Elfstedentochtkoorts in Nederland?

Terwijl wij onder de Australische zon werken in de tuin, de honden uitlaten, het huis schoonmaken en ontdekken dat het best lastig is om kippen die door elkaar lopen te tellen, maakt men zich in Nederland druk om heel andere dingen:

Klik op het krantenartikel om dit deel beter te kunnen lezen.

Uit de krant, december 2001

Sleutelhanger met Hollandse klompjes in plaats van een gouden medaille

17 December 2001, een maandag; onze vrije dag. We nemen afscheid van Jong Wan. Dat vinden Orange en ik erg jammer, want hij was leuk gezelschap, deed erg veel, is erg sociaal en kan lekker koken.

Onder het mom van “Je verdient een gouden medaille, maar die hebben we niet”, hebben we hem een sleutelhanger met Hollandse klompjes gegeven. We kregen vervolgens een Koreaanse sleutelhanger van hem; heel attent!

Later op de dag nemen we de bus naar Adelaide. Daar gaan we mailen in de bibliotheek, we slaan wat lekkers in voor kerst en kopen karton om kerstversieringen te maken.

De bus brengt ons door de prachtige Adelaide Hills weer naar Summertown. Daar kijken we ’s avonds naar een van de films die Lisa gehuurd heeft; ‘Chocolat’ met onder andere Johnny Depp. Ik had niet verwacht dat ik het zo’n leuke film zou vinden.
Niet de eerste film die we hier in Australië kijken en zeker ook niet de laatste…   

De ‘red machine’, brokkenpiloten en een waterballet

Iets langer geslapen dan normaal, want tien jaar geleden viel 16 december op zondag. Toch gaan we na het ontbijt en nadat we Lisa’s kunstwerken van Tiffany glas hebben bewonderd, weer aan het werk.

Dit keer gaan we met de ‘red machine’ aan de slag; een takkenversnipperaar in, je raadt het al, de kleur rood. Het is warm in de zon en ik haal m’n elleboog nog open aan een punt van de ‘red machine’ (gelukkig niet aan de messen), toch vind ik het wel leuk om met de machine te werken.

Natuurlijk laten we de honden ook nog even uit. Teruggekomen van het rondje, heb ik een klein ongelukje met misschien wel grote gevolgen.

Ik maak een misstap, stap naast het paadje, trap op een waterbuis, die breekt af en het water spuit er uit. Ian is er niet, dus Orange is snel Jong Wan gaan halen. We kunnen het water nergens uitdraaien. Maar na eerst het een en ander geprobeerd te hebben, is het Jong Wan gelukt de pijp te blokkeren met het hoesje van een fotorolletje. Wat ben ik blij dat de digitale fotografie toen nog niet zo gebruikelijk was als tegenwoordig.

Later heeft Jong Wan zelf ook nog een klein ongelukje. Hij heeft een of andere elektriciteitskabel doorgeknipt. Gelukkig kreeg hij geen schok, maar ja, het blijft vervelend.

En zo verliep die zondag toch niet zo rustig…

Nieuwe kippen en een melancholiek gevoel

We gaan met Ian nieuwe kippen ophalen. Daarvoor moeten we best wel een stuk rijden, maar onderweg worden we ‘getrakteerd’ op prachtige landschappen.

‘Thuis’ doe ik een van de cassettebandjes die ik meegenomen heb op deze reis in de cassetterecorder. Het brengt me terug naar lang, en kort, vervlogen tijden. Op een gegeven moment krijg ik een melancholiek gevoel. Om er niet helemaal aan toe te geven, sta ik geïnteresseerd toe te kijken hoe Jong Wan noodles aan het maken is. Later ging het gelukkig beter met dat melancholieke gevoel.

Het bereiden van de noodles onderbreken we om de nieuwe kippen in hun hok te stoppen. Orange en ik zien het niet zo zitten om de kippen op te pakken. Gelukkig pakt Jong Wan de kippen, want als Orange en ik het hadden moeten doen, hadden we er de volgende avond nog gestaan.

Blijf m’n blog volgen en je leest of we het uiteindelijk toch aandurven om een kip op te pakken.

Uit de krant: 'De dijk bleef vrijgezel'

Een kennis van me verzamelde in een aantal mappen wat krantenknipsels.

