden tijdens Live Earth”, gaat er door me heen. Tijdens dat concert, eerder dat jaar, had ik Paul Kelly wel gezien op de Nederlandse televisie.
Misschien herinneren jullie je het nog; op 07/07/2007 vond in diverse plaatsen over de hele wereld een groots opgezet concert plaats. Dit ‘Live Earth’-concert was een initiatief van Al Gore om aandacht te vragen voor het milieu.
Mijn wekker ging wat eerder die zaterdagmorgen om vooral niets van de eerste optredens te missen, want het begon tenslotte in Australië. Helaas werden de beelden wat laat aangeleverd door de zogenaamde ‘world feed’ en had ik nog niet veel van het concert gezien, toen ik naar mijn werk vertrok. Gelukkig had ik de recorder geprogrammeerd, zodat ik niets hoefde te missen van de optredens Down Under.
Als ik aan het eind van de middag thuiskom, ga ik dan ook meteen het een en ander terugkijken. De op dat moment nog onbekende bands als ‘Blue King Brown’ en de ‘Sneaky Sound System’ trekken aan mijn blikveld en trommelvliezen voorbij. Toni Collette, die ik dan, zo moet ik tot mijn schande bekennen, eigenlijk alleen ken van acteerrollen in onder andere ‘Muriel’s Wedding’, ‘the Sixth Sense’ en ‘About a Boy’, blijkt een fantastische stem te hebben.
Maar ik kijk vooral uit naar het optreden van Paul Kelly, want zoals jullie uit mijn eerdere blogberichten wel hebben begrepen, heb ik iets met zijn muziek.
Dat optreden blijkt uiteindelijk een beetje tegen te vallen. Ik geef de mensen die de nummers voor de ‘world feed’ uitkiezen de schuld. Het nummer dat wij van Paul Kelly te zien krijgen is, naar mijn mening niet zijn mooiste nummer. Bovendien wordt hij bij dat nummer bijgestaan door een aantal van de andere in Sydney optredende artiesten, leuk voor de Missy Higgins of John Butler fans, maar het komt het nummer niet echt ten goede.
Tijdens ‘Live Earth’ wordt Paul Kelly door Giel Beelen aangekondigd als ‘singer-songwriter in de lijn van Bob Dylan’. Enerzijds heeft hij daarin wel gelijk, anderzijds wat mij betreft ook weer niet helemaal. Voor mij is Paul Kelly gewoon Paul Kelly; hij heeft heel duidelijk zijn eigen geluid; ietwat nasaal en countryachtig.
De carrière van de in Adelaide geboren Paul Kelly begint eind jaren ’70 in een aantal bands (The High Rise Bombers, Paul Kelly & The Dots en Paul Kelly & the Coloured Girls (later bekend als Paul Kelly & the Messengers).
Na twee onzekere jaren in de jaren ’80, waarin hij als songwriter wel groeit, gaat hij solo. Een medewerkster van platenmaatschappij Mushroom Records én duidelijk een fan van Paul Kelly sluit zichzelf op totdat er een platenconcert voor twee albums is voor Paul Kelly.
Tijdens zijn solo-jaren heeft Paul Kelly muziek geschreven voor film en televisie, waaronder ‘Lantana’ en ‘One Night the Moon’. In die laatst genoemde film heeft hij ook een van de hoofdrollen.
Daarnaast zijn er een aantal boeken verschenen met daarin de teksten van zijn songs.
Paul Kelly heeft songs met en voor andere artiesten geschreven, zoals Kate Ceberano, Nick Cave, Kasey Chambers, Yothu Yindi en Archie Roach. Ook heeft hij nummers van Hot Chocolate en Australian Crawl gecoverd.
Tijdens een concert in Melbourne in december 2004 heeft Paul Kelly 100 van zijn songs in alfabetische volgorde gespeeld, verdeeld over twee avonden. In december 2006 deed hij hetzelfde tijdens vier optredens in het Opera House van Sydney. Dit deed hij niet alleen om ‘in touch’ te blijven met zijn oudere nummers, maar ook om aan de verwachtingen van het publiek te voldoen. “The audience knowns if they come on night one, they’re not going to get ‘To Her Door’ or ‘When I First Met Your Ma’,” he says. “They’ll get that on night four, so they have to choose. It frees me up.”, aldus Paul Kelly in een interview.
Met 25 albums, een muziekcarrière van meer dan 30 jaar en meer dan 100 songs,… tja, dan is Paul Kelly toch ook niet te vatten in één nummer samen met een paar daar voor de gelegenheid aan toegevoegde artiesten uitgekozen door de mensen van de ‘world feed’ tijdens ‘Live Earth’. Laat staan dat dat dan net mijn favoriete Paul Kelly-nummer is!?!
En wat betreft mijn favoriete nummers; een aantal daarvan zette ik destijds op een cassettebandje om mee te nemen naar Australië. Al eerder kwamen er op maandagmiddag, als ik een nummer van die cassettebandjes op mijn blog plaats, een aantal nummers van Paul Kelly voorbij. Vandaag is het de beurt aan ‘Anastasia changes her mind’.
P.S. Later deze maand komt er een nieuw album van Paul Kelly uit; nieuwe songs en… nieuwe favorieten?!? Ach, wie weet…
Eens zien wat oktober ons brengt………… Voor meer Paul Kelly ga je naar 'Labels' in de rechterkolom op dit blog en klik je op 'Paul Kelly'.