Bij terugkomst in Nederland, kon ik dus teruglezen wat er in Nederland gebeurd was in de tijd dat ik op reis was. Erg leuk!

Jullie kunnen meelezen, want dit is een zo'n krantenknipsel:

Uit de krant, 14 december 2001

Voor wie het niet goed kan lezen, is hier de tekst:

De dijk blijft vrijgezel

Verbinding Enkhuizen-Lelystad bestaat 25 jaar

Zet onderweg eens een cd’tje van De Dijk op, bij een ritje over de dijk Enkhuizen-Lelystad. Kijk dan naar het water en hoor hun hit ‘Als het golft dan golft het goed’. Een beetje je hoofd schoonvegen, is het. Maar wel goed op de weg blijven letten, uiteraard. Deze week is het 25 jaar geleden dat prins Claus de Houtribdijk officieel opende: bijna dertig kilometer basalt en asfalt. Een nachtmerrie voor natuurbeschermers, een zegen voor de regionale economie en een staaltje vakwerk dat letterlijk mensen verbindt.

“Onze oprijlaan”, zeggen ze in Enkhuizen. Omdat de streep weg door het water zo’n bijzondere aanloop vormt naar het oude stadje. Toch was de Houtribdijk nooit bedoeld om daar in zijn eenzame eentje te liggen. De markerwaardpolder zou zich als bruid naast hem vleien. Maar de dijk bleef vrijgezel.

Kennismaking met Kimchi

Na ’s ochtends verder te zijn gegaan met het weghalen van het gras, gaan we ’s middags met Ian mee op pad. We gaan naar een paar winkels in Stirling, want Ian had het een en ander nodig.

Toen we weg reden, dacht ik: “Stirling, Stirling, waar ken ik dat van?” Totdat ik bedacht dat ik voor een klant op het Australische reisbureau waar ik gewerkt had, een hotel had geboekt in die plaats.

’s Avonds eten we Sushi; Koreaanse Sushi gemaakt door Jong Wan. Erg leuk om hem dat te zien maken. En ook nog eens erg lekker!

De laatste dagen hebben we veel aparte dingen gegeten, daar houdt Ian van; veel met stokjes; veel Aziatisch.

Zo maken we onder meer kennis met Kimchi, een typisch Koreaans gerecht. Het is een soort ingelegde Chinese kool; heel pikant, maar wel een van de gezondste gerechten die er zijn.
Lekker is het wel. Hoewel onze ingewanden wel wat moeten wennen aan al dat pikante eten. 

Het leven op de kippenboerderij begint te wennen, maar hooikoorts in december went nog niet!

De dag begin ik met het bakken van een brood. Ik doe de ingrediënten in de broodmachine en de machine doet de rest. Leuk om eens te doen!
Daarna ga ik op zoek naar gereedschap om de zeis, die de dag ervoor kapot is gegaan, te repareren. Gelukkig lukt het me ook om de juiste schroefjes daarvoor te vinden.


Met een gerepareerde zeis ga ik aan de slag waar we gisteren gestopt zijn; het gras op de helling. Ondanks dat het best warm is, schieten we aardig op met het gras.
Helaas veroorzaakt dat gras hooikoortsverschijnselen bij mij; niezen en een kriebelende keel. Heb ik daar in Nederland in het voorjaar last van; hier in Australië, waar de seizoenen omgekeerd zijn aan die in Nederland, heb ik er last van in december.


Tussen de werkzaamheden door genieten we van een smakelijke lunch; Koreaanse noodles gemaakt door Jong Wan. En we wandelen met de honden; het leukste klusje op de kippenboerderij. Dit keer zien we tijdens het uitlaten van de honden een kookaburra in het wild. Eerder hadden we het lachende geluid dat deze vogel maakt al wel eens gehoord, maar nu zien we de vogel in het echt.


’s Avonds eten we met een hele groep buiten; Ian, Lisa (een vriendin van Ian die tijdelijk bij hem woont), Fyona (een vriendin van Ian), Jong Wan, Orange en ik.
Het is gezellig en het eten, mie met vis erdoor, smaakt heerlijk. Tot slot maakt een erg mooie zonsondergang het plaatje helemaal af.

Tja, dat is het leven op een kleine Australische kippenboerderij. We beginnen hier al een beetje te wennen.